Uwagi wstępne



Pobieranie 2,36 Mb.
Strona8/26
Data24.02.2019
Rozmiar2,36 Mb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   26

8/ podatki i opłaty lokalne, podatek rolny i leśny
W 2012 r. wpłynęły ogółem 124 sprawy na akty dotyczące omawianych tu podatków. Stanowiło to 5,2 % ogółu spraw w Sądzie.

Określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości dotyczyły 103 sprawy (99 w repertorium SA, 3 w repertorium SAB i 1 w repertorium SO), łącznego zobowiązania podatkowego 9 spraw (w tym 1 w repertorium SAB), podatku rolnego 9 spraw, podatku leśnego 1 sprawa, podatku od środków transportowych 1 sprawa, opłaty miejscowej 1 sprawa.

Załatwiono łącznie 105 spraw, co stanowiło 4,39 % ogółu spraw załatwionych w Sądzie, w tym 10 spraw z wpływu z roku 2011 (w tym 2 z repertorium SAB). Uwzględniono 22 skargi, oddalono 44, odrzucono 24, umorzono postępowanie w 1 sprawie, w 6 sprawach zakreślono numer porządkowy w repertorium SA z uwagi na upływ dwóch miesięcy od daty zawieszenia postępowania, w 1 sprawie zakreślono numer porządkowy sprawy, 6 spraw połączono, a w 1 sprawę pozostawiono bez rozpoznania (w repertorium SO).

Najwięcej załatwiono skarg na decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości - 87, z których uwzględniono 18, oddalono 38, odrzucono 17, zaś postępowanie umorzono w 1 sprawie. Ponadto w 6 sprawach zakreślono numer porządkowy w repertorium SA z uwagi na upływ dwóch miesięcy od daty zawieszenia postępowania, 6 spraw połączono, a w 1 sprawę pozostawiono bez rozpoznania (w repertorium SO).

Skarg na decyzje określające łączne zobowiązanie pieniężne załatwiono 8: uwzględniając 2, oddalając 2, odrzucając 3, zaś w 1 sprawie zakreślono numer porządkowy sprawy.

Skarg na decyzje określające podatek rolny załatwiono 8: uwzględniając 1, oddalając 4 i odrzucając 3.

Załatwiono także 1 sprawę dotyczącą podatku leśnego poprzez jej odrzucenie, zaś 1 skargę dotyczącą opłaty miejscowej uwzględniono.

Podobnie jak w poprzednich latach, w 2012 roku najwięcej orzeczeń rozstrzygało kwestie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz podmiotu, na którym ciąży obowiązek podatkowy w tym podatku. Najczęściej przedmiotem sporu była podstawa opodatkowania, a to w związku z kwestionowaniem powierzchni gruntów i sposobu ich wykorzystywania, rodzaju budynków i budowli znajdujących się na gruncie oraz ich wartości oraz zakresu zwolnień podatkowych.

Przykładem tego, podobnie jak w poprzednim roku, były sprawy ze skarg Telekomunikacji Polskiej S.A., która wniosła w 2012 r. łącznie 7 skarg. Przedmiotem zaskarżenia były decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości (vide: np.: sprawy o sygnaturach akt I SA/OI 579/12, I SA/OI 590/12), odmawiające stwierdzenia nadpłaty (vide: np.: sprawa o sygnaturze akt I SA/OI 669/12) oraz decyzje wydane w nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji ostatecznych - odmowy stwierdzenia nieważności (vide: np.: sprawy o sygnaturach akt I SA/OI 526/11, I SA/OI 174/12, I SA/OI 375/12).

We wszystkich tych skargach podstawą sporu było stanowisko organów podatkowych, przyjmujących, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej są budowlą - obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego, a więc podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spór sprowadzał się do wykładni i zastosowania przepisów art. 2 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej cyt. jako u.p.o.l.) oraz w zw. z art. 3 pkt1 lit. b) i art. 3 pkt 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Podatnik argumentował w skargach, że kanalizacja kablowa nie jest elementem sieci rozumianej przez Kolegium jako całość techniczno-użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Kanalizacja nie zapewnia bowiem łączności telefonicznej i nie jest elementem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania pozostałych urządzeń w tak rozumianej sieci, gdyż „zapewnienie łączności telefonicznej” urządzenia te realizują samodzielnie, tj. bez kanalizacji kablowej.

Nowym elementem, który pojawił się w tej grupie spraw (vide: sygnatura akt I SA/OI 579/12) było nieuwzględnianie nowego stanu prawnego obowiązującego od 17 lipca 2010 r. i orzekanie o obowiązku podatkowym za cały 2010 r. przez organy podatkowe na podstawie przepisów sprzed nowelizacji prawa budowlanego. Ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci komunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) dokonano zmiany definicji budowli, w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz wprowadzono w art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane definicję obiektu liniowego, odnoszącą się wprost do kanalizacji kablowej i kabli w niej zainstalowanych. Zgodnie z nowobrzmiącymi przepisami kable nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. W związku z tym od dnia 1 sierpnia 2010 r. linie kablowe biegnące w kanalizacji kablowej nie podlegają obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości.

Kolejna grupa spraw rozpatrywanych w 2012 r. dotyczyła kwestii zakwalifikowania zlikwidowanych linii kolejowych do przedmiotów opodatkowania (gruntów i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) oraz interpretacji pojęcia względy „techniczne”. W wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., sygnatura akt I SA/OI 288/12 Sąd oddalając skargę w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości wskazał, że trafne jest stanowisko zaskarżonej decyzji co do braku podstaw definiowania przedmiotu opodatkowania za pomocą definicji wynikających z aktów prawnych spoza obszaru prawa budowlanego (np. o transporcie kolejowym), gdy ustawa podatkowa do nich nie odsyła. Wskazano, że wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny. Pojęciem tym nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów, innych niż techniczne, zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości pozostającej nadal w jego posiadaniu. Przyczyny ściśle gospodarcze, ekonomiczne nie stanowią względów technicznych. W stanie faktycznym sprawy nie można mówić o względach technicznych zarówno w odniesieniu do samych gruntów, jak i usytuowanych na nich budowli kolejowych. Również okoliczność, że teren pod liniami kolejowymi jest różnie ukształtowany w wyniku prac budowlanych nie może być uznany za wystąpienie przesłanki względów technicznych.

Sąd podniósł, że dla opodatkowania gruntów zasadnicze znaczenie ma odpowiednia klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.), podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z tej ewidencji. W takiej sytuacji, w przypadku gdy grunty są zaklasyfikowane w ewidencji gruntów jako Tk (tereny kolejowe), to - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - podlegają opodatkowaniu według stawek obowiązujących jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, bez względu na to czy są przez spółkę wykorzystywane. W takim przypadku organ podatkowy nie musi wykazać, że są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Pojęcia „grunty związane z działalnością gospodarczą” i „grunty zajęte na działalność gospodarczą” nie są tożsame, a rzeczą przedsiębiorcy jest ewentualne doprowadzenie do zmiany klasyfikacji gruntu np. w przypadku jego zakrzewienia (nie mówiąc o możliwości rozwiązania umowy użytkowania wieczystego).

Od powyższego wyroku wniesiono skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana przez NSA.

W wyroku z dnia 21 marca 2012 r., sygnatura akt I SA/OI 89/12 Sąd zajął się kwestią wysokości stawki podatku od nieruchomości, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Wskazano, że tylko faktyczne zajęcie budynku lub jego części na realizowanie świadczeń zdrowotnych prowadzi do możliwości opodatkowania stawką preferencyjną. Podkreślono zmianę stanu pranego zgodnie, z którą przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. stanowił, że preferencyjna stawka podatku od nieruchomości dotyczy budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Unormowanie to z dniem 1 stycznia 2011 r. zyskało nowe brzmienie, w świetle którego stawka ta dotyczy budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń. Dokonana z dniem 1 stycznia 2011 r. zmiana przepisu nie polegała wyłącznie na zmianie jego redakcji, służącej jedynie wyjaśnieniu i uszczegółowieniu, niemającej co do zasady wpływu na sposób jego wykładni, lecz stanowiła zmianę istotną w odniesieniu do poprzedniego jego brzmienia. W znowelizowanym art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustanowiono wymóg jedynie „związania” budynków lub ich części z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, a nie ich „zajęcia” na prowadzenie działalności w tym zakresie, tak jak to przewidywał omawiany przepis w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. Powyższe argumenty wskazują, że ustawodawca wyraźnie rozróżnia przesłankę związania budynków lub ich części z udzielaniem świadczeń zdrowotnych od przesłanki zajęcia ich na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych.

Odnosząc się do sporu dotyczącego daty powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, w związku z okolicznością jaką jest istnienie budynku lub jego części, WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 3 października 2012 r., sygnatura akt I SA/OI 418/12, wskazał, iż zgodnie z treścią art. 6 ust 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości związany jest nie tylko z zakończeniem budowy obiektów, ale również z rozpoczęciem użytkowania budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Sąd wskazał, że w przyjętym stanie faktycznym, pomimo braków w wykończeniu, budynek przed 1 stycznia 2011 r. istniał. Został bowiem faktycznie wybudowany i wpisany do ewidencji budynków. Okoliczność, że skarżący nie wykorzystywał jego części usługowej do prowadzenia działalności gospodarczej, pozostaje bez wpływu na opodatkowanie obiektu z punktu widzenia powołanych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podkreślono, że powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem budynku lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót. Nie jest zaś uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku, przy czym nadmienić należy, iż w sytuacji gdy budynek istnieje, to opodatkowaniu podlega cała jego powierzchnia użytkowa, choćby w danym roku nie była faktycznie wykorzystywana.

Problemem zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów wraz z budowlani drogowymi zlokalizowanymi na stacjach benzynowych, w oparciu o art. 2 ust 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych po wejściu w życie z dniem 9 grudnia 2003 r., art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., (obowiązującego do dnia 31 grudnia 2006 r.) zajął się Sąd w wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r., sygnatura akt I SA/OI 228/12. Oddalając skargę, Sąd wskazał, że odnośnie do zlokalizowanych na wymienionych w skardze stacjach benzynowych, obiektów budowlanych w postaci sieci dróg wewnętrznych służących poruszaniu się i postojowi pojazdów, urządzeń informacyjnych oraz ich fundamentów, czy kontenerów magazynowych, kryterium decydującym o istnieniu zwolnienia podatkowego, jest przede wszystkim związanie danego obiektu z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego, a nie jakiegokolwiek innego ruchu. Zadaniem należących do skarżącej spółki budowli odnośnie których wniosła ona o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości, nie jest prowadzenie, zabezpieczanie i obsługa ruchu drogowego. Przeznaczeniem tych obiektów jest bowiem obsługa należącej do spółki nieruchomości, co związane jest przede wszystkim z korzystaniem z usług stacji paliw przez ich klientów. Tym samym uznano, że brak jest podstaw do uznania, iż w tym przypadku zlokalizowane przy stacjach drogi wewnętrzne wraz z wymienionymi wyżej obiektami budowlanymi miały obsługiwać i zabezpieczać ruch drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

W zakresie podatku rolnego, wyrokiem z dnia 11 października 2012 r., o sygnaturze akt I SA/OI 377/12, Sąd zajął się kwestią istnienia obowiązku podatkowego w podatku rolnym.

Wskazano, że w niniejszej sprawie ANR w dniu 12 lutego 2010 r. złożyła oświadczenia o rozwiązaniu umów dzierżawy gruntów ze skutkiem na dzień 1 marca 2010 r. oraz zobowiązała skarżącą do przygotowania nieruchomości do jej wydania. W związku z powyższym rozwiązanie przedmiotowych umów dzierżawy nastąpiło z dniem 1 marca 2010 r., co oznacza, że obowiązywały one jeszcze w tym dniu, a spółka była jeszcze wówczas dzierżawcą gruntów. Tym samym w ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że jeżeli zgodnie z art. 6a ust. 2 ustawy o podatku rolnym obowiązek podatkowy wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym przestały istnieć okoliczności uzasadniające ten obowiązek, to dzień 1 marca 2010 r. był tą okolicznością, która uzasadniała istnienie obowiązku jeszcze w miesiącu marcu 2010 r. Nie można zgodzić się z twierdzeniem spółki, że obowiązek podatkowy wygasł z dniem 28 lutego 2010 r., bowiem jak wyżej wskazano, umowy dzierżawy rozwiązano z dniem 1 marca 2010 r., a zatem jeszcze w tym dniu skarżąca była dzierżawcą tych gruntów. Mając na uwadze treść art. 6a ust. 2 ustawy o podatku rolnym należy uznać, że obowiązek podatkowy spółki z tytułu dzierżawy przedmiotowych gruntów wygasł z dniem 31 marca 2010 r.
9/ podatek od czynności cywilnoprawnych i opłata skarbowa
Do rozpatrzenia z 2011 r. nie było żadnej sprawy z symbolem 6116 w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. W 2012 roku wpłynęło natomiast 6 skarg na rozstrzygnięcia organów podatkowych w sprawach dotyczących podatku od czynności cywilnoprawnych oznaczonych symbolem 6116 (tj. 0,25 % ogólnego wpływu spraw do Sądu). Pozostała część spraw z zakresu symbolu 6116 została omówiona we wcześniejszej części sprawozdania, w punkcie 8, dotyczącej podatku od środków transportowych, łącznego zobowiązania pieniężnego oraz opłaty miejscowej. Ogólnie załatwiono 5 skarg (na rozprawie 4 skargi oddalono, 1 uwzględniono), co stanowi 0,20 % spraw załatwionych w sądzie. Od orzeczeń wydanych w analizowanym zakresie wniesiono 2 skargi kasacyjne, które w danym okresie statystycznym nie zostały rozpoznane przez NSA.

W okresie 2012 r. nie wpłynęły natomiast żadne skargi z zakresu opłaty skarbowej.

Na tle spraw rozstrzyganych w 2012 r. można zauważyć występowanie skarg, w których kwestią sporną była odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z wykładnią art. 7 ust.1 Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 lipca 1969 r. nr 69/335/EWG dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, w brzmieniu nadanym zmieniającą ten akt Dyrektywą Rady z dnia 10 czerwca 1985 r. o nr 85/303/EWG, zwanej dalej Dyrektywą.

Sąd w wyroku z dnia 5 września 2012 r., sygnatura akt I SA/Ol 283/12 rozstrzygnął spór dotyczący wykładni tego przepisu Dyrektywy, jak też § 54 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 1983 r. w sprawie opłaty skarbowej w zw. z art. 307 § 2 i 3, art. 314 § 3, art. 315, art. 433 pkt 6 i art. 435 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy (Dz. U. Nr 57, poz. 502 ze zm.). Z ustalonego stanu faktycznego wynikało, że notariusz pobrał podatek od czynności podwyższenia kapitału zakładowego spółki, obliczony według stawki podatku 0,5 %. Spółka we wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawny podniosła, iż zgodnie z Dyrektywą Rady Wspólnot Europejskich nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. Urz. UE L z dnia 28 października 1969 r.), dokonana uchwałą zmiana umowy Spółki, polegająca na podwyższeniu kapitału zakładowego poprzez emisję akcji, nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Odmawiając stwierdzenia nadpłaty organy podatkowe uznały, że w przedmiotowej sprawie nie miało zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 Dyrektywy nr 69/335/EWG.

Sąd podzielając stanowisko organów przywołał treść art. 7 ust.1 Dyrektywy w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 maja 2004 r., z którego wynikało, że Państwa Członkowskie zobowiązane są do zwolnienia z podatku kapitałowego wszystkich czynności, które w dniu 1 lipca 1984 r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawką 0,5 % lub niższą. Odwołując się do przepisów krajowych Sąd wskazał, że podwyższenie kapitału zakładowego, stosownie do obowiązującego na dzień 1 lipca 1984 r. stanu prawnego, podlegało opodatkowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 3 lit d ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 1975 r. Nr 45, poz. 226). Zgodnie z § 54 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 1983 r. w sprawie opłaty skarbowej (Dz. U. Nr 34, poz. 181) opłata skarbowa od umowy spółki wynosiła 10 % lub 5 %. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie miało zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 Dyrektywy, gdyż w Polsce obowiązywały stawki wyższe niż w wskazane tym przepisie. Po 1 maja 2004 r., Polska nie była w związku z tym zobowiązana na podstawie przepisów wspólnotowych do zwolnienia podwyższenia kapitału w spółce akcyjnej od podatku od czynności cywilnoprawnych.

Sąd nie zgodził się również z argumentacją skargi, że w świetle przepisów § 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 1983 r., opłacie skarbowej podlegały jedynie wkłady wnoszone przez wspólników, którymi nie są akcjonariusze spółek akcyjnych. Powołując się na poglądy doktryny, Sąd zwrócił uwagę, że spółka akcyjna jest jednym z typów spółek, a zatem osoby tworzące (zawiązujące ją) są także jej wspólnikami.

Z kolei w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r. o sygnaturze akt I SA/Ol 633/12 Sąd oddalił skargę w przedmiocie pisemnej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego dotyczącej podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych umowy spółki komandytowo-akcyjnej. W ocenie Sądu, organ interpretujący dokonał prawidłowej wykładni art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. a) – g) ustawy z dnia 9 września 2010 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm.) uznając, że podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych z tytułu zawarcia umowy spółki komandytowo-akcyjnej stanowi suma wkładów wnoszonych do spółki przez jej komplementariuszy i akcjonariuszy. Powołując się na postanowienia Kodeksu spółek handlowych Sąd wskazał, że spółka ta, została przez ustawodawcę określona jako spółka osobowa. W taki też sposób spółka komandytowo-akcyjna została sklasyfikowana w art. 1a pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Odwołując się z kolei do art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy Sąd stwierdził, że w treści tego przepisu wyraźnie wskazano, iż podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych umowy spółki stanowi wartość wkładów do spółki osobowej. Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż z podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych wyłączone są wkłady akcjonariuszy (zarówno niebędących, jak i będących komplementariuszami) w części przekazywanej na kapitał zapasowy.
10/ podatek od gier
W 2012 roku nie wpłynęła żadna ze skarg o symbolu 6116 na rozstrzygnięcia organów w sprawach dotyczących podatku od gier. Do rozpatrzenia pozostały natomiast z 2011 r. 4 skargi z zakresu tego podatku. Ogólnie załatwiono 4 skargi, co stanowi 0,16 % spraw załatwionych w sądzie. Wszystkie sprawy załatwiono na rozprawie, oddalając skargi.

Od orzeczeń wydanych w analizowanym zakresie wniesiono w 2012 roku 4 skargi kasacyjne, które nie zostały rozpoznane przez NSA w tym okresie.

Z omawianego zakresu spraw, Sąd rozstrzygał skargi dotyczące zastosowania przez organy art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Między innymi wyrokiem z dnia 17 maja 2012 r. o sygnaturze akt I SA/Ol 616/11 Sąd oddalając skargę wyraził pogląd, że w odniesieniu do powołanej wyżej regulacji prawnej nie istniał obowiązek notyfikacji w trybie ustanowionym Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204 z 21.7.1998, str. 37), zwana dalej jako Dyrektywa. Powołując się na zakres przedmiotowy Dyrektywy Sąd wskazał, że usługa oferowana w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest świadczona na odległość oraz nie jest świadczona drogą elektroniczną, a w związku z tym, nie jest usługą w rozumieniu art. 1 pkt 2 Dyrektywy. Natomiast ustanawiający stawkę podatku od gier na automatach o niskich wygranych art. 139 ust. 1 ustawy, nie ma charakteru przepisu technicznego w znaczeniu ścisłym. Kwestionowany przez stronę skarżącą przepis - ze względu na jego fiskalny charakter - skutkuje jedynie zmniejszeniem zysków podmiotów prowadzących działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Przedmiot jego regulacji ogranicza się bowiem wyłącznie do określenia wysokości stawki podatku, a kształtowanie wysokości stawki podatku, wobec braku harmonizacji w tym zakresie, należy do sfery swobodnego i samodzielnego działania Państw Członkowskich.

Sąd nie uwzględnił przy tym zarzutu strony skarżącej, że unormowania zawarte w art. 135 ust. 1 i 2 oraz art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ograniczają zagwarantowane w prawie traktatowym swobody przepływu towarów, przedsiębiorczości czy świadczenia usług. Sąd wskazał, iż zasadnicza zmiana wprowadzona ustawą o grach hazardowych polegała na znaczącym podwyższeniu stawki podatku od gier na automatach o niskich wygranych. Podwyższenie stawki tego podatku do wysokości 2.000 zł od każdego automatu nie ma jednak charakteru dyskryminującego, gdyż znajduje zastosowanie jednakowo do wszystkich podmiotów świadczących tego typu usługi na terytorium kraju, niezależnie od ich przynależności państwowej.

Analogiczne stanowisko Sąd zajął w wyrokach z dnia 1 marca 2012 r., o sygnaturach akt I SA/Ol 487/11, I SA/Ol 369/11.
11/ postępowanie egzekucyjne
Do rozpatrzenia z 2011 r. pozostało 6 spraw o symbolu 6118 dotyczących egzekucji świadczeń pieniężnych oraz postępowania egzekucyjnego.

W 2012 r. wpłynęło 39 skarg dotyczących egzekucji świadczeń pieniężnych oraz postępowania egzekucyjnego oznaczonych symbolem 6118 (1,64 % ogólnego wpływu do Sądu). W 2012 roku załatwiono łącznie 36 spraw dotyczących egzekucji świadczeń pieniężnych oraz postępowania egzekucyjnego (1,50 % spraw załatwionych w Sądzie). Na rozprawie załatwiono 33 sprawy, w tym uwzględniono 7 skarg, a 23 skarg oddalono, odrzucono 1 skargę, 1 sprawę umorzono. W omawianym okresie wpłynęła jedna skarga na bezczynność organów w zakresie egzekucji świadczeń pieniężnych, która na rozprawie została odrzucona. Na posiedzeniu niejawnym załatwiono 3 sprawy, odrzucając 3 skargi. Do rozpatrzenia w 2013 r. pozostało 9 skarg (8 z 2012 r. i 1 z 2011 r.)

Od orzeczeń wydanych w analizowanym zakresie wniesiono 5 skarg kasacyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie zostały one zwrócone.

Przedmiotem rozstrzygnięcia były sprawy związane ze stosowaniem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U.05.229.1954, zwaną dalej u.p.e.a.) dotyczące: zwrotu tytułu wykonawczego, odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, kosztów postępowania egzekucyjnego, bezczynności organu egzekucyjnego.

I tak wyrokiem z dnia 8 marca 2012 r., w sprawie o sygnaturze akt I SA/OI 796/10, WSA w Olsztynie oddalił skargę dłużnika na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd wskazał, że w świetle treści art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie był uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, wszczęcia egzekucji. Nie mógł tym samym prowadzić postępowania wyjaśniającego i dokonywać merytorycznej oceny podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela. Jak słusznie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem merytorycznym, lecz wykonawczym, którego celem jest przymusowe wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym wystawionym przez wierzyciela. Jego przedmiotem mogą być wyłącznie kwestie wyłaniające się w toku samego postępowania egzekucyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2006 r., sygnatura akt II FSK 737/05). Z powyższych względów zarzuty w tym zakresie nie mogły zasługiwać na uwzględnienie.

Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., w sprawie o sygnaturze akt I SA/OI 704/11, po rozpoznaniu skargi dłużnika na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie, w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, WSA w Olsztynie uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał, że z podstawowych zasad wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej, określonych w ustawie i rozporządzeniu wynika, że egzekucja administracyjna należności pieniężnych wszczynana jest na podstawie wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego wskazującego m. in. treść obowiązku oraz podstawę prawną, po upływie terminu płatności. Gdy należność wynika z deklaracji, zeznania podatkowego, warunkiem wszczęcia egzekucji jest uprzednie doręczenie zobowiązanemu upomnienia, co wynika z art. 3a u.p.e.a i § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137 poz. 1541).

Wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r., w sprawie w przedmiocie zwrotu tytułów wykonawczych, sygnatura akt I SA/Ol 99/121, WSA w Olsztynie uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał, że uzupełnienie zdefiniowanej w art. 1a pkt 13 u.p.e.a. instytucji ustawowej wierzyciela administracyjnego postępowania egzekucyjnego zawiera przepis art. 5 tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a. uprawnionymi do żądania wykonania tych obowiązków w drodze egzekucji administracyjnej są przede wszystkim organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowane wykonaniem przez zobowiązanego obowiązku albo powołane do czuwania nad wykonaniem obowiązku. Jeżeli chodzi o pojęcie instytucji bezpośrednio zainteresowanej wykonaniem obowiązku, należy łączyć je z faktem wskazania w odpowiednim przepisie prawa, określającym dany obowiązek, innej jednostki organizacyjnej niż organ państwa lub organ j.s.t. jako tej, która ma być co do zasady odbiorcą egzekwowanych w trybie administracyjnym świadczeń pieniężnych lub zachowań niemających charakteru pieniężnego, o jakich mowa w art. 2 § 1 pkt 10 i 11 u.p.e.a. Do takich jednostek organizacyjnych zaliczyć można w szczególności instytucje jak szkoły publiczne czy inne państwowe lub samorządowe zakłady administracyjne. Takim zakładem administracyjnym jest izba wytrzeźwień. Sąd stwierdził, że organ dokonał błędnej wykładni ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i powołanych wcześniej przepisów wykonawczych do tej ustawy w związku z art. 5 § 1 pkt 2 i art.1a pkt 13 u.p.e.a. Nie podzielił tym samym stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, że tytuł wykonawczy został błędnie wypełniony.

Odmienne stanowisko zajął WSA w innej sprawie. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., w sprawie w przedmiocie zwrotu tytułów wykonawczych, o sygnaturze akt I SA/Ol 176/12, WSA w Olsztynie oddalił skargę. Sąd wskazał, że Ośrodek jest jednostką pomocniczą wobec właściwego miejscowo organu wykonawczego administracji samorządowej, a więc Prezydenta . W związku z tym, działania wynikające z zakresu działania Ośrodka należą do zadań własnych gminy, a dochody uzyskiwane przez gminne jednostki budżetowe należą do dochodów własnych gminy i pobierane są w imieniu i na rzecz organów gminy. W świetle powyższego wynika zatem, że wierzycielem - w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - może być jedynie podmiot administracji publicznej lub organ (instytucja) wykonujący funkcje władcze. W rubryce „oznaczenie wierzyciela” na tytule wykonawczym nie może zatem figurować Dyrektor Ośrodka Również Rada Miasta nie jest organem wykonawczym, w związku z czym, nie może wystawiać tytułów wykonawczych. Organem reprezentującym interesy danej gminy i odpowiedzialny za wykonywanie jej zadań własnych jest Prezydent Miasta. W związku z tym, organem uprawnionym do żądania m.in. wykonania obowiązku (art. 1a pkt 13 u.p.e.a.) pozostaje Prezydent i ten organ, powinien być postrzegany jako wierzyciel.

Wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r., w sprawie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, o sygnaturze akt I SA/Ol 131/12, WSA w Olsztynie oddalił skargę. Sąd uznał, iż nie wystąpiły przesłanki określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a., skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią decyzji ZUS. Obowiązek jest wymagalny, nie został umorzony, nie wygasł z innego powodu. Natomiast kwestie podniesione w skardze, odnoszące się do weryfikacji zgłaszanych przez skarżącego przerw w prowadzeniu działalności gospodarczej, nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu egzekucyjnym.

Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., w sprawie o sygnaturze akt I SA/Ol 458/12 w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych WSA w Olsztynie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zdaniem sądu, w przyjętym stanie faktycznym sprawy, analizując przesłanki umorzenia zarówno z pkt 1 jak i 2 przepisu § 2 art. 64e u.p.e.a. nie przeprowadzono wyczerpujących rozważań dotyczących skutków egzekucji przedmiotowych kosztów egzekucyjnych. Organy pominęły, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego co do zasady nie może doprowadzić do naruszenia egzystencji strony. Tym samym organy naruszyły art. 77 §1 i art. 80 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., w sprawie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, o sygnaturze akt I SA/Ol 389/12, WSA w Olsztynie oddalił skargę dłużnika na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Sąd podkreślił, że skarżąca kwestionowała prawidłowość naliczenia odsetek za zwłokę od należności głównej w tytule wykonawczym. Tymczasem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej jest rozstrzygnięciem o charakterze procesowym, dotyczy bowiem kwestii dopuszczalności ponownego rozstrzygania tego samego zarzutu. Sam zarzut nieprawidłowego naliczenia odsetek nie był rozstrzygany w tym postanowieniu. Ta kwestia była bowiem rozstrzygnięta postanowieniem z dnia 3 lutego 2012 r., w którym Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 stycznia 2012 r. stwierdzając, że okresy przerw nienaliczania odsetek za zwłokę, wskazane w tytułach wykonawczych są określone prawidłowo. Skargi na w/w postanowienie z dnia 3 lutego 2012 r. nie odnotowano. Tym samym skarżąca zamknęła sobie możliwość skutecznego skierowania sprawy do WSA w celu kontroli zgodności z prawem rozpatrzenia głównego przedmiotu sporu - nieprawidłowego naliczenia odsetek za zwłokę jako zarzutu z art. 33 pkt. 3 i 10 u.p.e.a.



1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   26


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna