Terminologia I skróTY



Pobieranie 78,42 Kb.
Data08.12.2017
Rozmiar78,42 Kb.

BT - PLAN wersja 1.1/2007


Rozdział 7.
ODSZKODOWANIE I LIKWIDACJA ZWIERZĄT



    1. Ogólna zasada finansowania zwalczania chorób zakaźnych

Zapłata z budżetu państwa może mieć miejsce jedynie za wszelkie udokumentowane koszty
i czynności wykonywane z polecenia Inspekcji Weterynaryjnej na podstawie decyzji administracyjnej.

    1. Rezerwa budżetowa na wypadek nieprzewidzianych wydatków


Środki finansowe na pokrycie wydatków wykraczających poza normalne koszty bieżące funkcjonowania Inspekcji Weterynaryjnej, a związane ze zwalczaniem ognisk choroby pochodzą
z rocznej rezerwy budżetowej państwa.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi posiada rezerwę celową na zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, zawartą w ustawie budżetowej, określającej środki na dany rok budżetowy.


    1. Dodatkowe źródła finansowania w sytuacjach klęski żywiołowej

W przypadku utrzymującej się lub szerzącej epidemii istnieje potrzeba finansowania zwalczania choroby przez Skarb Państwa, który zabezpieczy niezbędne inne źródła pozyskania dodatkowych środków finansowych, nieprzewidzianych w budżecie rocznym, uruchamianych odrębnym aktem prawnym wprowadzającym zmiany w ustawie budżetowej.


    1. Finansowanie na szczeblu powiatu przy wystąpieniu jednego ogniska

PLW w ramach środków finansowych przeznaczonych w danym roku na zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, finansuje zwalczanie jednego ogniska choroby. Środki pochodzą z budżetu wojewody.




    1. Finansowanie w przypadku wystąpienia więcej niż jednego ogniska

PLW występuje do Wojewody przez WLW (stosownie do potrzeb ustalonych z WLW) o:

      1. uruchomienie dodatkowych środków poprzez przesunięcia budżetowe w obrębie województwa,

      2. wystąpienie Wojewody do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i Ministra Finansów
        o uruchomienie dodatkowych środków finansowych z rezerwy budżetowej na zwalczanie nieprzewidzianych epizootii BT na obszarze danego województwa w wysokości kosztów poniesionych z tytułu:

  1. zabicia zwierząt

  2. zniszczonych środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i środków żywienia zwierząt, sprzętu itd.,

  3. dezynfekcji,

  4. utylizacji zwłok zwierząt,

  5. transportu,

  6. innych czynności, wykonanych przez lekarzy weterynarii i inne osoby nie będące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po zasięgnięciu opinii GLW, występuje do Ministra Finansów o uruchomienie wnioskowanych środków z jego rezerwy zapisanej w ustawie budżetowej




    1. Uruchomienie rezerw

W przypadku wyczerpania środków w budżecie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wystąpienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Premiera o uruchomienie rezerw budżetu państwa będących


w jego dyspozycji.


    1. Zasady planowania funduszy na zwalczanie

W związku z przewidywanym wystąpieniem choroby należy uwzględnić fundusze na opłacenie:



        1. dodatkowe, poza normalną pensją wynagrodzenia personelu,

        2. transportu zwierząt,

        3. dezynfekcji wycofanych z obrotu środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego,

        4. uśmiercania zwierząt oraz usuwania i utylizację zwłok,

        5. czyszczenia i dezynfekcji pomieszczeń, obejść, pojazdów, sprzętów, preparatów oraz urządzeń,

        6. dodatkowego wyposażenia i sprzętu,

        7. zniszczonych środków żywienia zwierząt, sprzętu, itd.

        8. czynności, wykonanych przez lekarzy weterynarii i inne osoby nie będące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej, co jest dokonywane się na podstawie umów cywilno - prawnych zawartych pomiędzy wykonawcami czynności, a organem Inspekcji Weterynaryjnej – zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625 z późn. zm.),

        9. badań diagnostycznych i screeningowych oraz doradztwa świadczonego przez krajowe laboratorium referencyjne.




    1. Zapłata odszkodowania

Obecnie obowiązujące akty prawne stanowiące podstawę do uzyskania odszkodowania za zabite bydło:



  1. ustawa z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625 z późn. zm.),

  2. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie trybu powoływania i odwoływania rzeczoznawców, ich kwalifikacji i zasad wynagradzania oraz szczegółowych zasad szacowania zwierząt (Dz.U. z 1998r. Nr 143 poz.925),

  3. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie określenia trybu i sposobu ustalania odszkodowania (Dz.U. z 2003r. Nr 89 poz. 838).

Bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego, w przepisach ww. ustawy, obowiązek wypłaty odszkodowania ciążący na organie Inspekcji Weterynaryjnej, reprezentującym budżet państwa określono w sposób następujący:




      1. Za bydło, świnie, owce, kozy, konie, kury (Gallus domesticus), kaczki (Anas platyrhynchos, Cairina moschata), gęsi (Anser anser, Anser Cygnoides) i indyki (Meleagris gallopavo) zabite lub poddane ubojowi z nakazu organów Inspekcji Weterynaryjnej albo za takie zwierzęta padłe w wyniku zastosowania zabiegów nakazanych przez te organy przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa.

      2. Odszkodowanie przysługuje w wysokości wartości rynkowej zwierzęcia.

      3. Wartość rynkową zwierzęcia określa się na podstawie średniej z 3 kwot oszacowania przyjętych przez powiatowego lekarza weterynarii oraz 2 rzeczoznawców wyznaczonych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) z listy prowadzonej przez powiatowego lekarza weterynarii.

      4. W przypadku zwierzęcia poddanego ubojowi, którego mięso jest zdatne do spożycia przez ludzi, odszkodowanie pomniejsza się o kwoty uzyskane ze sprzedaży mięsa i ubocznych produktów zwierzęcych pozyskanych od tego zwierzęcia.

      5. Odszkodowanie ze środków budżetu państwa przysługuje również za zniszczone z nakazu organu Inspekcji Weterynaryjnej przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania produkty pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów 
        o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego, środki żywienia zwierząt oraz sprzęt, które nie mogą być poddane odkażaniu.

      6. Odszkodowanie, o którym mowa w pkt 7.8.5, przysługuje w wysokości wartości rynkowej zniszczonych produktów pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego, środków żywienia zwierząt oraz sprzętu, określonej na podstawie średniej z 3 kwot oszacowania przyjętych przez powiatowego lekarza weterynarii oraz 2 rzeczoznawców wyznaczonych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) z listy prowadzonej przez powiatowego lekarza weterynarii.

      7. Odszkodowania, o których mowa w pkt 7.8.1. nie przysługują:

        1. jeżeli posiadacz zwierzęcia nie zastosował się do obowiązków określonych w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt lub obowiązków określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 lub w art. 43 ust. 1, lub obowiązków nałożonych na podstawie art. 44 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 3 oraz art. 47 ust. 1;

        2. jeżeli posiadacz wprowadził do swojego gospodarstwa zwierzę:

          1. o którym wiedział, że jest chore, zakażone lub podejrzane o zakażenie lub chorobę,

          2. nieoznakowane lub bez paszportu zwierzęcia, jeżeli są one wymagane przepisami
            o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt,

          3. z naruszeniem przepisów obowiązujących w tym zakresie.

        3. za zwierzęta wymienione w pkt 7.8.1. oraz produkty pochodzenia zwierzęcego
          w rozumieniu przepisów o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego, środki żywienia zwierząt i sprzęt:

          1. stanowiący własność podmiotów prowadzących działalność w zakresie

            • określonym w art. 1 pkt 1 lit. a-c lub art. 4 ust. 3, ustawy z dnia 11 marca 2004r.
              o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt,

            • obrotu produktami lub środkami żywienia zwierząt,

            • uboju zwierząt lub produkcji mięsa w rozumieniu przepisów o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego,

          1. przywiezione lub umieszczone na rynku z naruszeniem przepisów obowiązujących
            w tym zakresie.

      1. Decyzja w sprawie odszkodowania wydana przez powiatowego lekarza weterynarii jest ostateczna. Posiadacz zwierzęcia niezadowolony z tej decyzji może, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu rejonowego.

      2. Osobom, którym nie przysługuje odszkodowanie, a które przyczyniły się do szybkiej likwidacji choroby zakaźnej, wojewódzki lekarz weterynarii, na wniosek powiatowego lekarza weterynarii, może przyznać nagrodę ze środków budżetu państwa.

      3. Wypłacone odszkodowania, o których mowa w ust. 1, nie podlegają zajęciu na pokrycie należności publicznych, jeżeli zostaną wykorzystane na odtworzenie wcześniej posiadanego stanu zwierząt.

      4. Podmiotowi, który poniósł koszty związane z zabiciem lub ubojem zwierząt, transportowaniem zwierząt lub zwłok zwierzęcych albo unieszkodliwieniem zwłok zwierzęcych, wykonując nakazy, o których mowa w pkt 7.8.1 i 7.8.5, przysługuje ze środków budżetu państwa zwrot faktycznie poniesionych wydatków.

      5. Wartość rynkową określa się na podstawie średniej wynikającej z trzech oszacowań tj. dwóch rzeczoznawców oraz PLW zgodnie z zapisami ustawy oraz rozporządzeń przywołanych w pkt. 7.8.


UWAGA:

Należy dążyć do tego aby oszacowanie wartości zwierząt miało miejsce przed momentem ich likwidacji, tak, aby osoby prowadzące oszacowanie wartości zwierząt miały możliwość ich oceny


w stanie żywym.
W przypadku zwierząt padłych lub zabitych wcześniej ze względu na zachodzące okoliczności, należy zapewnić możliwość weryfikacji identyfikacji zwłok zwierzęcia oraz dotyczącej go dokumentacji (paszport, księga stada, dokumentacja hodowlana), w taki sposób, aby osoby wyceniające wartość zwierzęcia miały możliwość potwierdzenia tożsamości zwierzęcia
i stwierdzenia jego faktycznej wartości rynkowej.


    1. PROCEDURY UŚMIERCANIA

Aktualnie dopuszczone prawnie metody ogłuszania i uśmiercania zwierząt to:




        1. OGŁUSZANIE

Do ogłuszania należy zastosować jedną z poniżej opisanych metod; ogłuszanie można wykonywać jedynie wtedy, gdy istnieje możliwość natychmiastowego wykrwawienia zwierzęcia.


Pistolet z bolcem (RADICAL)

  1. Przyrząd należy ustawić w pozycji zapewniającej uszkodzenie kory mózgowej.
    Niedopuszczalne jest, w przypadku bydła, wykonanie strzału w okolicę potyliczną.

  2. W przypadku owiec i kóz posiadających rogi, strzał wykonuje się za podstawą rogów (potylica) w kierunku nasady języka, a u bezrogich – w najwyższy punkt czaszki (ciemię)
    w kierunku zgodnym z płaszczyzną przecinającą kąty żuchwy; wykrwawianie musi rozpocząć się w ciągu następnych 15 sekund;

  3. Przy użyciu pistoletu z bolcem, operator po każdym strzale musi upewnić się, czy bolec powrócił na pozycję wyjściową. W przeciwnym razie pistolet nie może być używany, dopóki nie zostanie naprawiony;

  4. Nie wolno unieruchamiać głowy zwierzęcia dopóki operator nie jest w pełni gotowy do jego ogłuszenia.


Urządzenie udarowe:

Metoda ogłuszania zwierząt przy użyciu tego urządzenia dozwolona jest wyłącznie wtedy, gdy używa się przyrządu mechanicznego, wymierzonego w czaszkę zwierzęcia. Operator musi dopilnować, aby przyrząd ustawiony został we właściwej pozycji i aby zastosowano nabój


o wystarczającej sile, zgodnie z informacją producenta. Urządzenie przykłada się do głowy zwierzęcia w taki sposób, aby je ogłuszyć bez złamania kości czaszki.
Elektronarkoza:

            1. elektrody należy umieścić na głowie zwierzęcia w sposób zapewniający przepływ prądu przez mózg. Należy ponadto zastosować odpowiednie środki, aby uzyskać prawidłowy przepływ prądu i starannie odsunąć nadmiar runa lub zwilżyć skórę;

            2. urządzenie musi być sprzężone z urządzeniem:

    • mierzącym opór elektryczny ciała zwierzęcia oraz zapobiegającym zastosowaniu prądu o parametrach poniżej poziomu wymaganego do skutecznego ogłuszenia zwierzęcia;

    • dźwiękowym lub świetlnym, wskazującym czas aplikacji prądu;

    • wskazującym napięcie i natężenie używanego prądu, umieszczonym w sposób widoczny dla obsługującego.



      1. UŚMIERCANIE

Do uśmiercania zwierząt, w ramach walki z chorobą niebieskiego języka, można stosować każdą


z poniżej opisanych metod, pod warunkiem, że gwarantuje pewną śmierć zwierzęcia. Jeśli wśród przeznaczonych do uśmiercenia zwierząt znajdują się osobniki agresywne, ze względów bezpieczeństwa osób obecnych przy uśmiercaniu jak również przez wzgląd na dobrostan zwierząt, należy podać im środki trankwilizujące lub sedacyjne.
Pistolet z nabojem

Metoda stosowana do uśmiercania różnych gatunków zwierząt, a w szczególności do uśmiercania zwierząt kopytnych w związku ze zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt oraz zwierząt łownych utrzymywanych na fermach. Podlega zatwierdzeniu przez władze lokalne, które muszą przede wszystkim upewnić się, że stosowane one będą przez wykwalifikowany personel oraz w taki sposób, aby zaoszczędzić zwierzętom strachu, bólu i możliwego do uniknięcia cierpienia.


Porażenie prądem elektrycznym

Odpowiednie władze mogą zezwolić na wykonanie uśmiercenia różnych gatunków zwierząt przy zastosowaniu tej metody jeśli wykonana ona będzie w sposób pozwalający zaoszczędzić zwierzęciu strachu, bólu i zbędnego cierpienia. Przy zastosowaniu tej metody, prąd powinien przepływać przez serce zwierzęcia do czasu zatrzymania krążenia i śmierci zwierzęcia.


Pozostałe dopuszczone metody

Odpowiednie władze mogą wydać zezwolenie na zastosowanie innych metod uśmiercania zwierząt, po starannym upewnieniu się że:



  1. zabicie zostanie wykonane w sposób pozwalający zaoszczędzić zwierzęciu zbędnego strachu, bólu i cierpienia,

  2. jeśli stosuje się metody nie powodujące natychmiastowej śmierci zwierzęcia (na przykład użycie pistoletu z bolcem), należy najszybciej jak to możliwe dokonać uśmiercenia zwierzęcia, zanim odzyska przytomność;

  3. dopóki definitywnie nie zostanie stwierdzona śmierć zwierzęcia, nie będą podejmowane żadne inne czynności dotyczące zwierzęcia.



      1. PRZYGOTOWANIE MIEJSCA UŚMIERCANIA ZWIERZĄT

Jeśli to możliwe, należy usytuować miejsce uśmiercania w pobliżu miejsca przetrzymywania zwierząt oraz w pobliżu dołu – dzięki temu szybciej i sprawniej zostaną wykonane czynności związane z uśmiercaniem zwierząt i uniknie się roznoszenia krwi.

Dla ułatwienia sprzątania i dezynfekcji, miejsce uśmiercenia zwierząt powinno znajdować się na wybetonowanym podłożu.
Należy wykonać korytarze dla zwierząt ograniczone drewnianymi barierkami, umożliwiające każdemu zwierzęciu pojedyncze podejście do miejsca uśmiercenia. Korytarze te powinny mieć
80 cm szerokości i po zakończeniu operacji muszą zostać zniszczone.

Na miejscu uśmiercenia zwierzęta muszą zostać zebrane w grupę i pozbawione możliwości rozproszenia się.


Do przemieszczania zwłok należy używać pojazdów wyposażonych w podnośnik o zasięgu ramienia do 22 metrów i udźwigu 120/170 kwintali, wyposażonych w giętkie łańcuchy zakończone pierścieniem o dużej średnicy, pozwalające wykonać pętlę. Każde miejsce uśmiercania zwierząt powinno mieć własny dźwig.

Jeśli uśmiercone zwierzęta muszą być przemieszczane, zwłoki należy załadować na ciężarówkę posiadającą dźwig, a na czas transportu należy obficie polać je środkiem dezynfekcyjnym.

Uśmiercone zwierzęta należy umieścić w dole, wcześniej należy jednak otworzyć im jamę brzuszną, aby zapobiec problemom wynikającym z fermentacji jelitowej, i ewentualnemu rozerwaniu zwłok.

Jeśli zwłoki mają być przetransportowane do spalarni, należy przewozić je ciężarówką ze szczelnie zamykaną skrzynią. Transport musi być eskortowany przez siły porządkowe, zaś trasa musi zostać uprzednio dokładnie zaplanowana i sprawdzona.




    1. LIKWIDACJA ZWŁOK




      1. LIKWIDACJA PRZEZ ZAKOPANIE

Zakopanie jest najbardziej zalecaną metodą, jeśli to możliwe zawsze powinno być wybierane jako pierwsza z metod. Dół przewidziany do zakopania w nim zwłok zwierząt należy wykopać natychmiast po stwierdzeniu choroby. Dół należy wykopać w obrębie obszaru dotkniętego czynnym zakażeniem lub w obszarze zamkniętym, który wydaje się właściwy topograficznie, w miarę możliwości poza zasięgiem wzroku osób postronnych. Wyboru miejsca dokonuje kompetentny technik (geolog), który na podstawie przeprowadzonych analiz litostratograficznych terenu zatwierdza wybrane miejsce przewidziane do zakopania zwłok. Przy wyborze miejsca należy także wziąć pod uwagę występowanie jam podziemnych, przewodów wodnych i gazowych, rowów odpływowych i warstw wodonośnych.


Wymiary dołu: dół musi mieć głębokość co najmniej 2,5 – 3 metrów. Jeśli chodzi o powierzchnię dna dołu, należy przewidzieć 4 m² na zwłoki 1 sztuki bydła i na 5 zwłok owiec/kóz. Jeśli warunki terenu to umożliwiają i jeśli mamy do dyspozycji odpowiedni sprzęt, można wykonać doły lub wykopy głębsze i szersze, od 3,5 m. do 6 metrów, w zależności od warunków terenu, rodzaju wykopu i dostępnego sprzętu. Na każdy dodatkowy metr głębokości możemy podwoić liczbę zwierząt na każde 4 m² powierzchni dna.
ZAKOPANIE Z WYKONANIEM SZTUCZNEJ NIEPRZEPUSZCZALNOSCI TERENU BEZ ODPROWADZENIA PŁYNNYCH SZCZĄTKÓW
Należy wykonać następujące czynności:

  • wykopać dół o głębokości 2 metrów i wyłożyć go syntetyczną tkaniną o gwarantowanej nieprzepuszczalności, brzegi tkaniny muszą wystawać ponad krawędzie wykopu;

  • na tkaninie należy umieścić 50 centymetrową warstwę ziemi;

  • ułożyć w dole jedną warstwę zwłok i przykryć je jednometrową warstwą ziemi,

  • zawinąć do wewnątrz brzegi tkaniny i przykryć ją pozostałą jednometrową warstwą ziemi.

Tym sposobem zwłoki ostatecznie zostają pokryte warstwą ziemi o grubości 2 metrów.
Zastosowanie tej metody pozwala nie dopuścić do wydostawania się na zewnątrz płynów powstających podczas rozkładu zwłok i przenikania do wnętrza dołu wód gruntowych. Tkanina musi być wytrzymała i nieprzemakalna. Miejsce zakopania zwłok należy otoczyć ogrodzeniem, w pobliżu należy zabronić wykonywania budowli, wypasania zwierząt, prowadzenia upraw i zbierania roślin na paszę dla zwierząt. Również w tym przypadku po wykonaniu wykopu należy jego dno i ściany obficie posypać wapnem, a zwłoki polać kreoliną.


      1. LIKWIDACJA PRZEZ KREMACJĘ


SPOPIELANIE
Spopielanie jest najbardziej zalecaną metodą, jeśli to możliwe zawsze powinno być wybierane jako pierwsza ze stosowanych metod. Jednakże, ze względu na specyficzne wymogi, metoda ta może być wykonywana wyłącznie przez specjalne upoważnione do tego zakłady z zachowaniem wymogów określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady 1774/2002.

Zakłady dysponujące tą metodą muszą być wyposażone w odpowiednie piece spopielające, przystosowane do likwidacji zwłok, zaopatrzone w komorę do dopalania dymów wylotowych


w temperaturze 850°C przez 2 sekundy.

Dla zapewnienia bezpieczeństwa epidemiologicznego, zakłady te muszą spełniać ponadto następujące wymogi:



  • wybetonowany dojazd;

  • miejsce, w którym będą wyładowywane zwłoki, np. rampa dojazdowa do wlotu pieca, musi być zadaszone, z wybetonowaną podłogą i możliwością zamknięcia pomieszczenia;

  • przy wjeździe / wyjeździe do / z zakładu musi znajdować się punkt mycia i dezynfekcji;

  • drugi punkt mycia i dezynfekcji musi znajdować się przy wejściu do pomieszczenia;

  • zasady, których muszą przestrzegać operatorzy są takie same jak dla operatorów zakażonych gospodarstw;

  • normalna działalność spalarni musi zostać zawieszona na cały okres niezbędny do likwidacji zwłok.

Do transportu zwłok do spalarni należy używać ciężarówek z szczelnie zamykaną skrzynią. Nie wolno nigdy przewozić żywych zwierząt.

Jako alternatywę dla profesjonalnych spalarni można wykorzystać urządzenia spalające niewielkiej mocy, pod warunkiem jednak, że:


  1. zainstalowane są w danym gospodarstwie, będą służyć do spalania zwłok pochodzących wyłącznie z tego gospodarstwa,

  2. spełnione zostaną pozostałe wymogi określone art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1774/2002.

Do spopielania zwłok należy zastosować następującą metodę:



METODA SPOPIELENIA ZWŁOK
Rozdrabnianie

  1. Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, których rozmiary przekraczają 50 mm muszą być rozdrobnione przy użyciu specjalnego urządzenia, tak aby po rozdrobnieniu nie pozostały elementy większe niż 50 mm. Skuteczność urządzenia należy kontrolować codziennie, a wyniki kontroli należy odnotowywać w specjalnym rejestrze. Jeśli kontrola wykaże obecność elementów większych niż 50mm, proces musi być przerwany i może być wznowiony dopiero po naprawieniu urządzenia.

Czas, temperatura, ciśnienie



  1. Po rozdrobnieniu produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego muszą zostać podgrzane do temperatury powyżej 133°C w środku masy, przez co najmniej 20 minut nieprzerwanie, pod ciśnieniem (absolutnym) co najmniej 3 Ba, uzyskanym przy pomocy nasyconej pary; zastosowanie procesu termicznego może stanowić jedyne przygotowanie, lub fazę wstępnej sterylizacji poprzedzającej przetworzenie.

  2. Przetworzenie może odbywać się w systemie ciągłym lub cyklicznie.


SPOPIELENIE NA STOSIE
Jeśli nie ma możliwości zakopania zwłok (ze względu na ukształtowanie terenu lub jego budowę geologiczną), a także nie ma możliwości likwidacji zwłok za pośrednictwem wyspecjalizowanych upoważnionych do tego zakładów, ostatecznym wyjściem pozostaje spalenie zwłok na stosie.
Wybór miejsca i zastosowanych metod należy ustalić po przeprowadzeniu wywiadu geologicznego
i po określeniu rodzaju przepuszczalności gruntu na danym terenie.

W pobliżu miejsca kremacji musi znajdować się ogrodzenie, za którym będą gromadzone zwłoki.


Wybór miejsca spopielania
Miejsce należy wybrać ze szczególna uwagą, musi to być teren płaski, z dala od widoku publicznego, musi być łatwo dostępny dla ciężkich środków transportu. Powinien być oddalony od budynków, stert słomy, składów siana i paszy, linii elektrycznych i telefonicznych, dróg publicznych. Należy unikać rozpalania ognia nad przewodami podziemnymi, zwłaszcza gazowymi. Należy uwzględnić przewidywany kierunek wiatru, aby uniknąć przedostawania się dymu i odoru spalania w stronę budynków publicznych lub dróg.
Procedury związane ze spopieleniem
Zwłoki należy ułożyć na platformie zbudowanej z łatwopalnego materiału (drewno, słoma, opony, olej, węgiel). Mogą wystąpić trudności ze zgromadzeniem odpowiedniej ilości takich materiałów. Ogień powinien być kontrolowany aż do momentu całkowitego i pełnego spalenia zwłok, tak aby uniknąć ewentualnego rozwleczenia zainfekowanych resztek przez dzikie zwierzęta i ptaki. Ogień musi być podtrzymywany i systematycznie podsycany, w tym celu może okazać się przydatny mały buldożer lub traktor wyposażony w łopatę.

Aby uzyskać kremację zwłok aż do całkowitego spopielenia należy wykonać następujące czynności:



  1. wyrównać teren i wykopać dół o głębokości maksimum 1 metra. Dzięki temu nie naruszy się głębokich przenikalnych warstw gleby, a także, po zasypaniu dołu będzie możliwe prowadzenie tam uprawy z wykorzystaniem popiołów jako nawozu. Wymiary dołu uzależnione są od ilości zwłok zwierząt przeznaczonych do spalenia, na ogół przyjmuje się konieczność zapewnienia 0,5 – 0,7 m² na każde sto kilogramów zwłok. Zwłoki należy układać w jednej warstwie, nadmierne nagromadzenie zwłok nie gwarantuje pełnego spopielenia;




  1. wyrównany teren należy wykorzystać do wykonania obrzeża wokół obwodu dołu, posłuży ono zarówno do ograniczenia przemieszczania się palonych ciał, jak i do stworzenia bariery ochronnej, nie pozwalającej płomieniom na rozprzestrzenienie się. Po dokonaniu całkowitego spopielenia, ziemia stanowiąca ten wał zostanie wykorzystana do przykrycia popiołów
    i odtworzenia terenu uprawnego;




  1. umieścić na dnie dołu co najmniej 5 centymetrową warstwę wapna gaszonego, które musi być zwilżone i służy do wytworzenia nieprzepuszczalnego dna. Potrzebna ilość to 25 kg/m2.



Wykonanie stosu:


  1. należy przygotować podstawę w postaci dołu wyłożonego wapnem lub słomą. Umieścić na dnie dołu warstwę opon w ilości: 1 opona autokarowa lub 3 opony samochodowe na każde 100 kg zwłok. Na dnie dołu należy rozłożyć wielkie opony, spełnią one podwójną rolę – będą utrzymywać na sobie palące się zwłoki, a jednocześnie pozwolą zachować wolną przestrzeń pod stosem, umożliwiając swobodną wymianę powietrza podtrzymującego proces spalania. Wymianę powietrza można ułatwić poprzez wykonanie specjalnych prześwitów, wydrążonych
    w wale ziemi otaczającym dół, w zależności od kierunku wiejącego wiatru. W tym celu należy przerwać ciągłość wału, wykonując prześwity długości kilku metrów. Korzystne jest także ułożenie opon wokół brzegów dołu, tak aby w jak największym stopniu ograniczyć kontakt zabitych zwierząt z ziemią.




  1. na oponach należy ułożyć warstwę drewna – klocki o średniej wielkości. Należy ich przygotować 20 – 30 kg na każde 100 kg zwłok,




  1. na drewnie należy ułożyć w jednej warstwie uśmiercone zwierzęta,




  1. na wierzchu układa się kolejną warstwę opon samochodowych, w ilości 2-3 na każde 100 kg zwłok,




  1. całość przykrywa się słomą, która łatwo nasączy się płynnym paliwem, a po dodaniu odrobiny benzyny łatwo przenosi płomień na cały stos,




  1. stos polewa się olejem napędowym (8-12 litrów na każde 100 kg zwłok). Zapalanie oleju napędowego należy rozpocząć, kiedy wszystkie pozostałe czynności są już ukończone; ogień należy podkładać z zachowaniem najwyższych środków ostrożności, kiedy „pole budowy” zostało już dokładnie sprzątnięte. Należy wylać cały potrzebny olej, polewanie należy wykonywać szybko, żeby uniknąć przeniknięcia oleju do przepuszczalnych warstw podłoża;




  1. kilka (10-20) litrów benzyny należy wylać na stos w jednej lub kilku ciągłych liniach po przekątnych stosu – posłużą one do szybkiego rozprzestrzenienia płomienia na cały stos. Płomień należy podłożyć w jednym punkcie stosu, za pomocą niezbyt długiego kija. Czynność tę należy wykonywać z ostrożnością, uważając, żeby nie potworzyły się bańki pary, które mogłyby spowodować potencjalne zagrożenie eksplozji podczas podkładania ognia.

Czynności związane z podpaleniem i utrzymaniem płonącego stosu należy wykonywać


w obecności funkcjonariuszy Straży Pożarnej, którzy powinni pozostać na miejscu palenia wraz ze sprzętem gaśniczym.
Obliczenia ilości materiałów potrzebnych do wykonania stosu wykonano w odniesieniu do zwierząt domowych i jako punkt odniesienia wyznaczono sztukę bydła rogatego. Do nich należy również odnosić wymiary zwierząt leśnych.

Dla prawidłowego obliczenia ilości materiałów palnych należy wykonać następujące przeliczenia:


Przeliczenie na zwierzęta domowe: (B.E. odpowiada jednej sztuce bydła rogatego)

1 dorosła sztuka bydła = 1 B.E.

5 dorosłych sztuk owiec = 1 B.E.

Należy przeliczyć ilość zwierząt do ekwiwalentu B.E.


Przeliczenie na zwierzęta dzikie:( B.E. odpowiada jednej sztuce bydła rogatego)

2 dorosłe jelenie = 1 B.E.

5 dorosłych kozic = 1 B.E.

5 saren = 1 B.E.


Należy przeliczyć ilość zwierząt do ekwiwalentu B.E.

Wymogi dotyczące paliwa
SŁOMA lub SIANO: należy użyć 3 bele na jedną sztukę zwłok bydlęcych; bele słomy lub siana, które są skażone mogą posłużyć do przygotowania ogniska.
GRUBE KAWAŁKI DREWNA: potrzebne są trzy belki ( długość 2,5 m, grubość 0,1 m²) na jedną sztukę zwłok bydlęcych. Idealnym materiałem są podkłady kolejowe lub belki mostowe. Jeśli musimy użyć drobniejszych kawałków drewna, potrzebne będą większe ich ilości.
STARE OPONY: potrzebna jest 1 opona autokarowa i 3 samochodowe na każde 100 kg spalanych zwłok.
DROBNE KAWAŁKI DREWNA: 25 kg na zwłoki bydlęce. Można wykorzystać materiał przeznaczony do zniszczenia, chrust, trociny itp.
WĘGIEL: jeśli jest dobrej jakości, potrzeba go 250 kg na zwłoki bydlęce. Jeśli spalamy zwierzęta młode, wystarczy mniejsza ilość.
Jeśli zwłoki kozie lub owcze są spalane razem z bydlęcymi, należy ułożyć je na zwłokach bydlęcych w stosunku: 2 sztuki na każde zwłoki bydlęce, bez konieczności użycia dodatkowych ilości paliwa. Jeśli ilość sztuk owczych i kozich przekracza tę proporcję, lub w przypadku gdy spalane są samodzielnie, należy doliczyć 50 kg węgla na każde zwłoki.
Aby ilość materiału potrzebnego do spopielenia były prawidłowe należy wykonać następujące obliczenia:
Długość stosu: około 1 metr na B.E.

Wykaz materiałów palnych w przeliczeniu na B.E:

słoma = 3 bele na B.E.

duże kawałki drewna = 3 na B.E.

drobne drewno = 25 kg na B.E.

stare opony = 4 lub 5 na B.E.

węgiel = 250 kg na B.E.



olej opałowy = około 4 litry na B.E.




Wersja elektroniczna 1.1




©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna