Stacja paliw płynnych



Pobieranie 1,62 Mb.
Strona9/12
Data16.02.2018
Rozmiar1,62 Mb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   12



4.9. Ochrona przed osuwiskami
4.9.1. Charakterystyka i ocena aktualnego stanu
Obszar całej gminy, a szczególnie jego południowo-wschodnia część (to jest stoki Skrzycznego i Małego Skrzycznego oraz południowe zbocza Klimczoka i Magury), charakteryzuje się dużymi predyspozycjami do powstawania osuwisk. Występują tu liczne osuwiska czynne, ustabilizowane i nieczynne oraz obszary w znacznym stopniu podatne do powstawania osuwisk.

Proces przeobrażania i niszczenia powierzchni ziemi w naturalnym środowisku zwany jest erozją geologiczną. Natomiast w środowisku podlegającym gospodarczej ingerencji człowieka nosi nazwę erozji przyśpieszonej (antropogenicznej). Współcześnie dominuje erozja przyśpieszona, inicjowana i potęgowana różnymi formami antropopresji.

Przestrzenne rozmieszczenie i nasilenie erozji zależy od czynników przyrodniczych (erozja potencjalna) i przyrodniczo-gospodarczych (erozja aktualna).

Tereny erodowane, w tym zwłaszcza agroekosystemy cechują się znacznie zachwianą równowagą biologiczną, prowadzącą do negatywnych i najczęściej trwałych zmian warunków ekologicznych i techniczno-organizacyjnych. W wyniku erozyjnego degradowania gleb, deformowania rzeźby terenu, zakłócania stosunków wodnych, pogarszania warunków do wzrostu i rozwoju roślin, a także niszczenia urządzeń technicznych. Obniżają się homeostateczne zdolności ekosystemów, zapewniające trwałość i możliwość samoregeneracji krajobrazu.

Na rozmiary potencjalnego zagrożenia procesami erozji wodnej oraz na ich występowanie, największy wpływ mają opady atmosferyczne (czynnik sprawczy), ukształtowanie rzeźby terenu, budowa geologiczno-glebowa i sposób użytkowania ziemi.

Osuwanie, czyli przemieszczanie się po stoku mas ziemnych zachodzi początkowo tylko pod wpływem siły grawitacji, a później z udziałem wody jako czynnika transportującego.


Główne przyczyny inicjujące ruch osuwiskowy, to:

  • silne nasiąknięcie mas gruntu wodą opadową, zwłaszcza deszczową

  • wzrost stromości zbocza wskutek podcinania, np. przez erozję wgłębną lub wykopy,

  • zwiększenie obciążenia gruntu, np. zabudową,

  • wstrząsy tektoniczne lub drgania mechaniczne.

O stopniu zagrożenia gleb erozją decydują czynniki naturalne, jak: rzeźba terenu, podatność gleby na rozmywanie i wielkość opadów. W dużym stopniu zagrożenie erozją może być modyfikowane sposobem użytkowania gruntów. Zagrożenie to wymusza najczęściej zachowanie, bądź wprowadzenie na danym terenie ochronnych form użytkowania gruntów, głównie lasów i trwałych użytków zielonych oraz ograniczenia zainwestowania.

Osuwanie się mas budujących zbocze zachodzi niespodziewanie lub poprzedzają je rysy, pęknięcia, szczeliny, zaznaczające miejsce oderwania się masy.

Możliwość oddziaływania człowieka na ujemne skutki intensywnych opadów uwidacznia się w chwili tworzenia spływu powierzchniowego. Efekty może przynieść właściwie prowadzona gospodarka gruntami, szczególnie na stokach otaczających cieki w zlewni. Według obserwacji Inspektoratu Eksploatacji Wód w Żywcu ODGW, utwardzenie i wyasfaltowanie w Szczyrku dróg na stokach oraz budowa rowów odwadniających wzdłuż nich w okresie ostatnich 20 lat, skróciła dwukrotnie czas obiegu wody do głównego cieku. Zmniejszenie obszarów zalesionych z przekształceniem ich w tereny pastwisk lub obszary zadarnione jest niekorzystne dla ochrony przed powodzią. Zmniejsza się retencja wody w gruncie oraz przyspiesza prędkość wpływającej po stoku wody, wywołując w efekcie destrukcję górnej warstwy gleby, a w cieku przyspieszając tworzenie się fali powodziowej i zmniejszając jej rozmiar. Tarasowate ukształtowanie powierzchni gruntów ornych i pastwisk oraz prowadzenie przez służby leśne dróg o małym spadku, wyposażonych w progi regulujące spływ wód stanowi ochronę przed erozją powodowaną przez ściekające zboczami górskimi wody. Natomiast wyrównywanie powierzchni zboczy z likwidacją terasów zmniejszających lokalnie stoczystość terenu wpływa niekorzystnie na ochronę przeciwpowodziową.



4.9.2. Cele i kierunki działań do 2015 roku
Na podstawie Mapy Geologicznej Polski wyznaczone zostały na terenie Gminy Szczyrk obszary osuwisk, dla których ustalone zostały określone uwarunkowania, w celu wyeliminowania potencjalnych zagrożeń konstrukcji budowlanych.

Wyznaczono zasięgi stref osuwisk, dla których ustalono:



  • zakaz nowej zabudowy

  • nakaz opracowania ekspertyz i wykonania zabezpieczeń dla zagrożonych budynków i budowli istniejących

  • zabezpieczenie istniejącej zieleni wysokiej przed powstawaniem rumowisk

  • planowe zadrzewienia, zadarnienia i zazielenienia wzmacniające warstwę wierzchnią osuwiska, jako działania przeciwdziałające erozji gleb,

  • wykonanie zabezpieczeń terenów polegających na: murach i wałach oporowych, mikropalowaniu, petryfikacji zbocza, drenażach i melioracji przyspieszających odprowadzenie nadmiaru wód opadowych.

Dla obszarów osuwisk ustabilizowanych ustala się następujące uwarunkowania:



  • planowane inwestycje drogowe i infrastrukturalne oraz budynki powinny być poprzedzone dokonaniem odwiertów kontrolnych do głębokości wykluczającej w sposób wystarczający możliwość zachodzenia podmiotowych procesów,

  • w przypadku niekorzystnych wyników należy dobrać rozwiązania technologiczne i inżynierskie, tak, aby w sposób skuteczny zabezpieczyć się przed potencjalnym zabezpieczeniem,

  • w skrajnych przypadkach wyniki opinii mogą wykluczyć możliwość realizacji obiektu lub budowli o dopuszczonych w planie parametrach ustalając zakaz zabudowy /przesądzenie to będzie zgodne z uchwałą planu, gdyż na etapie jego opracowania nie ma zakresowej, prawnej ani technicznej możliwości przewidzenie zaistnienia opisanego przypadku/,

  • ustala się możliwość adaptacji zabudowy istniejącej w ramach której dopuszcza się działania inwestycyjne, takie jak remont, przebudowy poprzedzone w/w opinią.

W/w wymogi winny być każdorazowo wpisane do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla wymienionych inwestycji.

Generalnie polityka ochrony przed osuwiskami Gminy Szczyrk obejmuje następujące formy:


  • ograniczenie zabudowy zboczy górskich, powyżej 600 m. npm, co wiąże się z „dziurawieniem” zbocza budową dróg dojazdowych i infrastruktury technicznej

  • przekazywanie odłogowanych gruntów rolnych do zalesienia

  • budowa z rumoszu skalnego zapór przeciwosuwiskowych

  • regulacja potoków Biłka i Wilczy

  • budowa wodnych zbiorników przeciwpowodziowych na potokach Czyrna, Biła i Malinów.


4.9.3. Mechanizmy prawno-ekonomiczne
Dziedzina ochrony środowiska i również dział ochrona ziemi i gleb podlega własnym rozporządzeniom i normom prawnym zapisanych w obowiązujących aktach prawnych.
Zadania, które należy realizować na terenie Gminy Szczyrk związane z ochroną gruntów przed erozją (na którą gleby występujące na terenie Szczyrku są znacznie narażone), reguluje Ustawa z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych z późniejszymi zmianami.

Również Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo Wodne reguluje sprawy w dziedzinie gospodarowania wodą, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju.

Wody podlegają ochronie, a w szczególności ich ochrona polega na zapobieganiu niekorzystnym zmianom naturalnych przepływów wody, powodujących powstawanie różnego rodzaju osuwisk terenów.
W zakresie ochrony przed osuwiskami obowiązek ten ciąży na organach administracji rządowej i samorządowej.
Analiza formalno-prawna działań związanych z ochroną przed osuwiskami jest pochodną analizy formalno-prawnej z zakresu ochrony powierzchni ziemi i gleb (patrz pkt 4.4.8) oraz pochodną analizy formalno-prawnej z zakresu ochrony przed powodzią (patrz pkt 4.8.3.).

4.9.4. Harmonogram realizacji Programu w zakresie ochrony przed osuwiskami


Lp.

Kluczowe działania, które należy wykonać w celu osiągnięcia oczekiwanych rezultatów

Od kiedy

Do kiedy

Szacowany

budżet

[w tys.PLN]

Źródła

finansowania

Partnerzy

1

2

3

4

5

6

7

1.

Wykonanie zabezpieczeń istniejącej zieleni wysokiej przed powstawaniem rumowisk

2004

2015

100


Środki własne, dotacje i kredyty z funduszy krajowych

Starostwo Powiatowe w Bielsku.

Organizacje ekologiczne



2.

Przeprowadzenie zadrzewień, zadarnień i zalesień wzmacniających wierzchnią warstwę osuwiska

2004

2015

80


Środki własne, dotacje i kredyty z funduszy krajowych

Starostwo Powiatowe w Bielsku.

Organizacje ekologiczne



3.

Wykonanie urządzeń do odprowadzenia nadmiaru wód opadowych z obszarów osuwiskowych i budowa zapór przeciwosuwiskowych z rumoszu skalnego

2004

2015

160


Środki własne, dotacje i kredyty z funduszy krajowych

Starostwo Powiatowe w Bielsku.

Organizacje ekologiczne



4.

Opracowanie ekspertyz i wykonanie zabezpieczeń istn. budynków narażonych na osuwiska

2004

2015


20

Środki własne, dotacje i kredyty z funduszy krajowych

Właściciele prywatnych budynków zlokalizowanych w rejonie osuwisk

5.

RAZEM:







360









4.10. Edukacja ekologiczna
4.10.1. Charakterystyka i ocena aktualnego stanu w dziedzinie

edukacji ekologicznej
Podstawowym dokumentem, z którego wynika światowy nakaz powszechnej edukacji ekologicznej jest „Globalny Program Działań”, czyli Agenda 21 przyjęta na Szczycie Ziemi w Rio de Janeiro w 1992 r.

Stwierdzono w nim, że władze lokalne 179 państw (które podpisały dokument z Rio) „powinny przeprowadzić konsultację ze swoimi obywatelami i sporządzić – lokalną Agendę 21 dla własnych społeczności”.

W skali naszego kraju, takim dokumentem jest „Polityka Ekologiczna Państwa” przyjęta przez Sejm w 1992 roku, a rozwinięciem zadań dotyczących edukacji ekologicznej jest „Polska Strategia Edukacji Ekologicznej” p.t. „Przez edukację do trwałego i zrównoważonego rozwoju”, opracowana przez samodzielny zespół d.s. Edukacji Ekologicznej w Ministerstwie Środowiska.
Miarą przygotowania zawodowego, a także określenia poziomu cywilizacyjnego jest między innymi struktura wykształcenia ludności. Dla potrzeb planistycznych, mających na celu perspektywiczne zagospodarowania jakiegoś terenu, poziom wykształcenia społeczeństwa wydaje się jednym z najważniejszych składników.
4.10.1.1. Programy nauczania
- Przedszkola – w programie nauczania przedszkolnego, treści ekologiczne zawarte są w części haseł dotyczących środowiska, pór roku i towarzyszących im przemian w przyrodzie. Od świadomości ekologicznej nauczyciela przedszkola zależy jak dalece potrafi program nauczania w przedszkolu nasycić treściami ekologicznymi, co potrafi przekazać uczniom w trakcie zabaw, spacerów, czy zajęć plastycznych.
- Szkoła podstawowa – edukacja ekologiczna w szkołach prowadzona jest w formie ścieżek edukacyjnych w trakcie nauczania takich przedmiotów jak: język polski, technika i sztuka. W zakresie edukacji ekologicznej wyznaczone zostały cele, a są to dostrzeganie zmian zachodzących w otaczającym środowisku oraz ich wartościowanie i rozwijanie w dzieciach i młodzieży wrażliwości na problemy środowiska.
- Gimnazjum – w programie ścieżki edukacyjnej w gimnazjum, podobnie jak w szkole podstawowej nie podzielono celów i zadań na kolejne i poszczególne lata. Podział taki jest możliwy i konieczny w przypadku konkretnej szkoły i ramach jakiego przedmiotu prowadzą edukację ekologiczną i które treści programu w jakiej kolejności realizować.
- Szkoły średnie

Geografia – wśród celów nauczania geografii w szkole średniej możemy znaleźć: zdobycie wiedzy o środowisku i realiach w nim zachodzących; zrozumienie przez uczniów złożoności procesów, którym podlega środowisko i konieczności zachowania równowagi w środowisku. W treściach kształcenia, problemy ekologiczne przewijają się często, np.:

* zanieczyszczenie i ochrona wód, zanieczyszczenie i ochrona powietrza, zagrożenie i ochrona lasów, motywy i zasady racjonalnej gospodarki zasobami naturalnymi, uciążliwość przemysłu dla środowiska i zdrowia ludzi, przemiany środowiska w wyniku prowadzenia gospodarki rolnej,

* racjonalne gospodarowanie środowiskiem, wyczerpywanie się możliwości produkcyjnej biosfery, urbanizacja, racjonalne gospodarowanie energią, zagrożenie ekologiczne związane z transportem, oraz odpowiedzialność jednostek i społeczeństw za lokalne środowisko, stanowiące część przestrzeni globalnej.
Biologia i ochrona środowiska – hasła programowe, które wchodzą w skład materiału z ekologii i ochrony środowiska, to m.in.: przyrodnicze podstawy kształtowania środowiska; populacja – struktura, dynamika; biocenoza – podstawowe poziomy troficzne; ekosystem – struktura krążenia materii i przepływ energii, produktywność ekosystemów; homeostaza; sukcesja.
stan zasobów w Polsce i na Świecie;

zasoby odnawialne i nieodnawialne;

racjonalna gospodarka zasobami;

planowanie przestrzenne;

kształtowanie krajobrazu;

degradacja środowiska i sposoby jej przeciwdziałania;

ekologiczne podstawy rekultywacji środowisk zniszczonych;

organizacja ochrony środowiska w Polsce.


Hasła te poparte są analizą materiałów źródłowych, dotyczących aktualnych problemów ochrony środowiska – parków narodowych, rezerwatów przyrody, roślin i zwierząt chronionych, oraz wpływem zanieczyszczeń środowiska na zdrowie człowieka.
4.10.1.2. Zadania w zakresie edukacji ekologicznej
Jednym z istotnych elementów Programu Ochrony Środowiska jest stworzenie w społeczności lokalnej odpowiedniego poziomu świadomości ekologicznej.

Edukacja ekologiczna winna być ukierunkowana głównie na realizację i organizację różnych form zajęć edukacyjnych -–głównie dla dzieci i młodzieży szkolnej, tj.:

* - wycieczki 1-2 dniowe lub warsztaty ekologiczne prowadzone przez profesjonalnych instruktorów i wykładowców, z bogatym i różnorodnym wyposażeniem sal edukacyjnych oraz ścieżkami przyrodniczo-dydaktycznymi w ośrodkach edukacji ekologicznej (OEE), np.:

OEE „Leśnik” w Ustroniu – Jaszowcu

OEE w Istebnej – Dzielcu

OEE w Rajczy – Niekulinie


* - udział w cyklicznych akcjach ekologicznych o zasięgu ponadlokalnym, np. „Dzień Ziemi”, Sprzątanie Świata”, Międzynarodowy Dzień Ochrony Środowiska”.
Formy korzystania z wspomnianych wyżej ośrodków edukacji ekologicznej mogą być okazjonalne – bariera odległości i kosztów transportu utrudnia skutecznie dostęp większej grupie dzieci i młodzieży do wyżej wymienionych form edukacji.
Pomimo braku własnych organizacji i stowarzyszeń ekologicznych, Gmina Szczyrk jest miejscem intensywnej penetracji przyrodniczej i edukacyjnej ze strony organizacji spoza jej terenu, m.in.:

* - Towarzystwa na rzecz Ziemi – akcja sadzenia wierzby nad ciekami, introdukcja bobra, ochrona topoli białej, promocja biologicznej zabudowy rzek;

* - Stowarzyszenia Kulturalno-Ekologicznego „Klub Gaja” (Bielsko-Biała) – ochrona dolin rzecznych;

* - Stowarzyszenia Ekologicznego „BIOS” (Brzeszcze) – rozmaite formy edukacji ekologicznej, skierowanej do różnych grup wiekowych,

* - Stowarzyszenia Ornitologicznego „Czaplon” (Brzeszcze),

* - innych klubów ornitologicznych – obserwacja ptaków, ochrona bociana białego.


Głównym obiektem zainteresowania wyżej wymienionych organizacji są tereny dolin potoków z kompleksami leśnymi i masywami górskimi. Natomiast niektóre akcje, m.in. „akcja sadzenia wierzby”, ma już swoje miejsce w programie edukacji ekologicznej szkół.
Innym ważnym zadaniem z zakresu edukacji ekologicznej jest utworzenie specjalnych szlaków – ścieżek przyrodniczo-dydaktycznych, promujących lokalne wartości środowiska przyrodniczego, które winny obejmować:

tablice poglądowe na trasie ich przebiegu,

broszura (folder) obejmująca opis i komentarz dotyczący interesujących obiektów na trasie ścieżki oraz procesów ekologicznych możliwych do zaobserwowania.
Nowotworzone szlaki górskie i ścieżki przyrodniczo-dydaktyczne będą docelowo łączone z przewidywaną siecią ścieżek rowerowych.
4.10.2. Lista przedsięwzięć priorytetowych w zakresie edukacji ekologicznej
4.10.2.1. Zadania krótkookresowe (2004 – 2006)
Do zadań tych należą:

- utworzenie nowych szlaków górskich i ścieżek przyrodniczo-dydaktycznych

- zorganizowanie programu edukacji ekologicznej dla szkół podstawowych i gimnazjów

- ujednolicenie tras, nazewnictwa i oznakowanie ścieżek rowerowych.


4.10.2.2. Zadania długookresowe (2006 – 2015)
- stworzenie infrastruktury towarzyszącej szlakom górskim ścieżkom rowerowym i przyrodniczo-dydaktycznym,

- promocja edukacyjna głównych walorów przyrodniczych Gminy objętych ochroną prawną.



4.10.3. Określenie proponowanych zadań i szacunkowych kosztów w

edukacji ekologicznej
Tabela Nr 21

Proponowane zadania i szacunkowe koszty

edukacji ekologicznej


Lp.

Nazwa zadania

Okres

realizacji

Szacunkowy

koszt realizacji

(w tys.zł PLN)



Uwagi

1

2

3

4

5

1.

Utworzenie nowych szlaków

górskich i ścieżek przyrodniczo-

dydaktycznych (dla celów

edukacji ekologicznej)


2004-2015

50

- opracowanie merytoryczne

- wykonanie tablic informacyjnych

- oznakowanie

- druki folderów


2.

Opracowanie programów edukacji ekologicznej dla szkół podstawowych i gimnazjalnych

2004-2006


10


dotacje z funduszy PPP (partnerstwa publiczno-prywanego).

3.

Realizacji programu edukacji ekologicznej (kontynuacja) + wydawnictwa ekologiczne (foldery, broszury, ulotki)

2004 – 2015


30


- wyjazdy do Ośrodków eduka-cji ekologicznej;

- udział w cyklicznych akcjach ekologicznych („Dzień Ziemi”, Sprzątanie Świata”, „Międzynarodowy Dzień Ochrony Środowiska”);





RAZEM:

90


4.10.4. Analiza formalno prawna
Przepisy dotyczące swobodnego dostępu społeczeństwa do informacji o środowisku są składową podstawy systemu prawa ekologicznego i jest to jedno z rozwiązań prawnych wytyczających politykę Unii Europejskiej. Swobodny dostęp do informacji o środowisku oraz wymiana pełnej i dokładnej informacji charakteryzuje system demokratyczny państwa, dzięki któremu możliwy jest proces interakcji i wzajemnego oddziaływania na siebie różnych grup (społeczeństwa, biznesu i władz). Obecnie nie ma generalnej pozytywnej regulacji dotyczącej prawa społeczeństwa do informacji a istniejące regulacje są niedoskonałe.
Bez możliwie wczesnej regulacji prawa dostępu do informacji ekologicznej, proces dostosowania polskiego prawa ochrony środowiska, nie będzie możliwy do zrealizowania. Dostosowanie polskich regulacji prawnych do wymagań prawa wspólnotowego będzie etapem do rozwiązania problemów występujących w Polsce, związanych z dostępem do informacji o środowisku (jawność funkcjonowania administracji, powstanie poinformowanego społeczeństwa, poprawa obiegu informacji w zakresie ochrony środowiska i poprzez to poprawa efektywności działania w tym zakresie). Prawo do informacji o środowisku jest jednym z zadań w zakresie wdrażania do –praktyki zasad zrównoważonego rozwoju.

Obowiązujące regulacje prawa wspólnotowego

1. Dyrektywa Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobodnego dostępu do informacji o środowisku

2. Dyrektywa Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 w sprawie oceny i zarządzania jakością powietrza.

3. Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 w sprawie zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniu środowiska.

4. Dyrektywa Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 w sprawie standaryzacji i racjonalizacji raportów z wprowadzania w życie postanowień niektórych dyrektyw dotyczących środowiska.
Aktualny stan prawa polskiego

1. Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. Nr 77, poz. 335)

2. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 z późniejszymi zmianami).

3. Ustawa z dnia 31 stycznia 1980 o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. Nr 49 z 1994 – z późniejszymi zmianami)

4. Ustawa z dnia 29 czerwca 1995 o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439)

5. Ustawa z dnia 28 września 1991 o lasach (Dz.U. Nr 101, poz. 444 z późniejszymi zmianami).

6. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego.

7. Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 – Prawo Prasowe (Dz.U. Nr 5, poz. 24, z 1998 nr 41 poz. 324, z 1989 nr 34, poz. 178, 1990 nr 29, poz. 173, z 1991 nr 100, poz.442.

8. Konstytucja Rzeczypospolitej Polski.

4.10.5. Matryca logiczna



Cele

Rezultaty

Logika interwencji

Obiektywnie sprawdzalne wyznaczniki

osiągnięć

Źródła i sposoby

weryfikacji

Założenia

Cel

nadrzędny



Wzrost wykształcenia mieszkańców w zakresie ekologii oraz rozwój ich zdolności adaptacyjnych do zmian społecznych i gospodarczych

Obniżenie poziomów szkodliwego promieniowania elektromagnetycznego w środowisku


Pomiary poziomów promieniowania niejonizującego





Cele


szczegółowe

Programu


Edukacja ekologiczna nauczycieli

Tworzenie ośrodków edukacji ekologicznej

Realizacja programu edukacji ekologicznej dla szkół podstawowych i gimnazjów

Tworzenie kół ekologicznych



Organizacja wystaw proekologicznych

Promocja gospodarstw ekologicznych

Szkolenia i pokazy praktyczne dla rolników i działkowców w zakresie gospodarki ekologicznej


Wzrost świadomości ekologicznej dzieci i młodzieży

Większa dostępność lepszych pozycji metodycznych związanych z ekologią

Usuwanie złych nawyków, takich jak: traktowanie rzek, potoków i lasów jako wysypisk śmieci

Prawidłowe postępowanie z pestycydami, szczególnie w małych gospodarstwach

Produkcja żywności dobrej jakości



Główny Urząd Statystyczny

Urząd Gminy w Szczyrku

Pozyskanie inwestorów

Pozyskanie odpowiednich środków finansowych



Oczekiwane

rezultaty



Poprawa stanu środowiska naturalnego dzięki wyższej świadomości ekologicznej społeczeństwa








Ogólny wzrost wykształcenia mieszkańców w dziedzinie ekologii


1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   12


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna