W „Gazecie Prawnej” z 27 października 2006 r opublikowany został poradnik dotyczący leczenia uzdrowiskowego oraz turnusów rehabilitacyjnych



Pobieranie 0,6 Mb.
Strona1/6
Data11.11.2017
Rozmiar0,6 Mb.
  1   2   3   4   5   6

Gazeta Prawna: W sanatorium i na rehabilitacji

W „Gazecie Prawnej” z 27 października 2006 r. opublikowany został poradnik dotyczący leczenia uzdrowiskowego oraz turnusów rehabilitacyjnych.

W poradniku można przeczytać o:


Do sanatorium raz do roku

Wybierając się do sanatorium, trzeba liczyć się z pewnymi wydatkami. Kuracjusz musi pokryć z własnej kieszeni część kosztów związanych z zakwaterowaniem i wyżywieniem.


Wolne na wyjazd do uzdrowiska

Skierowanie do sanatorium nie jest traktowane jako zwolnienie lekarskie. Osoby pracujące powinny wziąć urlop. Czasami konieczny jest urlop bezpłatny. Strona A4


Pomoc od pracodawcy

Pracownik, który chciałby otrzymać dofinansowanie z zakładu pracy do kosztów pobytu w sanatorium, musi sprawdzić, czy taką możliwość przewiduje zakładowy regulamin.


Leczenie rehabilitacyjne
Świadczenia możliwe także w domu

Kierowanie na leczenie rehabilitacyjne w poradni oraz na zabiegi fizjoterapeutyczne może wystawić również lekarz rodzinny. Rehabilitacja jest ponadto możliwa w domu.


Turnusy rehabilitacyjne

Osoby niepełnosprawne mogą otrzymać dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego. Wysokość dopłat zależy od stopnia niepełnosprawności, wieku i sytuacji materialnej.


Zakładowy fundusz wsparcia

Niepełnosprawny pracownik może ubiegać się o wsparcie w pokryciu kosztów pobytu w sanatorium ze środków zakładowego funduszu rehabilitacyjnego.


Warunki leczenia w uzdrowiskach

Zakłady lecznictwa uzdrowiskowego mają dwa lata na dostosowanie warunków pobytu kuracjuszy i ich leczenia do nowych, obowiązujących od niedawna wymagań.


Refundacja sprzętu ortopedycznego

Niepełnosprawni mają prawo do sprzętu ortopedycznego sfinansowanego w całości lub w części przez NFZ. Do tego potrzebne jest zlecenie od lekarza i potwierdzenie funduszu.


Podatkowa ulga rehabilitacyjna
Dla niepełnosprawnych i ich opiekunów

Ulga na rehabilitację przysługuje nie tylko niepełnosprawnym podatnikom, ale także opiekunom takich osób. Część wydatków do odliczenia od dochodu jest limitowana.


Z wyjaśnień urzędów skarbowych

Ulga rehabilitacyjna stwarza podatnikom problemy. W poradniku omawiamy wyjaśnienia urzędów skarbowych – np. dotyczące odliczeń wydatków na pobyt w sanatorium.

LECZENIE UZDROWISKOWE Z FUNDUSZEM

Wyjazd do sanatorium tylko raz do roku


Wybierając się do sanatorium na leczenie uzdrowiskowe, trzeba liczyć się z pewnymi kosztami. Pobyt nie jest bowiem całkowicie wolny od opłat. Kuracjusz musi pokryć z własnej kieszeni część kosztów związanych z zakwaterowaniem i wyżywieniem.
Leczenie sanatoryjne (inaczej uzdrowiskowe) jest kontynuacją leczenia specjalistycznego lub szpitalnego. Jego zadaniem jest rehabilitacja, leczenie chorób przewlekłych oraz szeroko pojęta profilaktyka. Polega ono głównie na wykorzystaniu naturalnych bogactw i czynników fizycznych, tj.:

• wód mineralnych (kąpiele lecznicze, kuracje pitne, inhalacje, ćwiczenia w basenach),


• borowin pod postacią kąpieli, zawijań, okładów i tamponów,
• hydroterapii (kąpiele, natryski, bicze szkockie, masaże wirowe, wibracyjne, podwodne),
• fizykoterapii,
• kinezyterapii (gimnastyka indywidualna i zbiorowa).

WAŻNE

Fundusz nie ma obowiązku zapewnienia małżonkom wyjazdu do tego samego sanatorium w tym samym terminie. Osoby te pojadą razem, jeżeli jedno z małżonków ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności lub ukończony 65 rok życia

Różne formy

Leczenie uzdrowiskowe w kraju jest prowadzone w kilku formach. Należą do nich:

• szpitalne uzdrowiska dla dorosłych – są tam kierowani ci pacjenci, których stan zdrowia i zaawansowanie schorzenia wymagają bardziej intensywnego leczenia. Skierowanie na tego typu kuracje wystawia lekarz prowadzący chorego w szpitalu, ordynator oddziału lub kierownik kliniki. Leczenie osób czynnych zawodowo odbywa się tam na podstawie zwolnienia lekarskiego. Leczenie trwa 21 dni, a Narodowy Fundusz Zdrowia w całości pokrywa koszty opieki medycznej, zabiegów oraz zakwaterowania i wyżywienia;


• sanatoria uzdrowiskowe dla dorosłych – tam są kierowani pacjenci przewlekle chorzy, których stan nie wymaga pobytu w szpitalu uzdrowiskowym. Skierowanie na pobyt tam wystawia lekarz ubezpieczenia zdrowotnego. Leczenie trwa 21 dni. NFZ pokrywa koszty opieki medycznej i zabiegów. Tylko częściowo płaci za zakwaterowanie i wyżywienie. Resztę kuracjusz pokrywa z własnej kieszeni;
w ambulatoryjna opieka dla dorosłych i dzieci – w takim przypadku NFZ pokrywa koszty opieki medycznej oraz wykonywanych zabiegów. Kuracjusz natomiast we własnym zakresie zapewnia sobie zakwaterowanie i wyżywienie. Leczenie tego typu trwa od 6 do 18 dni;
• szpitalne uzdrowiska dla dzieci – czas trwania kuracji wynosi 27 dni. Do takich szpitali są kierowane dzieci w wieku od 3 do 18 lat. W czasie kuracji mają zapewnioną opiekę wychowawczą oraz możliwość kontynuowania nauki w zakresie szkoły podstawowej i gimnazjum. NFZ pokrywa w całości koszty opieki medycznej, zabiegów, zakwaterowania oraz wyżywienia;
• sanatoria dla dzieci z opiekunem – z tego rodzaju leczenia mogą korzystać dzieci w wieku od 3 do 6 lat. Leczenie trwa 21 dni, jest w całości opłacane przez NFZ w przypadku dziecka. Natomiast opiekun opłaca we własnym zakresie swoje zakwaterowanie i wyżywienie;
• sanatoria dla dzieci – pobyt tam trwa 21 dni. Z leczenia tam mogą korzystać dzieci w wieku od 7 do 15 lat oraz młodzież od 16 do 18 roku życia, ale tylko w okresie wakacji. NFZ w całości pokrywa koszty pobytu w sanatorium.
Skierowanie na leczenie uzdrowiskowe w sanatorium lub w szpitalu uzdrowiskowym wystawia lekarz tzw. ubezpieczenia zdrowotnego, czyli taki, który ma podpisaną umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia na świadczenie swoich usług w danym roku lub pracuje w placówce, która ma taką umowę. W przypadku konieczności kontynuowania leczenia w szpitalnym uzdrowisku, skierowanie wystawia również lekarz zatrudniony w szpitalu, w którym pacjent był leczony (w takim przypadku skierowanie jest wystawiane nie później niż w dniu wypisania chorego ze szpitala). Do skierowania powinna być dołączona karta informacyjna, zawierająca niezbędne dane na temat przebiegu choroby.

NFZ ma 30 dni na rozpatrzenie skierowania na leczenie uzdrowiskowe

Akceptacja skierowania

Wystawiając skierowanie na leczenie uzdrowiskowe, lekarz kieruje się stanem zdrowia pacjenta, a także wskazaniami uzasadniającymi odbycie tego rodzaju kuracji. Lekarz, który je wystawił, powinien przesłać skierowanie do właściwego ze względu na zamieszkanie pacjenta oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia. Może to także zrobić sam zainteresowany. Koperta powinna być opatrzona dopiskiem „Skierowanie na leczenie uzdrowiskowe”.

Skierowanie musi być zaakceptowane przez fundusz. Zasadność wysłania pacjenta na leczenie uzdrowiskowe potwierdza więc lekarz specjalista w dziedzinie balneoklimatologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej. Lekarz specjalista może dokonać zmiany kwalifikacji skierowania z leczenia sanatoryjno-uzdowiskowego na leczenie w szpitalu uzdrowiskowym (lub odwrotnie). Skierowanie powinno być rozpatrzone przez fundusz nie później niż w ciągu 30 dni od daty wpłynięcia dokumentu do oddziału NFZ. Jedynie w uzasadnionych przypadkach (np. w celu uzupełnienia dokumentacji) termin ten może być przedłużony o kolejne 14 dni. O kolejności rozpatrywania skierowań na leczenie uzdrowiskowe decyduje data ich wpłynięcia do NFZ.

Odrzucenie wniosku

Jeżeli oddział funduszu nie potwierdzi skierowania z powodu np. braku miejsca w sanatorium, to pacjent automatycznie trafia na listę oczekujących. Musi być o tym poinformowany pisemnie. W zawiadomieniu powinna znajdować się również informacja o aktualnym miejscu na liście oczekujących i przewidywanym czasie wyjazdu do uzdrowiska.

Lekarz z funduszu ma prawo nie zaakceptować skierowania, gdy stwierdzi, że jest ono bezcelowe, a stan zdrowia pacjenta nie kwalifikuje go do korzystania z takiej formy leczenia. W takiej sytuacji oddział NFZ po prostu nie potwierdza przyjęcia skierowania i zwraca je bezpośrednio lekarzowi, który je wystawił. O odrzuceniu skierowania fundusz informuje również samego zainteresowanego. Od tej decyzji pacjent nie może się odwołać.

Wskazanie miejsca leczenia

W przypadku akceptacji skierowania fundusz musi wskazać miejsce oraz termin leczenia uzdrowiskowego. Jeżeli jednak stan zdrowia pacjenta uległ w międzyczasie pogorszeniu i wyjazd do uzdrowiska powinien zostać przyśpieszony, o zmianie terminu wyjazdu na leczenie decyduje lekarz specjalista. Dokonuje on ponownej oceny skierowania.

Potwierdzenie terminu wyjazdu do uzdrowiska powinno trafić do pacjenta nie później niż 60 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia kuracji, zaś sam pobyt trwa 21 dni.








DOKUMENTY W PODRÓŻY

Wyjeżdżając na leczenie uzdrowiskowe, należy zabrać:

• potwierdzone przez oddział NFZ skierowanie na leczenie,
• dowód tożsamości,
• aktualny dowód ubezpieczenia zdrowotnego,
• wyniki badań diagnostycznych, konsultacji specjalistycznych oraz kart informacyjnych z leczenia szpitalnego, które mogą mieć związek z pobytem w uzdrowisku,
• leki, które są stale przyjmowane przez kuracjusza.

WAŻNE

Kolejne skierowanie na leczenia uzdrowiskowe osoby dorosłej może być złożone do NFZ po upływie 12 miesięcy od ostatniego pobytu w sanatorium. Skierowania wpływające wcześniej pozostają bez rozpatrzenia i są odsyłane do lekarza wystawiającego

Rezygnacja pacjenta

Pacjent ma prawo zrezygnować z wyjazdu do uzdrowiska. Przyznane skierowanie powinno zostać bezzwłocznie zwrócone do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania oddziału funduszu. Każda rezygnacja powinna być uzasadniona i właściwie udokumentowana w formie pisemnej. Oddział funduszu uznaje rezygnację i zwrot skierowania za zasadny w związku z:

• wypadkiem losowym (np. śmierć członka rodziny)


• chorobą ubezpieczonego
• brakiem możliwości uzyskania przez ubezpieczonego urlopu we wskazanym w skierowaniu terminie.

Jeżeli fundusz uzna, że przyczyny rezygnacji z wyjazdu są uzasadnione, wyznacza nowy termin wyjazdu do uzdrowiska. Natomiast w przypadku nieuzasadnionej rezygnacji bądź zwrócenia skierowania po terminie rozpoczęcia turnusu lub braku jego zwrotu, pacjent może ubiegać się o wyjazd do uzdrowiska dopiero po roku od daty proponowanego, a niewykorzystanego wyjazdu.









CO SANATORIUM MUSI ZAPEWNIĆ

Sanatorium musi zapewnić kuracjuszowi:

• całodobową opiekę medyczną (lekarską i pielęgniarską),
• dwa zabiegi przyrodolecznicze dziennie,
• zabezpieczenie w leki i materiały medyczne niezbędne do prowadzenia leczenia (leki stale przyjmowane należy przywieźć ze sobą),
• dietę odpowiednią do stanu zdrowia.

W sanatorium pacjent nie ponosi kosztów dwóch zabiegów dziennie, za które płaci NFZ. Muszą one być bezpośrednio związane z leczeniem choroby, która była podstawą skierowania do sanatorium. Za pozostałe zabiegi, jeśli chcemy z nich skorzystać, musimy zapłacić z własnej kieszeni.


Odpłatności pacjenta

Chory skierowany na leczenie w szpitalu uzdrowiskowym ma w nim zagwarantowany bezpłatny pobyt (zakwaterowanie i wyżywienie). Dotyczy to także zabiegów i leków, które są zalecone przez lekarza. Musi jednak zapłacić za dojazd na miejsce kuracji. Jedynie osobom z dysfunkcją narządu ruchu, które nie mogą skorzystać z transportu publicznego (pociągu, autobusu) przysługuje bezpłatny przejazd do szpitala uzdrowiskowego (lub sanatorium) karetką pogotowia. Taka konieczność musi być jednak potwierdzona przez lekarza.

Fundusz nie płaci za pobyt w sanatorium rodzica czy opiekuna dziecka
O ile pobyt chorego w szpitalu uzdrowiskowym jest bezpłatny, o tyle w przypadku wyjazdu do sanatorium chory musi liczyć się z dodatkowymi wydatkami. Pacjent płaci za przejazd do uzdrowiska oraz pokrywa część kosztów wyżywienia i zakwaterowania w sanatorium. Wysokość opłat zależy od terminu pobytu – odpłatność jest niższa od 1 października do 30 kwietnia, wyższa natomiast w pozostałych miesiącach roku. Ich wysokość została dokładnie określona w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 22 maja 2006 r. w sprawie leczenia uzdrowiskowego (Dz.U. nr 94, poz. 655).

Kosztów związanych z wyżywieniem i zakwaterowaniem w uzdrowiskach nie ponoszą dzieci i młodzież: Dotyczy to tych osób, które

• nie ukończyły 18 roku życia,
• uczą się i nie ukończyły 26 lat,
• są niepełnosprawne w znacznym stopniu (bez ograniczenia wieku),
• są uprawnione do renty rodzinnej.

Osoby te, wyjeżdżając na leczenie uzdrowiskowe, muszą mieć ze sobą ważną legitymację szkolną, studencką lub orzeczenie o niepełnosprawności – w celu weryfikacji np. ich wieku lub stopnia upośledzenia. Fundusz nie płaci za pobyt w sanatorium rodzica czy opiekuna dzieci.

WAŻNE

Za okres pobytu na leczeniu uzdrowiskowym jest pobierana opłata miejscowa (tzw. opłata klimatyczna), której wysokość jest zróżnicowana w poszczególnych uzdrowiskach. Jednak nie może ona być wyższa niż 3, 20 zł dziennie. Opłat miejscowych nie pobiera się od osób przebywających na leczeniu szpitalnym









WAŻNOŚĆ SKIEROWANIA

• Okres ważności skierowania wynosi 12 miesięcy od daty jego wystawienia.


• Po utracie ważności skierowanie odsyłane jest do lekarza, który je wystawiał, w celu ponownej weryfikacji.
• O utracie ważności skierowania oddział NFZ powiadamia pacjenta pisemnie.
Sanatorium a praca

Aby wyjechać do sanatorium w terminie przewidzianym przez fundusz, należy liczyć się z tym, że wiąże się to z wykorzystaniem urlopu wypoczynkowego. Pobyt w sanatorium nie stanowi bowiem podstawy do uzyskania zwolnienia lekarskiego (więcej na ten temat w dalszej części poradnika).

Inne zasady obowiązują w przypadku konieczności wyjazdu pacjenta do szpitala uzdrowiskowego. Po przyjęciu do niego, pacjent powinien niezwłocznie powiadomić pracodawcę o przyczynie nieobecności w pracy i przedstawić – otrzymane w szpitalu uzdrowiskowym – zaświadczenie o rozpoczęciu pobytu. Po zakończeniu leczenia chory otrzymuje zaświadczenie usprawiedliwiające czasową nieobecność w pracy.

Pacjent nie może odwołać się od decyzji funduszu o odrzuceniu skierowania









GDZIE NA LECZENIE SANATORYJNE

W Polsce w ramach ubezpieczenia zdrowotnego dorośli mogą w miejscowościach uzdrowiskowych leczyć dolegliwości:



• chorób narządów ruchu i reumatologia – Busko Zdrój, Ciechocinek, Cieplice Śląskie-Zdrój, Goczałkowice Zdrój, Horyniec, Inowrocław, Iwonicz Zdrój, Jastrzębie Zdrój, Kamień Pomorski, Kołobrzeg, Lądek Zdrój, Połczyn Zdrój, Solec, Swoszowice, Świeradów Zdrój, Ustroń, Wapienne, Wieniec Zdrój;
chorób układu krążenia – Busko Zdrój, Ciechocinek, Długopole Zdrój, Inowrocław, Kamień Pomorski, Kołobrzeg, Krynica, Kudowa Zdrój, Lądek Zdrój, Nałęczów, Polanica Zdrój, Rabka, Rymanów Zdrój, Świeradów Zdrój, Świnoujście;
• chorób układu oddechowego – Ciechocinek, Czerniawa, Duszniki Zdrój, Goczałkowice Zdrój, Iwonicz Zdrój, Jedlina Zdrój, Kołobrzeg, Muszyna, Piwniczna, Rabka, Rymanów Zdrój, Szczawnica, Szczawno Zdrój, Świnoujście, Ustroń, Wysowa;
• chorób skóry – Busko Zdrój, Lądek Zdrój, Świnoujście;
• chorób układu wydzielania wewnętrznego i przemiany materii – Kołobrzeg, Kudowa-Zdrój, Skolimów Konstancin, Świnoujście;
• chorób kobiecych – Duszniki Zdrój, Połczyn Zdrój, Świeradów Zdrój;
• chorób układu trawienia – Długopole Zdrój, Duszniki Zdrój, Iwonicz Zdrój, Jedlina Zdrój, Krynica, Muszyna, Polanica Zdrój, Szczawno Zdrój, Wysowa, Żegiestów;
• chorób układu moczowego – Cieplice Śląskie Zdrój, Krynica, Szczawno Zdrój, Żegiestów.

Natomiast dzieci:



choroby narządów ruchu – Busko Zdrój, Ciechocinek, Cieplice Śląskie Zdrój, Goczałkowice Zdrój;
• reumatologia i choroby układu krążenia – Ciechocinek, Cieplice Śląskie Zdrój, Goczałkowice Zdrój, Jastrzębie Zdrój, Kudowa Zdrój, Rabka, Rymanów Zdrój, Wieniec Zdrój;
• choroby układu krążenia (rehabilitacja wad serca) – Polanica Zdrój;
• choroby układu oddechowego – Czerniawa, Kołobrzeg, Rabka, Rymanów Zdrój, Szczawno;
• choroby skóry – Kołobrzeg;
• choroby układu wydzielania wewnętrznego i przemiany materii – Kołobrzeg, Rabka;
• choroby układu moczowego – Rymanów Zdrój.

WOLNE NA SANATORIUM, NA ZABIEGI

Skierowanie nie jest zwolnieniem
Otrzymanie skierowania na pobyt w sanatorium to tylko połowa drogi do miejsca, w którym pracownik będzie mógł poprawić swoje zdrowie. O tym, czy ostatecznie osoba pracująca będzie mogła wyjechać do sanatorium, może zadecydować pracodawca.
Dla pracodawcy skierowanie na turnus w sanatorium, jakie przedstawi pracownik, jest nic nieznaczącym kawałkiem papieru. Wyjazd do sanatorium z reguły odbywa się w ramach urlopu wypoczynkowego, którego udzielanie należy do pracodawcy. Pracownik nie może bez dokonania uzgodnień z pracodawcą pewnego dnia zamiast w pracy stawić się w sanatorium.

WAŻNE

Podstawą wypłaty wynagrodzenia za czas zwolnienia od pracy jest dokument potwierdzający pobyt pracownika niepełnosprawnego na turnusie, wystawiony przez jego organizatora

Wyjątki od zasady

Fakt przebywania w uzdrowisku nawet na podstawie skierowania z Narodowego Funduszu Zdrowia jest prywatną sprawą pracownika i nie usprawiedliwia jego nieobecności w pracy. Skierowanie do sanatorium nie jest zwolnieniem lekarskim.

Wyjątkiem jest sytuacja, w której pracownik korzysta z leczenia w szpitalu uzdrowiskowym. W takim przypadku obowiązują zasady stosowane w związku z pobytem w szpitalu. Po przyjęciu do szpitala uzdrowiskowego pacjent powinien niezwłocznie powiadomić pracodawcę o przyczynie nieobecności w pracy i przedstawić – otrzymane w szpitalu uzdrowiskowym – zaświadczenie o rozpoczęciu pobytu. Po zakończeniu leczenia pacjent otrzymuje zaświadczenie na druku o czasowej niezdolności do pracy. Za okres czasowej niezdolności do pracy pracownikowi przysługuje wynagrodzenie obliczane jak zasiłek chorobowy.

W korzystniejszej sytuacji są pracownicy niepełnosprawni. Osoby te muszą poddawać się bardziej lub mniej intensywnej rehabilitacji. Ustawodawca zadbał, aby tacy pracownicy mogli regularnie korzystać z sanatoriów i organizowanych przez nie turnusów rehabilitacyjnych. Zasady korzystania z takich turnusów określone zostały w ustawie z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 123, poz. 776 z późn. zm.). Opisaliśmy je w osobnym artykule w dodatku (patrz str. A10). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, osoba o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ma prawo do zwolnienia od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia w wymiarze do 21 dni roboczych, jednak tylko w celu uczestniczenia w turnusie rehabilitacyjnym, nie częściej niż raz w roku. Osoby niepełnosprawne są kierowane na taki turnus na wniosek lekarza, pod którego opieką znajduje się dana osoba.

O tym, jakie warunki trzeba spełnić, by wyjechać na turnus rehabilitacyjny, stanowi rozporządzenie ministra gospodarki, pracy i polityki społecznej z 22 maja 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania zwolnień od pracy osobom o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w celu uczestniczenia w turnusie rehabilitacyjnym (Dz.U. nr 100, poz. 927). Lekarz we wniosku kierującym osobę uprawnioną na turnus określa dokładnie jego rodzaj i czas trwania.

Pracodawca udziela osobie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności zwolnienia od pracy na podstawie wniosku lekarza sprawującego opiekę nad tą osobą o skierowanie na turnus rehabilitacyjny. Pracownik nie powinien wyjechać na rehabilitacyjny turnus w dowolnym terminie. Paragraf pierwszy rozporządzenia z 22 maja 2003 r. stanowi, że wyjazd pracownika powinien nastąpić w terminie, który umożliwi zapewnienie normalnego toku pracy w zakładzie. Podstawą wypłaty wynagrodzenia za czas zwolnienia od pracy jest dokument potwierdzający pobyt pracownika niepełnosprawnego na turnusie, wystawiony przez jego organizatora. Wysokość wynagrodzenia za czas zwolnienia od pracy przysługującego na turnus rehabilitacyjny oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.

Leczenie w szpitalu uzdrowiskowym uprawnia do takiego zwolnienia, jak w przypadku pobytu w szpitalu

Zabiegi w godzinach pracy

Zdarza się, że pracownik po przebytej chorobie odzyska zdolność do pracy, ale jest wskazane, aby przeszedł jeszcze dodatkową serię zabiegów rehabilitacyjnych. Wiadomo, że przychodnie, w których przeprowadzane są tego typu zabiegi, z reguły pracują w tzw. godzinach biurowych. W takiej sytuacji pracownik ma trudności z korzystaniem z zalecanych przez lekarza zabiegów po pracy. Skierowanie na zabiegi nie jest jednak zwolnieniem lekarskim uprawniającym do niestawienia się w pracy. Zwolnienia wystawiane są przez lekarza tylko w sytuacji, gdy pracownik faktycznie nie może pracować.

Aby skorzystać z zaleconych przez lekarza zabiegów, pracownik musi porozumieć się z pracodawcą. Pracodawca może na wniosek pracownika udzielać mu zwolnień od pracy, za które pracownik nie otrzyma wynagrodzenia. Poza tym pracodawca może dostosować do planu zabiegów rozkład czasu pracy pracownika, np. może się zgodzić, aby w określone dni pracownik rozpoczynał pracę wcześniej i wcześniej ją kończył. W ostateczności pracownik może skorzystać z urlopu na żądanie. Problem jednak w tym, że wymiar tego urlopu jest ograniczony do 4 dni w roku.










  1   2   3   4   5   6


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna