Uwagi wstępne



Pobieranie 2,36 Mb.
Strona9/26
Data24.02.2019
Rozmiar2,36 Mb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   26

12/ sprawy celne
Do rozpatrzenia z 2011 r. pozostały 2 skargi z zakresu obrotu towarami z zagranicą, należności celnych i ochrony przed nadmiernym przywozem towaru na polski obszar celny oznaczonych symbolem ogólnym - 630.

W 2012 r. wpłynęło 127 skarg na rozstrzygnięcia organów celnych w sprawach dotyczących obrotu towarami z zagranicą, należności celnych i ochrony przed nadmiernym przywozem towaru na polski obszar celny (5,34 % ogólnego wpływu do sądu).

W 2012 roku załatwiono łącznie 117 spraw (4,89 % spraw załatwionych w sądzie. Na rozprawie załatwiono 59 skarg, w tym oddalono 21 skarg, natomiast uwzględniono 8 skarg. Ponadto połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia - 12 skarg. Na rozprawie umorzono postępowanie sądowe w 18 sprawach. Na posiedzeniu niejawnym załatwiono 58 skarg, w tym odrzucono - 21 skarg i umorzono postępowanie w 5 sprawach. Zakreślono numer porządkowy w 32 sprawach. Do rozpatrzenia w 2013 r. pozostało 12 spraw.

Od orzeczeń wydanych w analizowanym zakresie wniesiono 12 skarg kasacyjnych. W okresie sprawozdawczym nie zostały one rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wyrokiem z dnia 29 marca 2012 r., sygnatura akt I SA/Ol 74/12, Sąd uwzględnił skargę. Sąd uznał, że wobec podanej przez producenta pojemności zbiornika - 390 l niemożliwe było wprowadzenie na teren Wspólnoty legalnie paliwa w ilości przekraczającej pojemność tego zbiornika. W trakcie kontroli zadeklarowano wwóz 600 litrów paliwa. Celem tych kontroli była realizacja przepisów art. 112–115 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE.L z dnia 23 kwietnia 1983 r.), zwanego dalej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 918/83. Stosownie do treści art. 112 Rozporządzenia Rady NR 918/83 bez uszczerbku dla przepisów art. 113-115:a) paliwa przewożone w zwykłych zbiornikach: pojazdów silnikowych, użytkowych pojazdów silnikowych i pojazdów jednośladowych, pojemników specjalnego przeznaczenia, wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty są zwolnione z przywozowych należności celnych. W myśl art. 115 powołanego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 paliwo zwolnione z należności celnych przywozowych nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów i przechowywane za wyjątkiem okresu niezbędnych napraw tych pojazdów. Sąd wskazał, że zadeklarowane paliwo, przekraczające pojemność zbiornika, podlegało należnościom celnym i podatkowym. W związku z tym przedmiotem postępowania nie mogło być paliwo usunięte spod dozoru celnego. W związku z tym w rozpoznawanej sprawie nie mogły mieć zastosowania powołane przepisy prawa materialnego, które dotyczyły usunięcie paliwa spod dozoru celnego. W konsekwencji Organy celne bezpodstawnie przyjęły, że skarżący usunął paliwo spod dozoru celnego.

Znacząca grupa spraw związana była ze stosowaniem przez organy celne przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE nr L 324 z dn. 10.12.2009r.). Zgodnie z art. 107 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE nr L 324 z dn. 10.12.2009r.) paliwa przewożone w standardowych zbiornikach prywatnych i handlowych pojazdów mechanicznych wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty; paliwa znajdujące się w przenośnych zbiornikach przewożonych przez prywatne pojazdy mechaniczne, przy ilości maksymalnej 10 litrów na pojazd, nie naruszając krajowych przepisów dotyczących przechowywania i transportu paliw, są zwolnione z należności celnych przywozowych.



Zgodnie z art. 110 ww. rozporządzenia Rady (WE) ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych paliwo zwolnione z należności celnych przywozowych na podstawie art. 107, 108 i 109 nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione, ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów i przechowywane, z wyjątkiem okresu niezbędnych napraw tych pojazdów, nie może też zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. Naruszenie przepisów ust. 1 powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych od wymienionych produktów według stawki obowiązującej w dniu tego naruszenia oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygnatura akt I SA/Ol 420/12 Sąd uwzględnił skargę. W rozpoznawanej sprawie brak było dowodów, że przedmiotem zakupu był olej napędowy usunięty spod dozoru celnego. Nie zidentyfikowany został bowiem dostawca tego paliwa. W związku z tym brak było podstaw do stosowania powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, które są związane z zaistnieniem określonego stanu faktycznego. Stan faktyczny, na który powołały się organy celne, nie ma oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Natomiast stan faktyczny wskazywał, że przedmiotem postępowania było paliwo niewiadomego pochodzenia. Ustawa z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U.2011.108.626) doprecyzowała, iż posiadanie lub nabycie wyrobów akcyzowych może stanowić czynność lub stan faktyczny, jeżeli wyroby akcyzowe znajdują się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Sąd wskazał, że posiadacz lub nabywca wyrobów akcyzowych może zostać zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego w sytuacji, gdy posiadane lub nabyte przez niego wyroby akcyzowe nie były obciążone podatkiem akcyzowym na wcześniejszym etapie obrotu, np. przez producenta, natomiast organy podatkowe nie były w stanie w toku kontroli stwierdzić, iż akcyza została uiszczona na wcześniejszym etapie obrotów. Tym niemniej, posiadanie lub nabycie wyrobów akcyzowych będzie stanowić czynność opodatkowaną podatkiem akcyzowym również w sytuacji, gdy na wcześniejszym etapie obrotu podatek akcyzowy został uiszczony w niższej wysokości niż wynika to z przepisów akcyzowych (art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a.). Na podstawie tego przepisu organy podatkowe są upoważnione do pociągnięcia posiadacza wyrobów akcyzowych do quasi solidarnej odpowiedzialności za rozliczenie podatku akcyzowego w sytuacji, gdy niesolidny dostawca nie rozliczy ciążącego na nim obowiązku zapłaty akcyzy. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygnatura akt I SA/Ol 117/12 Sąd uwzględnił skargę. Sąd wskazał, że na podstawie treści protokołów ustala się różnicę w ilości paliwa znajdującego się w zbiornikach w momencie wjazdu do kraju i wyjazdu z kraju. Na podstawie danych zwartych w tych protokołów ustala się różnicę w ilości paliwa znajdującego się w zbiornikach w momencie wjazdu do kraju i wyjazdu z kraju. Natomiast na podstawie danych ze wskazań liczników wylicza się ilość przejechanych kilometrów i uwzględniając normy zużycia paliwa, ustala się różnicę w ilości paliwa znajdującego się w zbiornikach w momencie wjazdu do kraju i wyjazdu z kraju. W konsekwencji usunięcie paliwa spod dozoru celnego ustala w sposób pośredni. Można uznać za ustalone fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić z innych ustalonych faktów (domniemanie faktyczne). Takie domniemanie faktyczne jest dopuszczalne, pod warunkiem, iż ciąg tych faktów ma charakter zamknięty. I w konsekwencji z zaistnienia określonych faktów można wyciągnąć wniosek o określonej treści. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występowała. Stan faktyczny nie był zamknięty, gdyż podważony został jeden z jego elementów, gdyż „brakującą” część tego paliwa skarżący zużył w związku z pobytem na biwaku.
13/ pomoc finansowa z Unii Europejskiej
W sprawach z zakresu pomocy finansowej z Unii Europejskiej (płatności rolnicze, renty strukturalne – sprawy o symbolach 6550, 6551, 6552), do Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęło w 2012 roku 39 skarg, co stanowiło 1,64 % ogólnego wpływu spraw do sądu. Łącznie w 2012 r. rozpoznano 53 sprawy (2,21 % ogółu spraw załatwionych w sądzie), w tym 21 skarg, który wpłynęły do sądu w roku 2011. 24 skargi oddalono. W 16 sprawach skargi zostały uwzględnione, zaś 9 skarg odrzucono na posiedzeniach niejawnych. W 2 sprawach umorzono postępowanie sądowe. W jednej oddalono skargę wyrokiem wydanym w postępowaniu uproszczonym. Do rozpatrzenia w 2013 r. pozostało 7 spraw. W 10 sprawach wniesiono skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wszystkie te sprawy pozostają do rozstrzygnięcia przez sąd II instancji.

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r. o sygnaturze akt I SA/Ol 87/12 Sąd uchylił decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Po dokonaniu analizy akt stwierdził bowiem, że w sytuacji zaistnienia rozbieżności danych w zakresie faktycznej powierzchni zgłoszonych do płatności gruntów, organ powinien podjąć próbę ich usunięcia w ramach kontroli na miejscu. Sąd uznał, że dysponowanie przez organ cyfrowym obrazem powierzchni danej działki rolnej nie uprawnia do arbitralnego pominięcia zgłaszanych przez stronę w toku postępowania przeciwdowodów. Organ zawsze bowiem powinien przeanalizować celowość podjęcia innych wskazywanych przez stronę czynności dowodowych, w szczególności konfrontacji dowodów zgłaszanych przez stronę z danymi wynikającymi z ortofotomapy. Tym bardziej, gdy w odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wyraźnie wskazała na zasadność przeprowadzenia takiej kontroli, powołując się na dane zawarte w ewidencji gruntów. Sąd uznał ponadto, iż w okolicznościach sprawy przyjęcie, że cały ciężar dowodzenia spoczywa na stronie, jest zbyt daleko idące i naruszające określony w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, obowiązek rozpatrzenia przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zachodzi bowiem uzasadniona wątpliwość co do tego, czy w toku całego postępowania w ogóle zapoznano stronę z zasadniczym dowodem w sprawie w postaci ortofotomapy, skoro jak wynika z akt, strona zapoznała się z materiałami postępowania w dniu 22 grudnia 2011 r., a data figurująca pod złożonym pod zdjęciem ortofotomapy, podpisem pracownika organu, to 10 stycznia 2012 r.

W związku z uchyleniem decyzji Dyrektora W-M OR ARiMR w Olsztynie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2012 r. w sprawie o sygnaturze akt I SA/Ol 767/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż to na rolniku ciążą obowiązki podawania we wniosku prawidłowych danych, a także poinformowania organu o każdym fakcie wpływającym na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności, czy też o każdej zmianie mającej wpływ na wysokość przyznanej płatności. Jednak za zupełnie nieprzekonujące Sąd uznał stanowisko organów obu instancji, które powołując się na kontrolę administracyjną wniosku i nie dysponując żadnym innym materiałem dowodowym, poza pozyskanym podczas kontroli przeprowadzonej metodą teledetekcji w 2011 r. - ustaliły mniejsze powierzchnie działek rolnych, kwalifikujących się do płatności. Sąd zauważył, że szeroka argumentacja organu odwoławczego w zakresie dokładności tego rodzaju pomiarów wyklucza właściwie stosowanie innych metod pomiarów. Skoro bowiem mierzenie za pomocą narzędzi informatycznych na podkładzie ortofotomapy jest 2-3 razy dokładniejsze, to zawsze wystąpi różnica między obszarem ustalonym w oparciu o fizyczne mierzenie działek, a obszarem ustalonym informatycznie. Tymczasem powołane wyżej przepisy rozporządzeń unijnych nie ograniczają możliwości weryfikacji tych pomiarów poprzez pomiary fizyczne podczas kontroli na miejscu.

Z kolei w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 marca 2012 r. o sygnaturze akt I SA/Ol 720/11 Sąd zwrócił m.in. uwagę, że uznanie za niewiarygodne twierdzeń strony, bez ich wnikliwszego sprawdzenia, stanowi o nienależytym wyjaśnieniu sprawy. Ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego powinny w sposób jednoznaczny wskazywać jej stan faktyczny. Zadaniem organu jest zaś wyjaśnić wszystkie występujące wątpliwości. Jeżeli zatem organy doszły do przekonania, iż należy wyłączyć z dofinansowania w związku z zalaniem, powierzchnię 12 ha użytków rolnych z 20 ha pierwotnie zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności, to wobec odmiennych, wspartych logiczną argumentacją twierdzeń strony, że faktycznemu podtopieniu uległy jedynie 4 hektary gruntów, podnoszona przez nie teza powinna być udowodniona w sposób nie budzący wątpliwości. Fakt złożenia pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o częściowym zalaniu zgłoszonych do płatności gruntów, a następnie podania przez stronę logicznych argumentów to oświadczenie potwierdzających, w związku z ich kwestionowaniem przez organy powinien być podstawą dalszych czynności. Po dokonaniu pełnej analizy wszystkich posiadanych danych w postaci dołączonych do wniosku o przyznanie płatności dokumentów (w tym ortofotomapy dla wnioskowanego gruntu i wypełnionego przez producenta wniosku), organ nadal uznając wyjaśnienia strony za niewiarygodne, powinien podjąć dalsze czynności dowodowe, w szczególności dokonać oględzin spornych gruntów na miejscu, a w zależności od ustaleń, analizy zapisów w ewidencji gruntów oraz danych z map wysokościowych i przesłuchać świadków. Weryfikując wnioski dowodowe strony powinien zapewnić jej czynny udział w postępowaniu, zaś dokonane ustalenia opierać na dowodach, a nie domniemaniach i przypuszczeniach.


14/ pomoc finansowa związana z rozpoznaniem spraw dotyczących oceny wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Regionalnych Programów Operacyjnych
W 2012 r. wpłynęło 25 skarg w sprawach dotyczących oceny wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Regionalnych Programów Operacyjnych (21 spraw zarejestrowano w repertorium SA, 2 sprawy w repertorium SAB i 2 sprawy w repertorium SO). Sprawy te zostały oznaczone symbolem 6559. Stanowią one 1,05 % ogólnego wpływu spraw do Sądu w tym roku. W 2012 r. zostało załatwionych 19 spraw, co stanowi 0,79 % spraw załatwionych w Sądzie. Na rozprawie załatwiono 14 spraw: oddalono 6 skarg, 5 skarg uwzględniono, 2 skargi pozostawiono bez rozpatrzenia, a 1 - odrzucono. Na posiedzeniu niejawnym załatwiono 5 spraw: 3 skargi odrzucono, a w 2 sprawach wydano postanowienia o oddaleniu wniosku o wyłączenie od rozpoznania spraw sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (sprawy zarejestrowane w repertorium SO).

Od orzeczeń wydanych w analizowanym zakresie wniesiono w 2012 r. 12 skarg kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne w 3 sprawach, a 2 skargi kasacyjne tutejszy Sąd odrzucił.

W dniu 9 maja 2012 r. Sąd rozpoznał 2 sprawy ze skarg Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego na rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zatwierdzenia Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007-2013 do poszczególnych konkursów (sygnatury akt I SA/Ol 184/12 i I SA/Ol 185/12). Istota sporu w tych sprawach sprowadzała się do wykładni zawartego w art. 30 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, pojęcia „negatywna ocena projektu”. W związku z tym, że powołana ustawa pojęcia tego nie wyjaśnia, Sąd przyznał rację organowi nadzoru i stwierdził, że wymienione pojęcie należy utożsamiać z oceną niedającą możliwości zakwalifikowania projektu do dofinansowania (zgodnie z utrwaloną już w tym zakresie linią orzecznictwa sądów administracyjnych). Jako przykład negatywnej oceny projektu wskazywano zaś sytuację, w której projekt przeszedł pozytywnie wszystkie stadia oceny, jednak nie został zakwalifikowany do dofinansowania wskutek wyczerpania środków przewidzianych w ramach danego konkursu i został umieszczony na tzw. liście rezerwowej. Sąd podkreślił, że każde postępowanie kwalifikacyjne ma doprowadzić do osiągnięcia określonego rezultatu, celu. Celem tym jest natomiast uzyskanie dofinansowania projektu. To strona powinna więc mieć prawo do decydowania, czy dokonana na dowolnym etapie postępowania kwalifikacyjnego ocena jej projektu jest na tyle negatywna, że uniemożliwia lub ogranicza uzyskanie dotacji i w związku z tym czy skorzysta ze środka odwoławczego. Instytucja zarządzająca poprzez samo użycie słowa „pozytywnie” nie może decydować o tym, czy stronie wolno skorzystać ze środka odwoławczego, czy też nie. Przyjęcie innej wykładni art. 30a ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i uznanie, że uzyskanie przez projekt pozytywnej oceny merytorycznej w połączeniu ze stwierdzeniem braku możliwości dofinansowania w ramach dostępnej alokacji, pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania w postępowaniu odwoławczym prawidłowości dokonanych ocen. Oddalając skargi Sąd uznał za uzasadnione prezentowane w motywach zaskarżonej uchwały stanowisko Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, że skoro umieszczenie projektu na liście rezerwowej jest tożsame z negatywną oceną projektu, to w myśl art. 30b ust. 1 i ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wnioskodawcy powinien przysługiwać przynajmniej jeden środek odwoławczy.

Taki sam pogląd wyraził Sąd w wyroku z dnia 17 maja 2012 r. o sygnaturze akt I SA/Ol 177/12, w którym stwierdził, że zaskarżona przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego uchwała Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w przedmiocie zatwierdzenia Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007-2013 do określonego konkursu, w zakresie uregulowanym w §11 ust. 2 tego Regulaminu, wydana została z naruszeniem prawa.



W tej grupie spraw na uwagę zasługuje nadto postanowienie z dnia 23 maja 2012 r., sygnatura akt I SA/Ol 191/12, którym Sąd odrzucił skargę na informację Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania protestu. Sąd rozpoznawał tę sprawę w następującym stanie faktycznym. Instytucja Zarządzająca poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie projektu na etapie oceny merytorycznej zerojedynkowej. Wnioskodawca skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia protestu, a po stwierdzeniu jego niezasadności, wniósł skargę do tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r., sygnatura akt I SA/Ol 679/11, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa i przekazał sprawę do ponownego rozpoznana. W wyniku ponownego rozpoznania wniosku, w tym poddania uzupełnionego wniosku ocenie przez kolejną Komisję Oceny Projektów, wniosek został przekazany do oceny merytorycznej punktowej. Wobec nie uzyskania 60 % maksymalnej liczby punktów uwzględniającej stopień spełnienia kryteriów wyboru projektów przewidzianej w Karcie oceny merytorycznej punktowej, wnioskodawca został poinformowany o negatywnej ocenie projektu i pouczony o zakończeniu procedury odwoławczej w tym zakresie i braku możliwości wniesienia środka odwoławczego. Pomimo tego do Instytucji Zarządzającej wpłynął kolejny protest wnioskodawcy. Odnosząc się do niego Instytucja pouczyła wnioskodawcę o braku podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania protestu, powołując treść § 13 pkt 20 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007-2013 do konkursu 01/11/1.1.2, zgodnie z którym: „Zakończenie postępowania sądowego w zakresie danego projektu, którego Wnioskodawca wniósł skargę do sądu administracyjnego, oznacza również zakończenie procedury odwoławczej w tym zakresie. Wnioskodawcy nie przysługują żadne dodatkowe środki odwoławcze. Dotyczy to również rozstrzygnięcia IZ, wydanego w związku z przekazaniem przez sąd administracyjny sprawy do ponownego rozpatrzenia, o którym mowa w ust. 16 lit. a, i od którego również nie przysługują żadne dodatkowe środki odwoławcze.” To pismo zostało zaskarżone do sądu. Rozważając kwestię dopuszczalności skargi, Sąd podkreślił, że przesłanką wniesienia skargi do sądu jest negatywny wynik procedury odwoławczej. W ustawie określono także, iż system realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie (art. 30b ust. 2 ustawy). W Regulaminie procedura odwoławcza została uregulowana w § 13, w którym określono termin, tryb i warunki wnoszenia protestu, tryb rozpatrywania protestu przez Instytucję Zarządzającą oraz termin, tryb i warunki wnoszenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygnatura akt P 1/11, w przedmiocie konstytucyjności art. 30b i art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie w jakim dopuszczają uregulowanie procedur odwoławczych poza systemem obowiązujących źródeł prawa, Sąd podniósł, że Trybunał odroczył wejście w życie wyroku na okres 18 miesięcy od daty ogłoszenia go w Dzienniku Ustaw, co oznacza, że nie mógł uwzględnić okoliczności, że normy regulujące postępowanie odwoławcze w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007-2013 leżą poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa i miał obowiązek je stosować. Sąd stwierdził zatem, że analizowany w sprawie system realizacji programu operacyjnego spełnia wymóg określony w art. 30b ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a pisma zawierającego pouczenie o braku podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania protestu, nie można uznać za informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Procedura odwoławcza na tym etapie postępowania nie została bowiem przewidziana w systemie realizacji programu operacyjnego, który jest w tym zakresie zgodny z ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 19 września 2012 r., sygnatura akt II GSK 1130/12, oddalił skargę kasacyjną wniesioną od opisanego postanowienia, podzielając stanowisko tutejszego Sądu.
15/ finanse publiczne (ulgi w spłacaniu należności pieniężnych do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej - art. 34 i 34a ustawy o finansach publicznych – sprawy o symbolu 6536)
W 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęło 39 skarg w sprawach dotyczących ulg w spłacie należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, co stanowiło 1,64 % ogólnego wpływu do Sądu w tym roku. W 2012 r. rozpoznano 37 spraw z tego zakresu, w tym 5, które pozostały do rozpatrzenia z 2011 r., co stanowi 1,54 % spraw załatwionych w Sądzie. Na rozprawie załatwiono 34 sprawy: oddalono 23 skargi, 10 skarg zostało uwzględnionych, 4 skargi odrzucono, w tym 3 na posiedzeniu niejawnym.

Od orzeczeń wydanych w powyższych sprawach wniesiono 2 skargi kasacyjne, W okresie sprawozdawczym akta tych spraw nie zostały zwrócone przez Naczelny Sąd Administracyjny do WSA w Olsztynie.

Omawiane sprawy dotyczyły działania ZUS - 37 skarg, oraz Prezesa KRUS - 2 skargi. Podstawą prawną skarżonych decyzji był art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) i § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), oraz art. 36 ust. 1 pkt 10 i art. 41a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 ze zm.).

Nie odnotowano wpływu skarg z omawianego zakresu dotyczących innych należności, niż pozostające we właściwości ZUS i Prezesa KRUS. Sprawy te należy uznać za typowe, dotyczące decyzji odmawiających umorzenia zaległych składek na ubezpieczenia społeczne, w których nie wystąpiły nowe problemy interpretacyjne w orzecznictwie. Rozstrzygnięcia zapadały zgodnie z wypracowaną już linią orzecznictwa w zakresie decyzji o charakterze uznaniowym, gdzie Sąd kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego aktu, dokonuje oceny prawidłowości ustalenia i oceny stanu faktycznego nie wnikając w celowość rozstrzygnięcia organu administracji.


3. Zagadnienia dotyczące funkcjonowania Wydziału II
Spostrzeżenia ogólne dotyczące orzecznictwa w sprawach objętych właściwością wydziału
W Wydziale II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie rozpatrywane są wszystkie sprawy z wyjątkiem objętych symbolem: 602 (ceny), 611 (podatki i inne świadczenia pieniężne, do których mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, oraz egzekucja tych świadczeń), 622 (instytucje ubezpieczeniowe i działalność ubezpieczeniowa), 630 (obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny), 637 (papiery wartościowe i fundusze powiernicze oraz sprawy z nimi związane, bankowość i sprawy dewizowe), 653 (środki publiczne nie objęte innymi symbolami), 655 (subwencje unijne, fundusze strukturalne i regulacja rynków branżowych), 656 (interpretacje podatkowe), 657 (inne interpretacje).

Natomiast szeroki zakres tematyczny spraw rozpatrywanych w Wydziale II nie pozwala opisać wszystkich interesujących przypadków. W związku z tym, w niniejszym opracowaniu, możliwe było przedstawienie w sposób ogólny tez tylko tych orzeczeń, które zasługują na szczególną uwagę. Podnieść w tym miejscu należy, że różnorodność tematyczna tych spraw stanowi istotną przeszkodę w specjalizacji kadry orzekającej Wydziału i zobowiązuje sędziów, referendarzy sądowych oraz asystentów sędziów do ciągłego śledzenia zmian w przepisach regulujących poszczególne dziedziny życia społecznego. Nadal pojawiają się jak już była mowa w tej informacji skargi na działalność organów administracji publicznej, która w poprzednich latach nie była w ogóle poddawana kontroli tutejszego Sądu, bądź skargi na taką działalność wnoszone były sporadycznie. W tej grupie wymienić należy sprawy: waloryzacji kwoty odszkodowania za nieruchomość gruntową (sygnatura akt II SA/Ol 2/12); koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (sygnatura akt II SA/Ol 79/12); niezatwierdzenia zakładu do uboju i rozbioru bydła (sygnatura akt II SA/Ol 318/12); nałożenia kary za naruszenie wymagań weterynaryjnych (sygnatura akt II SA/Ol 321/12); wykonania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowej (sygnatury akt II SA/Ol 183/12 i II SA/Ol 184/12); udrożnienia odcinka sieci kanalizacji sanitarnej (sygnatura akt II SA/Ol 210/12); udostępnienia danych z operatu ewidencji gruntów i budynków (sygnatury akt II SA/Ol 441/12 i II SA/Ol 442/12); umieszczenia w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze (sygnatura akt II SA/Ol 247/12); refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla bezrobotnego (sygnatura akt II SA/Ol 1139/12), a także o charakterze dotychczas nieodnotowanym liczne skargi określane przez wnoszących jako skargi z zakresu dostępu do informacji publicznej.




1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   26


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna