Tytuł: "Choroby reumatyczne"



Pobieranie 1,57 Mb.
Strona17/21
Data24.10.2017
Rozmiar1,57 Mb.
1   ...   13   14   15   16   17   18   19   20   21

odróżnia je od bcile>w spowodowanych dyskopatiami. We wczesnym

okresie choroby mogą pojawić się również niecharakterystyczne

objawy ogólne - uczucie osłabienia, stany podgorączkowe, utrata

masy ciala. W miarę postępowania choroby i rozprzestrzeniania się

procesu zapalnego na odcinek lędźwiowy i piersiowy kręgosłupa

oraz stawy żebrowo-kręgowe dołączają się bóle w okolicy

kręgosłupa i klatki piersiowej. Bóle w klatce piersiowej nasilają

się podczas oddychania, promieniują od strony kręgosłupa wzdłuż

żeber, co odróżnia je od bólów w przebiegu zapalenia opłucnej.

Chory zmicnia tor oddychania z piersiowego na brzuszny. Zajęcie

odcinka szyjriego kręgosłupa powoduje początkowo ograniczenie

ruchu, póżniej może dojść do całkowitego usztywnienia tego

odcinka. Zajęcie stawów obwodowych ma zwykle charakter ostrego

zapalenia pojedynczego stawu, najczęściej biodrowego, kolanowego

lub skokowego. Stawy nadgarstkowe i barkowe zajęte są rzadziej,

stawy rąk i stóp wyjątkowo. Często natomiast pojawia się ból i

obrzęk w okolicy stawów mostkowo-obojczykowych. Chory skarżą się

ponadto na bóle pięt, sprawiające trudności w czasie chodzenia,

spowodowane entezopatią rozcięgna podeszwowego lub ścięgna

Achillesa. Podczas zaostrzeń choroby występują objawy ogólne -

gorączka, utrata masy ciała. Jednym z najwcześniejszych objawów

w badaniu przedmiotowym jest zniesienie fizjologicznej lordozy

w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Stwierdza się rcSwnież bolesność

w stawach krzyżowo-biodrowych, m.in. na podstawie ohjawu Patricka

(pięta oparta o kolano przeciwnej kończyny, ucisk na zgiętą

kończynę powoduje ból w okolicy stawu krzyżowo-biodrowego) (p.

ryc. 4.16) Objaw ten można wykorzystywaćjedynie wówczas, gdy nie

ma objawów bólowych ze strony stawów biodrowych. Stopniowo, w

miarę obejmowania wyższych odcinków kręgosłupa przez proces

zapalny dochodzi do ograniczenia jego ruchomości. Ruchomość

należy badać w poszczególnych odcinkach (tab. 13.1). Samo badanie

odległości palców od podłogi w czasie skłonu do przodu nie jest

wystarczające, gdyż chory kompensuje ograniczenie ruchomości

zgięciem w stawach biodrowych (ryc. 13.1). Należy oceniać również

rozszerzalność klatki piersiowej, mierzącjej obwód na poziomie

IV międzyżebrza w linii środkowo-obojczykowej podczas wydechu,

a następnie po wykonaniu głębokiego wdechu. Różnica powinna

wynosić 5- 12 cm. W przebiegu z.z.s.k. z zajęciem odcinka

piersiowego kręgosłupa, stawów żebrowo-kręgowych i mostkowo-

obojczykowych, jest ona często mniejsza. Zmniejszona jest wówczas

również pojemność oddechowa płuc, mierzona za pomocą spirometru.

Odcinek piersiowy kręgosłupa może ulec nadmiernemu wyprostowaniu

(wyrównanie kifozy fizjologicznej) lub wygięciu ku przodowi

(nasilenie kifozy). Dochodzi do zaniku mięśni przykręgosłupowych

- "plecy wyprasowane". W stawach obwodowych mogą pojawić się -

jak już wspomniano - zmiany zapalne, które prowadzą do szybkiego

ich usztywnienia. Procesowi zapalnemu w kręgosłupie i w stawach

obwodowych towarzyszą często w przebiegu z.z.s.k. objawy ze

strony innych układów i narządów. U około 4% chorych dochodzi do

niedomykalności zastawek tętnicy głównej, jako zejścia zmian

zapalnych. U chorych na z.z.s.k. występują również zaburzenia

przewodnictwa, zmian dokonuje się na podstawie powtarzania

pomiarów podczas badań kontrolnych chorego.


zmiany w mięśniu sercowym i - wyjątkowo - zapalenie osierdzia.

Pomimó ograniczonej ruchomości klatki piersiowej rzadko dochodzi

u nich do niewydolności oddechowej. Najczęstszym objawem

narządowym w z.z.s.k. jest zapalenie tęczówki (20% chorych).

Wymaga ono wczesnego i intensywnego leczenia, gdyż może prowadzić

do utraty wzroku. Powikłania neurologiczne są rzadkie - należą

do nich: zapalenie korzeni nerwowych (radiculitis) w okolicy

krzyżowej oraz porażenia spowodowane złamaniem usztywnionego

kręgosłupa szyjnego. Skrobiawica jest jednym z ciężkich powikłań

z.z.s.k. - zajęcie nerek przez złogi amyloidu może prowadzić do

ich niewydolności. Choroby współistniejące z z.z.s.k. to często

choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy, a także zakażenia dróg

moczowych. Przebieg z.z.s.k. jest przewlekły, o różnym. stopniu

nasilenia objawów, z okresami zaostrzeń i remisji, lub przewlekle

postępujący. W ciężkich przypadkach dochodzi do całkowitego

usztywnienia kręgosłupa. Nasilona kifoza piersiowa prowadzi do

ograniczenia pola widzenia. Częste przykurcze mięśniowe i

usztywnienia stawów obwodowych powodują ciężkie kalectwo. Badanie

radiologiczne. Zmiany radiologiczne występują w stawach krzyżowo-

biodrowych, w kręgosłupie i w miejscu przyczepu ścięgien w

miednicy i kości piętowej. Wczesne zmiany radiologiczne pojawiają

się w stawach krzyżowo-biodrowych (sacroilitis), zawsze są

obustronne, symetryczne, chociaż początkowo może występować

minimalna asymetria. Początkowo stwierdza się zwężenie i

nierówność zarysów szpar stawowych, a w tkance kostnej

podchrzęstnej sklerotyzację. Potem szpary stawowe, szczególnie

ich dolne odcinki, stają się bardzo nierówne, z perełkowatymi

nadżerkami (ryc. 13.2). W końcu dochodzi do całkowitego

zarośnięcia szpar stawowych, początkowo jest to zrost włóknisty,

później kościozrost. Pochrzęstna sklerotyzacja zanika, rozwija

się uogólniona osteoporoza. Wczesne zmiany w stawach krzyżowo-

biodrowych nie zawsze są widoczne na zdjęciach rentgenowskich,

stąd poszukuje się innych metod badania (ryc. 13.3). Niekiedy

wcześniej zmiany zapalne mogą być wykryte badaniem izotopowym

(scyntygrafia) lub badaniem KT. Ryc. 13.2. Schemat zmian w

stawach krzyżowo-biodrowych w z.z.s.k: a stawy prawidłowe, 6 -

nadżerki na powierzchniach kości, c -- zarośnięcie szpar

stawowych. W kręgosłupie wczesnym objawem z.z.s.k. jest tzw.

kwadratowienie trzonów kręgowych, jako wynik kostnienia tkanek

przylegających do przednich powierzchni trzonów kręgowych. Innym

wyrazem kostnienia tkanek okołokręgosłupowych jest tworzenie się

syndesmofitów - pojawianie się mostów kostnych łączących

sąsiednie trzony kręgowe i otaczających łukowato krążki

międzykręgowe. Syndesmofity najwcześniej pojawiają się w dolnym

odcinku kręgosłupa piersiowego i górnym lędźwiowego. Zmiany

zapalne w stawach międzywyrostkowych kręgosłupa i w stawach

żebrowo-kręgowych prowadzą do ich zarośnięcia i znacznego

ograniczenia ruchomości kręgosłupa i klatki piersiowej.

Rozszerzanie się zmian zapalnych na cały kręgosłup i kostnienie

tkanek okołokręgosłupowych powoduje charakterystyczny obraz

rentgenowski kręgosłupa, tzw. obraz kija bambusowego (ryc. 13.4,

13.5, p. str. 210). W późnym okresie choroby krążki międzykręgowe

zwykle są zwężone i niekiedy zwapniałe, jako wyraz zachodzących

w nich zmian wstecznych. Niekiedy występują zmiany zapalne

obrzeża pierścienia włóknistego, co powoduje pojawienie się w

obrazie radiologicznym nadżerek na przedniej krawędzi trzonu

kręgowego tzw. spondyliti.s anterior. Jeżeli proces zapalny

rozszerza się, dochodzi do większego niszczenia przylegających

do krążka trzonów, tzw. spondylodiscitis. Na poziomie tych zmian

nie stwierdza się syndesmotów. 208


W niektórych przypadkach zmiany zapalne występują w dużych

stawach, jak biodrowy, kolanowy i rzadziej barkowy. Zwykle

obserwuje się zwężenie szpar stawowych, bez nadżerek. Często

występuje kostnienie przyczepów ścięgien (entezofity) w okolicy

guza kulszowego, krętarza większego, spojenia łonowego oraz w

miejscu przyczepu ścięgien i więzadeł do kości piętowej, tzw.

calcaneitis. Ryc. 13.3. Zdj4cie rentgcnowskic stawów krzyiowo-

biolrowych. Z.z.s.k. Szpary stawowe o nierównych zarysach,

nadżerki (strzałka). Sklerotyzacja podchrzęstna kości w okolicy

stawów. Badania laboratoryjne. W okresach zaostrzeń procesu

zapalnego opadanie krwinek jest znacznie przyspieszone i

przekracza często 100 mm po pierwszej godzinie, pojawia się

leukocytoza, wzrost stężenia białek ostrej fazy, niedokrwistość

normobarwliwa. Nigdy nie stwierdza się w surowicy obecności

czynnika reumatoidalnego "klasycznymi" metodami. Po dłuższym

czasie trwania choroby często zwiększa się stężenie

gammaglobulin. Badanie antygenu HLA B27 wykazuje jego obecność

u ok. 96% chorych. Kryteria diagnostyczne. Za podstawowe dla

rozpoznania z.z.s.k. uważa się następujące objawy: 1. Ból i

sztywność w okolicy lędźwiowej, utrzymujące się ponad 3 miesiące.

2. Ból i sztywność w klatce piersiowej. 3. Ograniczenie

ruchomości odcinka lędźwiowego kręgosłupa. 4. Ograniczenie

ruchomości klatki piersiowej. 5. Zapalenie tęczówki obecne lub

przebyte. 6. Zmiany radiologiczne w stawach krzyżowo-biodrowych

typowe dla z.z.s.k. Rozległe skostnienie tkanek

okołokręgosłupowych -- tzw. obraz kija bambusowego. Zarośnięcie

stawów krzyżowo-biodrowych. Rozpoznanie jest pewne, gdy spełnione

jest kryterium 6 i przynajmniej jedno z pozostałych.

Różnicowanie. W różnicowaniu należy wziąć pod uwagę zmiany

zwyrodnieniowe w kręgosłupie, łuszczycowe zapalenie stawów,

zespół Reitera, zmiany towarzyszące wrzodziejącemu zapaleniu

jelita grubego i chorobie Crohna, artropatię ochronozową i

chondrokalcynozę. Leczenie. Dotychczas nie udało się znaleźć leku

hamującego rozwój zmian w z.z.s.k. Leczenie farmakologiczne

polega na stosowaniu preparatów przeciwzapalnych w okresach

zaostrzeń choroby. Stosuje się niesteroidowe leki przeciw

zapalne-szczególnie pochodne piraźolu i kwasu indolooctowego.

Można również stosować salazosulfapirydynę w dawce 2-3 g

dziennie. W wyjątkowych przypadkach z dużym nasileniem zmian

zapalnych w stawach obwodowych podaje się glikokortykosteroidy

lub leki immunosupresyjne. Nawracające zapalenie tęczówki stanowi

również wskazanie do podawania glikokortykosteroidów. Bardzo

ważną rolę spełnia leczenie ruchem. Stosuje się ponadto masaże

mięśni okołokręgosłupowych, naświetlania i elektrolecznictwo oraz

leczenie balneologiczne (kąpielę borowinowe, solankowe,

siarczkowe, radoczynne). Zaleca się, aby chorzy na z.z.s.k. co

roku korzystali z leczenia uzdrowiskowego. Leczenie operacyjne

wchodzi w rachubę w przypadkach zajęcia stawów biodrowych. Z

uwagi na skłonność do szybkiego usztywnienia zajętych stawów

decyzję o wykonaniu artroplastyki z założeniem endoprotezy

podejmuje się wcześniej niż w przebiegu r.z.s. i choroby

zwyrodnieniowej stawów biodrowych. W przypadkach usztywnienia

kręgosłupa ze znaczną kifozą można wykonać osteotomię korekcyjną

kręgosłupa. Rokowanie. Postęp zmian zależy w dużym stopniu od

postępowania leczniczego, szczególnie od konsekwentnej

kinezyterapii, która przedłuża okres ruchomości kręgosłupa.

Rokowanie co do czasu przeżyciajest dobre, z wyjątkiem przypadków

ze skrobiawicą nerek i niewydolnością oddechową. 13.2. ZESPÓŁ

REITERA Syndroma Reiter Określenie. Zespołem Reitera nazywa się

skojarzenie podostrego lub przewlekłego postępującego zapalenia

stawów z zapaleniem cewki moczowej i spojówek. Etiologia.

Przyczyna choroby nie jest znana. Obserwowano związek zachorowań

z poprzedzającymi zakażeniami przewodu pokarmowego (czerwonka)

i dróg moczowych. Z materiału pobranego ze stawów wyhodowano

ponadto drobnoustroje z grupy Bedsoniae, które przeniesione do

organizmów zwierzęcych wywołują zespół objawów podobny do zespołu

Reitera. Zespół ten można by więc zaliczyć do reaktywnych zapaleń

stawów - dotychczas nie ma jednak pewnych dowodów zależności

objawów choroby od wymienionych zakażeń. Fakt, że tylko u

niektórych chorych narażonych na te zakażenia występują objawy

zespołu Reitera, jest prawdopodobnie związany z predyspozycją

genetyczną. Wykazano mianowicie, że 63-90% chorych ma dodatni

antygen HLA B27, natomiast antygen ten jest obecny u 9% chorych

z zapaleniem cewki moczowej i u ok. 6% osób zdrowych. Ponadto w

rodzinach chorych na zespół Reitera stwierdza się częste

występowanie zapalenia stawów krzyżowo-biodrowych, zmian

zapalnych w stawach kręgosłupa i łuszczycy w porównaniu z

populacją kontrolną. Ostatnio zauważono, że zespół Reitera może

towarzyszyć objawom zespołu nabytego upośledzenia odporności

(AIDS). Triada objawów charakterystyczna dla zespołu Reitera

występuje 10-krotnie częściej w populacji chorych z AIDS niż w

populacji ogólnej. Występowanie. Częstość występowania zespołu

Reitera nie jest znana - prawdopodobnie rozpoznaje się go tylko

w części przypadków. Objawy kliniczne. Głównym objawem jest

zapalenie obejmujące zwykle kilka stawów, najczęściej stawy

kolanowe. Zapalenie to może być krótkotrwałe (kilkudniowe), może

mieć jednak również charakter przewlekły. U około 20% chorych

dochodzi do zapalenia stawów kręgosłupa. Zapalenie stawów

krzyżowo-biodrowych jest częste, czasem bywa jednostronne.

Zapalenie spojówek może być objawem przemijającym i nie

zauważonym przez chorego. Częściej jednak trwa przez kilka

tygodni; może też dojść do zapalenia rogówki, a nawet błony

naczyniówej oka. Zapalenie cewki moczowej ma różne nasilenie,

wyciek z cewkijest zawszejałowy.Dość częstymi objawami w zespole

Reitera są zmiany skóry i błon śluzowych. Naskórze, szczególnie

podeszwowej powierzchni stóp i na dłoniach pojawiają

sięrogo.waćiejące zmiany, przypominające łuszczycę. W okolicy

napletka dochodzi do zmian zapalnych i owrzodzeń. Rzadsze objawy

obserwowane w przebiegu zespołu to zmiany w sercu (zapalenie

osierdzia, mięśnia sercowego, aorty, zaburzenia przewodnictwa),

wysiękowe zapalenie opłucnej i objawy neurologiczne (zapalenie

opon mózgowych i mózgu). Badanie radiologiczne. Zmiany stawowe

dotyczą głównie dolnej połowy ciała. Występują w stawach

krzyżowo-biodrowych, biodrowych, kolanowych i w stawach stóp.

Obraz radiologiczny zmian zapalnych w stawach krzyżowo-biodrowych

jest podobny do zmian w z.z.s.k., ale zmiany są mniej

symetryczne. Zmiany zapalne w innych stawach są podobne do zmian

w r.z.s. i najczęściej obserwuje się je w stawach śródstopno-

palcowych. W kręgosłupie pojawiają się syndesmofity, zwykle

asymetrycznie położóne. Entezofity widoczne są w okolicy guza

kulszowego, przy krętarzu większym oraz w kości piętowej w

miejscu przyczepu ścięgna Achillesa i rozścięgna podeszwowego.

Badania laboratoryjne. W okresach zaostrzeń stwierdza się

przyśpieszone opadanie krwinek, leukocytozę obojętnochłonną,

zwiększenie stężenia białek ostrej fazy i globulin gamma,

niedokrwistość normobarwliwą. "Klasyczne" odczyny na obecność

czynnika reumatoidalnego wypadają ujemnie. W moczu pojawia się

zwiększona liczba krwinek białych, czasem występuje krwiomocz.

Wyciek ż cewki moczowej jest jałowy. Płyn stawowy wykazuje cechy

zapalne. Antygen HLA B27 u ok. 80% chorych jest dodatni.

Rozpoznanie. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu triady

podstawowych objawów: zapalenia stawów, zapalenia spojówek i

zapalenia cewki moczowej. Różnicowanie. W różnicowaniu należy

wziąć pod uwagę z.z.s.k., r.z.s., łusz czycowe zapalenie stawów,

zapalenie stawów w przebiegu chorób jelit i reaktywne zapalenie

stawów. Leczenie. Zespół Reitera leczy się niesteroidowymi lekami

przeciwzapalnymi, w ciężkich przypadkach podaje się

glikokortykosteroidy, a także leki immunosupresyjne. Stosuje się

również antybiotyki z grupy tetracyklin. Glikokortykosteroidy

można stosować również dostawowo. Ważne jest przestrzeganie zasad

kinezyterapii, podobnie jak u chorych na z.z.s.k. Rokowanie. Jest

na ogół dobre, z wyjątkiem przypadków, w których proces zapalny

obejmuje serce lub ośrodkowy układ nerwowy. 13.3. ŁUSZCZYCOWE

ZAPALENIE STAWÓW Arthritis psoriatica Określenie. Łuszczycowe

zapalenie stawów jest to skojarzenie przewlekłego postępującego

zapalenia stawów z łuszczycą skóry i paznokci. Etiologia.

Przyczyna choroby nie jest znana. Uważa się, że duże znaczenie

ma czynnik genetyczny: łuszczycowe zapalenie stawów 50 razy

częściej występuje u członków rodzin osób chorych niż w

kontrolnej populacji. W jednej z postaci tej choroby, w której

przeważają zmiany zapalne w kręgosłupie i/lub w obrębie stawów

krzyżowo-biodrowych, częstość antygenu HLA B27 wynosi aż 60-70%.

Zmiany morfologiczne. Zmiany w stawach obwodowych są początkowo

podobne do zmian w r.z.s., z czasem jednak odróżniają się od nich

obecnością dużej ilości tkanki włóknistej w błonie maziowej,

skłonnością do kostnienia i odczynów zapalnych w okostnej. Objawy

kliniczne. Choroba występuje głównie u mężczyzn, pierwsze objawy

pojawiają się zwykle ok. 30. rż. Początek choroby może być ostry,

przypominający napad dny lub rzut gorączki reumatycznej, czasem

objawy rozwijają się stopniowo. Ryc. 13.6. Obrzęk stawów stóp i

zmiany łuszczycowe w obrębie skóry goleni w łuszczycowym

zapaleniu stawów. Zgodnie z obecną klasyfikacją chorób

reumatycznych można wyróżnić 5 postaci omawianej choroby: 1.

Zapalenie stawów, głównie stawów międzypaliczkowych dalszych.

Jest to postać najczęstsza. 2. Zapalenie kilku (lub jednego)

stawów, zwykle niesymetryczne. 3. Zapalenie wielostawowe z

symetrycznymi zmianami w stawach, podobne do reumatoidalnego

zapalenia stawów (ryc. 13.6). Nie stwierdza się obecności

czynnika reumatoidalnego klasy IgM w surowicy. 4. Zapalenia

stawów o bardzo ciężkim przebiegu, z dużym zniszczeniem elementów

stawów i skłonnością do ich usztywnienia (arthritis mutilans).

5. Zapalenie stawów kręgosłupa skojarzone z poprzednimi

postaciami lub bez objawów ze strony innych stawów, podobne do

z.z.s.k. Może być ograniczone do odcinka szyjnego kręgosłupa lub

stawów krzyżowo-biodrowych. Zmiany łuszczycowe zwykle poprzedzają

wystąpienie zapalenia stawów, ale czasem mogą pojawić się

później. Są one wielopostaciowe, mogą mieć różne umiejscowienie

i nasilenie. Bardzo częste są zmiany w paznokciach (nadmierne

rogowacenie, nierówności, zmiany zabarwienia, oderwanie płytki

paznokciowej od łożyska). Badanie radiologiczne. Zmiany

radiologiczne w układzie kostno-stawowym są podobne do zmian w

r.z.s. W rękach i stopach występuje zwężenie szpar stawowych,

nadżerki i podwichnięcia. W przeciwieństwie do r.z.s. proces

zapalny zajmuje również obwodowe stawy międzypaliczkowe i zmiany

są mniej symetryczne. Dochodzi często do osteolizy paliczków

paznokciowych (obraz zaostrzonego ołówka). Ponadto w paliczkach

rąk i stóp występują odczyny okostnowe, obserwuje się ankylozę

stawów międzypaliczkowych (ryc. 13.7 a, 13.7 b). W stawach

krzyżowo-biodrowych występują zmiany zapalnejak w z.z.s.k., ale

są albo jednostronne, albo obustronne, lecz niesymetryczne. W

kręgosłupie występują duże syndesmofity i parasyndesmofity,

zwykle asymetrycznie umiejscowione. Badania laboratoryjne. W

okresach zaostrzeń ulega przyspieszeniu opadanie krwinek, pojawia

się leukocytoza obojętnochłonna, następuje zwiększenie stężenia

wskaźników ostrej fazy i globulin y (szczególnie IgA). Nie

stwierdza się obecności czynnika reumatoidalnego klasy IgM. W

przewlekających się zaostrzeniach dochodzi do niedokrwistości

normobarwliwej. Często stwierdza się obecność antygenu IILA B27.

U niektórych chorych obserwuje się zwiększenie stężenia kwasu

moczowego w surowicy. Różnicowanie. Łuszczycowe zapaleriie stawów

należy różnicować z r.z.s., z.z.s.k., zespołem Reitera,

zapaleniami stawów w przebiegu choróbjelit, gorączką reumatyczną

i dną. Leczenie. Leczenie rozpoczyna się od podawania

niesteroidowych leków przeciwzapalnych. W cięższych przypadkach

stosuje się leczenie solami złota, według zasad podanych w

leczeniu r.z.s., a także leki immunosupresyjne. Na krótki okres

można wprowadzać leczenie glikokortykosteroidami, podawanymi

doustnie lub dostawowo. Kinezyterapię stosuje się podobniejak w

przypadku r.z.s. lub z.z.s.k. 13.4. ZAPALENIA STAWÓW W PRZEBIEGU

CHORÓB JELIT 13.4.1. WRZODZIEJĄCE ZAPALENIE JELITA GRUBEGO

Zapalenie stawów może towarzyszyć chorobie w różnych okresach jej

trwania - najczęściej pojawia się w ciągu pierwszych 5 lat.

Objawy stawowe obserwuje się u ok. 10% chorych. Występują one

przeważnie w stawach kolanowych, są na ogół przelotne, do

zaostrzeń dochodzi jednocześnie z nasileniem objawów jelitowych.

U około 12% chorych występują zmiany zapalne w stawach

kręgosłupa, wśród których można wyodrębnić 3 grupy. 1. Zapalenie

stawów kręgosłupa dominuje w obrazie choroby i poprzedza objawy

ze strony jelit; większość ehorych ma dodatni antygen HLA B27 i

zmiany radiologiczne w kręgosłupie, ok. 25% ma zapalenie

tęczówki. 2. Zapalenie stawów kręgosłupa występuje po pewnym

czasie trwania zapalenia jelita grubego o ciężkim przebiegu

klinicznym. Około 13% spośród tych chorych ma dodatni antygen HLA

B27, u ponad 30% stwierdza się zmiany radiologiczne w

kręgosłupie, nie obserwuje się zapalenia tęczówki. 3. U

pozostałych chorych początek obu chorób jest prawie równoczesny.

U około 14% chorych występuje bezobjawowe zapalenie stawów

krzyżowo-biodrowych, rozpoznawane radiologicznie. Leczenie

zapalenia stawów obwodowych w okresach zaostrzeń polega na

stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych, rzadziej

konieczne staje się zastosowanie glikokortykosteroidów. W

przewlekających się zmianach zapalnych z zajęciem kręgosłupa

lekiem z wyboru jest salazosulfapirydyna, która jest również

środkiem stosowanym we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego.

Równocześnie stosuje się leczenie ruchem. 13.4.2. CHOROBA CROHNA

Zapalenie stawów w przebiegu choroby Crohna może wystąpić u ok.

20% chorych. Obraz choroby jest podobny do obserwowanego w

przebiegu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Zajęcie stawów

obwodowych dotyczy zwykle tylko kilku stawów, jest krótkotrwałe

(od kilku tygodni do 1 roku), rzadko przechodzi w proces

przewlekły, pojawia się najczęściej w ciągu pierwszych 5 lat

trwania choroby jelit. Zaostrzenie nie wiąże się tak ściśle w

czasie z nasileniem zmian wjelitach, a zmiany zapalne w

kręgosłupie występują rzadziej niż we wrzodziejącym

zapaleniujelita grubego; spośród chorych można wyodrębnić takie

same podgrupy, jak opisano wyżej. W rozpoznaniu należy wziąć pod

uwagę możliwość wykonania biopsji błony maziowej zajętych stawów.

Badanie mikroskopowe wykazuje obecność ziarniny podobnej do

stwierdzanej w chorobie Crohna w jelitach. Leczenie jest takie

samo, jak w zapaleniu stawów towarzyszącym wrzodziejącemu

zapaleniu jelita grubego. Rozdział 14 CHOROBA ZWYRODNIENIOWA



1   ...   13   14   15   16   17   18   19   20   21


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna