Uwagi wstępne


/ działalność gospodarcza



Pobieranie 2,36 Mb.
Strona18/26
Data24.02.2019
Rozmiar2,36 Mb.
1   ...   14   15   16   17   18   19   20   21   ...   26

22/ działalność gospodarcza
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęło 50 spraw z zakresu działalności gospodarczej, w tym z udziałem podmiotów zagranicznych, co stanowiło 2,1 % ogólnego wpływu spraw do Sądu, a z poprzedniego okresu do załatwienia pozostało 18 spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał łącznie 56 spraw z zakresu działalności gospodarczej, (2,3 % wszystkich spraw załatwionych w Sądzie), zaś 12 spraw pozostało do rozpoznania na następny okres sprawozdawczy. Największy wpływ obejmował sprawy dotyczące gier losowych i zakładów wzajemnych (42 sprawy). Sąd rozpoznał w 2012 r. 50 takich spraw, a 8 pozostało do rozpoznania. Z zakresu działalności gospodarczej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznawał także sprawy dotyczące profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, ustalenia liczby punktów sprzedaży, zasad usytuowania miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych (wpłynęło 7 spraw) oraz inne o symbolu podstawowym 604, których rozpoznano 2.

Skargi kasacyjne wniesione zostały w 46 sprawach - z zakresu gier losowych i zakładów wzajemnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił 1 skargę kasacyjną, a 41 skarg kasacyjnych przekazano do NSA. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jednej sprawie oddalając tę skargę kasacyjną.



W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 496/12 przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie była decyzja Dyrektora Izby Celnej, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, wymierzającą karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Skarżąca zakwestionowała przyjęty przez organ pogląd na pojęcie gry hazardowej, gdzie gracz współzawodniczy z innymi osobami i działa w warunkach niepewności. Celem gry jest dążenie do uzyskania wygranej, ustawodawca ogranicza regulacje ustawowe jedynie do tych gier, w których możliwe jest uzyskanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych. Zarzucono, iż prawidłowe ustalenie stanu faktycznego winno prowadzić do stwierdzenia, że zatrzymane urządzenie to automat do gry zręcznościowej. Zaznaczono, iż urządzenie nie posiada technicznej możliwości wypłaty pieniędzy czy innych nagród pieniężnych, może jedynie przyjmować pieniądze, ale ich nie wypłaca. Skarżąca nie wypłacała żadnych wygranych z pominięciem urządzenia. Sąd, uwzględnił skargę, jednakże z innych powodów, niż w niej podniesiono. Sąd wskazał, że istotę sporu pomiędzy skarżącą a organem stanowi kwestia, czy prawidłowe było ustalenie organów celnych w przedmiocie uznania, iż skarżąca Spółka w dniu kontroli dopuściła się czynu polegającego na urządzaniu gry na automatach poza kasynem gry, a zatem czy gra na wskazanym urządzeniu stanowiła grę na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3, ust. 5 u.g.h., jak to przyjęły organy, opierając się na opinii biegłego sądowego oraz przeprowadzonym eksperymencie - czy też grą na automacie, która nie spełnia przesłanek o których mowa we wskazanym przepisie art. 2 ust. 3 i ust. 5 tej ustawy, jak podaje skarżąca z uwagi na fakt, iż automat ten jest automatem zręcznościowym bez możliwości wypłaty wygranych pieniężnych czy rzeczowych. Sąd uznał, iż organy celne dopuściły się naruszenia art. 2 ust. 6 z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.), zwanej dalej: „u.g.z.”, w myśl którego minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1 - 5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Stosownie zaś do art. 2 ust. 7 tej ustawy, do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu. Przytoczony ust. 7 art. 2 u.g.h. został dodany do ustawy ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779) i obowiązuje od dnia 14 lipca 2011 r., a zatem norma powyższa obowiązywała już w trakcie prowadzonego przez organy celne postępowania w tej sprawie. Zatem, jak wynika z powołanego przepisu, do właściwości ministra właściwego do spraw finansów publicznych została przez ustawodawcę przekazana kompetencja do rozstrzygania czy m.in. określony automat do gry jest automatem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Przytoczona nowelizacja wprowadzająca ust. 7 do przepisu art. 2 ustawy miała na celu doprecyzowanie dokumentów, w oparciu o które organ ten rozstrzyga wskazaną kwestię, przy czym jednoznacznie wskazano, iż przedłożenia określonych dokumentów organ ma prawo zażądać także w postępowaniu prowadzonym z urzędu.

Tymczasem, w rzeczonym postępowaniu organy celne wymierzające karę pieniężną za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry oparły się jedynie na opinii biegłego sądowego z zakresu mechaniki technicznej, ogólnej budowy i eksploatacji maszyn, teorii maszyn i mechanizmów techniki komputerowej oraz na wynikach przeprowadzonej kontroli oraz eksperymentu. Natomiast właściwym dla określenia charakteru gry urządzanej na automacie jest minister właściwy do spraw finansów publicznych. W tym zakresie zainteresowana Spółka może sama złożyć wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, jak również organy celne prowadząc postępowanie wszczęte z urzędu winny zwrócić się do ministra o wydanie wiążącej decyzji. Ustalenia powyższego nie można dokonać w sposób dowolnie wybrany, skoro istnieje regulacja zawarta w art. 2 ust. 6 u.g.h. określająca wyczerpująco właściwą procedurę w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Wyrok nie jest prawomocny. Od wyroku organ złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.



Rozstrzygana przez Sąd sprawa o sygnaturze akt II SA/Ol 207/12 dotyczyła cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu. Naczelnik Urzędu Celnego cofnął poświadczenie rejestracji, uprawniające skarżącą spółkę do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu do gier o niskich wygranych, a Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wywiódł, że w postępowaniu miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) i przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie zaś z art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych, naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Sąd, uwzględniając skargę spółki zwrócił uwagę na to, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte w dniu 26 kwietnia 2011 r., to jest pod rządami ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), która weszła w życie, co do zasady, z dniem 1 stycznia 2010 r., a więc w sprawie mają zastosowanie przepisy tej ustawy. Stosownie do art. 8 tejże ustawy, do postępowań w sprawach w niej określonych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, bez należytego wyjaśnienia stanu sprawy i wyczerpującego zebrania dowodów. Do uchybienia przepisom postępowania doszło poprzez zaniechanie zobowiązania skarżącej spółki do poddania przedmiotowego automatu badaniu sprawdzającemu przez upoważnioną jednostkę badającą. Wymóg taki wynika z treści obowiązującego od 14 lipca 2011 r. art. 23b ustawy o grach hazardowych, który został dodany do tej ustawy nowelą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779 ze zm.). Przepis art. 23 b ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowi, iż na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać automat lub urządzenie badaniu sprawdzającemu. Stosownie do ust. 3 tego unormowania, badanie sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zlecenia. Do dnia 14 lipca 2011 r. materialnoprawną podstawę orzekania w przedmiocie cofnięcia rejestracji stanowił § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzenia gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102 poz. 946 ze zm.) zgodnie z którym, w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji, wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia do gier. Podstawę prawną do wydania tego rozporządzenia zawierał przepis art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.) - udzielający ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych upoważnienia do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier oraz warunków przyznania uprawnień określonym podmiotom do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania takich automatów lub urządzeń. Artykuł ten obowiązywał w dalszym ciągu pomimo uchylenia całej ustawy z 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, o czym stanowił art. 144 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Przedmiotowe rozporządzenie stanowiło w § 14 ust. 4, że wyznaczony naczelnik urzędu celnego może zażądać przeprowadzenia na koszt podmiotu prowadzącego gry na automatach o niskich wygranych badań kontrolnych automatów i urządzeń do gier przez jednostkę badającą. Użyty w tym przepisie zwrot „może” był rozbieżnie interpretowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z jednej strony podnoszono, że wskazuje on jedynie na fakultatywność takich badań kontrolnych i wiąże się z uprawnieniem organu. Odmienne stanowisko w tej kwestii zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 29 listopada 2011 r., o sygnaturach akt II GSK 1031/11 i II GSK 1262/11 uzasadniając, że § 14 ust. 4 i 5 rozporządzenia należy interpretować łącznie i w powiązaniu z § 7 i 8 rozporządzenia, co oznacza, że stwierdzenie niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji, w zakresie objętym badaniem jednostki badającej poprzedzającym rejestrację, jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że zarówno dopuszczenie automatu lub urządzenia do eksploatacji i użytkowania (zarejestrowanie), jak i cofnięcie rejestracji wymaga przeprowadzenia przez jednostkę badającą odpowiednio: badania poprzedzającego rejestrację i badania kontrolnego. W obu tych przypadkach podstawą rozstrzygnięcia organu o zarejestrowaniu lub cofnięciu rejestracji automatu lub urządzenia do gier może być wyłącznie dowód w postaci opinii jednostki badającej. Skład orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że argumenty powołane przez Naczelny Sąd Administracyjny zasługują na podzielenie. W szczególności zaznaczono, że za słusznością przyjętego poglądu przemawia stanowcze brzmienie nowododanego przepisu art. 23b ust. 1 ustawy o grach hazardowych (obowiązującego w dacie orzekania przez organ II instancji na zasadzie art. 14 ustawy zmieniającej z dnia 26 maja 2011 r.). Ustawodawca nie użył w tym unormowaniu zwrotu „może”, wskazując, że na pisemne żądanie organu podmiot eksploatujący jest obowiązany poddać automat badaniu sprawdzającemu. Ponadto, odmiennie do poprzednio obowiązującej regulacji § 14 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów, ustawodawca wprowadził też warunek nałożenia tego obowiązku, którym jest uzasadnione podejrzenie, że zarejestrowany automat nie spełnia warunków określonych w ustawie. Zastrzeżenie przez ustawodawcę tego warunku powoduje, że naczelnik urzędu celnego nie może dowolnie nałożyć obowiązku poddania badaniu sprawdzającemu. Organ musi wykazać, że istnieje uzasadnione podejrzenie niespełnienia przez kwestionowany automat warunków określonych w ustawie. Stąd logiczny wniosek, że to podejrzenie oparte na konkretnych dowodach musi zostać zweryfikowane przez upoważnioną jednostkę badającą. Organ II instancji niezasadnie zatem uznał, że przeprowadzenie tego dowodu jest zbędne.

Sąd wskazał też w tej sprawie, że ordynacja podatkowa w art. 122 stanowi, iż w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten konstytuujący zasadę tzw. prawdy obiektywnej ma oczywiście zastosowanie do stosujących tę ustawę organów celnych. Zasadzie prawdy obiektywnej zwykle towarzyszy tzw. zasada swobodnej oceny dowodów, stanowiąc w istocie gwarancję prawdy materialnej, służąc także dojściu do prawdy w procesie. Potwierdzeniem tej konstrukcji jest treść art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, wedle którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przeciwieństwem zasady swobodnej oceny dowodów jest zasada legalnej oceny dowodów, stanowiąca w pewnym sensie zgodę ustawodawcy na przejawy egzystencji prawdy formalnej oraz inkwizycyjności w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu elementy tej ostatniej reguły znajdują swe miejsce w treści art. 23a ust. 7 i art. 23b ustawy o grach hazardowych. Skoro jedną z przesłanek ustawowych warunkujących uzyskanie upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jest „zapewnianie odpowiedniego standardu przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzania ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier...” (art. 23f ust. 1 pkt 2), to z mocy przepisów ustawy o grach hazardowych, w razie powzięcia podejrzenia, iż automat do gry nie spełnia wymogów określonych w tej ustawie, zachodzi przypadek ustalenia pewnych faktów przez osoby dysponujące tzw. wiadomościami specjalnymi. Okoliczność ta nakazywała przed wydaniem decyzji o cofnięciu rejestracji automatu do gry, zwrócenie się w trybie art. 23b do jednostki badającej o przeprowadzenie badania sprawdzającego. Zaniechanie przeprowadzenia dowodu z takiego badania sprawdzającego oznacza, że organy dopuściły się naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, nakazującego podejmować wszelkie niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także art. 187 § 1 tej ustawy, wedle którego organ jest zobowiązany zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zgromadzony do tej pory przez organy orzekające materiał dowodowy wskazuje jedynie na uzasadnione podejrzenie, że przedmiotowy automat nie spełnia warunków określonych w ustawie i wymaga uzupełnienia o badanie sprawdzające jednostki badającej. Dopiero po uzyskaniu opinii w tym zakresie możliwe będzie merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli była decyzja wydana w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych nie zaś decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Niepodjęcie przez organy orzekające czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy w przedstawionym powyżej zakresie, a mającym istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. Wyrok nie jest prawomocny. Organ złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Analiza orzeczeń Sądu, zapadłych w sprawach z zakresu cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu wskazuje na zmianę w tym przedmiocie linii orzeczniczej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wcześniej oddalał skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie w przedmiocie poświadczenia rejestracji automatu, przyjmując, że podstawą wydania decyzji cofającej mogą być wszelkie dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, które nie są sprzeczne z prawem, w tym eksperymenty, przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych oraz dowody z opinii biegłego. Zmiana orzecznictwa nastąpiła na skutek wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2011 r., o sygnaturach akt II GSK 1031/11 i II GSK 1262/11, gdzie NSA wskazał, iż stwierdzenie niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji, w zakresie objętym badaniem jednostki badającej poprzedzającym rejestrację, jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej.


Część III. Pozaorzecznicza działalność Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie



  1. Inicjatywy w zakresie ujednolicania orzecznictwa i praktyki sądowej

W 2012 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie podjęto szereg czynności zmierzających do zapewnienia jednolitości orzecznictwa, sprawnego postępowania sądowego oraz poprawności w zakresie zarządzania i organizacji Sądu.

Podobnie jak w poprzednich okresach sprawozdawczych, w zakresie ujednolicenia orzecznictwa w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie przeprowadzono w 2012 r. szereg wewnętrznych - comiesięcznych narad szkoleniowych z udziałem wszystkich sędziów orzekających w tutejszym Sądzie oraz - cotygodniowych narad wydziałowych. Tematyką narad było omówienie bieżącego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przede wszystkim opublikowanego w zbiorach urzędowych oraz wydanego po rozpoznaniu środków odwoławczych od orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarządzeń Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, aktów Krajowej Rady Sądownictwa, komunikatów Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądów sformułowanych w literaturze prawniczej. Analizowano także orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, Trybunału Sprawiedliwości UE oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wydane w sprawach mających znaczenie dla sądownictwa administracyjnego. Celem uniknięcia ewentualnych rozbieżności w orzecznictwie Sądu, pod dyskusję poddawano kwestie sporne.

Na naradzie w dniu 23 stycznia 2012 r. szczegółowo, przedyskutowane zostało sprawozdanie Biura Orzecznictwa NSA z wizytacji WSA w Olsztynie przeprowadzonej w 2011 r. Omówiono wskazane uchybienia i przyjęto eliminujące je zalecenia. W wykonaniu zaleceń wynikających z wizytacji, w kwietniu 2012 r., przewodniczący Wydziału I przeprowadził lustrację spraw, w których referendarze sądowi orzekali w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, a w których równocześnie złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wyniki tej lustracji omówione zostały z referendarzami i sędziami Wydziału, a sprawozdanie z lustracji przedłożone Prezes WSA w Olsztynie.


Ponadto, na naradach w pełnym składzie sędziowskim lub na zebraniach wydziałowych omawiana i dyskutowana była między innymi problematyka dotycząca:

  1. respektowania uchwał NSA przez składy orzekające Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z jednoczesną analizą orzecznictwa,

  2. udziału w postępowaniu sądowo administracyjnym fundacji jako organizacji społecznych w charakterze uczestnika postępowania w sprawie dotyczącej interesu prawnego innego skarżącego,

  3. przewlekłości i bezczynności organów administracji w orzecznictwie sądowoadministracyjnym,

  4. systemu źródeł prawa unijnego po Traktacie Lizbońskim,

  5. wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności przez sąd administracyjny,

  6. zagadnień wybranych z zakresu stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej,

  7. kontroli sądowoadministracyjnej innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a,

  8. stosowania Konstytucji RP w orzecznictwie sądowoadministracyjnym,

  9. łączenia mandatu radnego gminy z innymi funkcjami i obowiązkami pełnionymi na terenie gminy - analiza orzecznictwa,

  10. zagadnienia nadzoru nad organami samorządu terytorialnego w orzecznictwie sądowo administracyjnym,

  11. legitymacji skargowej, a przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego,

  12. „Spraw z zakresu polityki rozwoju. Wybrane zagadnienia - analiza orzecznictwa" (opracowanie Biura Orzecznictwa NSA),

  13. opodatkowania podatkiem dochodowym czynności wniesienia udziałów lub akcji do funduszu inwestycyjnego w zamian za certyfikaty uczestnictwa w funduszu,

  14. zagadnień proceduralnych związanych z zastosowaniem obniżonej stawki podatkowej w podatku akcyzowym na tle pytań przedstawionych Trybunałowi Konstytucyjnemu i orzecznictwa sądów administracyjnych,

  15. prawa do odliczenia VAT w związku z czynnościami dokonanymi celem podjęcia działalności gospodarczej w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 1 marca 2012 r., sygnatura C- 280/10,

  16. orzecznictwa w sprawach dotyczących podatku kapitałowego
    od spółek kapitałowych i wyłączenia z podstawy opodatkowania sumy aktywów przeznaczonych na podwyższenie kapitału na tle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 16 lutego 2012 r., sygnatura
    C - 372/10,

  17. zmiany przepisów dot. przedawnienia należności z tytułu składek
    na ubezpieczenia społeczne (art. 24 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 r.) wprowadzonych ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378),

  18. „Budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości
    w orzecznictwie administracyjnym z lat 2006-2010 i I półrocza 2011 r." (analiza Biura Orzecznictwa NSA) z uwzględnieniem orzecznictwa w Sądzie.

  19. informacji o działalności NSA i WSA w 2011 r. - opracowanie nadesłane przez NSA,

  20. opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli będących w posiadaniu kolei,

  21. sankcji administracyjnych i karnych w postępowaniu o dopłaty rolnicze - wybrane problemy na tle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE.

  22. najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług,

  23. „Opodatkowania dochodów nieujawnionych (nieznajdujących pokrycia
    w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych) - zagadnienia wybrane na tle orzecznictwa sądów administracyjnych z lat 2008 - I półrocze 2012 r." ( opracowanie Biura Orzecznictwa NSA ),

  24. stosowania art. 299 p.p.s.a w stosunku do osób zamieszkujących
    na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej. Kwestii zgodności
    z Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (art. 299) w świetle sprawy C - 325/11 oraz orzecznictwa Sądu Najwyższego na tle art. 11355 k.p.c.,

Na jednym z zebrań referendarze sądowi zreferowali temat „Kontrowersje w orzecznictwie dotyczącym rozstrzygania wniosków o prawo pomocy”.

Omówiono też kwestię rozbieżności orzecznictwa która wystąpiła w sprawach ze skarg Stołecznego Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych w Warszawie (izba wytrzeźwień) na postanowienia organów egzekucyjnych o zwrocie tytułów wykonawczych jako wystawionych przez podmiot nieuprawniony. W ocenie większości składów orzekających skargi podlegały oddaleniu, lecz niektórzy sędziowie zgłosili zdania odrębne. Wyroki zapadłe w tych sprawach i zgłoszone w nich zdania odrębne zostały omówione na jednej z narad wydziałowych z uwzględnieniem analizy Biura Orzecznictwa NSA w piśmie z dnia 7 września 2012 r.

O tematyce i wynikach narad odbywających się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie informowani byli Prezesi Izb oraz Biuro Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Dodatkowo, w dniach 19-20 września 2012 r. zorganizowana została na terenie Województwa Warmińsko-Mazurskiego narada szkoleniowa dla sędziów, referendarzy sądowych i asystentów sędziów WSA w Olsztynie. Przedmiotem tej narady były następujące zagadnienia:



  • założenia do projektu zmiany p.p.s.a. w zakresie elektronizacji postępowania sądowo-administracyjnego;

  • opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budowli będących
    w posiadaniu kolei;

  • sankcje administracyjne i karne w postępowaniu o dopłaty rolnicze (wybrane problemy);

  • przegląd orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług;

  • postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych;

  • ograniczenie prawa do informacji na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej;

  • przegląd orzeczeń wydanych w 2012 r. przez Trybunał Sprawiedliwości UE i Trybunał Konstytucyjny w sprawach mających związek
    z orzecznictwem sądowo-administracyjnym;

  • kontrola sądowo-administracyjna aktów i czynności, o których mowa
    w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.;

  • odstępstwa od warunków techniczno-budowlanych;

  • dopuszczalność stosowania nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego od orzeczeń samorządowych kolegiów odwoławczych w sprawach aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości;

  • nieodwracalność skutków prawnych jako negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 2 k.p.a.) w odniesieniu do praw słusznie nabytych;

  • uchylenie lub zmiana decyzji administracyjnej w trybie art. 154 i 155 k.p.a.;

  • kontrowersje w orzecznictwie dotyczące rozstrzygania wniosków o przyznanie prawa pomocy.

Ponadto, w 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przekazał do Naczelnego Sądu Administracyjnego - z zachowaniem wymaganych terminów - szereg dokumentów związanych z czynnościami podjętymi w celu zapewnienia sprawnego postępowania sądowego oraz poprawnego zarządzania Sądem, w tym przede wszystkim:

  1. sprawozdanie z realizacji planu zadań nadzorczych w przedmiocie zapewnienia sprawności postępowania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie za 2011 r. oraz stosowny plan w tym zakresie przeznaczony do realizacji w 2012 r.;

  2. informację o działalności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w 2011 r., która w części opisowej zawierała m.in. przegląd tematyczny orzecznictwa tut. Sądu, sporządzony przez sędziów i referendarzy sądowych;

  3. miesięczne zestawienia statystyczne dotyczące wpływu i sposobu załatwienia spraw w 2012 r. oraz statystykę półroczną w tym przedmiocie;

  4. kwartalne sprawozdania dotyczące wpływu i sposobu załatwienia spraw w 2012 r. z wybranego zakresu.

W okresie sprawozdawczym podejmowano także liczne działania wewnętrzne, wynikające m.in. z realizacji planu zadań nadzorczych, które miały na celu zapewnienie sprawności postępowania i jednolitości praktyki sądowej.

Przewodniczący wydziałów orzeczniczych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie prowadzili systematyczną kontrolę biurowości i urządzeń ewidencyjnych oraz terminowości wykonywania zarządzeń i sporządzania uzasadnień orzeczeń. Problematyka ta była również przedmiotem lustracji dokonywanej przez Prezesa Sądu.

Sprawność postępowania i jednolitość praktyki sądowej była także - obok zagadnień merytorycznych - tematyką narad wydziałowych i sądowych.

Po każdej konferencji szkoleniowej organizowanej przez NSA lub inny WSA,


w której uczestniczyli przedstawiciele sądu, pozostali sędziowie informowani byli o jej przebiegu, treści referatów i wnioskach z nich wynikających.


1   ...   14   15   16   17   18   19   20   21   ...   26


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna