Tworzywa samosmarne



Pobieranie 162,74 Kb.
Strona1/4
Data13.06.2018
Rozmiar162,74 Kb.
  1   2   3   4



TWORZYWA SAMOSMARNE



Ogólna charakterystyka

Co to są tworzywa samosmarne ?
W wielu urządzeniach technicznych występuje ruch elementów względem siebie /obrotowy, posuwisto- zwrotny/. Towarzyszy jemu zjawisko tarcia, które przeciwstawia się ruchowi i powoduje powierzchniowe zużywanie się elementów współpracujących ze sobą. W efekcie końcowym występuje wzrost zapotrzebowania energetycznego na podtrzymanie ruchu oraz obniżenie /skrócenie/ żywotności urządzenia. Zapobieganie tym, niepożądanym efektom jest możliwe poprzez wprowadzenie, za pomocą układu smarującego, w obszar tarcia czynnika smarującego /oleje, smar stały/.

Jak wynika z badań, niektóre materiały posiadają taką budowę krystalograficzną, która sprawia, że materiał ten podczas ruchu cechuje się niskimi wartościami współczynnika tarcia, bez udziału czynnika smarującego. Materiały takie określa się często nazwą materiałów samosmarnych.

Do takich materiałów /tworzyw/ należą - tarflen PTFE i grafit oraz kompozycje materiałowe z ich udziałem /na ich osnowie/.

Tworzywa podstawowe /bazowe/
- Tarflen /PTFE/
Jest produktem polimeryzacji /suspensyjnej lub dyspersyjnej/, monomeru C2F4 otrzymanego w reakcji pirolizy freonu 22 /CHClF2 - dwufluorochlorometanu/.

Polimer suspensyjny bezpośrednio po polimeryzacji jest białym, drobnoziarnistym proszkiem zawieszonym w wodzie. Po filtrowaniu, myciu i suszeniu staje się surowcem do przetwarzania na wyroby.

Polimer dyspersyjny /emulsyjny/ otrzymuje się w postaci wodnej zawiesiny, o zawartości 10-15% cząstek stałych o wielkości 0,1-0,5 um. Po procesie zagęszczania uzyskuje się dyspersję o zawartości co najmniej 55% polimeru. Poddanie dyspersji procesom koagulacji i granulacji, prowadzi do zyskania proszku o bardzo miękkich cząstkach, stanowiącego surowiec do dalszego przerobu.
- Grafit
W potocznym rozumieniu nazwą tą określa się zarówno naturalny /kopalny/ składnik skorupy ziemskiej, który jest alotropową odmianą węgla, jak i produkt przeprowadzonego procesu produkcyjnego z udziałem surowców węglowych, zakończonego obróbką termiczną wysokotemperaturową /2000 - 3000 oC/. Podczas tego procesu następuje przebudowa sieci krystalograficznej węgla. Grafit kopalny nazywa się grafitem naturalnym, a wytwarzany w procesie produkcyjnym grafitem sztucznym. Zawartość pierwiastka węgla w graficie osiąga wartość 98 - 99,99 %.

Grafit naturalny ma postać proszku lub blaszek /płatków/ o różnej wielkości cząstek i stanowi składnik /komponent/ do wytwarzania materiałów /tworzyw/ o niskim współczynniku tarcia, w tym także wyrobów stałych

Grafit sztuczny może mieć postać wyrobu, o żądanym kształcie, bądź po rozdrobnieniu postać proszku.
Charakterystyka procesów przetwarzania

Największe podobieństwo procesów przetwarzania tarflenu /PTFE/ i grafitu na wyroby zachodzi w odniesieniu do procesów występujących w metalurgii proszków oraz w ceramice.

W procesie przetwarzania tarflenu wykorzystuje się jego cechę plastyczności na etapie formowania wyrobów oraz zdolność spiekania /wiązania inertnych cząstek wypełniacza/ podczas obróbki termicznej wyprasek.

W procesie wytwarzania wyrobów grafitowych zachodzi konieczność stosowania spoiwa /lepiszcza/ łączącego ze sobą inertne cząstki wypełniaczy proszkowych. Z uwagi na żądaną zawartość węgla w graficie, jako spoiwa użyte mogą być : pak, smoła węglowa, żywice i ich mieszaniny. Uformowane z mieszaniny napełniaczy stałych /proszkowych, włóknistych/ ze spoiwem tzw. wypraski „zielone” poddaje się obróbce termicznej. W zależności od końcowej temperatury obróbki termicznej uzyskuje się:

- wyroby węglowe /do tem.ok.1300oC/,

- wyroby grafitowe /powyżej 2000oC/.






  1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna