Uwagi wstępne


/ sprawy z zakresu ochrony środowiska



Pobieranie 2,36 Mb.
Strona13/26
Data24.02.2019
Rozmiar2,36 Mb.
1   ...   9   10   11   12   13   14   15   16   ...   26

6/ sprawy z zakresu ochrony środowiska
W 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęło 61 spraw z zakresu ochrony środowiska, co stanowiło 2,57 % ogólnego wpływu spraw do sądu, a z poprzedniego okresu pozostało do załatwienia 8 spraw. W porównaniu z ubiegłym rokiem nastąpił istotny spadek wpływu w tej kategorii, gdyż w 2011 r. spraw tych zarejestrowano 112. Wśród spraw nowych 8 dotyczyło odpadów, 3 - ochrony przyrody, 11 - utrzymania czystości i porządku na terenie gminy a 42 zarejestrowano jako inne sprawy z zakresu ochrony środowiska. Skargi na bezczynność organów w omawianej materii wniesione zostały w 2 sprawach. W analizowanym okresie zakończono 65 spraw z tej kategorii, co stanowiło 2,72 % ogółu załatwionych w 2012r. spraw w sądzie. Skargi kasacyjne wniesione zostały w 8 sprawach.

W sprawach o sygnaturach akt II SA/Ol 1154/12 i 1155/12 Sąd uchylił rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody stwierdzające nieważność uchwał Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego w sprawie wykonania i uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. W pierwszej ze wskazanych spraw wojewoda wskazał, że w myśl art. 16 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami uwzględnia się funkcjonujące na terenie województwa instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają wymagania dotyczące regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. W przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, instalację tę uwzględnia się w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami lub dokonuje się zmiany w tej uchwale. W wykazie instalacji regionalnych do przetwarzania odpadów komunalnych, stanowiącym załącznik do uchwały sejmiku województwa pominięto dwie istniejące instalacje. W ocenie organu nadzoru obie instalacje spełniają wymagania przewidziane w art. 3 ust. 3 pkt 15c ustawy o odpadach dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, zatem w świetle art. 16 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, winny znaleźć się w wykazie regionalnych instalacji zawartym w uchwale w sprawie wykonania planu. Skarżący zakwestionował stanowisko organu nadzoru i stwierdził, że obie instalacje nie są instalacjami funkcjonującymi a ich budowa nie została zakończona. Dlatego też słusznie nie znalazły się one w wykazie. Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach wraz z uchwaleniem wojewódzkiego planu gospodarki odpadami sejmik województwa podejmuje uchwałę w sprawie jego wykonania. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami uwzględnia się funkcjonujące na terenie województwa instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych, które w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 2012 r.) spełniają wymagania dotyczące regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Według zaś ust. 3 wspomnianego artykułu w przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, instalację tę uwzględnia się w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami lub dokonuje się zmiany w tej uchwale. Wobec takich uregulowań prawnych Sąd uznał, że słuszne są zarzuty skarżącego wskazujące na zasadność nieumieszczenia spornych instalacji do przetwarzania odpadów w wykazie, ponieważ z powołanych przepisów wynika, że w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami uwzględnia się tylko te instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych, które w dniu wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach funkcjonują na terenie województwa i spełniają wymagania dotyczące regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych oraz te instalacje, których budowę zakończono, a dla których przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z analizy akt sprawy wynikało, że sporne instalacje we wskazanej dacie ani w dacie podjęcia uchwały przez sejmik nie były jeszcze inwestycjami funkcjonującymi. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy, w przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, instalację tę uwzględnia się w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami lub dokonuje się zmiany w tej uchwale. Tak więc w przypadku zakończenia budowy instalacji, dla której we wskazanym okresie uzyskano określone decyzje, możliwe jest dokonanie odpowiedniej zmiany w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Wspomniana regulacja prawna umożliwia bowiem modyfikację uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu poprzez dopisanie kolejnych, spełniających określone wymogi, regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych.

Z kolei w drugiej ze wskazanych wyżej spraw (sygnatura akt II SA/Ol 1155/12) kontroli Sądu poddano rozstrzygnięcie nadzorcze, którym to aktem stwierdzono nieważność uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Wojewoda wskazał, że plan nie zawiera uregulowań dotyczących określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami, tymczasem jest to obligatoryjny element planu, wskazany w art. 14 ust. 6 pkt 5 ustawy o odpadach. Brak określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami jest według Wojewody istotnym uchybieniem również z tego względu, że nie pozwala stwierdzić, czy dokonując rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami kierowano się zasadą bliskości, o której mowa w art. 14 ust. 1 i art. 9 ustawy o odpadach. Natomiast skarżący podniósł, że ustawodawca nie sprecyzował, w jaki sposób powinno nastąpić określenie kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami. Opierając się o orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżący przyjął, że określając kryteria rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami sejmik województwa powinien to czynić w sposób ogólny, nie ingerując w kompetencje gmin. W ocenie Sądu stanowisko organu nadzoru co do naruszenia art. 14 ust. 6 było błędne, ponieważ w kwestionowanym planie można wyodrębnić jego część spełniającą wymogi art. 14 ust. 6 pkt 5 ustawy o odpadach. W jednym z punktów stwierdzono, że podstawą tworzenia i funkcjonowania systemu gospodarki odpadami komunalnymi w kraju jest regionalizacja. Według zaś tej zasady w województwie Warmińsko-Mazurskim wyodrębnionych zostało 5 regionów gospodarki odpadami komunalnymi, na terenie których wskazano regionalne instalacje przetwarzania odpadów komunalnych oraz instalacje służące do zastępczej obsługi regionów. Ogólną charakterystykę regionów uwzględniają gminy wchodzące w ich skład. Liczbę mieszkańców, podstawowe dane w zakresie wytworzonych i zebranych odpadów komunalnych, w tym ulegających biodegradacji w 2010 r. przedstawiono w tabelach. Wyodrębniono 5 regionów gospodarki odpadami, które zostały szczegółowo opisane. Ponadto przy każdym z tych regionów zamieszczono tabele obrazujące: instalacje regionalne do przetwarzania odpadów komunalnych, instalacje do zastępczej obsługi danego regionu oraz szczegółową charakterystykę regionalnych instalacji przetwarzania odpadów komunalnych obrazującą rodzaj instalacji, jej opis oraz planowaną pojemność/moc przerobową, planowaną datę rozpoczęcia jej eksploatacji, wskazującą właściciela/zarządzającego daną instalacją. Nadto ustalono, że budowa dodatkowych instalacji zagospodarowania odpadów komunalnych będzie możliwa jedynie po wykazaniu przez potencjalnego inwestora, że istnieje konieczność przetworzenia odpadów, które nie mogą być zagospodarowane w funkcjonujących i obecnie budowanych instalacjach. Zatem nie znalazł potwierdzenia zarzut organu nadzoru dotyczący braku określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami oraz mocy przerobowych przyszłych instalacji do przetwarzania odpadów. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że plany gospodarki odpadami tworzone w oparciu o art. 14 ustawy o odpadach stanowią planistyczny instrument ochrony środowiska i stanowią część programu ochrony środowiska. Ani jednak programy ochrony środowiska, ani plany gospodarki odpadami (stanowiące ich część) nie stanowią aktów prawa miejscowego o których mowa w art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. Można je zaliczyć do grupy swoistych źródeł prawa administracyjnego jakimi są akty planowania, które wyznaczają zamierzenia administracji publicznej i stanowią jedną z materialnych przesłanek aktów wydawanych przez organy administracji. Z prawnego charakteru planu gospodarki odpadami należy zatem wysnuć wniosek, że wskazane w nim zapisy co do szczegółowych kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami nie stanowią samoistnej podstawy przesądzającej o lokalizacji danej instalacji w określonym miejscu, nie mogą też przesądzać o zakazie umiejscowienia takiej instalacji na konkretnym obszarze. Tym samym, zupełnie bezzasadne byłoby formułowanie, tak jak chciałby tego organ nadzoru, szczegółowych kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. O takim konkretnym posadowieniu przedsięwzięcia przesądzają stosowne decyzje lokalizacyjne i zezwalające na budowę. Sąd podniósł także, że nawet pominięcie w planie określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami oraz mocy przerobowych przyszłych instalacji do przetwarzania odpadów nie stanowiłoby automatycznie o istotnym naruszeniu prawa przy podjęciu takiej uchwały. Organ nadzoru podejmując bowiem rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały może to skutecznie uczynić w sytuacji istotnego naruszenia prawa. Orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały przez wojewodę może być zatem wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści takiego przepisu. Przez pojęcie „prawa”, z którym uchwała organu województwa musi być zgodna, należy rozumieć przepisy zawarte w aktach normatywnych powszechnie obowiązujących i to w dacie podjęcia uchwały, a taka sytuacja na gruncie rozpoznawanej sprawy nie zaistniała.

W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 166/12 Sąd, oddalając skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie nałożenia kary za wycinkę drzew, wskazał, że przedmiot postępowania administracyjnego i granice rozpoznania sprawy określił sam skarżący, domagając się wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zatem kognicja sądu ogranicza się tylko do zbadania legalności skarżonego rozstrzygnięcia wydanego w trybie nadzwyczajnym i nie może obejmować zarzutów skierowanych do ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Wskazaną kontrolę wyznaczają określone przepisami przesłanki, wystąpienie których dopiero otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Omawiany tryb służy rozwiązaniu sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu odmawiające uchylenia decyzji ostatecznej, ponieważ podnoszone przez skarżącego nowe okoliczności i zdarzenia nie odpowiadały zakresowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Część dokumentów przedstawionych we wniosku o wznowienie postępowania nie mogła zostać uznana za nowe dowody, bowiem znajdowały się one w posiadaniu organów już podczas postępowania w trybie zwyczajnym i podlegały ocenie sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję wydaną w tym postępowaniu. Ponadto Sąd odniósł się także do zarzutu skargi dotyczącego niezgodności ustawy o ochronie przyrody z przepisami prawa wspólnotowego, wskazując, że przedmiotem postępowania wznowieniowego, z uwagi na ograniczony katalog podstaw wznowienia, nie może być kwestia sprzeczności przepisów krajowych z dyrektywami, bądź innymi przepisami prawa wspólnotowego. Przedmiotem tego postępowania nie może być również analiza prawnoporównawcza przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym.



W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 822/12, której przedmiotem była skarga na decyzję umarzającą postępowanie w sprawie zaśmiecania działki Sąd, oddalając skargę, wskazał, że rację miały organy uznając, że nie doszło do naruszenia art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W wyniku dokonanych oględzin w toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że na działce zlokalizowany jest budynek gospodarczy o przeznaczeniu drewutni a obok budynku składowane są w sposób uporządkowany przedmioty i materiały mające służyć wykonaniu planowanych inwestycji. Nie było zatem podstaw do wydania decyzji nakazującej wykonanie któregokolwiek z obowiązków wskazanych w art. 5 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zatem wszczęte z urzędu postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Ponadto Sąd wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zaśmiecania części działki zostało wszczęte z urzędu, pomimo że to skarżący domagał się wszczęcia takiego postępowania i faktycznie to jego pismo stanowiło dla organu administracji publicznej bodziec do wszczęcia postępowania i sprawdzenia, czy nie zachodzi potrzeba nałożenia na dzierżawcę określonych obowiązków. Jednak przepisy ustawy o utrzymaniu czystości nie przewidują wszczynania w tej kategorii spraw postępowania na wniosek strony. Podstawą działania organu były tutaj, oprócz kodeksu postępowania administracyjnego, jedynie przepisy ustawy o utrzymaniu czystości, dlatego przepisy innych ustaw, wskazywanych przez skarżącego, nie znalazły zastosowania. Sąd odniósł się także do zarzutu skarżącego dotyczącego nieprawidłowej formy wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia, gdyż umorzenie postępowania powinno nastąpić decyzją a nie postanowieniem. Sąd wskazał jednakże, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, że jeśli pismo, wydane w sprawie administracyjnej, zawiera choćby tylko niezbędne elementy właściwe dla decyzji administracyjnej, powinno być ono traktowane jak decyzja administracyjna - w rozumieniu art. 104 k.p.a. Ważna jest w tym wypadku nie tyle jego forma, a treść którą zawiera. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż wówczas spełnia ono podstawowe, niezbędne warunki decyzji, a taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, w której o umorzeniu postępowania orzeczono postanowieniem.

Rozstrzygana przez Sąd sprawa o sygnaturze akt II SA/Ol 416/12 dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania i rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego na warsztat samochodowy. W toku postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, wskazując, że zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyrazili opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Na podstawie uzyskanych opinii oraz po uwzględnieniu uwarunkowań wynikających z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ wskazał również, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, na którym obowiązują przepisy zawarte w rozporządzeniu Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny, ale realizacja planowanego przedsięwzięcia nie naruszy zapisów wskazanego rozporządzenia. Organ odwoławczy uchylił tę decyzję i orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawę jego rozstrzygnięcia stanowił fakt, iż planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach obszaru chronionego krajobrazu, na którym obowiązują przepisy zawarte w rozporządzeniu wojewody, które wprowadzają zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie jest to zakaz bezwzględnie obowiązujący, bowiem nie dotyczy on m.in. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Organ odwoławczy przyjął, że planowana inwestycja stanowi jeden z rodzajów przedsięwzięć, w odniesieniu do których zakaz realizowania ich na obszarze chronionego krajobrazu może nie obowiązywać, o ile realizacja tego przedsięwzięcia zostanie uzgodniona z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Takie uzgodnienie, które w ocenie organu odwoławczego, spowodowałoby uchylenie wymienionego zakazu, dokonywane jest przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Możliwość taką daje przepis art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, ale wydanie tej decyzji w uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska może nastąpić tylko po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko. W przypadku, kiedy w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, brak jest oceny oddziaływania na środowisko nie można uznać, iż realizacja przedsięwzięcia została uzgodniona z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, co w konsekwencji powoduje, iż do tego rodzaju przedsięwzięć zastosowanie znajdzie zakaz wymieniony w rozporządzeniu wojewody. Sąd, uchylając decyzje organów obu instancji, wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów należy uznać, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w rozporządzeniu, a tym samym jego realizacja jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli taki obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednakże organ pierwszej instancji odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że na wskazanym obszarze nadal obowiązuje rozporządzenie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej Łyny. Zatem realizacja inwestycji, która stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko jest możliwa w przypadku spełnienia warunków wskazanych w § 4 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia, tj. po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Przy czym uzgodnienie to, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, możliwe jest nie tylko w trybie art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, ale także - w określonych przypadkach - może nastąpić na podstawie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, ale dotyczy to wyłącznie sytuacji, gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast w rozpoznawanej sprawie odstąpiono od obowiązku przeprowadzenia tej oceny, co wyłącza możliwość zastosowania art. 77 ust. 1 ustawy. Jednocześnie, zgodnie z rozporządzeniem wojewody, w celu realizacji na wskazanym terenie przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, niezbędne jest dokonanie uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Uzgodnienie decyzji dotyczy ustosunkowania się do konkretnej treści proponowanego rozstrzygnięcia, jaką ma podjąć organ prowadzący postępowanie główne, a zatem niezbędne jest przedstawienie organowi uzgadniającemu pełnej prawidłowo sporządzonej projektowanej treści decyzji. W rozpatrywanej sprawie aktem tym jest decyzja w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji objętej wnioskiem skarżących. Ponieważ takim uzgodnieniem nie jest wcześniejsza opinia wyrażona przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska i jednocześnie wyłączone jest zastosowanie przepisu art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wskazane w rozporządzeniu wojewody uzgodnienie możliwe jest do zrealizowania jedynie w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 511/12, w której kontroli Sądu poddana została uchwała rady powiatu w przedmiocie wprowadzenia zakazu używania jednostek pływających z silnikami spalinowymi na niektórych wodach powiatu, Sąd, stwierdzając nieważność dwóch paragrafów tej uchwały, wskazał, że w stanowieniu prawa miejscowego organy samorządu terytorialnego związane są ramami zakreślonymi przez przepisy rangi ustawowej. Nie mogą one zatem wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, ani czynić miejscowych wyjątków od ogólnych rozwiązań ustawowych. Delegację ustawową do stanowienia prawa miejscowego w przedmiocie wprowadzenia ograniczeń lub zakazów używania jednostek pływających na niektórych akwenach stanowi art. 116 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 116 ust. 4 powyższej ustawy ograniczenia te nie mogą jednak dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych. Treść normy prawnej zawartej w tym przepisie wskazuje, że zamiarem ustawodawcy nie było wprowadzenie wyłączeń o charakterze podmiotowym, zwalniających z zakazu jednostki pływające należące do określonych rodzajów służb publicznych (takich jak wskazane w § 2 zaskarżonej uchwały), ale wskazał on generalnie na jednostki, wykorzystywane do realizacji celów wymienionych w tym przepisie. Wynika stąd wniosek, że nie jest istotne, czyją własnością jest lub w czyim posiadaniu znajduje się konkretna jednostka pływająca ale cel, do realizacji którego jest ona wykorzystywana. Taki sposób redakcji art. 116 ust. 4 p.o.ś. wyłącza możliwość odmiennego określenia kręgu podmiotów zwolnionych z ograniczeń wprowadzonych w przepisach prawa miejscowego. Nie daje również podstaw do wprowadzenia zwolnień o charakterze indywidualnym, bez względu na to, kogo mają dotyczyć. Ponadto zastrzeżenia Sądu wzbudził również § 4 uchwały, w myśl którego naruszenie zakazów nią wprowadzonych podlega karze grzywny orzekanej w trybie i na zasadach Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Przepis ten stanowi powtórzenie regulacji ustawowej zawartej w art. 338 i art. 361 p.o.ś., zgodnie z którymi kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w uchwale rady powiatu wydanej na podstawie art. 116 ust. 1 podlega karze grzywny, a orzekanie w tych sprawach następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Powtórzenie przepisów ustawowych jest zbędne i sprzeczne z zasadami techniki prawodawczej, albowiem wprowadzenie powtórzeń regulacji ustawowej w aktach prawa miejscowego zaciera przejrzystość systemu prawnego i może się stać przyczyną niejasności interpretacyjnych. Ponadto, stosownie do art. 41 ustawy o samorządzie powiatowym, organy samorządu terytorialnego mogą przewidywać karę grzywny tylko w tzw. przepisach porządkowych wydawanych na podstawie ustawy o samorządzie powiatowym, do których zaskarżona uchwała nie należy. Jest ona bowiem wykonawczym aktem prawa miejscowego, stanowionym na podstawie przepisów szczególnych. Rada powiatu nie mogła zatem samodzielnie ustanowić odpowiedzialności karnej w zaskarżonej uchwale.


1   ...   9   10   11   12   13   14   15   16   ...   26


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna