Uwagi wstępne


/ gospodarka nieruchomościami



Pobieranie 2,36 Mb.
Strona12/26
Data24.02.2019
Rozmiar2,36 Mb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   ...   26

3/ gospodarka nieruchomościami
W 2012 r. do Sądu wpłynęło 38 spraw z zakresu gospodarki nieruchomościami (w tym 1 skarga na bezczynność organu administracji), co stanowi 1,59 % ogólnej liczby spraw, które wypłynęły do Sądu w analizowanym okresie. Z poprzedniego okresu sprawozdawczego pozostało do załatwienia 9 spraw.

W tym okresie Sąd rozpoznał 41 spraw z omawianego zakresu (w tym 2 skargi na bezczynność organu administracji), co stanowi 1,71 % ogółu spraw załatwionych w tym okresie w sądzie.

Rozpoznane sprawy dotyczyły:


  • scalania oraz podziału nieruchomości - w tej grupie Sąd uwzględnił 1 skargę i uchylił zaskarżoną decyzję, zaś 2 skargi oddalił, a 3 skargi odrzucił;

  • opłaty adiacenckiej oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie - z tego zakresu rozpoznano 13 spraw: 1 skargę Sąd uwzględnił i uchylił decyzje organów obu instancji, w 8 sprawach skargi oddalił, a 4 skargi odrzucił;

  • przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności - w tej grupie Sąd rozpoznał 8 spraw: oddalił 2 skargi, w 1 sprawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, w 1 uchylił decyzje organów obu instancji, 3 skargi odrzucił i w 1 sprawie umorzył postępowanie;

  • innych spraw o symbolu podstawowym 607 - w tej grupie rozpoznano 14 spraw, z tego oddalono 2 skargi, uchylono zaskarżone decyzje w 4 sprawach, w 2 sprawach stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu, w 1 stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego, a w 5 sprawach odrzucono skargi.

Na następny okres pozostało do załatwienia 6 spraw.

W sprawie z zakresu scalania oraz podziału nieruchomości o sygnaturze akt II SA/Ol 117/12, Sąd przypomniał, że z treści art. 93 i art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.) wynika, iż postępowanie w sprawie o podział nieruchomości jest dwuetapowe: w pierwszym etapie, zgodność proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta w formie postanowienia; następnie, na podstawie tego postanowienia, organ orzeka w przedmiocie podziału nieruchomości. Oznacza to, że postanowienie zawierające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 powołanej ustawy, jest częścią postępowania w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Wobec powyższego, skoro postanowienie, o którym mowa powyżej stanowi etap postępowania administracyjnego o zatwierdzenie podziału nieruchomości, to organ zatwierdzający podział jest związany opinią o podziale. Oznacza to, że treść tego postanowienia przesądza rozstrzygnięciu sprawy z wniosku o dokonanie podziału nieruchomości. Pozytywna opinia stanowi bowiem podstawę do opracowania projektu podziału nieruchomości, negatywna zaś przesądza o odmowie zatwierdzenia projektu (zob. Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, red. G. Bieniek, Warszawa 2007 r., s. 356). Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że skoro ostatecznym postanowieniem burmistrz zaopiniował pozytywnie zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to odmowa zatwierdzenia podziału nieruchomości, który został zaakceptowany postanowieniem, narusza art. 96 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.



W sprawach dotyczących opłaty adiacenckiej o sygnaturach akt II SA/Ol 825/12 i II SA/Ol 826/12 Sąd wyjaśniał, że z definicji ustawowej opłaty adiacenckiej zawartej w art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, ze zm., dalej powoływanej jako „u.g.n.”) należy wnioskować, że tylko dla opłaty związanej z budową urządzeń infrastruktury koniecznym jest zaangażowanie środków m.in. samorządowych, natomiast dla opłaty tzw. podziałowej takiego udziału gminy w finansowaniu tego podziału ustawa nie wymaga. Zdaniem Sądu, zawarty w art. 98a ust 1 u.g.n. zwrot „wójt może ustalić opłatę” należy interpretować w ten sposób, że wójt gminy w wypadku ziszczenia się przesłanek przewidzianych w art. 98a u.g.n., mając obowiązek dbać o dochody gminy i uwzględniać wszystkie ich możliwe źródła, taką opłatę ustala. Słusznie zatem w ocenie Sądu organy administracji wskazały w kontrolowanych decyzjach na zalecenia organów kontrolnych, w tym Regionalnej Izby Obrachunkowej, odnoszące się do obowiązku pobierania opłat adiacenckich, które stanowią istotne źródło dochodów budżetu gminy. Sąd stwierdził również, że w tym kontekście trudno mówić o naruszeniu zasady uwzględniania słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.).

W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 1153/12 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, gdyż stwierdził, że zgromadzony w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne ustalenie czy w sprawie rzeczywiście wybudowano drogę (ewentualnie rozbudowano ją), czy też miała miejsce tylko jej przebudowa (modernizacja). Sąd wywiódł z art. 145 ust. 1 u.g.n., przewidującego, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi, że warunkiem niezbędnym ustalenia opłaty adiacenckiej jest m.in. rzeczywiste stworzenie warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Ustalenie, czy zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi następuje na podstawie odrębnych przepisów (art. 148b ust. 1 u.g.n.). „Odrębnymi przepisami” w powyższym rozumieniu są przepisy dotyczące poszczególnych rodzajów obiektów (urządzeń) infrastrukturalnych. W przepisach u.g.n. nie zdefiniowano pojęcia „budowa drogi”. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.) drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Przez budowę drogi rozumie się wykonywanie połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami, a także jego odbudowę i rozbudowę (art. 4 pkt 17 ustawy o drogach publicznych). Sąd podkreślił, że w pojęciu „budowy drogi” nie mieści się ani „przebudowa drogi”, zdefiniowana jako wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego, ani też „remont drogi”, czyli wykonywanie robót przywracających pierwotny stan drogi, także przy użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyte w stanie pierwotnym (pkt 18 i 19 art. 4 ustawy o drogach publicznych). Ustawodawca tylko z budową drogi (w tym jej odbudową i rozbudową) wiąże możliwość ustalenia opłaty adiacenckiej, istotne jest zatem rozróżnienie tych pojęć. Sąd zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że kryterium rozróżnienia „rozbudowy” od „przebudowy” drogi jest fakt zmiany granic pasa drogowego (zob. np. wyroki WSA w Bydgoszczy z 27 października 2011 r., sygnatura akt II SA/Bd 963/11; WSA w Poznaniu z 4 października 2012 r., sygnatura akt IV SA/Po 812/12 i z 21 września 2012 r., sygnatura akt II SA/Po 633/12). Z cytowanej definicji „przebudowy drogi” wynika, że z przebudową mamy do czynienia, gdy wykonywane są roboty budowlane niewymagające zmiany granic pasa drogowego; w przypadku zatem zmiany granic pasa drogowego następuje jej rozbudowa. Sąd podniósł również, że „przebudowa drogi” może odnosić się wyłącznie do istniejącej drogi (w rozumieniu art. 4 pkt 17 ustawy o drogach publicznych). W konsekwencji stwierdził, że cechą, która odróżnia „budowę” drogi od jej „przebudowy” jest to, że w przypadku budowy drogi brak jest istniejącego wcześniej obiektu budowlanego, który dopiero jest budowany (nie dotyczy to rozbudowy drogi), a w przypadku przebudowy drogi, przed jej rozpoczęciem musi istnieć wybudowany wcześniej obiekt budowlany, który będzie przedmiotem przebudowy. Istniejącym uprzednio obiektem budowlanym może być np. nawierzchnia ze żwiru usypana i utwardzona na gruncie wyznaczonym jako pas drogowy, będąca wynikiem robót budowlanych.

W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 1224/12 dotyczącej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, Sąd wskazał, że po zmianie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 83), istnieje możliwość udzielenia bonifikaty, lecz rozstrzygnięcie w tym przedmiocie pozostawione zostało do uznania organu właściwego w sprawie przekształcenia, który orzeka w tej kwestii na podstawie zarządzenia wojewody (art. 4 ust. 7 pkt 1 powołanej ustawy). Niezbędnie jest zatem istnienie zarządzenia wojewody, w którym stosownie do art. 4 ust. 11a tej ustawy, określa się w szczególności warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych. Sąd podkreślił, że zarządzenie to nie jest aktem indywidualnym, wydawanym dla potrzeb każdej sprawy, lecz aktem generalnym ustalającym warunki udzielenia bonifikaty i stosowanie stawek dla podmiotów ubiegających się o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Wskazał, że za wykładnią taką przemawia brzmienie art. 4 ust. 11a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w świetle którego, zarządzenie to powinno w szczególności określać „warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych”. Warunki te oraz stawki powinny stanowić określony wzorzec, do którego organ orzekający odnosiłby konkretny stan faktyczny. Wydawanie zaś indywidualnych (zróżnicowanych) zarządzeń przez wojewodę w stosunku do wybranych, poszczególnych przypadków prowadziłoby w istocie do tego, że to nie organ orzekający o przekształceniu prawa, a wojewoda podejmowałby w poszczególnych przypadkach uznaniową decyzję dotyczącą bonifikaty od opłaty należnej z tytułu przekształcenia. W kontrolowanej sprawie organy obu instancji, odmawiając udzielenia bonifikaty, powołały się zaś na pismo Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 5 marca 2012 r., które zostało sporządzone dla potrzeb indywidualnej sprawy i nie mogło być uznane za zarządzenie, o którym mowa w art. 4 ust. 7 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 11a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Sąd zauważył ponadto, że możliwość udzielenia omawianej bonifikaty na podstawie zarządzenia wojewody została wprowadzona na mocy art. 3 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1590 – dalej jako ustawa nowelizująca). Przed tą nowelizacją udzielenie bonifikaty, choć wymagało zgody wojewody, to art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, nie przewidywał formy, w jakiej następuje udzielenie tej zgody. Stąd też, w art. 5 ustawy nowelizującej wskazano, że w sprawach wszczętych i niezakończonych, prowadzonych na podstawie przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w brzmieniu dotychczasowym, w przypadkach, w których istnieje konieczność podjęcia nowych zarządzeń lub uchwał uwzględniających przepisy wprowadzone niniejszą ustawą, organ zawiesza postępowanie do czasu podjęcia tych zarządzeń lub uchwał.

Spośród innych spraw dotyczących omawianej tematyki, wskazać należy na wyrok zapadły w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 1078/12, w której kontroli Sądu poddano uchwałę podjętą w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości niezabudowanej w trybie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Sąd przypomniał, że podstawową zasadą jest sprzedaż nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa i własność jednostek samorządu terytorialnego w drodze przetargu. Powyższe wynika z treści art. 28 u.g.n., zgodnie z którym sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej następuje w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej, stosownie do przepisów rozdziału 4 działu II. Tryb bezprzetargowy może być więc stosowany jedynie w przypadkach wskazanych wprost w przepisach, w tym m.in. w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem w drodze bezprzetargowej jest zbywana nieruchomość lub jej części, jeżeli może poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza nabyć tę nieruchomość (lub jej części) i jeżeli nie może być zagospodarowana jako odrębna nieruchomość. Sąd w pełni podzielił pogląd Sądu Najwyższego, wyrażony w wyrokach z dnia 5 lipca 2006 r., sygnatura akt IV CSK 98/06 i z dnia 6 marca 2009 r., sygnatura akt II CSK 589/08, że bezprzetargowa sprzedaż na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. nie może mieć zastosowania, jeżeli nabycie działki zmierza do poprawienia warunków nie jednej nieruchomości przyległej, ale przynajmniej dwóch takich nieruchomości. Gdy możliwość poprawienia warunków odnosi się do większej liczby nieruchomości, musi być przeprowadzony przetarg. Wykładnia ta jest zgodna z ratio legis art. 37 u.g.n., który zakładając co do zasady przeprowadzanie przetargu, ma zapewnić zbywcy najlepsze warunki zbycia nieruchomości, a osobom zainteresowanym nabyciem nieruchomości - równe szanse w staraniach o zawarcie umowy. Najistotniejszą kwestią przy rozstrzyganiu czy konkretna działka może być zbyta w drodze bezprzetargowej jest zatem okoliczność czy istnieją inne nieruchomości, których właściciele mieliby na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. prawo wystąpienia do organu z wnioskiem o sprzedaż tej nieruchomości na poprawę warunków zagospodarowania własnej nieruchomości. Już potencjalna możliwość kupna tej nieruchomości wyklucza zastosowanie trybu bezprzetargowego i nie zmienia tego nawet brak zainteresowania sprzedażą właścicieli innych przyległych nieruchomości. W sprawie bezsporne było, że do przedmiotowej działki przylegają dwie inne działki. Skoro do przedmiotowej nieruchomości przylega więcej działek, to możliwość poprawienia warunków odnosić może się do większej liczby nieruchomości niż przedmiotowa działka. Sąd zaznaczył ponadto, że dokonanie przez jednostkę samorządu terytorialnego oceny, że niezbędna jest poprawa warunków zagospodarowania wyłącznie jednej z nieruchomości przyległej, nie może stanowić podstawy do odstąpienia od zasady przetargowej formy zbywania nieruchomości stanowiących własność tego podmiotu.

W sprawach z zakresu gospodarki nieruchomościami w omawianym okresie tylko 2 orzeczenia tutejszego Sądu były przedmiotem skarg kasacyjnych, przy czym jedną skargę kasacyjną tutejszy Sąd odrzucił.

Analiza orzeczeń Sądu wydanych w omawianych sprawach prowadzi do wniosku, że prawidłowa interpretacja przepisów prawa regulującego problematykę gospodarki nieruchomościami nie sprawia większych problemów.
4/ sprawy z zakresu gospodarki wodnej, w tym ochrony wód, budownictwa wodnego, melioracji i zaopatrzenia w wodę
W 2012 r. wpływ spraw, oznaczonych symbolem 609, podobnie jak w roku poprzednim, był niewielki. Wpłynęły z tego zakresu 3 skargi zarejestrowane w repertorium SA i jedna skarga zarejestrowana w repertorium SAB (łącznie 0,17 % ogólnego wpływu do WSA w Olsztynie i 0,25 % wpływu do Wydziału II tutejszego sądu). Wraz ze sprawami pozostałymi do załatwienia z poprzedniego roku, zostało załatwionych 6 spraw, czyli 0,25 % wszystkich spraw załatwionych przez tutejszy Sąd i 0,37 % załatwionych w Wydziale II tegoż Sądu. Do rozpoznania w następnym roku nie pozostała ani jedna sprawa z tego zakresu. Cztery ze spraw załatwionych zostały zainicjowane skargami na decyzje w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom (sprawy o symbolu 6091). Natomiast załatwione sprawy ze skarg na bezczynność organów dotyczyły pozwoleń wodnoprawnych i budownictwa wodnego (sprawy o symbolu 6090). Przedmiotem trzech z wymienionych spraw były kwestie procesowe, w jednej z nich przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w drugiej przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przekazania odwołania organowi według właściwości, w kolejnej dopuszczalność skargi o odszkodowanie. W pierwszej i w drugiej z wymienionych spraw skargi zostały oddalone. W trzeciej skargę odrzucono. Również w sprawach, w których Sąd dokonywał oceny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem materialnym, nie dopatrzono się podstaw do uwzględnienia skarg.

W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 539/12, w której skarga została oddalona, przedmiotem kontroli sądowoadministaracyjnej była decyzja umarzająca postępowanie w sprawie zmiany stanu wód na gruncie stanowiącym jezioro. Przesłanką wydania tej decyzji było stwierdzenie w trakcie prowadzonego postępowania, iż stosunki wodne jeziora i terenów do niego przyległych nie zostały naruszone. Sąd w sprawie tej stwierdził, że na gruncie przepisu art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145) organy nie są zobligowane do ustalania i poszukiwania wszelkich powodów ujemnego dla danej strony spływu wód, lecz powinny zbadać, czy pomiędzy konkretnym działaniem właściciela jednej nieruchomości istnieje związek przyczynowo-skutkowy wyrażający się w negatywnej zmianie stanu wód na innych gruntach. Tylko w takim przypadku zasadne jest nakazanie takiemu właścicielowi wykonania określonych prac, a przesłanek takich w sprawie nie stwierdzono. Z uwagi na to, że kwestią sporną pomiędzy skarżącym, a uczestniczką postępowania był wpływ jej działań na stosunki wodne, poprzez nadmierne piętrzenie wód przez urządzenie wodne wybudowane bez stosownego zezwolenia, Sąd wskazał, że dla rozstrzygnięcia spornych kwestii należałoby wszcząć przed właściwym organem postępowanie w sprawie urządzenia wodnoprawnego, wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego przez uczestniczkę postępowania, które może doprowadzić do legalizacji tegoż urządzenia lub nałożenia na jego właściciela obowiązku likwidacji urządzenia. Sąd w rozpoznawanej sprawie nie mógł badać kwestii prawidłowości posadowienia przedmiotowego urządzenia wodnego, ponieważ to zagadnienie może być ewentualnie rozpatrywane w odrębnym postępowaniu.



W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 798/12 przedmiotem zaskarżenia była decyzja wydana w wykonaniu wyroku tutejszego Sądu, nakazująca właścicielowi oznaczonej działki wykonanie przy granicy z działką sąsiednią urządzeń, zapobiegających szkodom oraz rowu umożliwiającego swobodny odpływ wód opadowych z terenu tej działki. Kwestią sporną w tej sprawie było oddziaływanie stawu wraz z ogroblowaniem, znajdującego się na działce należącej do uczestniczki postępowania na sąsiedni grunt działki, której właścicielami są skarżący. Ich zdaniem jedynie likwidacja przedmiotowego stawu mogła doprowadzić do przywrócenia stanu poprzedniego, tj. zapobiegnie zalewaniu ich działki. Sąd podzielił stanowisko organów administracji orzekających w sprawie, że likwidacja stawu jest niecelowa, bowiem nie ma on wpływu na okresowe nadmierne uwilgotnienie gruntu w obniżeniu terenowym na działce skarżących a tym samym nie wpływa szkodliwie na tę działkę. Utrudnienia w odpływie wody zebranej ze spływów powierzchniowych powodowane są istniejącym ogroblowaniem stawu. Organ, w ocenie zasadności likwidacji ogroblowania, wziął pod uwagę przesłanki wynikające z możliwości wykonania urządzeń zapobiegających gromadzeniu się wody na działce skarżących, racjonalnego zagospodarowania terenów mieszkalnych, względów estetycznych, ekonomicznych i społecznych. Sąd zwrócił też uwagę na to, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie nie dotyczy nakazu rozbiórki zbiornika wodnego, bowiem -zgodnie z obowiązującymi w czasie budowy stawu przepisami - budowa zbiornika wodnego nie wymagała uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
5/ rolnictwo
W 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęło 15 spraw z zakresu rolnictwa i leśnictwa, gospodarowania nieruchomościami rolnymi i leśnymi, ochrony gruntów rolnych i leśnych gospodarki łowieckiej, rybołówstwa oraz ochrony zwierząt co stanowiło 0,63 % ogółu spraw które wpłynęły do Sądu. Dwie sprawy wpłynęły z zakresu lasów oraz zalesiania gruntów rolnych i 2 inne o symbolu podstawowym 616. Sąd rozpoznał 14 spraw z powyższego zakresu co stanowiło 0,59% spraw załatwionych w sądzie, a jedna pozostała do rozpoznania na następny okres sprawozdawczy.

Przedmiotem sprawy o sygnaturze akt II SAB/Ol 28/12 była bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie w wydaniu opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia z celami ochrony, planami ochrony albo planami zadań ochronnych obszaru, o której mowa w § 6 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2006r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działań „Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne” objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48 poz. 390 ze zm.). Sąd zobowiązując Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie do wydania tej opinii wskazał, iż powołane rozporządzenie stanowi wykonanie delegacji ustawowej, zwartej w przepisach ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 poz. 427 ze zm.). Art. 20 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, iż pomoc w ramach działań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, 3 6, 7 oraz 9-15 jest przyznawana w drodze decyzji administracyjnej. Zakresem tym objęta jest zatem także pomoc na zalesianie gruntów rolnych i gruntów innych niż rolne (art. 5 ust. 1 pkt 15). Skoro zatem pomoc przyznawana jest w drodze decyzji administracyjnej, to postępowanie winno być prowadzone w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 106 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie) decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, a zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego). Przedmiotowa opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska winna być wyrażona w formie postanowienia, na które służy zażalenie. W takim wypadku zatem z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stronie służy skarga na bezczynność. Skoro zatem w niniejszej sprawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to organ ma obowiązek załatwić sprawę poprzez wydanie przedmiotowego postanowienia w terminie ustawowym. Przy czym brak przepisów prawnych, w tym wypadku brak przepisów dotyczących planu ochrony lub zadań planu ochrony dla przedmiotowego terenu, nie uzasadnia bezczynności organu. Istnieją bowiem przepisy dające podstawę do wydania przedmiotowego postanowienia, o czym była mowa wyżej. Natomiast brak przepisów pozwalających na ocenę braku sprzeczności planowanego zalesienia z celami ochrony danego obszaru lub planami ochrony albo zadań ochronnych danego obszaru nie stanowi uzasadnienia dla braku załatwienia sprawy przez wydanie postanowienia. Wobec powyższego, Sąd uwzględnił skargę, wyznaczając organowi termin do załatwienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 2012 r. sygnaturze akt II OSK 1738/12 oddalił skargę kasacyjną Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 1156/12, kontroli sądowoadministracyjnej została poddana uchwała Nr XV/139/12 Rady Gminy Dąbrówno z dnia 30 marca 2012 r. w sprawie przyjęcia „Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz bezdomności zwierząt na terenie Gminy Dąbrówno w 2012 roku”, zaskarżona do Sądu przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego. Sąd, stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały podniósł, że Rada Gminy Dąbrówno, nie wypełniła zakresu spraw przekazanych jej przez ustawodawcę do uregulowania w uchwale, bowiem podejmując uchwałę w przedmiocie programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami i zapobiegania bezdomności zwierząt, nie może pominąć żadnego z elementów określonych w art. 11a ust. 2 i 5 ustawy o ochronie zwierząt, gdyż jest obowiązana do wyczerpania zakresu upoważnienia ustawowego poprzez uregulowanie wszystkich kwestii uznanych przez ustawodawcę za istotne, uregulowanie musi być dokonane w sposób kompleksowy, a zarazem jasne i precyzyjne. Niewyczerpanie wynikającego z ustawy zakresu przedmiotowego uchwały w kwestii braku wskazania konkretnego podmiotu tj. schroniska, gospodarstwa rolnego oraz podmiotu, który zapewni całodobową opiekę weterynaryjną w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt stanowi istotne naruszenie prawa. Ze względu na brak obligatoryjnych elementów programu, delegacja ustawowa do podjęcia przedmiotowej uchwały nie została zrealizowana w sposób prawidłowy, co skutkuje istotnym naruszeniem prawa i koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Sąd stwierdził również wadliwy tryb przyjęcia wskazanej uchwały i jej ogłoszenia jako aktu prawa miejscowego. Rada Gminy, podejmując skarżoną uchwałę przyjęła zgodnie z § 3, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Skarżona uchwała, została podjęta na podstawie art. 11a ustawy o ochronie zwierząt wypełniająca ustawowe upoważnienie, nie jest zaś aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 konstytucji RP i art. 40 ust. 1 u.s.g., bowiem o zakwalifikowaniu aktu jednostki samorządu terytorialnego jako aktu prawa miejscowego decyduje objęcie nim spraw publicznych o znaczeniu lokalnym oraz zawarcie norm o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Charakter generalny mają te normy, które określają adresata poprzez wskazanie cech, nie zaś poprzez wskazanie ich z imienia (nazwy). Abstrakcyjność normy wyraża się natomiast w tym, że nakazywane, zakazywane albo dozwolone postępowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych, okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Nadto kwalifikacja danego aktu prawa powszechnie obowiązującego musi być przeprowadzona przy uwzględnieniu jego cech materialnych i formalnych. Z samego faktu podjęcia uchwały przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie można jeszcze wywodzić, że mamy do czynienia z aktem prawa miejscowego. Jedynie charakter norm pranych i kształtowania przez te normy sytuacji prawnej adresatów mają przesądzające znaczenie dla kwalifikacji danego aktu, jako prawa miejscowego. Powyższemu kryterium nie odpowiada uchwała w sprawie przyjęcia „Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz bezdomności zwierząt na terenie Gminy Dąbrówno w 2012 roku”, gdyż nie zawiera ani norm o charakterze generalnym ani abstrakcyjnym, nie rozstrzyga bezpośrednio o obowiązkach podmiotów tworzących wspólnotę samorządową, nie jest skierowana do mieszkańców gminy, lecz jest aktem prawnym konkretyzującym zadania i sposoby ich realizacji przez gminę, zmierzającym do osiągnięcia celów ustawowych. Uchwała określająca program opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt jest aktem kierownictwa wewnętrznego, skierowanym do organów gminy oraz podporządkowanych gminie podmiotów, nie zawiera norm abstrakcyjnych i generalnych, skierowanych do podmiotów znajdujących się poza strukturą organizacyjną organów gminy.

Analiza orzeczeń Sądu, zapadłych w sprawach z zakresu rolnictwa prowadzi do wniosku, że właściwa interpretacja przepisów prawa nie budzi większych wątpliwości.




1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   ...   26


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna