W najnowszym, 117 numerze Gazety Teatralnej „Didaskalia”, polecamy: forum joanna Tokarska-Bakir: Taka piękna katastrofa. O książce Dariusza Kosińskiego



Pobieranie 41,04 Kb.
Data17.01.2018
Rozmiar41,04 Kb.

W najnowszym, 117 numerze Gazety Teatralnej „Didaskalia”, polecamy:
FORUM

Joanna Tokarska-Bakir: Taka piękna katastrofa. O książce Dariusza Kosińskiego Teatra polskie. Rok katastrofy

Krytyczna reakcja na książkę Dariusza Kosińskiego, definiującą katastrofę samolotu prezydenckiego w Smoleńsku w 2010 roku w kategoriach performansu, wzorowaną na metodzie Jona McKenziego, analizującego w podobny sposób katastrofę promu kosmicznego „Challenger”. Mimo że autorka zauważa znakomicie dobrane fotografie, pełniące kluczową rolę w tej publikacji, to w swoim obszernym, metodycznym omówieniu książki Kosińskiego, w którym odwołuje się do różnych teorii performansu, ostro krytykuje powierzchowną i pozbawioną solidnego materiału źródłowego analizę oraz zachowawczość myślenia i błędy logiczne autora.


WARLIKOWSKI

Zbigniew Majchrowski: Kabaret? Warszawski?

Recenzja spektaklu Kabaret warszawski Krzysztofa Warlikowskiego w Nowym Teatrze w Warszawie (prem.: 3 VII 2013). Autor zwraca uwagę na przewrotny charakter spektaklu. Warlikowski wskazuje skomplikowaną relację między współczesną Warszawą i Berlinem w czasach rosnącego w siłę faszyzmu a Nowym Jorkiem po 11 września 2001 roku. Majchrowski z niepospolitą erudycją i naukowym zacięciem rozpoznaje kolejne elementy rozbudowanej mozaiki muzycznych i popkulturowych odwołań. Mimo że z przyjemnością śledzi tę intertekstualną grę i bardzo docenia grę aktorską, to dostrzega w pięciogodzinnym przedstawieniu męczący nadmiar oraz rozrzutność sił i środków teatralnych.


Grzegorz Stępniak: Queerując utopię: Mx Justin Vivian Bond jako prorok nienormatywnego raju

Tekst poświęcony queerowemu/ej artyście/artystce Mx Justin Vivian Bond, który/a stał/a się jedną z postaci inspirujących Kabaret warszawski. Autor opisuje życie Bond, powołując się na jego/jej autobiografię, w której zostają objaśnione skomplikowane procesy identyfikacyjne wynikające z życia „pomiędzy” płciami. Stępniak opisuje różne pola działalności Mx Bond; jego zdaniem budowana przez Bond utopia, która ma stać się miejscem absolutnego wyzwolenia od norm binarnego, podzielonego na określone płci świata, bliska jest twórczości Warlikowskiego starającego się nie tylko zgłębić fenomen „odmieńca”, ale też tworzącego wizję „nowego, lepszego świata”.


NOWY MATERIALIZM

Michał Kobiałka: Performans w praktyce: materialność spotkania

Michał Kobiałka analizuje wpływ różnorodnych propozycji rozumienia świadomości i samoświadomości na przemiany studiów nad teatrem i performansami. Jego tekst jest próbą zbadania idei materialności spotkania (która wywodzi się bezpośrednio z dociekań Waltera Benjamina) i rozważań na temat materializmu historycznego oraz wpływu uwarunkowań historycznych na ludzki zmysł percepcji. Autor dowodzi, że dzieła Becketta i Kantora badające medialny charakter rzeczywistości, można interpretować przez pryzmat teorii Benjamina i Adorna. Przywołuje też projekty poszukujące różne strategie

badania materialności, w tym także współczesne działania Tehariego i Raada.
ZIEMILSKI

Katarzyna Lemańska, Karolina Wycisk: Under control and out of control

Tekst jest naukowym komentarzem i rozwinięciem wywiadu z Wojtkiem Ziemilskim. Katarzyna Lemańska i Karolina Wycisk opisują stosowane przez Ziemilskiego metody improwizacyjne Real Time Composition i devising theatre, stworzone przez reżysera i choreografa João Fiadeira. Idea „kompozycji w czasie realnym” opiera się na zaaranżowaniu warunków do dziania się. Celem tak wywołanego, specyficznego „work in progress” jest między innymi odnalezienie metod zarówno pracy zbiorowej, jak i indywidualnej, niezależnej praktyki twórczej. Na przykładzie szerokiego spektrum praktyk artystycznych Ziemilskiego autorki pokazują, w jaki sposób idea Real Time Composition dostarcza Ziemilskiemu narzędzi i pojęć do rozwijania wyobraźni, a także środków artystycznych.


Nie tworzę w życiu kolekcji metod. Z Wojtkiem Ziemilskim rozmawiają Katarzyna Lemańska i Karolina Wycisk

Głównym tematem rozmowy są sposoby pracy reżysera nad różnymi projektami, z czego najważniejszym punktem odniesienia stał się spektakl W samo południe, zrealizowany w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu. Ziemilski charakteryzuje „teatralną fakturę” swoich projektów, odnosząc się do doświadczeń z prób do tego spektaklu, w trakcie których wykorzystał wiele eksperymentalnych metod pracy z aktorami nad materiałem dramatycznym.


CASTORF

Castorf w cytatach od A do Z

Zbiór kilkudziesięciu cytatów dotyczących Franka Castorfa pochodzących z lat 1991–1996. Fragmenty wywiadów, program do spektaklu, informacja z akt osobowych Stasi składają się na wielobarwny obraz twórcy – równie subiektywny, jak i fascynujący. Na pierwszy plan wysuwają się ironiczna i wnikliwa obserwacja NRD-owskiej rzeczywistości, krytyka bierności i wstecznictwa. Nie brak także osobistych wspomnień i autotematycznej refleksji.


Thomas Irmer: Exile on Main Street

Thomas Irmer opisuje lata nauki i początki drogi artystycznej Franka Castorfa, umieszczając je w szerokim kontekście politycznym, społecznym, intelektualnym i kulturowym Niemiec lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Opisując prace Castrofa w teatrach prowincjonalnych (na czele z Anklam, gdzie Castorf był dyrektorem artystycznym, dzięki czemu kształtował zarówno zespół, jak i repertuar), cytując obszerne wypowiedzi reżysera oraz przytaczając opinie krytyków, Irmer pokazuje, jak niszowy (i bezkompromisowy) teatr rósł w siłę i znaczenie nie tylko jako zjawisko artystyczne, ale także – w pewnym sensie – polityczne.



Anna R. Burzyńska: Ten świat nie zasługuje na dobry teatr

Anna R. Burzyńska tworząc wielokontekstowy, złożony obraz estetyki teatru Franka Castorfa, za punkt wyjścia przyjęła kategorię „złego smaku”. Jej źródeł i definicji szuka, sięgając do tekstów filozoficznych (m.in. Nietzschego, Baudrillarda, Adorna) oraz dorobku artystów teatru (m.in. Wagnera, Brechta, Kantora, Jarockiego, Swinarskiego, Grzegorzewskiego, Lupy). Podając liczne przykłady z przedstawień i praktyk inscenizacyjnych Castorfa, powołując się na charakterystyczne działania Volksbühne pod dyrekcją tego reżysera oraz odnosząc się do głośnych, toczonych w Niemczech dyskusji na temat estetyki i roli teatru, zestawia kategorię „złego smaku” z inną, pokrewną zasadą spektakli Castorfa polegającą na rezygnacji z realizmu na rzecz realności.


Joanna Łada-Zielke: Od Berlina do Bayeruth

Autorka porównuje dwa wystawienia wielkich oper Richarda Wagnera opartych na starogermańskiej sadze o Nibelungach w reżyserii Franka Castorfa – berlińskie z 1995 roku i najnowsze, wyprodukowane w ramach tegorocznego festiwalu w Bayeruth z okazji dwusetnych urodzin kompozytora. Łada-Zielke skupia się przede wszystkim na odbiorze poszczególnych spektakli i zastanawia się nad tym, co i dlaczego szokuje (lub nie) niemiecką publiczność.


Wojtek Klemm: Asystent

Opowieść Wojtka Klemma o metodach pracy Franka Castorfa i teatrze, jaki stworzył. Z perspektywy asystenta reżysera autor daje bardzo szeroki wgląd w sposób powstawania spektakli, specyfikę pracy nie tylko z aktorami czy publicznością, ale także ekipą techniczną. To wszystko składa się na niezwykle barwny, żywy obraz Castorfa jako niezwykle utalentowanego reżysera i pozwala przyjrzeć się podstawom, na których wzrosło jego teatralne, niekiedy autorytarne imperium.


WIDZ

Od odbiorcy do uczestnika. Rozmawiają Dorota Androsz, Anna R. Burzyńska, Ewa Guderian-Czaplińska, Marcin Kościelniak, Marek Krajewski i Piotr Kruszczyński

Zapis panelu dyskusyjnego o widzu teatralnym, który odbył się w Teatrze Nowym w Poznaniu 21 kwietnia 2013 roku. Głównym tematem dyskusji stały się zmiany w relacjach pomiędzy widzem a teatrem widziane z perspektywy aktora, dyrektora teatru, krytyka czy specjalisty do spraw edukacji teatralnej.


DAWICKI

Zajmująca zabawa w mieszanie fikcji z rzeczywistością”, czyli kolejny nieudany autoportret. Z Oskarem Dawickim rozmawiają Katarzyna Nowaczyk i Angelika Topolewska

Dawicki przedstawia ciemne strony procesu tworzenia filmu Performer po zakończeniu zdjęć. Po długim i wyczerpującym kręceniu i postprodukcji rozczarowany artysta traci całkowicie zainteresowanie finalnym kształtem dzieła. Wspomina także o retrospektywie w Art Station, na której zostały pokazane fragmenty filmu, i projekcie Cmentarz artystów, którego koncept został zaczerpnięty ze scenariusza. Podkreśla, że film uniemożliwia jakiekolwiek modelowanie rzeczywistości, a przez to zaprzepaszcza twórcze „mierzenie się” z nią.
TEATR I HISTORIA

Dorota Sajewska: Performans żołnierza Wielkiej Wojny

Dorota Sajewska analizuje film Karola Radziszewskiego, MS 101, z 2012 roku, który przedstawia historię relacji przebywających w Krakowie w czasie I wojny światowej żołnierza-filozofa Ludwiga Wittgensteina oraz poety Georga Trakla. Film jest według Sajewskiej odpowiedzią na wyparcie pamięci o I wojnie światowej w polskiej sztuce współczesnej. Przykładem procesu przechwytywania doświadczeń Wielkiej Wojny przez mit II wojny światowej jest recepcja spektaklu Tadeusza Kantora Wielopole, Wielopole. Zdaniem autorki kwestia pamięci I wojny światowej, reprezentowana przez figurę żołnierza, którego ciało ma siłę perfomatywną, może być kluczowa dla problematyki teatru Kantora.


Maria Kobielska: Poszerzenie pola bitwy

Recenzja spektaklu Pawła Demirskiego (tekst) i Moniki Strzępki (reżyseria) Bitwa warszawska 1920 w Starym Teatrze w Krakowie (prem.: 22 VI 2013). Autorka śledzi grę, jaką twórcy prowadzą z motywami narodowej pamięci, zwłaszcza z bogatym kontekstem kulturowym, jakim obrósł „Cud nad Wisłą”. Kobielska zwraca uwagę na „samoświadomość” spektaklu, który znajduje się na metapoziomie nie tylko wobec historycznej rzeczywistości, ale i wobec opowieści o niej. W prezentowanym w sztuce kręgu wojennej przemocy, wbrew dotychczasowej tradycji, znajdują się przede wszystkim kobiety. Autorka docenia też wirtuozerską grę Krzysztofa Globisza wcielającego się równocześnie w różne postaci.


Tadeusz Kornaś: Po premierze

Komentarz do spektaklu Pawła Demirskiego (tekst) i Moniki Strzępki (reżyseria) Bitwa warszawska 1920 w Starym Teatrze w Krakowie (prem. 22 VI 2013). Kornaś skupia się na zaprezentowanej w spektaklu interpretacji postaci Feliksa Dzierżyńskiego, opierając się zwłaszcza na jego ostatnim monologu zamykającym przedstawienie. Bardzo krytycznie podchodzi do zawartych w wypowiedzi zarzutów wobec współczesnego społeczeństwa, które ma rzekomo zatracać zdobycze rewolucyjnej lewicy. Przywołując kontrowersyjne fakty z działalności Dzierżyńskiego, zestawia go z Heinrichem Himmlerem – by pokazać, jak bardzo bolesny jest historyczny kontekst, w którym Demirski osadza swoje prowokacyjne przesłanie dla współczesności.


Monika Kwaśniewska: Bo jestem dziewczynką, która daje radę

Recenzja spektaklu Wanda na podstawie tekstu Sylwii Chutnik i Patrycji Dołowy w reżyserii Pawła Passiniego (Stary Teatr w Krakowie, prem. 23 VI 2013). Autorka opisuje strukturę tekstu i spektaklu, które jej zdaniem stanowią krytyczną analizę sposobu funkcjonowania kobiet w polskiej tradycji narodowej (także tej teatralnej) oraz współczesnej rzeczywistości społecznej. Kwaśniewska stwierdza, że Wanda jest najbardziej krytyczną i radykalną spośród trzech czerwcowych premier w Starym Teatrze. Dlatego zastanawia się, czy jej instytucjonalne zmarginalizowanie (spektakl jest grany na Nowej Scenie) i recepcja „również nie mówią nam czegoś o dzisiejszej polskiej kulturze”.


REPERTUAR

Joanna Jopek: Partycypacje (I): święta czy fabryki? Wielkopolska: Rewolucje

Recenzja premier inaugurujących drugą edycję projektu Agaty Siwiak „Wielkopolska: Rewolucje” (organizatorem jest Samorząd Województwa Wielkopolskiego): Lepiej tam nie idź Michała Borczucha z udziałem dzieci i młodzieży z Szamocina i okolic (prem.: 3 i 4 IX 2013) oraz Projekt Noce i Dnie zespołu śpiewaczego „Wrzos” w Zakrzewie pod kierunkiem Mikołaja Mikołajczyka (prem.: 4 i 5 IX 2013). Jopek zauważa, że spektakle odmiennie realizują ideę projektu Siwiak polegającą na ogrywaniu, wykorzystaniu i przekształceniu potencjału lokalnych społeczności. Różnice między nimi wyjaśnia, odnosząc się do kategorii swojskości (spektakl w Zakrzewie, który stał się lokalnym świętem) i obcości (spektakl w Szamocinie postrzegany w miejscowości jako „zdarzenie pokątne”). Choć autorka wyżej ocenia warsztatowy, rozproszony spektakl Lepiej tam nie idź niż „gotowy do przewożenia” na festiwale spektakl w Zakrzewie, ostatecznie docenia obie inicjatywy.




Szymon Adamczak: Nowa Jeżycjada?

Relacja Szymona Adamczaka z procesu powstawania projektu teatralnego Romana Pawłowskiego i Marcina Wierzchowskiego w poznańskim Teatrze Nowym. Scenariusz czterech spektakli, składających się na serię Jeżyce story. Posłuchaj miasta!, został oparty na pracy z lokalną społecznością, która mogła przyglądać się kolejnym etapom powstawania czterech odcinków mających swoje premiery między lutym a czerwcem 2013 roku. Autor analizuje poszczególne spektakle (Buntownicy, Lokatorzy, Gracze, Miasto kobiet) pod kątem ich teatralności i zastanawia się nad ideą teatru społecznego.


Mateusz Chaberski: W pułapce teatralnych języków

Mateusz Chaberski krytycznie przygląda się spektaklowi autorstwa Michała Kmiecika (tekst, dramaturgia) i Marcina Libera (reżyseria) Być jak Steve Jobs. Bohaterowie polskiej transformacji. Ballada o lekkim zabarwieniu heroicznym (Stary Teatr w Krakowie, prem.: 21 VI 2013). Przedstawienie, które było zapowiadane jako próba chłodnego i bezlitosnego rozliczenia z najnowszą historią Polski, według autora zawodzi jednostronnością i przewidywalnością. Twórcy przedstawienia padają, zdaniem Chaberskiego, ofiarą recyklingowania wciąż tych samych kulturowych obrazów.


Łukasz Zatorski: Folwark dziecięcy

Recenzja najnowszego spektaklu Igi Gańczarczyk Piccolo Coro dell’ Europa (Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie, prem.: 19 VII 2013). Przedstawienie zagrane przez dziecięcy zespół jest częścią większego projektu, na który złożyły się warsztaty teatralne i edukacyjne uczące dzieci idei tolerancji i zachowań równościowych. Główną jego ideą było podporządkowanie obrazu dzisiejszego świata wrażliwości najmłodszych. Dla Łukasza Zatorskiego spektakl jest próbą odpowiedzi na pytanie, czy to właśnie w dzieciach, nowym pokoleniu, powinniśmy szukać nadziei na naprawę świata pogrążonego od lat w ekonomicznym i politycznym kryzysie, dla którego nie widać konstruktywnej i realnej alternatywy.


Piotr Dobrowolski: Bohater na miarę

Recenzja spektaklu Piszczyk na podstawie tekstu Jana Czaplińskiego i Piotra Rowickiego w reżyserii Piotra Ratajczaka (Teatr Polski w Poznaniu, prem.: 25 V 2013). Piotr Ratajczak przygląda się fenomenowi polskości przez przypomnienie ambicji, nadziei i rozczarowań, które niosły ze sobą lata dziewięćdziesiąte XX wieku. Na scenie pojawiają się więc jaskrawe obrazy, postawy i postacie charakterystyczne dla naszego kraju w ostatnim ćwierćwieczu, a „klasyczny antybohater” Jan Piszczyk – postać mająca swój pierwowzór filmowy – staje się polskim wcieleniem Everymana.


OPERA

Justyna Stasiowska: OPERAcja

Recenzja spektakli powstałych w ramach Projektu P w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie (prem.: 23 V 2013). Autorka wykazuje, że dwa spektakle – dla głosów i rąk Jagody Szmytki oraz Transcryptum Wojtka Blecharza – tworzące Projekt P, stanowią rodzaj „lekcji anatomii” zjawiska opery, zwłaszcza w kwestii relacji między dźwiękiem a produkcją dzieła. Według Stasiowskiej twórcy usiłują zniszczyć podział na dzieło muzyczne (przeznaczone wyłącznie do słuchania) i teatralne (tylko do oglądania). Dokonując dokładnego opisu doświadczeń widza, biorącego udział w Projekcie P, autorka rozważa możliwość i potencjał dekonstrukcji mechanizmów funkcjonowania opery (zarówno w kategoriach administracyjno-instytucjonalnych, jak i czysto technicznych).


ZAGRANICA

Katarzyna Waligóra: Pod brzemieniem kiczu

Recenzja spektaklu Romea Castellucciego Hyperion. Briefe eines Terroristen (Schaubühne am Lehniner Platz, prem.: 17 III 2013). Recenzentka szczegółowo opisuje przestrzeń i konwencję sceniczną, którą reżyser usiłuje zniszczyć dla podkreślenia własnej wszechwładzy. Problematyka destrukcji i następującego po niej nowego, budowanego na gruzach, prowizorycznego ładu staje się według Waligóry jedną z kluczowych kwestii przedstawienia.

Równocześnie autorka przyznaje, że dzieło Castellucciego, mimo odważnej ingerencji w sferę widowni, nie ustrzegło się elementów nielogicznych i nużących.
Anna R. Burzyńska: Nie strzelać do pianisty

Wnikliwa recenzja spektaklu Sebastiana Baumgartena, zaprezentowanego podczas majowego festiwalu Berliner Theatertreffen (produkcja Schauspielhaus Zürich, prem.: 29 IX 2012). Anna R. Burzyńska analizuje oryginalny sposób przedstawienia Brechtowskiej Świętej Joanny szlachtuzów, która lokuje się w opozycji do wszystkich wcześniejszych interpretacji. Recenzja nie ogranicza się jedynie do opisu i analizy spektaklu – autorka zwraca także uwagę na narosłe wokół niego kontrowersje.


FESTIWALE

Katarzyna Targońska: Grunt to bunt

Relacja z festiwalu Da!Da!Da! Współczesny dramat/teatr/performans/Rosja w Warszawie (17 V – 22 VI 2013). Autorka przypomina prezentację polskiej twórczości teatralnej w Moskwie podczas festiwalu Złota Maska 2011, zwracając uwagę na lekcję, jaką z wymiany doświadczeń mogli wyciągnąć twórcy rosyjscy. Charakteryzuje dorobek artystyczny Konstantina Bogołomowa, ogłoszonego „rosyjskim Warlikowskim”, który zwrócił największą uwagę polskich krytyków adaptacjami Króla Leara i Męża idealnego – spektaklami pełnymi odwołań do współczesności i historii dawnego Kraju Rad. Kolejnym z istotnych gości był wciąż zanurzony w konserwatywnej tradycji teatru Lew Dodin, mierzący się z Życiem i losem, powieścią wojenną zakazaną w ZSRR. Warty opisania okazał się także spektakl Gorki-10 Aleksieja Krymowa, prezentujący postać Lenina w kontekście popkultury.


Tomasz Kowalski: Dostrzec chorobę, otworzyć piwnicę

Recenzja projektu nie jesteś mi obojętny w Centrum Kultury „Zamek” w Poznaniu. Kowalski opisuje zaprezentowane w ramach projektu spektakle, oscylujące między społecznym zaangażowaniem a obojętnością. Melancholia i manifestacje w reżyserii Loli Arias pokazuje silną więź między artystką a jej chorą psychicznie matką. W Conte d’Amour Marcusa Öhrna widać wyraźną inspirację historią Josefa Fritzla, z której reżyser korzysta także w późniejszym We love Africa and Africa loves us. Figura kochającego aż do skrajnego okrucieństwa ojca staje się dla widza ostrzeżeniem przed nieuświadomionym pokładem szaleństwa drzemiącym w każdym człowieku.


Katarzyna Lemańska: Oh man, kolejny festiwal

Relacja z Malta Festival w Poznaniu (24–29 VI 2013). Lemańska przybliża temat koegzystencji człowieka i maszyny zaproponowany przez kuratora tegorocznej edycji festiwalu – Romea Castellucciego. Opisuje najnowszy spektakl tego reżysera – The Four Seasons Restaurant, przykładając szczególną wagę zarówno do elementów uteatralizowanego rytuału, jak i efektownego wykorzystania scenicznej maszynerii dla zaprezentowania kosmogonicznej wykładni Empedoklesa. Autorka recenzuje też dwa przedstawienia Needcompany: przytłaczający nadmiarem wizualnych efektów i pozbawiony miejsca na interpretację Mush-room oraz Marketplace 76 – przerysowany obraz społeczności małego miasteczka, która stopniowo uwalnia swe najgorsze cechy po doznanej traumie.


Julia Hoczyk: Gry z widzialnością

Relacja z Malta Festival w Poznaniu (24–29 VI 2013). Autorka opisuje spektakle taneczne prezentowane w ramach festiwalu, na pierwszym miejscu stawiając solowy występ japońskiej artystki Mikiko Kawamury. Hoczyk widzi w tym spektaklu pokoleniowy manifest generacji skazanej na nieustanne łączenie wielu wzorców kulturowych. Opisuje także Exercise for Choreography of Attention „Point of No Return” Daliji Aćin Thelander i Sinišy Ilićia (performans oparty na czytaniu ilustrowanej książki z baśniową dystopijną opowieścią o zwycięstwie natury nad kulturą) oraz On Orientations z serii Untimely Encounters An Kaler (duet na dwa ciała, redefiniujący kategorie oddalenia i bliskości).


TEATR W KSIĄŻKACH

Tadeusz Kornaś: Droga

Recenzja antologii Teksty zebrane Jerzego Grotowskiego (Warszawa – Wrocław 2012). Autor bardzo docenia fakt, że wydanie tekstów Jerzego Grotowskiego jest niemal pozbawione komentarzy. Brak ingerencji redaktorskiej oraz możliwość obcowania z wypowiedziami reżysera w stanie „czystym” odświeżają wizerunek legendarnego twórcy. Kornaś śledzi ewolucję myśli autora, rozwój jego artystycznej świadomości i życiowej filozofii, opartej na elementach religijnych i ideach z różnych stron świata.


Tadeusz Nyczek: Jak teatr walczył z PRL-em (i vice versa)

Recenzja książki Teatr polskiego Października Marii Napiontkowej (Warszawa 2012). Nyczek pokrótce referuje sytuację teatru w okresie PRL-u, bezlitośnie piętnując absurdalne regulacje i idiotyczne, uniemożliwiające pracę teatralnym placówkom przepisy, które w swojej książce przytacza Napiontkowa. Zwraca jednak uwagę, że autorka przecenia rolę teatru polskiego października. Równocześnie chwali imponującą pracę, którą Napiontkowa wykonała, analizując ogromną ilość dokumentów (zwłaszcza partyjnych) z lat 1954–1957, za pomocą których przybliża czytelnikowi okres mozolnego wdrażania leninowskich ideałów na scenach (i w zarządach) teatrów.


LISTY DO REDAKCJI

Piotr Kubic: Szum w nas. O docieraniu do prawdy

Tekst będący odpowiedzią na artykuł Michała Zadary Te wszystkie maszyny. Krótki tekst o szumie („Didaskalia” 2013, nr 114). Realizator dźwięku w Teatrze Bagatela w Krakowie wypowiada się z perspektywy człowieka współtworzącego „ciemną stronę” spektakli, snując rozważania na temat mechanizmu powstawania iluzji w teatrze.



©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna