Uwagi wstępne



Pobieranie 2,36 Mb.
Strona15/26
Data24.02.2019
Rozmiar2,36 Mb.
1   ...   11   12   13   14   15   16   17   18   ...   26

11/ sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Rok 2012 stanowił odstępstwo od tendencji mówiącej o tym, iż w tej kategorii liczba spraw kierowanych do Sądu stanowi minimalną ilość w porównaniu do ogólnej liczby skarg. W trzech poprzednich latach wpływ ten wahał się między czterema a siedmioma skargami wniesionymi do Sądu, w roku 2012 skargi wywiedziono w 436 sprawach, co stanowiło 18,13 % ogółu spraw. Sąd rozstrzygnął dwie sprawy, które pozostały z poprzedniego roku i praktycznie wszystkie, które wpłynęły ze skargami w 2012 r., łącznie wydano orzeczenia w 437 sprawach, co stanowiło 18,07 % ogółu załatwień w Sądzie, w związku z tym na rok następny pozostała do rozstrzygnięcia jedna sprawa w tej kategorii.

W tej kategorii spraw na uwagę zasługuje sprawa o sygnaturze akt II SA/Ol 1123/12 dotycząca stwierdzenia istnienia stosunku prawnego do przyznanego lokalu mieszkalnego, w której Sąd odrzucił skargę z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Sąd przyjął, że regulująca te kwestie ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.) nie przewiduje załatwiania spraw przyznawania lokali socjalnych w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Zarówno odpłatne użytkowanie lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy, jak i najem wydzielonych z tego zasobu lokali socjalnych regulowane są umowami cywilnoprawnymi i wszelkie spory w takich przypadkach rozstrzygają sądy powszechne.

W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 255/12 Sąd uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że została ona wydana przez kierownika ośrodka pomocy społecznej, o czym świadczy podpis złożony pod tą decyzją. Natomiast żaden element decyzji, ani treść akt administracyjnych nie wskazuje na to aby osoba ta miała stosowne umocowanie organu do wydawania decyzji w sprawach dodatku mieszkaniowego, dlatego też organ odwoławczy w pierwszej kolejności powinien ustalić czy osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji działała na mocy upoważnienia udzielonego jej przez właściwy organ.
12/ weterynaria i ochrona zwierząt
W 2012 r. w repertorium SA (wyłącznie) zarejestrowano 10 spraw z powyższej kategorii - 0,42% ogółu spraw, które wpłynęły do sądu. W omawianym okresie postępowanie zakończona w 9 sprawach, co stanowiło 0.38% spraw załatwionych w sądzie - w 2 sprawach postępowanie umorzono, w 2 sprawach uchylono zaskarżone decyzje, w 3 sprawach stwierdzono nieważność zakwestionowanego aktu, w 2 sprawach skargę odrzucono.

W wyroku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 1215/12, Sąd uwzględniając skargę Wojewody na uchwałę Rady Gminy w przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy wskazał, iż przepis art. 11a ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zmianami), obejmuje między innymi wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Wykładnia gramatyczna tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że w kontrolowanej uchwale rada gminy zobowiązana była do podania konkretnego podmiotu realizującego to zadanie, czego jednak nie uczyniła. Brak wskazania konkretnego gospodarstwa rolnego przez radę gminy i scedowanie wyłącznych kompetencji na organ wykonawczy gminy stanowi rażące naruszenie prawa.

Nadto, przepis art. 11a ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt stanowi, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposobów wydatkowania tych środków. Tymczasem w zaskarżonej uchwale, rada gminy wskazała jedynie łączną kwotę na realizację zadań związanych z programem, a zatem nie wyczerpała zakresu przedmiotowego przekazanego do uregulowania przez radę gminy w ustawie. Brak ten stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż rada gminy w zakwestionowanej uchwale nie zawarła unormowań, które zobowiązana była zawrzeć w uchwale, zaś kompetencje w tym przedmiocie należą wyłącznie do rady.
13/ zatrudnienie i bezrobocie
W 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęło 26 spraw z zakresu zatrudnienia i spraw bezrobocia. W porównaniu z rokiem poprzednim wpływ spraw oznaczonych symbolem 633 nieznacznie zmniejszył się (27 skarg w 2011 roku) i stanowił - 1,09 % ogólnego wpływu spraw do WSA w Olsztynie. Łącznie Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał 33 sprawy (1,4 % wszystkich spraw załatwionych w Sądzie) zaś 1 sprawa pozostała do rozpoznania na następny okres sprawozdawczy. Największy wpływ obejmował sprawy dotyczące statusu bezrobotnego (14 spraw), a kolejno - zasiłku dla bezrobotnych (7 spraw). Podobnie jak w roku poprzednim, niewielka była liczba załatwionych spraw, których przedmiotem był zwrot nienależnego świadczenia (2 sprawy) i pożyczki na sfinansowanie kosztów szkolenia (2 sprawy). W 2012 r., podobnie jak w roku 2011 r., nie odnotowano wpływu do tutejszego sądu spraw dotyczących: należności przedemerytalnych, dodatków szkoleniowych, zatrudniania cudzoziemców, agencji doradztwa personalnego i agencji zatrudnienia. W 2012 r. nie odnotowano także wpływu do sądu spraw dotyczących stypendiów.

Spośród 32 skarg dotyczących zatrudnienia i bezrobocia, załatwionych w 2012 r., 8 zostało uwzględnionych, co stanowi 25,8 % wszystkich spraw załatwionych z omawianego zakresu.



Wniesiono 1 skargę kasacyjną w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 1011/11, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił.

Wśród spraw z zakresu bezrobocia interesujący problem prawny wystąpił w sprawie rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r., sygnatura akt II SA/Ol 1140/12. W sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie poddał kontroli decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, utrzymującą w mocy decyzję, wydaną z upoważnienia Starosty, o utracie statusu osoby bezrobotnej na tej podstawie, że bezrobotny nie stawił się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy i nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tej nieobecności w ciągu 7 dni. Sąd, wskazując przepisy art. 33 ust. 3 i ust.4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) stwierdził, że przesłanką pozbawienia statusu bezrobotnego jest bezsporne ustalenie, że bezrobotny nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i jednocześnie nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że niestawiennictwo skarżącego w wyznaczonym dniu usprawiedliwione było jego osadzeniem w areszcie śledczym. Kwestię wymagającą wyjaśnienia stanowiła w sprawie okoliczność zaniechania terminowego powiadomienia organu pierwszej instancji o powyższym. Sąd wskazał, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie i przypomniał, że w toku postępowania organy administracji publicznej mają obowiązek z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem nie tylko interesu społecznego, ale także słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ odwoławczy, dysponując załączonym do odwołania świadectwem zwolnienia uznał, że usprawiedliwienie nastąpiło z uchybieniem terminu. Natomiast skarżący podniósł w skardze, że przede wszystkim w czasie przebywania w areszcie śledczym nie miał faktycznej możliwości powiadomienia organu o przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym dniu, a ponadto w dniu opuszczenia aresztu kontaktował się telefonicznie z pracownikiem powiatowego urzędu pracy, lecz uzyskał informację, o wydaniu decyzji o pozbawieniu go statusu bezrobotnego. Sąd wskazał na przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy który nie nakazuje usprawiedliwiania przyczyny nieobecności w wyznaczonym dniu, ale wymaga jedynie powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieobecności. Chodzi przy tym o każde powiadomienie, w tym telefonicznie (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2010 r., sygnatura akt II SA/Rz 747/10). Wobec powyższego, przedwczesna była ocena organu odwoławczego, jakoby skarżący uchybił terminowi do usprawiedliwienia swojego niestawiennictwa w PUP. Nie poczyniono bowiem żadnych ustaleń faktycznych dotyczących ani możliwości powiadomienia przez skarżącego organu pierwszej instancji w czasie pozbawienia wolności, ani też nie zbadano czy usiłował on usprawiedliwić niestawiennictwo w dniu opuszczenia aresztu śledczego. Zaniechanie to narusza nie tylko powołany wyżej art. 7, ale także art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd zaznaczył, że ewentualne ustalenie takiego stanu nie wykluczało możliwości zastosowania w sprawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przewidującego obowiązek pozbawienia statusu bezrobotnego osoby, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, w tym m.in. jest osobą tymczasowo aresztowaną. Sąd przy tym zwrócił uwagę na surowsze konsekwencje pozbawienia bezrobotnego statusu bezrobotnego, tj. możliwość ponownego uzyskania tego statusu, na podstawie pkt 4 ust. 4 art. 33 ustawy, niż w przypadku przewidzianym w pkt 1 ust. 4 art. 33. Sąd wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zobowiązany jest ustalić, czy skarżący po opuszczeniu aresztu śledczego rzeczywiście podjął próbę usprawiedliwienia w organie pierwszej instancji niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Ustalenie, że sytuacja taka zaistniała, skutkować winno uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji, gdyż wówczas w sprawie zastosowanie miałby art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Przedmiotem oceny Sądu w sprawach z zakresu zatrudnienia i bezrobocia była też między innymi kwestia zwrotu kosztów szkolenia jako nienależnie pobranego świadczenia w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 337/12, której istota sprowadzała się do oceny, czy przyjmując fakt nieukończenia szkolenia, o którym mowa w art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, można powoływać się wyłącznie na listy obecności, z których wynika iż skarżąca nie uczestniczyła we wszystkich zajęciach. Sąd wskazał, że przepis art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nakłada obowiązek zwrotu kosztów szkolenia z powodu nieukończenia szkolenia, a nie z powodu nieuczestniczenia w poszczególnych zajęciach. W większości wypadków brak uczestnictwa w zajęciach szkoleniowych powoduje nieukończenie szkolenia. Jednak w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się zaświadczenie organizatora kursu o ukończeniu kursu „Podstawy obsługi komputera z modułem kas fiskalnych” oraz zaświadczenie Autoryzowanego Dystrybutora Kas Rejestrujących SHARP o ukończeniu przez skarżącą kursu i zaliczeniu egzaminu z zakresu obsługi kas fiskalnych. W związku z tym, Sąd zwrócił uwagę na brak wykazania przez organ, na jakiej podstawie uznał za bezsporną okoliczność nieukończenia szkolenia przez skarżącą, skoro legitymuje się ona zaświadczeniem ukończenia szkolenia. Brak jest w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Co więcej – wbrew treści art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego organy nie wskazały, z jakich powodów odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej przedmiotowym zaświadczeniom. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd prawomocnie uchylił zaskarżoną decyzję w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.


14/ ochrona zdrowia
W 2012 r. w repertoriach zarejestrowano 13 spraw z tej kategorii (12 spraw zarejestrowano w repertorium SA, 1 sprawę zarejestrowano w repertorium SAB). Stanowi to zaledwie 0,55 % ogółu spraw, które w 2012 r. wpłynęły do Sądu. W 11 sprawach skargi zostały złożone na bezczynność oraz akty organów Inspekcji Sanitarnej, a w 2 sprawach na rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego. W analizowanym okresie zakończono postępowania w 14 sprawach z tego zakresu co stanowiło 0.69 % spraw załatwionych w sądzie (w 8 sprawach skargi oddalono, w 3 sprawach skargi uwzględniono, w 3 skargi odrzucono).

W uzasadnieniach wyroków, Sąd wskazywał na utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że orzeczenia lekarskie, wydane w toku postępowania dotyczącego rozpoznania choroby zawodowej przez jednostki medyczne, mają wartość dowodową opinii biegłego. Wydane orzeczenie lekarskie wiąże zatem organy orzekające w sprawie, o ile spełnia ono wymogi konieczne z punktu widzenia art. 84 k.p.a. Orzeczenie lekarskie musi więc wyjaśnić wszystkie kwestie i wątpliwości. Nadto, jednostka uprawniona do rozpoznania chorób zawodowych zobowiązana jest merytorycznie uzasadnić zajęte stanowisko odnosząc się, między innymi, do wyników badań przeprowadzonych w tej jednostce. Gdy orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem, organ administracji jest takim orzeczeniem związany. Bez takiej opinii (lub sprzecznie z nią) organ administracji nie może dokonywać rozpoznania choroby we własnym zakresie i ustalić czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Orzeczenie lekarskie jest jedynym wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów.

Opisane powyżej związanie organu treścią orzeczenia lekarskiego nie zwalnia organu orzekającego w sprawie choroby zawodowej od obowiązku dokonania oceny tej opinii w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. W przypadku powstania wątpliwości odnośnie do wydanego orzeczenia lekarskiego, organ administracji winien je wyjaśnić, zwracając się w tym celu do jednostki, która wydała zaskarżone orzeczenie.

W wyroku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 1222/12, Sąd uwzględniając skargę wskazał, podzielając pogląd zaprezentowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych, że były i aktualny pracodawca, będący płatnikiem składek w ramach systemu ubezpieczeń społecznych, posiada przymiot strony postępowania, którego przedmiotem jest stwierdzenie choroby zawodowej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zmianami).

Z kolei w wyroku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 1125/12, Sąd uwzględniając skargę Rady Powiatu na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, nie podzielił stanowiska organu nadzoru, co do interpretacji art. 48 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654 ze zmianami). Sąd wskazał, iż w składzie rad społecznych działających przy szpitalach utworzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, nie muszą być w każdym przypadku przedstawiciele Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych. Sąd podkreślił, że konstrukcja powyżej wskazanego przepisu oparta jest na alternatywie wykluczającej się o czym świadczy użycie spójnika rozłącznego „albo” i określa ona trzy różne modele powoływania rady społecznej w zależności od tego jaki podmiot wybiera członków rady społecznej.

Ilość spraw z zakresu chorób zawodowych i nadzoru sanitarnego była stosunkowo niewielka, a w toku ich rozpoznawania nie pojawiły się istotne kwestie prawne.


15/ stosunki służbowe, zasiłki i inne sprawy związane z zatrudnieniem służb mundurowych, sprawy z zakresu inspekcji pracy
W 2012 roku w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie zarejestrowano w repertorium SA i SAB 33 sprawy z zakresu stosunków pracy i stosunków służbowych oraz z zakresu inspekcji pracy, oznaczonych symbolem ogólnym 619 (tj. łącznie 1,39 % ogólnego wpływu w WSA w Olsztynie i 2,04 % wpływu spraw rozpoznawanych w Wydziale II tutejszego Sądu). Wpływ ten zmniejszył się w stosunku do poprzedniego roku. Największa ilość skarg (16) wpłynęła w sprawach z zakresu inspekcji pracy. Następną grupą co do ilości wniesionych skarg z omawianego zakresu, były skargi funkcjonariuszy Policji (8). Zmniejszył się wpływ spraw ze skarg funkcjonariuszy Służby Celnej. W związku ze zmianą regulacji prawnych, dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej i poddanie niektórych kategorii spraw kognicji sadów powszechnych, zmniejszył się też wpływ skarg oznaczonych symbolem 6194. Ogólny wpływ spraw z omawianego zakresu, z uwzględnieniem spraw pozostałych do rozpoznania z poprzedniego roku, dał łącznie do rozpoznania 43 sprawy. Wszystkie z nich zostały załatwione na posiedzeniach jawnych i niejawnych orzeczeniami kończącymi postępowanie (1,80 % wszystkich załatwionych spraw w WSA w Olsztynie i 2,63 % załatwionych w Wydziale II tutejszego sądu). Z tego tylko 3 skargi zostały uwzględnione, skargi w 31 sprawach oddalono, 8 skarg odrzucono a w jednej ze spraw postępowanie sądowe zostało umorzone.

W sprawach oznaczonych symbolem 619 wniesiono 6 skarg kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał 2 skargi kasacyjne, przy czym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 896/11 oddalił skargę kasacyjną, a w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 966/11 uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

W sprawach dotyczących stosunków pracy pracowników mianowanych i nauczycieli oraz żołnierzy zawodowych, oznaczonych symbolami 6190 i 6191 nie wystąpiły istotne dla orzecznictwa sądów administracyjnych problemy prawne.

Przedmiot rozpoznawanych w 2012 roku przez tutejszy Sąd spraw dotyczących funkcjonariuszy Policji, oznaczonych symbolem 6192, był różnorodny. Przykładowo można wskazać, że w sprawa sygnaturze akt II SA/Ol 1308/12 dotyczyła zwolnienia ze służby, skarga w tej sprawie została oddalona i strony nie wnosiły o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku. Sprawa o sygnaturze akt II SA/Ol 1157/12, w przedmiocie orzeczenia o wydaleniu funkcjonariusza Policji ze służby zakończona została wyrokiem oddalającym skargę. Sprawa ta była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który również oddalił skargę funkcjonariusza lecz Naczelny Sąd Administracyjny uchylił poprzedni wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nakazując przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonać ustaleń i oceny pobudek, którymi kierował się skarżący dokonując czynu stanowiącego podstawę faktyczną wydanego orzeczenia, z uwzględnieniem tego, że ustawodawca w art. 134h ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji posłużył się określeniem „działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie” a nie określeniem „działanie z niskich pobudek”. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy, utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji, dokonał oceny działania funkcjonariusza w tym aspekcie stwierdzając, że skarżący przywłaszczając mienie swojego pracodawcy nie tylko godził się na popełnienie przestępstwa, ale podjął szereg zaplanowanych działań, mających na celu ukrycie okoliczności powstania szkody i co za tym idzie uniknięcia jakiejkolwiek odpowiedzialności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał zasadność argumentacji organu, że kara wydalenia ze służby, była w rozpoznawanej sprawie adekwatna do wagi przewinienia dyscyplinarnego. Wymiar kary był bowiem zdeterminowany znacznym ciężarem przewinienia dyscyplinarnego, stanowiącym jednocześnie przestępstwo i negatywnie wpływającym na wizerunek Policji. Tutejszy Sąd odniósł się do prawomocnego wyroku sądu powszechnego, którym uznano, że skarżący funkcjonariusz Policji dopuścił się popełnienia czynu kwalifikowanego z art. 284 § 1 i 3 k.k., powodując szkodę na rzecz Komendy Powiatowej Policji. Wprawdzie sąd powszechny uznał, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi a stopień społecznej szkodliwości zarzucanego podejrzanemu czynu i stopień jego winy nie są znaczne, co stanowiło podstawę do warunkowego umorzenia postępowania karnego lecz w ocenie tutejszego Sądu Administracyjnego nie stało to na przeszkodzie podjęcia zaskarżonego orzeczenia administracyjnego. Postępowanie dyscyplinarne, ukierunkowane przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu, jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania karnego. Organ ma prawo do wymierzenia kary dyscyplinarnej za czyn, łączący w sobie zarówno znamiona przewinienia dyscyplinarnego, jak znamiona przestępstwa karnego i to niezależnie od postępowania karnego.

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 1276/12 była decyzja odmawiająca wypłaty wynagrodzenia za służbę pełnioną na dwóch etatach; skarga w tej sprawie również została oddalona a pisemne uzasadnienie wyroku nie było sporządzane. W sprawach o sygnaturach akt II SA/Ol 509/12 i SA/Ol 479/12 funkcjonariusze Policji zaskarżyli decyzje odmawiające zaliczenia do wysługi lat okresów pracy w gospodarstwie rolnym. Obydwie skargi zostały oddalone. Pisemne uzasadnienie wyroku zostało sporządzone tylko w sprawie sygnaturze akt II SA/Ol 479/12. W sprawie tej istotne znaczenie miały jednak okoliczności faktyczne a nie natury prawnej. W dwóch sprawach o symbolach 6192 postępowanie sądowe zostało umorzone z uwagi na cofnięcie skargi (sygnatury akt II SA/Ol 270/12 i II SA/Ol 437/12).

Wśród spraw oznaczonych symbolem 6194 dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej dominowały skargi wnoszone przez ten sam podmiot - byłego funkcjonariusza. Na uwagę zasługuje tylko jedna z nich o sygnaturze akt II SO/Ol 16/12. W sprawie tej były funkcjonariusz domagał się wymierzenia grzywny dyrektorowi aresztu śledczego za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek ten został odrzucony, jako niedopuszczalny. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny został złożony w sprawie dotyczącej przekazania dokumentu o stanie konta w kasie PKZP i rozliczenia stanu konta kasy PKZP z określonym dniem. Tak sformułowany przedmiot sprawy nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., w szczególności jego pkt 4, bowiem żądanie przekazania wymienionych dokumentów nie dotyczy aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd powołał się na regulacje prawne dotyczące pracowniczych kas zapomogowo - pożyczkowych oraz charakter prawny stosunków prawnych łączących taką kasę z jej członkami stwierdzając, że kasy zapomogowo pożyczkowe są samodzielnymi podmiotami prawa, nie podlegającymi zakładom pracy, mającymi swoje organy, w tym zarząd, który reprezentuje kasę na zewnątrz zakładu pracy i wobec jego członków oraz wobec kierownika zakładu pracy. Zatem, to nie do kierownika zakładu pracy ale do zarządu pracowniczej kasy zapomogowo- pożyczkowej tegoż zakładu pracy należy wypowiedzenie się w kwestiach objętych wnioskiem strony. W związku z tym Sąd dokonał oceny dopuszczalności wniosku o ukaranie grzywną za nieprzekazanie mu skargi w powiązaniu z oceną dopuszczalności skargi na bezczynność w nierozpoznaniu wniosku o wydanie dokumentów z PKZP. W ocenie Sądu przedmiot taki nie należy do katalogu wyszczególnionego w art. 31 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej z 26 kwietnia 1996r.w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi na bezczynność, określającego zakres przedmiotowy spraw osobowych funkcjonariuszy. Z tego uregulowania ani z innych przepisów tej ustawy nie wynikało, aby funkcjonariuszowi służby więziennej przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie dotyczącej żądania wydania dokumentów z pracowniczej kasy zapomogowo pożyczkowej. Sąd dokonał też oceny dopuszczalności takiej skargi w związku z przepisami przejściowymi aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.) uznając, że także przepisy tej ustawy nie poddają kognicji sądów administracyjnych spraw, dotyczących wydania dokumentów z kasy zapomogowo-pożyczkowej i rozliczenia stanu konta w tejże kasie. Zatem, skoro skarga taka była niedopuszczalna, to niedopuszczalny był też wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie tej skargi Sądowi.



Jeśli chodzi o sprawy dotyczące funkcjonariuszy Służby Celnej, to w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 276/12 Sąd kontrolował legalność przeniesienia funkcjonariusza celnego na inne stanowisko służbowe, na podstawie art. 86 ust. 2 i 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.). Przeniesienia organ dokonał pismem, nazwanym decyzją. W skardze na tę decyzję skarżąca nie zgodziła się z tym, że została przeniesiona na równorzędne stanowisko. Twierdziła, że wskutek przeniesienia radykalnie zmienił się jej zakres obowiązków. Wskazała też na znaczące zróżnicowanie specyfiki pracy i zakresu obowiązków w dotychczasowej i nowej komórce organizacyjnej. W jej ocenie, przeniesienie miało charakter zmiany istotnych warunków służby. Skarga ta została odrzucona. Sąd stwierdził, że ochrona sądowoadministracyjna przysługuje funkcjonariuszowi jedynie w sprawach, wymienionych w art. 188 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, a więc w razie wydania decyzji o przeniesieniu do innej jednostki organizacyjnej, powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku bądź przeniesienia na niższe stanowisko. Nie ma wymogu wydawania decyzji administracyjnej w przypadku zmiany miejsca pełnienia służby, jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem na niższe stanowisko, przeniesieniem do innej jednostki organizacyjnej lub powierzeniem pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku. Sąd wskazał, jakie cechy przypisane są stosunkowi służbowemu uznając, że w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw, aby uznać, że skarżąca została przeniesiona na niższe stanowisko służbowe. Na taką ocenę nie miało wpływu wartościowanie stanowisk, na które powoływała się strona skarżąca, a które służy tylko wewnętrznym potrzebom Służby Celnej. W ocenie Sądu, skoro skarżąca została przeniesiona na takie samo stanowisko, w ramach tej samej izby celnej, to zaskarżony akt, mimo iż błędnie nadano mu formę decyzji, był aktem o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej pracownika. Nie może on być rozumiany jako przeniesienie na podstawie art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, nie podlega zatem kognicji sądu administracyjnego.

Istotny problem prawny wystąpił w sprawie oznaczonej symbolem 6198, rozpoznawanej pod sygnaturą akt II SA/Ol 247/12. W sprawie tej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja, wydana przez państwowego inspektora pracy na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 1 i art. 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.) w zw. z art. 41 ust. 4 pkt 2 oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz. 1656 ze zm.). Decyzją tą organ nakazał pracodawcy umieszczenie pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Zdaniem pracodawcy żądanie umieszczenia pracownika w tej ewidencji nie było zasadne z uwagi na to, że pracownik nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarga pracodawcy na tę decyzje została oddalona. Dokonując obszernej analizy przepisów ustawy o emeryturach pomostowych, Sąd stwierdził, iż określenie zawarte w art. 3 ust. 3 i 5 w związku z art. 41 ust. 4 pkt 2 w/w ustawy o emeryturach pomostowych należy rozumieć w ten sposób, że obowiązek umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze obciąża pracodawcę wówczas, gdy wykonuje on rodzaj pracy wymieniony w załączniku nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych, będąc zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, bez względu na to, czy oprócz wymienionego rodzaju pracy wykonuje również inne czynności. Sąd uznał, że za pracownika wykonującego pracę o szczególnym charakterze należy uznać takiego pracownika, który wykonuje tę pracę nawet tylko w ramach części obowiązków. Wyrok w tej sprawie z dnia 17 maja 2012 r. nie jest prawomocny, ponieważ pracodawca wniósł od niego skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana. Trafność rozstrzygnięcia w tej sprawie znajduje jednak potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego I OPS 4/12 z dnia 13 listopada 2012 r., w której stwierdzono, że w postępowaniu o umieszczenie pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust.4 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, za pracownika wykonującego prace o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy o emeryturach pomostowych może być uznany pracownik, który wykonując prace o szczególnym charakterze wykonuje także inne dodatkowe czynności wskazane przez pracodawcę w ramach świadczenia pracy. Tożsame rozstrzygnięcia zapadły w analogicznych kilkunastu sprawach rozpoznawanych przez tutejszy Sąd ze skarg tego samego pracodawcy, w których wyroki są już prawomocne (sygnatury akt II SA/Ol 758/ 12 – II SA/Ol 771/12).



Odrębną kategorią spraw z omawianego zakresu były sprawy oznaczone symbolem 621, dotyczące spraw mieszkaniowych funkcjonariuszy służb mundurowych. Spraw ze skarg z tego zakresu rozpoznano niewiele, przy czym trzy z nich zostały odrzucone (sygnatury akt II SA/Ol 371/12, II SA/Ol 797/12 i II SA/Ol 8843/12). Co do istoty Sąd rozpoznał tylko jedną skargę o sygnaturze akt II SA/Ol 478/12 w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Skarga w tej sprawie została oddalona i pisemne uzasadnienie wyroku nie zostało sporządzone wobec braku wniosku stron w tym przedmiocie.

W sprawach z omawianego zakresu w 2012 roku nie została wniesiona żadna skarga kasacyjna.

1   ...   11   12   13   14   15   16   17   18   ...   26


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna