System mikroprocesorowy



Pobieranie 66,34 Kb.
Data24.02.2019
Rozmiar66,34 Kb.

System mikroprocesorowy

Pojęcie systemu mikroprocesorowego




Przetwarzanie informacji odbywa się przy użyciu systemu mikroprocesorowego.

Najważniejszą częścią takiego systemu jest


układ przetwarzający informacje, czyli
procesor. Procesor przetwarza informacje
wykonując na niej elementarne operacje zwane
instrukcjami (rozkazami). Ciąg takich
instrukcji realizujący konkretne zadanie
przetwarzania informacji nazywamy

programem. Dlatego też do systemu mikroprocesorowego oprócz danych należy

także dostarczyć także program lub zestaw programów, czyli oprogramowanie (software).

Procesor jest układem scalonym, którego działanie polega na wykonywaniu instrukcji

programów, czyli jego rolę można porównać do mózgu człowieka. Procesor nadzoruje

i synchronizuj e pracę wszystkich urządzeń w komputerze.

Poszczególne rodzaje procesorów różnią się od siebie poprzez inną architekturę (CISC lub

RISC), liczbę bitów przetwarzanych w jednym cyklu (mówimy np. o procesorze 16-, 32-, 64-

bitowym), czy też poprzez częstotliwość taktowania podawaną w MHz.

Pojęcie procesora jest często utożsamiane z pojęciem CPU (Central Processing Unit - główna

jednostka przetwarzania danych). W przypadku komputera jednoprocesorowego CPU oraz

procesor oznaczają dokładnie to samo i częściej używa się właśnie tego drugiego terminu. Kiedy

jednak na płycie głównej znajduje się więcej procesorów, to słowo CPU nabiera szerszego

znaczenia - jest zbiorczym określeniem wszystkich procesorów (nie należy więc używać

sformułowania typu „ten komputer posiada 2 CPU").

W celu stworzenia efektywnie pracującego systemu mikroprocesorowego procesor musi



współpracować z dodatkowymi układami, takimi jak pamięć oraz układy wejścia/wyjścia.

Znaczenie poszczególnych układów:

CPU - przetwarzanie informacji oraz sterowanie pracą pozostałych układów systemu. W skład CPU wchodzą: mikroprocesor, zegar, koprocesor arytmetyczny oraz opcjonalnie sterownik magistral.

- mikroprocesor przetwarza informacje i steruje pracą reszty układów,


  • zegar systemowy wytwarza tzw. przebiegi czasowe niezbędne do pracy
    mikroprocesora i całego systemu,

  • sterownik magistral pośredniczy w sterowaniu magistralami, wytwarzając na
    podstawie informacji z mikroprocesora sygnały sterujące pracą pamięci i układów
    wejścia/wyjścia,

  • koprocesor arytmetyczny służy do wykonywania numerycznych obliczeń
    zmiennoprzecinkowych.




  • Pamięć - przechowywanie programów (bloków instrukcji) w miejscu, skąd
    mikroprocesor może je szybko, bez zbędnego oczekiwania, odczytywać. W bloku
    pamięci systemu stosuje się pamięci RAM (pamięć operacyjna) oraz ROM (np. BIOS).

  • Układy wejścia/wyjścia I/O- pośredniczenie w wymianie informacji pomiędzy
    mikroprocesorem i pamięcią systemu a urządzeniami zewnętrznymi w stosunku do
    systemu - drukarka, monitor, stacja dysków.

  • Magistrala danych DB - przesyłanie danych, wyników oraz kodów instrukcji. Jest to
    magistrala dwukierunkowa, tzn. informacje zarówno wypływają do mikroprocesora, jak i
    są przez niego wysyłane do innych układów.

  • Magistrala adresowa AB - przesyłanie adresów komórek pamięci lub układów
    wejścia/wyjścia, z którymi chce się komunikować mikroprocesor. Jest to magistrala
    jednokierunkowa, tzn. adresy są generowane przez mikroprocesor i są kierowane do
    pamięci bądź układów wejścia/wyjścia.

  • Magistrala sterująca CB - sterowanie pracą układów współpracujących
    z mikroprocesorem oraz sygnalizowanie pewnych określonych stanów tych układów.

Budowa mikroprocesora

Podstawowa budowa procesora sprowadza się do jednostki wykonawczej EU (Execution Unit), która przetwarza informacje wykonując wszelkie operacje arytmetyczne i logiczne oraz jednostki sterującej CU, która określa rodzaj wykonywanych operacji. W skład jednostki wykonawczej wchodzą: jednostka arytmetyczno-logiczna ALU oraz zestaw






współpracujących z nią rejestrów. Informacją wejściową części wykonawczej są dane, zaś wyjściową wyniki (liczby, tekst, sygnały sterujące pracą urządzeń, itp.). W skład jednostki sterującej CU wchodzą: rejestr rozkazów IR, dekoder rozkazów i układ sterowania. W rejestrze rozkazów przechowywany jest kod aktualnie wykonywanego rozkazu. Kody rozkazów pobierane są do rejestru rozkazów z pamięci. Ciąg rozkazów tworzy program wykonywany przez system. Po pobraniu z pamięci kod rozkazu jest dekodowany w dekoderze rozkazów, czyli jest określane, jakiego rozkazu kod znajduje się w dekoderze rozkazów. Na tej podstawie układ sterowania wytwarza odpowiedni sygnał sterujący

Architektura procesora

CISC (Complex Instruction Set Computing - obliczenia z rozbudowanym zestawem instrukcji)

Według architektury CISC były tworzone już pierwsze procesory, które wyposażano w pełny zestaw instrukcji mający im zapewnić wykonanie każdego polecenia użytkownika (konkretnie programu). Z czasem okazało się jednak, że w 80 procentach wypadków było wykorzystywanych tylko 20 procent dostępnych instrukcji, a pozostałe tylko sporadycznie. Zaowocowało to bardziej zaawansowaną architekturą o nazwie RISC. Procesory montowane w pecetach, np. procesor Pentium, bazują na architekturze typu CISC.



RISC (Reduced Instruction Set Computing - obliczenia ze zredukowanym zestawem instrukcji)

Rodzaj architektury procesora, według której produkowane są najnowocześniejsze i najbardziej wydajne procesory, takie jak Alpha czy PowerPC. Architektura RISC charakteryzuje się przede wszystkim: nieliczną listą rozkazów (zawierającą tylko proste rozkazy wykonywane typowo w czasie jednego cyklu maszynowego), wyłącznie prostymi trybami adresowania (zwykle tylko adresowanie natychmiastowe, adresowanie bezpośrednie, adresowanie za pomocą rejestrów), dużą liczbą rejestrów uniwersalnych, wykonywaniem operacji arytmetycznych i logicznych wyłącznie na argumentach umieszczonych w rejestrach uniwersalnych, wykorzystaniem mechanizmów przyspieszających pracę procesora (praca potokowa, pamięć podręczna).



Słowniczek

MIPS (Million Instructions Per Second - milion instrukcji na sekundę)

Coraz rzadziej używany współczynnik mierzący moc obliczeniową procesorów. Określa on, ile

milionów instrukcji może przetworzyć dany procesor w ciągu sekundy. Różne instrukcje

wymagają różnego zaangażowania się w nie procesora, a oprócz tego rzeczywista szybkość

komputera zależy j eszcze od innych czynników - takich jak szybkość dysków twardych, pamięci

RAM, magistrali danych, itp.



FLOPS (Floating Point Operations Per Second - operacje zmiennopozycyjne na sekundę)

Jednostka wydajności obliczeniowej procesorów. Jeden FLOPS to jedna operacja

zmiennopozycyjna wykonana w ciągu jednej sekundy. Moc obliczeniową współczesnych

procesorów mierzy się w gigaflopsach (GFLOP).



częstotliwość taktowania

Jest to rytm pracy procesora w komputerze. Funkcję wyznaczającego ją metronomu pełni

kryształ krzemowy, który podaje procesorowi tempo działania (liczba cykli obliczeniowych na

sekundę). Pierwsze pecety IBM XT miały procesory działające z częstotliwością taktowania 4,77

MHz. Obecnie produkuje się procesory w zakresie do 4 GHz. Zwiększanie częstotliwości

taktowania procesorów to nie jedyny sposób na wzrost ich szybkości działania. Ważna jest także

architektura, liczba przetwarzanych bitów w jednym cyklu, itd.

częstotliwość

Parametr określający, jak często w ciągu sekundy powtarza się jakieś cykliczne zjawisko, np.

ruch wahadła. Wartość częstotliwości jest podawana w hercach (oznaczane Hz), gdzie 1 Hz to

jedno drgnienie (wychylenie od stanu początkowego i powrót do niego) na sekundę.



herc

Jednostka miary częstotliwości opisująca liczbę drgań sygnału na sekundę. Sygnał 100 herców

(Hz) drga więc 100 razy na sekundę. W kilohercach (kHz) mierzy się np. częstotliwość

próbkowania dźwięku, a w megahercach (MHz) częstotliwość taktowania procesora. Jednostka



herc pochodzi od nazwiska niemieckiego fizyka Heinricha Hertza, który zajmował się min.

badaniem fal.




©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna