Ustawa określa zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych



Pobieranie 262 Kb.
Strona1/5
Data26.02.2019
Rozmiar262 Kb.
  1   2   3   4   5

Projekt

U S T A W A

z dnia                                    

o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych1), 2)


Rozdział 1


Przepisy ogólne

  1. Ustawa określa zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.

  2. System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej „systemem”, obejmuje emisję gazów cieplarnianych z:

1) instalacji:

  1. w której jest prowadzona działalność powodująca ich emisję,

  2. która spełnia wartości progowe odniesione do zdolności produkcyjnych

– zwanej dalej „instalacją objętą systemem”;

2) operacji lotniczej, która rozpoczyna się lub kończy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.



  1. Emisja gazów cieplarnianych z instalacji objętej systemem dotyczy:

1) od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. dwutlenku węgla (CO2);

2) od dnia 1 stycznia 2013 r.:



  1. dwutlenku węgla (CO2),

  2. podtlenku azotu (N2O),

  3. perfluorowęglowodorów (PFCs).

  1. Emisja gazów cieplarnianych z operacji lotniczej dotyczy od dnia 1 stycznia 2012 r. dwutlenku węgla (CO2).



  1. Rodzaje:

1) instalacji i rodzaje działalności oraz wartości progowe odniesione do zdolności produkcyjnych instalacji objętych systemem,

2) instalacji lub działalności prowadzonej w instalacjach objętych systemem, powodujące emisję gazów cieplarnianych objętych systemem od dnia 1 stycznia 2013 r., oraz:



  1. wartości progowe odniesione do zdolności produkcyjnych instalacji lub działalności,

  2. gazy cieplarniane przyporządkowane danej instalacji lub działalności

– są określone w załączniku do ustawy.

1. Przepisy ustawy stosuje się do:

    1. prowadzącego instalację, który posiada instalację objętą systemem;

    2. operatora statku powietrznego wykonującego operację lotniczą, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2, jeżeli:

  1. Rzeczpospolita Polska została dla tego operatora wskazana jako administrujące państwo członkowskie w rozporządzeniu wydanym w związku z art. 18a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), zwanej dalej „dyrektywą 2003/87/WE”, lub

  2. posiada koncesję na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego, o której mowa w art. 164 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r.
    – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696, z późn. zm.3)), lub

  3. posiada certyfikat upoważniający operatora statku powietrznego do wykonywania działalności gospodarczej przy użyciu statków powietrznych, o którym mowa w art. 160 ustawy, o której mowa w lit. b, lub

  4. posiada upoważnienie dla przewoźnika lotniczego będącego przedsiębiorcą zagranicznym z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 192a ustawy, o której mowa w lit. b, lub

  5. posiada zezwolenie dla obcych przewoźników lotniczych na wykonywanie przewozów lotniczych do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, wydane na podstawie art. 193 ustawy, o której mowa w lit. b.

2. Przepisów ustawy nie stosuje się do:

    1. instalacji lub jej części stosowanej wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów i procesów technologicznych oraz instalacji wykorzystującej wyłącznie biomasę;

    2. operacji lotniczej:

  1. wykonywanej wyłącznie w celu przewozu, podczas oficjalnej misji, panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, szefów państw, szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządów państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli taki jej charakter został potwierdzony w planie lotu,

  2. wojskowej, wykonywanej przez wojskowe statki powietrzne, służby celnej, policji, straży granicznej, żandarmerii wojskowej, straży miejskiej i innych służb ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego,

  3. związanej z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi, przeciwpożarowej i gaśniczej, z pomocą humanitarną lub służb ratowniczych, jeżeli jest ona wykonywana na podstawie zezwolenia właściwego organu,

  4. wykonywanej zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (lot VFR), określonych w załączniku 2 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 35, poz. 212 i 214, z późn. zm.4)),

  5. kończącej się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny, i wykonywanej bez międzylądowania,

  6. szkoleniowej, wykonywanej wyłącznie w celu uzyskania licencji lub uzyskania uprawnień przez członków personelu lotniczego, jeżeli jest to potwierdzone w planie lotu, pod warunkiem że nie jest ona wykorzystywana do przewozu pasażerów ani ładunku lub do przebazowania statku powietrznego,

  7. wykonywanej wyłącznie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub sprawdzenia, przetestowania lub przeprowadzenia procesu certyfikacji statku powietrznego lub urządzenia pokładowego lub naziemnego,

  8. wykonywanej przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej masie startowej poniżej 5.700 kg,

  9. wykonywanej w ramach zobowiązań z tytułu wykonywania obowiązków użyteczności publicznej zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, str. 3), na trasach w regionach najbardziej oddalonych, określonych w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub na trasach, których oferowana zdolność przewozowa nie przekracza 30.000 rocznie,

  10. wykonywanej przez operatora statku powietrznego będącego przewoźnikiem w rozumieniu ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, który realizuje:

  • mniej niż 243 operacje lotnicze w każdym z trzech kolejnych czteromiesięcznych okresów w roku kalendarzowym albo

  • operacje lotnicze, których łączna roczna wielkość emisji wynosi mniej niż 10.000 Mg CO2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o:

  1. emisji – rozumie się przez to wprowadzane do powietrza gazy cieplarniane w wyniku działalności człowieka, związanej z eksploatacją instalacji objętej systemem oraz z wykonywaną operacją lotniczą;

  2. gazach cieplarnianych – rozumie się przez to:

      1. dwutlenek węgla (CO2),

      2. metan (CH4),

      3. podtlenek azotu (N2O),

      4. fluorowęglowodory (HFCs),

      5. perfluorowęglowodory (PFCs),

      6. sześciofluorek siarki (SF6);

  1. instalacji – rozumie się przez to instalację w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.5));

  2. instalacji istniejącej – rozumie się przez to eksploatowaną instalację objętą systemem, która została ujęta w krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji dla instalacji objętych systemem lub w wykazie;

  3. instalacji nowej – rozumie się przez to eksploatowaną instalację, która powoduje emisję gazów cieplarnianych objętych systemem i spełnia przesłanki objęcia systemem, a która nie została ujęta w krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji dla instalacji objętych systemem lub w wykazie;

  4. jednostce poświadczonej redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę poświadczonej redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. Nr 130, poz. 1070 i Nr 215, poz. 1664 oraz z 2010 r. Nr 249, poz. 1657);

  5. jednostce redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;

  6. jednostce uprawnionej – rozumie się przez to podmiot uprawniony do weryfikacji raportów określonych w ustawie, posiadający akredytację udzieloną zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935);

  7. operacji lotniczej – rozumie się przez to lot statku powietrznego, który rozpoczyna się lub kończy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

  8. operatorze statku powietrznego – rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie tytułu prawnego do władania statkiem powietrznym, w celu wykonywania operacji lotniczej;

  9. projekcie wspólnych wdrożeń – rozumie się przez to projekt wspólnych wdrożeń w rozumieniu art. 2 pkt 23 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;

  10. prowadzącym instalację – rozumie się przez to prowadzącego instalację w rozumieniu art. 3 pkt 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;

  11. statku powietrznym – rozumie się przez to statek powietrzny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze;

  12. tonokilometrze – rozumie się przez to 1 Mg ładunku handlowego, stanowiącego łączną masę towarów, przesyłek pocztowych i pasażerów, przewiezionego na odległość 1 km;

  13. tytule prawnym – rozumie się przez to tytuł prawny w rozumieniu art. 3 pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;

  14. uprawnieniu do emisji – rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, dwutlenku węgla (CO2), które służy do rozliczenia wielkości emisji w ramach systemu i którym można rozporządzać na zasadach określonych w ustawie;

  15. zezwoleniu – rozumie się przez to decyzję administracyjną zezwalającą na emisję gazów cieplarnianych z instalacji objętej systemem i określającą obowiązki prowadzącego instalację w zakresie monitorowania;

  16. zmianie w instalacji – rozumie się przez to wywołującą wzrost emisji rozbudowę instalacji objętej systemem, a w przypadku instalacji wytwarzającej ciepło, również wywołującą wzrost emisji zmianę w sieci ciepłowniczej związaną z przyłączeniem nowych odbiorców.



Okresem rozliczeniowym dla:

      1. prowadzącego instalację, który posiada instalację objętą systemem, jest okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2012 r., zwany dalej „okresem rozliczeniowym
        2008 – 2012”,

      2. operatora statku powietrznego jest okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r.

– a także każdy, następujący po tym okresie ośmioletni okres, począwszy od dnia 1 stycznia 2013 r.

Minister właściwy do spraw środowiska jest organem wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do starosty oraz marszałka województwa w sprawach rozstrzyganych na podstawie przepisów ustawy.

Rozdział 2



Administrowanie systemem

Nadzór nad systemem sprawuje minister właściwy do spraw środowiska.

Systemem administruje Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, zwany dalej „Krajowym ośrodkiem”.

  1. Uprawnienia do emisji są utrzymywane w Krajowym rejestrze jednostek Kioto i uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, zwanym dalej „Krajowym rejestrem”.

  2. Prowadzący instalację objętą systemem jest obowiązany do posiadania w Krajowym rejestrze rachunku posiadania operatora, o którym mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 386 z 29.12.2004, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rachunkiem instalacji”, oraz może posiadać osobiste rachunki posiadania.

  3. Operator statku powietrznego jest obowiązany do posiadania w Krajowym rejestrze rachunku operatora statków powietrznych w rejestrze Unii, o którym mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 270 z 14.10.2010, str. 1), zwanego dalej „rachunkiem operatora statku powietrznego”, oraz może posiadać osobiste rachunki posiadania.

  4. Osobiste rachunki posiadania w Krajowym rejestrze mogą posiadać podmioty niewymienione w ust. 2 i 3.

  5. Niewydane uprawnienia do emisji oraz uprawnienia do emisji stanowiące krajową rezerwę uprawnień do emisji, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4, rezerwę dla projektów wspólnych wdrożeń posiadających listy zatwierdzające, które powodują obniżenie emisji dwutlenku węgla (CO2) w instalacjach objętych systemem, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 6, oraz specjalną rezerwę dla operatorów statków powietrznych, o której mowa w art. 23 ust. 1, przyznane Rzeczypospolitej Polskiej, są utrzymywane na krajowym rachunku posiadania w Krajowym rejestrze.



  1. Za utworzenie rachunku, o którym mowa w art. 8 ust. 2 – 4, wnosi się opłatę w wysokości stanowiącej równowartość 100 euro, w przeliczeniu na złote polskie według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu poprzedzającym dzień dokonania wpłaty.

  2. Dowód wniesienia opłaty dołącza się do wniosku o utworzenie rachunku, o którym mowa w art. 8 ust. 2 – 4.

  3. Posiadacz rachunku, o którym mowa w art. 8 ust. 2 – 4, wnosi, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, opłatę roczną w wysokości stanowiącej równowartość 25 euro, w przeliczeniu na złote polskie według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w ostatnim dniu roku poprzedzającego rok, za który jest wnoszona opłata.

  4. Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 3, wnosi się na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwanego dalej „Narodowym Funduszem”.

  5. Opłaty, o której mowa w ust. 3, nie wnosi się za rok, w którym utworzono rachunek, o którym mowa w art. 8 ust. 2 – 4.

  6. Narodowy Fundusz przekazuje do Krajowego ośrodka dowód wniesienia opłaty, o której mowa w ust. 3, w terminie do dnia 14 kwietnia każdego roku.

  7. W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 1, lub nieprzekazania dowodu wniesienia tej opłaty, Krajowy ośrodek nie utworzy rachunku. Utworzenie rachunku następuje niezwłocznie po przekazaniu dowodu wniesienia tej opłaty.

  8. W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 3, Krajowy ośrodek blokuje rachunek. Odblokowanie rachunku następuje niezwłocznie po przekazaniu dowodu wniesienia tej opłaty.

  9. Warunki otwierania, administrowania i utrzymywania rachunków, o których mowa w art. 8 ust. 2 – 4, w Krajowym rejestrze określa regulamin, o którym mowa w art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji.



  1. Uprawnieniami do emisji można swobodnie rozporządzać, chyba że ustawa stanowi inaczej.

  2. Czynności rozporządzające uprawnieniami do emisji mogą być dokonywane między osobami fizycznymi, osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, które posiadają rachunek w Krajowym rejestrze lub innym rejestrze państwa członkowskiego Unii Europejskiej prowadzonym na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.



  1. Uprawnienia do emisji niewykorzystane w danym roku okresu rozliczeniowego zachowują ważność w kolejnych latach tego okresu.

  2. Niewykorzystane w danym okresie rozliczeniowym uprawnienia do emisji znajdujące się na rachunkach, o których mowa w art. 8 ust. 2 – 4, w Krajowym rejestrze są zastępowane odpowiednią liczbą uprawnień do emisji ważnych w kolejnym okresie rozliczeniowym.

Rozdział 3

Rozdział uprawnień do emisji



        1. Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla instalacji objętych systemem, zwany dalej „krajowym planem”, sporządza się na okres rozliczeniowy 2008 – 2012 na podstawie informacji przekazywanych przez prowadzących instalacje.

        2. Projekt krajowego planu opracowuje Krajowy ośrodek.

        3. Prowadzący instalację, który posiada instalację objętą systemem, a także spełniającą przesłanki objęcia systemem, jest obowiązany do przekazywania Krajowemu ośrodkowi informacji, na podstawie których jest opracowywany krajowy plan.

        4. Krajowy ośrodek przeprowadza ocenę informacji, o których mowa w ust. 1, pod względem kompletności zawartych w nich danych oraz poprawności przeprowadzonych obliczeń.

        5. Jeżeli z oceny Krajowego ośrodka wynika, że informacje, o których mowa w ust. 1, nie spełniają wymagań, o których mowa w ust. 4, Krajowy ośrodek występuje z wnioskiem do prowadzącego instalację o uzupełnienie zawartych w nich danych lub udzielenie wyjaśnień.

        6. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą prawidłowego opracowania krajowego planu lub jego zmiany, określi, w drodze rozporządzenia:

  1. zakres,

  2. termin składania,

  3. sposób przekazywania, formę i układ

– informacji, o których mowa w ust. 1.

        1. W krajowym planie określa się:

  1. całkowitą liczbę uprawnień do emisji przeznaczonych do rozdziału w danym okresie rozliczeniowym;

  2. całkowitą liczbę uprawnień do emisji dla poszczególnych rodzajów instalacji objętych systemem;

  3. wykaz instalacji wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji na poszczególne lata okresu rozliczeniowego;

  4. liczbę uprawnień do emisji, jakie w okresie rozliczeniowym będą stanowić krajową rezerwę uprawnień do emisji dla instalacji nowych i tych instalacji, w których dokonano zmiany w instalacji, zwaną dalej „krajową rezerwą”;

  5. liczbę lub procentowy udział jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji, które prowadzący instalację może wykorzystać do rozliczenia rocznej wielkości emisji, oraz sposób wykorzystania tych jednostek w okresie rozliczeniowym;

  6. liczbę uprawnień do emisji, które stanowią rezerwę dla projektów wspólnych wdrożeń posiadających listy zatwierdzające, które powodują obniżenie emisji dwutlenku węgla (CO2) w instalacjach objętych systemem.

2. W krajowej rezerwie wyodrębnia się:

  1. rezerwę dla instalacji zidentyfikowanych po dniu 1 stycznia 2008 r. oraz na planowane projekty wspólnych wdrożeń;

  2. w przypadku zmiany krajowego planu rezerwę uprawnień do emisji, pozyskanych w wyniku takiej zmiany.

  1. Opracowując krajowy plan, bierze się pod uwagę:

  1. polityki, strategie, plany lub programy dotyczące w szczególności przemysłu, energetyki, transportu, ochrony środowiska oraz rolnictwa i leśnictwa;

  2. najbardziej dokładne i aktualne dane dotyczące całkowitej wielkość emisji krajowej oraz emisji z instalacji objętych systemem;

  3. wynikające ze wskaźników emisji relacje wielkości emisji z instalacji do wielkości produkcji lub ilości wykorzystanych surowców, materiałów lub paliw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw członkowskich Unii Europejskiej;

  4. wdrażane technologie efektywne z punktu widzenia ochrony środowiska oraz wytwarzania i wykorzystywania energii.

  1. W uzasadnieniu do krajowego planu podaje się:

  1. sposób określenia całkowitej liczby uprawnień do emisji dla poszczególnych rodzajów instalacji objętych systemem;

  2. kryteria rozdziału uprawnień do emisji między rodzaje instalacji i między instalacje tego samego rodzaju;

  3. sposób określenia liczby uprawnień do emisji, które w okresie rozliczeniowym będą stanowić krajową rezerwę;

  4. sposób określenia liczby lub procentowego udziału jednostek redukcji emisji
    i jednostek poświadczonej redukcji emisji, które prowadzący instalację może wykorzystać do rozliczenia rocznej wielkości emisji, oraz wykorzystania tych jednostek w okresie rozliczeniowym;

  5. informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w ramach konsultacji społecznych, o których mowa w art. 14.



Krajowy ośrodek zapewnia możliwość udziału społeczeństwa przy opracowaniu projektu krajowego planu na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.6)).

  1. Krajowy ośrodek przekazuje, po przeprowadzeniu konsultacji społecznych, projekt krajowego planu ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

  2. Minister właściwy do spraw środowiska uzgadnia projekt krajowego planu z członkami Rady Ministrów.

  3. Krajowy plan jest przedkładany Komisji Europejskiej oraz państwom członkowskim Unii Europejskiej niezwłocznie po jego uzgodnieniu.

  4. Krajowy plan jest przyjmowany, jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia jego przedłożenia Komisja Europejska nie odrzuci krajowego planu.

  5. Rada Ministrów przyjmuje krajowy plan, w drodze rozporządzenia, kierując się koniecznością zapewnienia równego traktowania instalacji ujętych w krajowym planie, zapewnienia dostępu do uprawnień do emisji nowym instalacjom, potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego państwa, a także powszechnym charakterem tego planu.



  1   2   3   4   5


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna