Uzasadnienie do ustawy o zasadach realizacji umowy partnerstwa I programów operacyjnych polityki spójności na lata 2014 – 2020 oraz o zmianie niektórych ustaw



Pobieranie 157,88 Kb.
Strona1/4
Data28.10.2017
Rozmiar157,88 Kb.
  1   2   3   4


UZASADNIENIE DO PROJEKTU USTAWY O ZMIANIE USTAWY ZASADACH REALIZACJI PROGRAMÓW OPERACYJNYCH POLITYKI SPÓJNOŚCI FINANSOWANYCH W PERSPEKTYWIE FINANSOWEJ 2014 – 2020 ORAZ NIEKTÓRYCH INNYCH USTAW

Projektowana nowelizacja ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 jest wynikiem dwuletnich doświadczeń we wdrażaniu programów operacyjnych polityki spójności w perspektywie finansowej 2014-2020. Celem projektu jest wprowadzenie usprawnień, uproszczeń i zapewnienie efektywnego wykorzystania środków funduszy Unii Europejskiej. Proponowane przepisy są odpowiedzią na wnioski i postulaty zgłaszane przez instytucje oraz podmioty zaangażowane we wdrażanie i wydatkowanie środków perspektywy finansowej 2014-2020.



Uzasadnienie szczegółowe

W art. 1 wprowadza się zmiany do ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, które obejmują:

  1. ZDEFINIOWANIE POJĘĆ: DOFINANSOWANIE, KRYTERIA WYBORU PROJEKTÓW ORAZ WARUNKI FORMALNE

W art. 2 pkt 4 dokonano zmiany definicji dofinansowania poprzez literalne ograniczenie zakresu dofinansowania do środków przyznawanych i przekazywanych na podstawie umowy/decyzji o dofinansowanie, o których mowa w ustawie, z uwagi na fakt, iż w niektórych przypadkach środki zaliczane na poczet współfinansowania krajowego z budżetu państwa są przyznawane na podstawie innych przepisów i nie są objęte umową /decyzją o dofinansowaniu (przykładowo na podstawie umowy dotacji celowej). Środki te podlegają wydatkowaniu i rozliczaniu na zasadach innych niż dofinansowanie przekazywane przez instytucję zarządzającą/pośredniczącą/wdrażającą, a zasady te określa właściwy dysponent - projektowana zmiana definicji ma na celu odzwierciedlenie stanu rzeczywistego i wprowadzenie takiego doprecyzowania pojęcia dofinansowania, aby jego zakres nie budził wątpliwości.

W art. 2 pkt 13a wprowadzono definicję kryteriów wyboru projektów. Przez kryteria wyboru projektów należy rozumieć wyłącznie kryteria umożliwiające ocenę projektu opisanego we wniosku o dofinansowanie jego wybór do dofinansowania i zawarcie umowy lub podjęcie decyzji o dofinansowaniu zgodne z warunkami, o których mowa w art. 125 ust. 3 lit. a Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem ogólnym” i zatwierdzane przez Komitet Monitorujący. Kryteria wyboru projektów obejmują zarówno dotychczasowe kryteria merytoryczne, jak i mogą obejmować kryteria formalne wyboru projektów. Spełnienie kryteriów wyboru projektów warunkuje wybranie projektu do dofinansowania i podpisanie umowy o dofinansowanie alba decyzji o dofinansowaniu projektu.

W art. 2 pkt 27a wprowadzono definicję warunków formalnych, które oznaczają warunki formalne odnoszące się do kompletności formy i terminu złożenia wniosku o dofinansowanie projektu, których weryfikacja odbywa się poprzez stwierdzenie spełniania albo niespełniania danego warunku.

Dokonanie jednoznacznego podziału na kryteria wyboru projektów oraz warunki formalne ma na celu uniknięcie wątpliwości interpretacyjnych w zakresie sposobu uzupełniania wniosku o dofinansowanie oraz projektu na etapie wyboru projektów do dofinansowania. Sposób definiowania oraz weryfikacji, a także zakres warunków formalnych pozostaną w gestii instytucji zarządzających, niemniej stworzenie precyzyjnych definicji ww. pojęć ma na celu zapewnienie w miarę jednolitego sposobu klasyfikowania poszczególnych elementów wniosku o dofinansowanie projektu tak, by uniknąć zróżnicowanego traktowania wnioskodawców w ramach poszczególnych programów operacyjnych a nawet postępowań prowadzonych w ramach jednego programu. Dodatkowo proponowane zmiany będą prowadziły do uporządkowania i w konsekwencji przyspieszenia oraz ułatwienia dokonywania oceny projektu.



  1. REZYGNACJA Z INSTYTUCJI WYTYCZNYCH PROGRAMOWYCH

W art. 6 ust. 2, art. 7 i art. 8 proponuje się uchylenie regulacji w zakresie wytycznych programowych (dla poszczególnych programów operacyjnych). W systemie realizacji programu operacyjnego pozostaną wyłącznie wytyczne wydawane przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego wykonującego zadania państwa członkowskiego. Celem projektowanej zmiany jest ograniczenie dokumentów stosowanych przez instytucje systemu realizacji programu operacyjnego oraz uniknięcie ryzyka nakładania tego typu dokumentami obowiązków na beneficjentów. W związku z proponowaną zmianą w zakresie uchylenia regulacji dotyczącej wytycznych programowych zmianie ulegają również przepisy dotyczące wytycznych horyzontalnych, które będą po prostu wytycznymi – art. 4 ust. 2 pkt 3, art. 5 ust. 1- 3 i 5.

Proponowana zmiana ma na celu ograniczenie liczby dokumentów, które beneficjenci będą zobowiązani stosować przy realizacji projektu. Z analizy poszczególnych dokumentów systemu realizacji wynika, że w stanie obecnym jest stosowanych 58 wytycznych (zarówno horyzontalnych oraz programowych), 20 zaleceń i instrukcji oraz 27 Szczegółowych Opisów Osi Priorytetowych Programów Operacyjnych. Beneficjenci, w zawieranych umowach o dofinansowanie są zobowiązywani do stosowania wytycznych, bez jakiegokolwiek doprecyzowania zakresu związania tymi dokumentami. Praktyka taka stanowi obciążenie dla beneficjentów oraz utrudnia realizację projektów. Projektowane rozwiązanie jest zgodne z polityką nienakładania na beneficjentów obowiązków niewynikających bezpośrednio z przepisów prawa powszechnie obowiązującego lub umów (decyzji) o dofinasowanie projektu, przyjętą przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, działającego jako państwo członkowskie.

Z uwagi na powyższe a także w celu uproszczenia systemu wdrażania programów operacyjnych, a tym samym przyspieszenia wydatkowania środków z Polityki Spójności 2014 – 2020, proponuje się, aby w systemie realizacji, poza przepisami powszechnie obowiązującymi, dokumentami, których postanowienia będą jedynie uzupełniające względem przepisów prawa powszechnie obowiązującego i postanowień umów (a więc jedynie w zakresie doprecyzowującym obowiązki wynikające bezpośrednio z ww. źródeł) wiązać beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie, będą wytyczne wydawane przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.


  1. ODPOWIEDZIALNOŚC INSTYUCJI ZA REALIZACJĘ POWIRZONYCH ZADAŃ

W art. 10 w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt rozszerzono zakres zadań, jakie IZ może powierzyć IP oraz IP może powierzyć IW w odniesieniu do umarzania należności związanych z realizacją programów operacyjnych, zastępując dotychczasową regulację uprawniającą IP i IW do umarzania należności wynikających z art. 207 ustawy o finansach publicznych (UFP) umożliwiającą umarzanie również odsetek wynikających z art. 189 UFP.

W art. 11 dodano ust. 3a jednoznacznie przesądzający, że instytucja pośrednicząca lub wdrażająca, zobowiązane do wypłaty beneficjentowi dofinansowania albo do zwrotu kwoty równej wypłaconemu mu dofinansowania nie mogą pokrywać tych należności ze środków programu operacyjnego lub innych środków, których dysponentem jest odpowiednio instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca.

  1. RZECZNIK FUNDUSZY EUROPEJSKICH

Art. 14a ustanawia nową instytucję - Rzecznika Funduszy Europejskich. Rzecznik jest obowiązkowo powoływany na poziomie każdej instytucji zarządzającej - ust. 1, natomiast jego powołanie na poziomie instytucji pośredniczącej i wdrażającej jest dobrowolne - ust. 2.

Ustawa nie przesądza, czy Rzecznik może w ramach danej instytucji realizować inne zadania jej przypisane, nie może natomiast dochodzić do konfliktu interesów polegającego na tym, że Rzecznik rozpatruje sprawy dotyczące czynności wykonywanych przez niego samego w ramach innych obowiązków służbowych. Ust. 3 wskazuje otwarty katalog zadań Rzecznika, który obejmuje zarówno rozpatrywanie zgłoszeń przyjmujących charakter skarg, rozpatrywanie postulatów odnoszących się do działalności danej instytucji/realizacji programu, jak i udzielanie stosownych wyjaśnień w tym zakresie. Rzecznik podejmuje również działania zmierzające do usprawnienia realizacji danego programu operacyjnego. Rzecznik powołany przez instytucję zarządzająca będzie mógł żądać od Rzecznika powołanego przez inna instytucję uczestniczącą w realizacji programu operacyjnego informacji w zakresie realizowanych zadań. Jest to uzasadnione ogólną odpowiedzialnością instytucji zarządzającej za program operacyjny. Rzecznik będzie sporządzał każdego roku raport ze swojej działalności i przedkładał go właściwej instytucji, która zamieści raport na swojej stronie. Do zadań realizowanych przez Rzecznika oraz czynności podejmowanych przed nim przez zainteresowane podmioty nie będą stosowane przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem działu VIII – skargi i wnioski, który znajdzie odpowiednio zastosowanie. Do postępowania przed Rzecznikiem nie stosuje się przepisów w zakresie procedury odwoławczej ponieważ w przepisach tych uregulowano szczegółowo postępowanie wobec wnioskodawców, którzy otrzymali negatywną ocenę projektu wybieranego w trybie konkursowym.

Rzecznik nie będzie powoływany dla programów Europejskiej Współpracy Terytorialnej, w związku  z ich międzynarodowym charakterem.


  1. WOJEWODA W PROCESIE WDRAŻANIA REGIONALNYCH PROGRAMÓW OPERACYJNYCH

Wojewoda został włączony w system realizacji zadań związanych z wdrażaniem funduszy europejskich w perspektywie finansowej 2014-2020 w ramach regionalnych programów operacyjnych poprzez możliwość wykonywania zadań w ramach desygnacji w zakresie prowadzenia kontroli służących potwierdzeniu spełniania kryteriów desygnacji oraz prowadzenie doraźnych kontroli na warunkach określonych w porozumieniu zawartym z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego – art. 16 ust. 1a. Ponadto wojewoda albo jego przedstawiciel będzie również mógł być włączany jako obserwator w prace komitetu monitorującego RPO oraz w skład komicji oceny projektów w ramach RPO – art. 14 ust. 9a i 9b oraz art. 44 ust. 5 i 6. Celem projektowanej regulacji jest umożliwienie wykonywania przez wojewodę zadań w zakresie desygnacji związanych z wdrażaniem funduszy europejskich w perspektywie finansowej 2014-2020 w ramach regionalnych programów operacyjnych oraz wykorzystanie jego doświadczeń związanych z certyfikacją w ramach perspektywy finansowej 2007-2013.

  1. KONTROLA KRZYŻOWA

W art. 22 ust. 2 pkt 2 lit. c doprecyzowano tiret pierwsze w taki sposób, aby wynikało z niego wprost, że kontrola krzyżowa programu jest realizowana w ramach konkretnego programu operacyjnego, niezależnie od tego w ramach ilu funduszy program udziela dofinansowania. W ten sposób faktury beneficjenta, który rozlicza projekty w ramach programu regionalnego – jeden współfinansowany z EFRR a inny z EFS – będą skontrolowane łącznie w jednym procesie weryfikacyjnym. W tiret drugim łącznik „albo” zastąpiono łącznikiem „lub”, aby podkreślić, że procesy weryfikacji krzyżowej rozdzielone łącznikami współwystępują, nie stanowiąc procesów alternatywnych.

Tiret trzecie dodano, aby dokonać jasnego wskazania, że prowadzenie części kontroli, o których mowa w tiret drugim (kontroli wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych i funduszy rolnych lub Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego) należy do kompetencji instytucji zarządzających. Realizacja tej intencji uwidacznia się, przy uwzględnieniu brzmienia art. 22 ust. 7.

Z art. 22 ust. 4 usunięto kontrole realizacji programu operacyjnego polegające na weryfikacji dokumentów w zakresie prawidłowości oceny oddziaływania na środowisko. Instytucje systemu wdrażania umowy partnerstwa nie powinny weryfikować prawidłowości przeprowadzania procedur dotyczących ocen oddziaływania środowisko, gdyż oceny te wydają posiadające kompetencje w tym zakresie instytucje krajowe. Weryfikując prawidłowość realizacji projektu, instytucje zarządzające (lub właściwe IP) kontrolują jedynie, czy została wydana decyzja środowiskowa w sytuacji, gdy istniał taki obowiązek.



W art. 22 ust. 9 doprecyzowano, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości indywidualnej stwierdzonej przed zatwierdzeniem wniosku o płatność znajdzie odpowiednie zastosowanie kontradyktoryjna procedura uregulowana w art. 25, z wyłączeniem jednak art. 25 ust. 1, który nakazuje sporządzenie informacji pokontrolnej po zakończeniu kontroli.

  1. OGLĘDZINY W TOKU KONTROLI

Art. 23 ust. 8 umożliwi przeprowadzenie oględzin w ramach czynności kontrolnych
w miejscu realizacji projektu nie tylko w obecności beneficjenta, ale również osoby reprezentującej beneficjenta. Proponowany przepis uwzględnia praktykę wykonywania kontroli, gdzie protokół oględzin potwierdza często osoba wyznaczona przez beneficjenta, aby towarzyszyć kontrolerom w miejscu prowadzenia czynności oględzin.

  1. KONTROLA PROWADZONA PRZEZ IZ W ODNIENIENIU DO INSTYTUCJI, W WYNIKU DZIAŁANIA LUB ZANIECHANIA KTÓREJ POWSTAŁA NIEPRAWIDŁOWOŚĆ INDYWIDUALNA

W art. 24 wprowadzono ust. 12a, zgodnie z którym, w sytuacji, kiedy minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego albo IZ stwierdzi, że nieprawidłowość indywidualna wyniknęła bezpośrednio z działania lub zaniechania właściwej instytucji, automatycznie powstaje obowiązek wszczęcia kontroli systemowej w danej instytucji. Rozwiązanie takie oznacza zastosowanie procedury kontradyktoryjnej wskazanej w art. 25 ustawy,
w toku której podmiot kontrolowany i kontrolujący mogą przedstawiać swoje stanowiska odnoszące się do jakości funkcjonowania podmiotu kontrolowanego. Takie rozwiązanie daje instytucji, która w opinii podmiotu, o którym mowa w art. 24 ust. 12, doprowadziła do powstania nieprawidłowości indywidualnej, możliwość obrony przed zarzutami ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego wykonującego zadania państwa członkowskiego albo IZ.

  1. INSTRUMENTY FINANSOWE

W art. 29 ust. 1 wprowadzono przepis regulujący kwestię wykorzystania środków przeznaczonych w perspektywie 2014-2020 na realizację instrumentów finansowych, przy czym, jako uzupełnienie dotychczas obowiązującej regulacji w art. 29, doprecyzowano sposób wydatkowania środków po okresie realizacji zadań na podstawie rozporządzenia 1303/2013 – środki będą musiały być wydatkowane w formie wsparcia zwrotnego na realizację celów wynikających z programów rozwoju,
o których mowa w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wprowadzona regulacja ma zapewnić trwałość realizacji wsparcia w formie zwrotnej i uniemożliwić rozproszenie środków po wykonaniu zobowiązań wynikających z prawodawstwa unijnego.

W ust. 2 zawarto regulację wskazującą podmioty będące dysponentem środków, o których mowa w ust. 1 – ministra właściwego ds. rozwoju regionalnego w odniesieniu do środków krajowych programów operacyjnych i zarząd województwa w odniesieniu do środków regionalnych programów operacyjnych. Regulacja stanowi powtórzenie regulacji obecnie obowiązującej.

W celu uniknięcia wątpliwości w zakresie statusu środków przeznaczonych na realizację instrumentów finansowych, zwracanych przez ostatecznych odbiorców, w ust. 3 jednoznacznie przesądzono, że środki, o których mowa w ust. 1 nie stanowią dochodu dysponenta ani jakiegokolwiek podmiotu, któremu dysponent mógłby powierzyć/ zlecić wdrażanie instrumentów finansowych/wsparcia zwrotnego. Jednocześnie w ust. 4 zawarto regulację wskazującą, że warunki wydatkowania środków, o których mowa w ust. 1 są wskazane w umowie/porozumieniu podpisywanym przez dysponenta.



W ust. 5 wskazano, że w umowie lub porozumieniu zawieranych przez dysponenta środków powinny znaleźć się odpowiednie postanowienia gwarantujące efektywne wydatkowanie środków, o których mowa w ust 1. Konsekwencją zastosowania regulacji będzie obowiązek zawarcia stosownych postanowień również w umowach zawieranych przez podmioty, którym dysponent może powierzyć wdrażanie środków z innymi podmiotami (np. pośrednicy finansowi, fundusze funduszy), jeśli podmioty takie miałyby realizować zadania związane z wdrażaniem wsparcia zwrotnego.

Ust. 6 -8 zawierają, analogiczne do obecnie obowiązujących, regulacje dotyczące obsługi przez BGK rachunków, na które zwracane są środki, o których mowa w ust. 1.

  1. POMOC ZWROTNA

W rozdziale 10a - art. 29a - uregulowano zagadnienia związane z udzielaniem pomocy zwrotnej. Pomoc zwrotna stanowi kolejną, obok dotacji i instrumentów finansowych, formę wsparcia dopuszczoną do stosowania w ramach polityki spójności na mocy rozporządzenia ogólnego. Pomoc zwrotna nie jest kwalifikowana ani jako dotacja ani jako instrument finansowy, ponieważ kwestia zwrotu przez beneficjenta określonej części dofinansowania uzależniona jest od spełnienia warunków, związanych z osiągnięciem efektów projektu, określonych w umowie/decyzji o dofinansowaniu. W przypadku pomocy zwrotnej przewidziano zatem możliwość zwrotu środków, jednak to, czy i jaka część wsparcia zostanie faktycznie zwrócona przez beneficjenta, nie jest możliwe do określenia zanim projekt nie zostanie ostatecznie zrealizowany/zakończony. Jednocześnie zwrot środków, w przypadku spełnienia warunków zwrotu określonych w umowie/decyzji o dofinansowaniu nie stanowi nieprawidłowości w rozumieniu przepisów rozporządzenia ogólnego. Mając na względzie, że w przypadku udzielania dofinansowania w formie zwrotnej stosuje się zasady analogiczne, jak w przypadku udzielania dotacji (z uwzględnieniem różnic, jakie muszą wynikać z postanowień umowy o dofinansowanie/decyzji o dofinansowaniu), ustawa reguluje zagadnienia związane z pomocą zwrotną dopiero od momentu zwrotu środków do właściwej instytucji. Kwestie związane z wykorzystaniem środków po ich zwróceniu właściwej instytucji, uregulowano w sposób zbliżony, jak w przypadku instrumentów finansowych z pewnymi różnicami wynikającymi z odmiennego charakteru wsparcia. Zgodnie z ust. 1, po wykonaniu zobowiązań wynikających z umowy o dofinansowanie projektu/ decyzji o dofinansowaniu projektu środki są przekazywane na rachunek instytucji, która podpisywała umowę z beneficjentem (chyba że w porozumieniach/umowach zawieranych między instytucjami systemu wdrażania PO zawarte by były inne postanowienia). W ust. 3 wskazano, jakie podmioty mogą dalej wykorzystywać środki zwrócone z projektów realizowanych w formule pomocy zwrotnej. Może to być dysponent środków (minister właściwy ds. rozwoju regionalnego albo zarząd województwa), podmiot, który pełnił funkcję właściwej instytucji w systemie wdrażania funduszy UE (jest to ten sam, co do tożsamości, podmiot, niemniej mając na względzie, że środki powracające z projektów nie są już środkami programu operacyjnego, nie można było posłużyć się wprost pojęciem „właściwej instytucji”, jako tej która realizuje określone zadania w ramach PO) albo inny podmiot. Jeżeli środki są wydatkowane przez podmiot, który pełnił funkcję właściwej instytucji albo przez inny podmiot (niebędący dysponentem środków), warunki wydatkowania i rozliczania środków określane są w umowach/ porozumieniach zawieranych przez nie z dysponentem środków. Zgodnie z regulacją zawartą w ust. 7, w sytuacji, w której zwrócone środki będą wykorzystywane przez dysponenta albo przez inny podmiot, który nie pełnił funkcji właściwej instytucji, dysponent otwiera w BGK rachunek do obsługi tych środków. Natomiast w sytuacji, w której dalszy obrót środkami zostanie powierzony podmiotowi, który pełnił funkcję właściwej instytucji, środki przechowywane są na rachunku tego podmiotu (oddzielnym rachunku albo wydzielone kodami księgowymi) i nie ma potrzeby ich przekazywania na rachunek BGK (ust.8).

  1. REALIZACJA PROJEKTÓW PARTNERSKICH

Proponowana zmiana art. 33 w ust. 2 doprecyzowuje, że to podmiot inicjujący projekt partnerski dokonuje wyboru partnerów spoza tzw. „podmiotów publicznych”, w rozumieniu przepisów o zamówieniach publicznych, natomiast zmiana proponowana
w ust. 3 ma na celu określenie, iż każde partnerstwo, powinno być utworzone przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu partnerskiego. Wprowadzono również możliwość zmiany partnera. Zmiana partnera będzie możliwa wyłącznie w uzasadnionych przypadkach, po uzyskaniu zgody właściwej instytucji, która zawarła z partnerem wiodącym umowę o dofinansowanie projektu (podjęła decyzję o dofinansowaniu projektu) – ust. 3a. Przy czym zgoda ta nie oznacza władczego rozstrzygnięcia właściwej instytucji, a jest to oświadczenie woli podmiotu stosunku prawnego łączącego instytucję z partnerem. Dodany ust. 4a stwarza obowiązek dla podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych, który nie będzie podmiotem inicjującym projekt partnerski, podania do publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej, informacji o rozpoczęciu realizacji projektu partnerskiego wraz z uzasadnieniem przyczyn przystąpienia do realizacji tego projektu oraz wskazania partnera wiodącego w projekcie.

Ponadto w art. 33 zrezygnowano z regulacji zawartej w ust. 6, określającej zakaz zawiązywania partnerstw przez podmioty powiązane. Proponowana zmiana ma na celu likwidację ograniczeń umożliwiających tworzenie partnerstw przez wszystkie podmioty, z uwzględnieniem jednak regulacji dotyczących pomocy publicznej wynikających z obwiązujących bezpośrednio regulacji unijnych.



SKŁADANIE OŚWIADCZEŃ PRZEZ WNIOSKODAWCÓW ORAZ UDOSTĘPNIANIE DOKUMENTÓW Doprecyzowano ust. 4 oraz dodano ust. 4a. Zmiany mają na celu jednoznaczne przesądzenie, że oświadczenia zawarte we wniosku o dofinansowanie, które są składane pod rygorem odpowiedzialności karnej nie są obowiązkowym elementem wniosku o dofinansowanie. Do decyzji instytucji zarządzających będzie należało, czy dane oświadczenie znajdzie się we wniosku o dofinansowanie czy nie. W konsekwencji będą one miały możliwość elastycznego podejścia w tym zakresie i decydowania o tym, jakie oświadczenia będą obligatoryjne i składane pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Zmodyfikowano art. 37 ust. 6 poprzez wskazanie, że dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 oraz z 2016 r. poz. 34, 352 i 996). Dodano również ust. 7 stanowiący, że dokumenty i informacje wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców, do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji o wybranym do dofinansowania projekcie w trybie pozakonkursowym, , nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.



Powyższe zmiany mają na celu przede wszystkim uporządkowanie dotychczasowych regulacji w celu uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych w tym zakresie. Ponadto celem regulacji jest zabezpieczenie sprawnego przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania, który mógłby być dezorganizowany przez znaczną liczbę wniosków dotyczących udostępnienia informacji publicznej. Regulacja ma także na celu wyeliminowanie praktyk polegających na powielaniu rozwiązań opracowanych przez innych wnioskodawców.


  1   2   3   4


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna