Stephen king



Pobieranie 1,86 Mb.
Strona28/49
Data24.10.2017
Rozmiar1,86 Mb.
1   ...   24   25   26   27   28   29   30   31   ...   49

W tym miejscu David Adley przerwał tok jego opowieści, a choć się uśmiechał, nie sądzę, by żartował:

- A czy wtedy Stevens tu był? George spojrzał na kamerdynera.

- Czy to byłeś ty, Stevens, czy też twój ojciec? Stevens pozwolił sobie na najbledszy cień uśmiechu.

- Jako że od roku 1919 upłynęło sześćdziesiąt pięć lat, mniemam, iż był to mój dziadek.

- A zatem funkcja ta jest waszą rodzinną tradycją - zauważył Adley.

- W rzeczy samej - przyznał Stevens uprzejmie.

- Teraz, gdy się nad tym zastanawiam - odezwał się znowu George - widzę wyraźne podobieństwo pomiędzy tobą a twoim... powiedziałeś: dziadkiem?

- Tak jest, proszę pana, tak właśnie powiedziałem.

- Gdybyście stanęli obok siebie, nie sposób byłoby was odróżnić... lecz to nie ma tu nic do rzeczy, nieprawda?

- Tak, proszę pana.

- Znajdowałem się w pokoju do gier... tam, za tymi niewielkimi drzwiami... w dniu, w którym po raz pierwszy i ostatni spotkałem Henry Browera. Znaleźliśmy już czterech graczy, chętnych do partyjki pokera. Potrzebny był nam jeszcze jeden, by wieczór mógł się rozpocząć. Kiedy Jason Davidson przyszedł z wieścią, iż George Oxley, nasz piąty, złamał nogę i leży unieruchomiony na tym przeklętym wyciągu, wydawało się, że będziemy musieli obejść się smakiem. Zacząłem już godzić się z perspektywą spędzenia całego wieczora, za jedyny ratunek mając cierpliwość i oszałamiające ilości whisky, kiedy jakiś jegomość z drugiego końca pokoju odezwał się spokojnym i przyjemnym głosem:

- Jeśli mówicie panowie o pokerze, z radością zaproponuję swoją pomoc, o ile oczywiście nie macie nic przeciwko temu.

Człowiek ten krył się dotąd za egzemplarzem nowojorskiego "Worlda", więc dopiero teraz miałem sposobność na niego spojrzeć. Był to młodzieniec o obliczu starca, jeśli pojmujecie, co mam na myśli. Niektóre z bruzd, które ujrzałem na jego twarzy, pojawiły się i na mojej... po śmierci Rosalie. Niektóre, lecz nie wszystkie. Sądząc po włosach, dłoniach i ruchach, jegomość ów nie mógł sobie liczyć więcej niż dwadzieścia osiem lat, lecz na jego twarzy doświadczenie odbiło się niczym piętno, a jego oczy, bardzo ciemne, spoglądały już nawet nie smutnie, lecz wręcz upiornie. Poza tym młodzieniec był dość przystojny; miał mały wąsik i włosy w kolorze ciemnego blondu. Nosił bardzo przyzwoity brązowy garnitur i koszulę z rozpiętym kołnierzykiem.

- Nazywam się Henry Brower - powiedział. Davidson natychmiast podbiegł, by mu uścisnąć rękę.

Prawdę mówiąc, wyglądało to tak, jakby zamierzał mu ją wyszarpnąć. I wtedy wydarzyło się coś dziwnego: Brower pospiesznie upuścił gazetę i uniósł wysoko obie dłonie. Na jego twarzy odmalowała się czysta zgroza.

Davidson zatrzymał się, zupełnie zbity z tropu, bardziej zdumiony niż rozgniewany. Miał zaledwie dwadzieścia dwa lata - Boże, jacyśmy byli wtedy młodzi! - i przypominał nieco szczeniaka.

- Proszę o wybaczenie - odezwał się Brower ze śmiertelną powagą - lecz nigdy nie podaję ręki.

Davidson szeroko otworzył oczy.

- Nigdy? Bardzo szczególne. I dlaczegóż to, na litość boską?

Jak mówiłem, czasami przypominał szczeniaka. Brower zareagował w sposób najlepszy z możliwych, ze szczerym (i nieco zakłopotanym) uśmiechem.

- Niedawno wróciłem z Bombaju - rzekł. - To dziwne, zgiełkliwe i brudne miasto, pełne chorób i plugastwa. Nad jego murami krążą tysiące sępów. Przebywałem tam przez dwa lata z misją handlową i obawiam się, że nabrałem odrazy do naszych zachodnich powitań. Wiem, że to głupie i nieuprzejme, a jednak nie potrafię się przemóc. Więc jeśli okaże mi pan tę łaskę i nie będzie chował urazy...

- Pod jednym warunkiem - zastrzegł Davidson z uśmiechem.

- Jakim?

- Proszę usiąść przy naszym stole i raczyć się whisky George'a, dopóki nie sprowadzę Bakera, Frencha i Jacka Wildena.

Brower uśmiechnął się, skinął głową i odłożył gazetę. Davidson podziękował mu dość nieobyczajnym gestem kciuka złożonego z palcem wskazującym, po czym popędził, by sprowadzić pozostałych. My zasiedliśmy do stołu nakrytego zielonym suknem, lecz gdy zaproponowałem Browerowi drinka, odmówił grzecznie i zamówił własną butelkę. Doszedłem do wniosku, iż ma to coś wspólnego z jego dziwnymi uprzedzeniami i powstrzymałem się od komentarzy. Znałem ludzi, którzy posunęli się nawet dalej z lęku przed zarazkami i chorobami... sądzę, że i wy się z nimi spotkaliście. Zebrani pokiwali głowami.

- Dobrze jest siedzieć tutaj - zwrócił się do mnie Brower w zamyśleniu. - Od powrotu z placówki wystrzegałem się wszelkiego towarzystwa. Ale człowiek nie powinien być samotny. Według mnie nawet najbardziej samowystarczalne osoby muszą odczuwać odcięcie od społeczeństwa jako najgorszy rodzaj tortur!

Powiedział to z dziwaczną emfazą, lecz mimo to przytaknąłem. W okopach doświadczyłem już takiego uczucia osamotnienia, szczególnie w nocy. Po śmierci Rosalie nawiedziło mnie znowu, znacznie dotkliwsze. Poczułem, iż mimo swego niewątpliwego ekscentryzmu Brower budzi we mnie ciepłe uczucia.

- Bombaj jest z pewnością fascynujący - zauważyłem.

- Fascynujący... i straszny! Zdarzają się tam rzeczy, o których nie śniło się naszym filozofom. Tubylcy zabawnie reagują na automobile; dzieci płoszą się na ich widok, lecz później nie odstępują ich na krok. Aeroplany są dla nich przerażające i niepojęte. Oczywiście my, Amerykanie, traktujemy te wynalazki ze spokojem - nawet z zadowoleniem! - lecz zapewniam pana, że zareagowałem równie gwałtownie, gdy po raz pierwszy ujrzałem, jak uliczny żebrak połyka paczkę stalowych igieł i wyciąga je, jedną po drugiej, z otwartych ran na czubkach palców. A jednak tubylcy uważali to za coś naturalnego. Być może - dodał ponuro - te dwie kultury nigdy się nie wymieszają, a ich osobliwości będą nadal zadziwiać. Dla Amerykanina jak ja czy pan połknięcie paczki igieł zakończyłoby się śmiercią w okropnych, powolnych męczarniach. A co do automobili... - Urwał, a jego twarz spochmurniała.

Nie zdążyłem się odezwać, gdyż Stevens Starszy pojawił się z zamówioną butelką szkockiej, a po chwili nadeszli inni. Davidson uprzedził powitania, mówiąc:

- Poinformowałem wszystkich o twoich zwyczajach, Henry, więc nie musisz się o nic martwić. To jest Darrel Baker, ten groźny jegomość z brodą to Andrew French, a to Jack Wilden. George'a Gregsona już poznałeś.

Brower uśmiechnął się i skinął głową tytułem powitania. Wyjęto żetony, trzy nowe talie kart i gra się rozpoczęła.

Siedzieliśmy przy stole przez dobre sześć godzin, a ja wygrałem dwieście dolarów. Darrel Baker, który nie radził sobie szczególnie dobrze, stracił jakieś osiem setek (lecz nawet tego nie poczuł; jego ojciec był właścicielem trzech największych fabryk obuwniczych w Nowej Anglii), więc rozdzieliliśmy między siebie jego przegraną. Davidson stał się bogatszy, Brower zaś biedniejszy o parę dolarów, choć ten ostatni nie wyszedł na tym tak źle, jakby mógł, gdyż niemal przez cały wieczór karta szła mu zadziwiająco źle. Był równie wprawny w tradycyjnym wariancie z pięcioma kartami, jak i w nowszej siedmiokartowej odmianie gry. Wydawało mi się, że parę razy wygrał dzięki blefom, przed którymi ja bym się zawahał.

Zauważyłem też coś jeszcze: choć pił niemal bez umiaru - zanim French zdołał uporać się z ostatnim rozdaniem, Brower zdążył osuszyć swoją butelkę - jego wymowa pozostała krystalicznie czysta, ręka pewna, a to dziwne uprzedzenie do dotykania cudzych dłoni równie nieprzejednane. Kiedy wygrywał pulę, nigdy nie dotykał pieniędzy, jeśli ktoś nie zgrał się do nitki i nadal miał żetony. Raz, gdy Davidson postawił kieliszek zbyt blisko jego łokcia, cofnął się gwałtownie, niemal rozlewając własnego drinka. Baker spojrzał na niego z zaskoczeniem, lecz Davidson zbył to jakąś uwagą.

Jakiś czas wcześniej Jack Wilden wspomniał, iż rano czeka go podróż do Albany i jeszcze jedna partyjka bardzo by mu się przydała. A zatem kolejnym rozdającym został French, który wybrał studa z siedmioma kartami.

To ostatnie rozdanie nadal stoi mi przed oczami, choć musiałbym się mocno zastanowić, gdyby mnie ktoś spytał, co jadłem wczoraj na obiad lub z kim do niego zasiadłem. Tajemnice podeszłego wieku, jak mi się zdaje... a jednak sądzę, że gdybyście tam byli, żaden z was także nie mógłby tego zapomnieć.

Miałem dwa kiery na stole i jednego w ręku. Nie jestem pewien co do Wildena i Frencha, lecz młody Davidson miał asa kier, a Brower dziesiątkę pik. Davidson otworzył za dwa dolary - nasz limit wynosił pięć - i karty poszły w ruch. Dostałem kiery, Brower waleta pik, Davidsonowi przypadła trójka, która na nic mu się nie przydała, a mimo to dorzucił do puli trzy dolary.

- Ostatnia szansa! - zawołał wesoło. - Dawajcie, chłopcy! Pewna pani chciałaby ze mną wyjść dziś wieczorem!

Gdyby jakaś wróżka przepowiedziała mi, że te słowa będą mnie prześladować aż do dziś dnia, pewnie bym jej nie uwierzył.

French rozdał po raz trzeci karty odkryte. Moja sytuacja nie uległa poprawie, lecz Baker, który nieustannie przegrywał, zebrał jakąś parę - chyba króli, jak mi się zdaje. Brower dostał dwójkę karo, która niczego nie zmieniła. Baker postawił najwyższą stawkę na swoją parę, Davidson natychmiast przebił o kolejną piątkę. Nikt się nie wycofał; ciągnęliśmy karty po raz ostatni. Ja dostałem króla kier, który uzupełnił mój sekwens, Baker zmienił parę w trójkę, a Davidson wyciągnął drugiego asa, na którego widok zalśniły mu oczy. Brower dostał damę trefl i w żaden sposób nie mogłem pojąć, dlaczego nie spasował. Karta szła mu równie paskudnie, jak przez cały wieczór.

Atmosfera nieco się rozgrzała. Baker postawił pięć dolarów, Davidson przebił o drugą piątkę, Brower sprawdził. Jack Wilden powiedział:

- Zdaje się, że niczego nie zwojuję moją parą - i rzucił karty. Ja podniosłem stawkę o kolejne pięć dolarów. Baker sprawdził i poszedł w moje ślady.

Nie będę was nużyć zbyt szczegółowym sprawozdaniem, powiem jedynie, że każdy z nas trzykrotnie podnosił stawkę. Brower tylko sprawdzał przy każdej przebitce i sam podnosił stawkę, zawsze czekając, aż wszystkie ręce wycofają się znad stołu, zanim dorzucił pieniądze do puli. A znajdowała się w niej pokaźna kwota, nieco ponad dwieście dolarów, gdy French podsunął nam ostatnie karty odwrócone koszulką do góry.

Nastąpiła chwila ciszy, choć ja nie czułem poruszenia. Miałem strita, a z tego, co widziałem, mogłem na nim dobrze wyjść. Baker dorzucił kolejną piątkę, Davidson przebił i wszyscy czekaliśmy na to, co zrobi Brower. Miał lekkie rumieńce od alkoholu, zdjął krawat i rozpiął drugi guzik u koszuli, lecz wydawał się zupełnie spokojny.

- Dokładam i jeszcze pięć dolarów - powiedział. Otworzyłem szeroko oczy, gdyż spodziewałem się, że spasuje. Wiedziałem, że muszę walczyć o wygraną, więc podniosłem stawkę o kolejną piątkę. Nie mieliśmy ograniczeń co do liczby przebitek przy ostatniej turze, pula puchła zatem w zawrotnym tempie. Wycofałem się pierwszy, poprzestawszy na sprawdzaniu, gdyż zyskiwałem coraz większą pewność, iż ktoś musi mieć fula. Baker zrezygnował po mnie; spoglądał nieufnie to na parę asów Davidsona, to na Browera, który udawał, że ma wspaniałe karty. Baker nie był najlepszym graczem, lecz na tyle wprawnym, by wyczuć podejrzaną sytuację.

Davidson i Brower podnosili stawkę jeszcze z dziesięć razy, może nawet więcej. Baker i ja towarzyszyliśmy im, niechętnie myśląc o rozstaniu z zainwestowanymi sporymi sumkami. Kiedy wreszcie skończyły się nam żetony, banknoty przykryły je niczym zaspy śniegu.

- Ha - odezwał się wreszcie Davidson. - Teraz chyba sprawdzę. Jeśli blefujesz, Henry, robisz to znakomicie. Ale to ja wygrałem, a jutro Jack ma przed sobą długą drogę. - Po tych słowach położył na stercie banknotów pięciodolarówkę i powiedział: - Sprawdzani.

Nie wiem jak inni, ale ja doznałem wyraźnej ulgi, która miała bardzo niewielki związek z pokaźną kwotą, jaką utopiłem w puli. Gra zaczynała się robić ostra, a choć Baker i ja mogliśmy sobie pozwolić na przegraną, w przypadku Jase Davidsona sprawa przedstawiała się odmiennie. Nie powodziło mu się najlepiej; żył z funduszu powierniczego - niezbyt wielkiego - zostawionego mu przez ciotkę. A Brower... jak zniósłby przegraną? Pamiętajcie, panowie, że do tego czasu w puli było już ponad tysiąc dolarów.

Tu George zrobił pauzę. Jego fajka zgasła.

- I co się stało? - Adley pochylił się ku niemu. - Nie dręcz nas, George. Ledwie możemy usiedzieć na miejscu. Wstrząśnij nami lub nas uspokój.

- Cierpliwości - odparł George ze spokojem. Wyjął zapałkę, potarł ją o podeszwę buta i pyknął z fajki. Czekaliśmy w napięciu, nie odzywając się ani słowem. Wicher wył za oknem i szarpał okapem.

Wreszcie, gdy fajka była już gotowa i wszystko znalazło się na swoim miejscu, George podjął opowiadanie.

- Jak wiecie, zgodnie z zasadami pokera osoba, która sprawdza, najpierw pokazuje swoje karty. Ale Bakerowi spieszyło się, by rozładować napięcie: odwrócił jedną z kart na stole i ukazał karetę króli.

- No, to leżę - powiedziałem. - Ja mam strita.

- Mam cię - zwrócił się Davidson do Bakera i pokazał dwie z kart na stole. Dwa asy, razem kareta. - Cholernie dobra gra. - I zaczął zgarniać ku sobie ogromną stertę banknotów.

- Zaraz! - zawołał Brower. Nie chwycił Davidsona za rękę, jak zrobiłaby to większość z nas, lecz ton jego głosu w zupełności wystarczył. Davidson spojrzał na niego i aż otworzył usta. Brower odwrócił wszystkie trzy ze swoich kart dodatkowych i zaprezentował nam pokera, od ósemki do damy. - Zdaje się, że to bije twoje asy? - spytał grzecznie.

Davidson spurpurowiał, potem pobladł.

- Tak - powiedział przeciągle, jakby dopiero teraz pojął, co się stało. - Tak, rzeczywiście.

Oddałbym wiele, żeby się dowiedzieć, co popchnęło Davidsona do tego, co następnie uczynił. Wiedział o niezwykłej awersji Browera, który zaprezentował ją tego wieczora na dziesiątki najróżniejszych sposobów. Być może zapomniał o niej, porwany pragnieniem okazania Browerowi (i nam), iż potrafi przeboleć przegraną i przyjąć ją w szlachetny sposób. Mówiłem już, że przypominał nieco szczeniaka, a taki gest z pewnością leżał w naturze Davidsona. Ale szczeniaki potrafią także ugryźć, gdy się je sprowokuje. Nie mają morderczych skłonności - żaden szczeniak nie rzuci się nikomu do gardła, lecz wiele już razy chirurg zszywał palce tych, którzy zbyt długo drażnili się z pieskiem, odbierając mu kapeć czy gumową kość. To także leżało w naturze Davidsona... o ile sobie przypominam.

Jak powiedziałem, dałbym wiele, żeby się dowiedzieć... lecz w tej chwili liczy się tylko to, co z tego wynikło.

Kiedy Davidson cofnął dłonie znad stołu, Brower sięgnął ku banknotom. W tej samej chwili Davidson rozpromienił się w przyjaznym uśmiechu, porwał dłoń Browera i uścisnął ją mocno.

- Wspaniała rozgrywka, Henry, wyśmienita! Nie sądzę, żebym kiedykolwiek...

Brower wydał z siebie cienki, kobiecy krzyk, upiorny w ciszy opustoszałego pokoju gier i cofnął się gwałtownie. Żetony i banknoty rozsypały się na wszystkie strony, stół się zachwiał i niemal przewrócił. Wszyscy siedzieliśmy jak sparaliżowani tym nagłym obrotem sprawy, niezdolni do ruchu. Brower wstał chwiejnie, wyciągając przed siebie dłoń niczym męska wersja Lady Makbet. Pobladł jak trup, a wyraz zgrozy, który wykrzywił jego twarz, był doprawdy nie do opisania samymi słowami. Poczułem skurcz przerażenia, jakiego nie zaznałem nigdy przedtem ani potem, gorszy nawet od tego, który przeszył mnie na widok telegramu z wiadomością o śmierci Rosalie.

Potem Brower zaczął jęczeć. Był to głuchy, okropny dźwięk, dochodzący jakby z grobu. Pamiętam, że pomyślałem "Mój Boże, ten człowiek zupełnie oszalał"... i nagle powiedział coś niebywale dziwacznego:

- Silnik... zostawiłem włączony silnik w automobilu... Boże, strasznie przepraszam!

I puścił się pędem ku schodom do głównego holu. Ja pierwszy odzyskałem przytomność umysłu. Zerwałem się z krzesła i wypadłem z sali, zostawiając Bakera, Wildena i Davidsona przy stole z ogromną stertą pieniędzy, które wygrał Brower. Wyglądali jak inkaskie posągi na straży plemiennego skarbca.

Drzwi nadal się kołysały, a gdy wypadłem na ulicę, natychmiast ujrzałem Browera, stojącego na krawężniku i daremnie wypatrującego taksówki. Na mój widok wzdrygnął się tak żałośnie, że mimo woli poczułem litość zmieszaną z ciekawością.

- Zaczekaj! - zawołałem. - Przepraszam za Davidsona, jestem pewien, że nie zrobił tego umyślnie. Mimo to, skoro musiałeś wyjść, to musiałeś, lecz zostawiłeś sporą sumkę i trzeba, żebyś ją otrzymał.

- Nie powinienem przychodzić - jęknął - ale byłem tak spragniony czyjegokolwiek towarzystwa, że... że... - Zupełnie bezmyślnie wyciągnąłem rękę, żeby go dotknąć - najbardziej naturalny gest wobec pogrążonego w rozpaczy człowieka, na co Brower cofnął się gwałtownie i krzyknął:

- Nie dotykaj mnie! Czy jeden nie wystarczy? O Boże, dlaczego nie mogę umrzeć?

Nagle w oczach rozjarzyło mu się światełko, gdy spojrzał na bezpańskiego psa o zapadniętych bokach i zmierzwionej, wyleniałej sierści, który wlókł się opustoszałą o poranku ulicą. Kundel miał wywieszony język i utykał, podkuliwszy jedną łapę. Zdaje się, że szukał kubłów ze śmieciami, w których mógłby znaleźć pożywienie.

- To mógłbym być ja - powiedział Brower w zamyśleniu, jakby do siebie. - Opuszczony przez wszystkich, zmuszony do samotności, wyłażący ze swej kryjówki tylko wtedy, gdy wszelkie żywe istoty są bezpieczne za zamkniętymi drzwiami. Parias!

- Cóż znowu - odezwałem się dość surowo, gdyż jego słowa wydały mi się zanadto melodramatyczne. - Przeżyłeś jakiś okropny wstrząs i najwyraźniej spotkało cię coś, co źle wpłynęło na twoje nerwy, lecz podczas wojny widziałem tysiące rzeczy, które...

- Nie wierzysz mi, prawda? - przerwał. - Sądzisz, że to atak histerii?

- Słuchaj, stary, doprawdy nie mam pojęcia, co to za atak albo kogo ty atakujesz, ale wiem, że jeśli dłużej postoimy na tym wilgotnym powietrzu, obaj nabawimy się grypy. Więc zechciej wrócić ze mną do środka, tylko do hallu, jeśli wolisz, a ja poproszę Stevensa, żeby...

Jego oczy nabrały tak dzikiego spojrzenia, że poczułem się w najwyższym stopniu nieswojo. Nie zostało w nim ani krzty zdrowych zmysłów, a jego widok przywiódł mi na myśl szaleńców, których zwykle przywożono z linii frontu: mamroczących bezładnie i rzucających przekleństwa - cienie ludzi o strasznych, pustych oczach jak czeluście piekielne.

- Może zechcesz zobaczyć, jak wyrzutki porozumiewają się ze sobą? - spytał nagle, jakby nie słyszał moich słów. - Patrz więc, czego się nauczyłem w owych cudzoziemskich portach!

Niespodziewanie podniósł głos i rzucił rozkazująco:

- Psie!

Kundel uniósł łeb, spojrzał na niego nieufnie kaprawymi oczami (jedno lśniło wściekłą złośliwością, drugie było zasnute bielmem) i z ociąganiem podszedł do niego, kulejąc.



Widać było, że nie chciał zbliżyć się do Browera. Skomlał, warczał i podkulił zmierzwiony ogon pod siebie, lecz coś jakby go pchało. Przyczołgał się do stóp Browera i legł na ziemi, popiskując i drżąc. Jego sparszywiałe boki unosiły się i zapadały jak miechy, a zdrowe oko obrzydliwie wyszło z orbit.

Brower parsknął strasznym, rozpaczliwym chichotem, który nadal nawiedza mnie we śnie i kucnął przy psie.

- Widzisz? - rzucił do mnie. - Poznał swego... i wie, co mu przynoszę!

Wyciągnął rękę do kundla, który zawył ponuro i obnażył kły.

- Nie! - krzyknąłem ostro. - Ugryzie cię!

Brower jakby mnie nie słyszał. W świetle latarni jego twarz wydawała się sina, ohydna, a oczy wyglądały jak czarne dziury wypalone w pergaminie.

- Nonsens - powiedział przeciągle, wabiąco. - Nonsens. Ja tylko chcę mu uścisnąć łapę... tak jak to zrobił ze mną twój przyjaciel!

I nagle złapał psią łapę i potrząsnął nią. Kundel zawył okropnym głosem, lecz nie próbował go ugryźć.

Raptem Brower wstał. Szaleństwo Zniknęło mu z oczu i gdyby nie wyjątkowa bladość, znowu wyglądałby jak człowiek, który tak grzecznie zaproponował nam swój udział przy grze.

- Odchodzę - szepnął. - Proszę wyjaśnić przyjaciołom, że żałuję swego idiotycznego zachowania i przeprosić ich. Być może kiedyś trafi mi się okazja, by... odkupić swoje grzechy.

- To my powinniśmy przeprosić - odparłem. - A pieniądze? Jest tego ponad tysiąc dolarów.

- Ach, tak! Pieniądze! - Przy tych słowach na jego wargach pojawił się najbardziej gorzki uśmiech, jaki zdarzyło mi się widzieć.

- Nie musisz wchodzić - dodałem. - Jeśli obiecasz, że zaczekasz tu na mnie, przyniosę ci je. Obiecujesz?

- Tak. Obiecuję, skoro chcesz. - I spojrzał w zadumie na psa, skomlącego u jego stóp. - Być może chciałby pójść do mego domostwa i zjeść pierwszy przyzwoity posiłek w swym nędznym życiu. - Tu gorzki uśmiech znowu powrócił.

Zostawiłem go, zanim zdążył zmienić zdanie, i wbiegłem do budynku. Ktoś - prawdopodobnie Jack Wilden; on zawsze miał do tego głowę - wymienił już żetony na gotówkę i poukładał pieniądze na środku zielonego stolika. Nikt się nie odezwał, kiedy je zbierałem. Baker i Wilden palili w milczeniu, Jason Davidson siedział ze zwieszoną głową i wzrokiem wbitym w buty; na jego twarzy malowały się wstyd i desperacja. Dotknąłem przelotnie jego ramienia, a on spojrzał na mnie z wdzięcznością.

Kiedy znowu znalazłem się na ulicy, nie było na niej żywego ducha. Brower zniknął. Stałem z dłońmi pełnymi banknotów i rozglądałem się, lecz nie zauważyłem żadnego ruchu. Zawołałem raz, przyciszonym głosem, na wypadek gdyby Brower stał gdzieś w cieniu. Nie otrzymałem odpowiedzi. Potem przypadkiem spojrzałem w dół. Bezpański pies nadal tu był, ale jego ziemska tułaczka po śmietnikach dobiegła końca. Był martwy jak kawał drewna. Pchły i kleszcze porzuciły jego ciało i oddalały się całymi kolumnami. Odskoczyłem, przejęty odrazą, lecz także dziwną, hipnotyczną zgrozą. Miałem przeczucie, że Henry Brower nie zniknął jeszcze z mojego życia i tak właśnie było, choć nigdy więcej go nie spotkałem.


Ogień na kominku przygasł i zimno zaczęło wypełzać z kątów, lecz nikt się nie poruszył ani nie przemówił, gdy George znowu zapalał fajkę. Westchnął, wyprostował nogi z trzaskiem wiekowych stawów i podjął opowiadanie.

- Nie muszę chyba mówić, że wszyscy uczestnicy gry byli zgodni w tej kwestii: musimy odnaleźć Browera i oddać mu pieniądze. Pewnie teraz uznano by nas za niespełna rozumu, lecz w tamtych czasach honor był w większej cenie. Davidson porzucił nas w okropnym stanie. Starałem się go pocieszyć, lecz tylko pokręcił głową i odszedł. Nie zatrzymywałem go. Po przespanej nocy wszystko wygląda inaczej, a mogliśmy razem ruszyć na poszukiwanie Browera. Wilden miał wyjechać z miasta, Baker zaś musiał się oddać "obowiązkom towarzyskim". Wydawało mi się, że w ten sposób Davidson zdoła odzyskać szacunek do siebie.

Jednak gdy następnego ranka pojawiłem się w jego mieszkaniu, okazało się, iż jeszcze spał. Z uwagi na jego młody wiek pozwoliłem mu dalej odpoczywać, a sam ruszyłem na poszukiwanie podstawowych faktów.

Przede wszystkim zadzwoniłem tutaj i porozmawiałem ze Stevensem... - George odwrócił się do Stevensa i uniósł brew.

- Moim dziadkiem, proszę pana - wyjaśnił kamerdyner.

- Dziękuję.

- Bardzo proszę.

- A zatem rozmawiałem z dziadkiem Stevensa. Stał dokładnie w tym samym miejscu, gdzie teraz znajduje się Stevens. Powiedział, że Raymond Greer, z którym widywałem się od czasu do czasu, niekiedy rozmawiał z Browerem. Greer pracował w miejskiej komisji handlowej, więc niezwłocznie poszedłem do jego gabinetu w Flatiron Building. Odnalazłem go, a on natychmiast mnie przyjął.

Gdy streściłem mu wypadki poprzedniego wieczoru, na jego twarzy pojawił się wyraz litości, goryczy i niepokoju.

- Biedny stary Henry! - wykrzyknął. - Wiedziałem, że musi do tego dojść, lecz nie spodziewałem się, że tak szybko!

- Do czego? - spytałem.

- Załamania. Zaczęło się podczas jego rocznego pobytu w Bombaju i sądzę, że tylko Henry zna całą prawdę, lecz opowiem panu to, co jest mi wiadome.

Opowieść, którą owego dnia usłyszałem w gabinecie Greera, tylko spotęgowała współczucie i zrozumienie, jakie żywiłem do Henry Browera. Okazało się, iż nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności został on wplątany w prawdziwą tragedię. I, jak w klasycznych tragediach scenicznych, wynikała ona z fatalnej przywary - w przypadku Browera z roztargnienia.



1   ...   24   25   26   27   28   29   30   31   ...   49


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna