Sprawozdanie Rzeczypospolitej Polskiej z realizacji postanowień Konwencji o prawach dziecka w latach 1999-2010 spis treśCI



Pobieranie 1,26 Mb.
Strona9/25
Data15.02.2018
Rozmiar1,26 Mb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   25

Regulacje prawne pozwalające na karanie aktów tortur

  1. Podstawą dla ścigania czynów stanowiących akty tortur a niebędących zbrodniami wojennymi jest art. 246 Kk. Przepis ten przewiduje odpowiedzialność karną funkcjonariusza publicznego lub osoby działającej na polecenie funkcjonariusza publicznego, jeżeli w celu uzyskania określonych zeznań, wyjaśnień, informacji lub oświadczenia stosuje on przemoc, groźbę bezprawną lub w inny sposób znęca się fizycznie lub psychicznie nad inną osobą. Czyn ten jest zagrożony karą pozbawienia wolności od roku do lat 10.

  2. W art. 247 § 1 Kk przewidziano odpowiedzialność karną za znęcanie się fizyczne lub psychiczne nad osobą pozbawioną wolności. Czyn ten jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, natomiast typ tego przestępstwa kwalifikowany ze względu na szczególne okrucieństwo w działaniu sprawcy – karą pozbawienia wolności od roku do lat 10 (§ 2). Funkcjonariusz publiczny, który wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia takiego przestępstwa, odpowiada w granicach sankcji przewidzianej dla sprawcy (§ 3).

Odpowiedzialność karną za znęcanie się fizyczne lub psychiczne nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny przewidziano w art. 207 Kk. Czyn ten zagrożony jest karą pozbawienia wolności
od 3 miesięcy do lat 5, natomiast gdy sprawca działa ze szczególnym okrucieństwem – karą pozbawienia wolności od roku do lat 10. Jeżeli następstwem znęcania się jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Kodeks karny nie zawiera definicji znęcania się. Znaczenie tego pojęcia wyjaśnił jednak Sąd Najwyższy m.in. w uchwale z dnia 9 czerwca 1976 r. (VI KZP 13/75) uznając,


że: „Ustawowe określenie znęca się oznacza działanie albo zaniechanie, polegające
na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych, powtarzającym się w czasie albo jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym
w czasie (OSNKW 1976, nr 7-8, poz. 86). Natomiast w uzasadnieniu wyroku z 27 lutego 2002 r. (II KKN 17/00) uznał, że „znamię czasownikowe znęca się oznacza, iż występek ten najczęściej jest realizowany przez wielokrotne zamachy (chociaż w sytuacji wyjątkowej wystarczy jednorazowy zamach)” (OSNKW 2002 nr 7-8, poz. 55). Wobec powyższego, można stwierdzić, że praktyka polskiego wymiaru sprawiedliwości nie napotyka trudności interpretacyjnych związanych z definiowaniem czynów określanych
w Kodeksie karnym jako znęcanie się.

Znęcanie fizyczne może polegać na biciu, głodzeniu ofiary, duszeniu, przypalaniu, kaleczeniu itp. Znęcanie psychiczne polega natomiast na psychicznym dręczeniu ofiary np. poprzez lżenie, poniżanie, szydzenie, grożenie itp. Do popełnienia tego przestępstwa nie jest konieczna fizyczna ingerencja sprawcy a wystarczy jego negatywny wpływ na psychikę ofiary.



Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że pojęcie „fizycznego i psychicznego znęcania się” odpowiada w pełni pojęciu „tortur” w rozumieniu Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.

  1. Ponadto Kodeks karny zawiera szereg szczegółowych norm penalizujących konkretne przypadkami nieludzkiego i okrutnego traktowania. W szczególności wskazać należy:

  • art. 148 § 2 Kk, przewidujący karę pozbawienia wolności od lat 8, karę 25 lat pozbawienia wolności albo karę dożywotniego pozbawienia wolności dla sprawcy zabójstwa popełnionego m. in. ze szczególnym okrucieństwem,

  • art. 189 § 2 Kk, przewidujący karę od roku do lat 10 pozbawienia wolności dla sprawcy, który pozbawia inną osobę wolności, jeżeli pozbawienie wolności trwało dłużej niż 7 dni. Jeżeli pozbawienie wolności łączyło się ze szczególnym udręczeniem sprawca podlega karze pozbawienie wolności na czas nie krótszy niż 3 lata – art. 189 § 3 Kk,

  • art. 207 § 2 Kk, przewidujący karę od roku do lat 10 dla sprawcy, który ze szczególnym okrucieństwem znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny.

  1. Przestępstwo „fizycznego lub psychicznego znęcania się” zgodnie z polskim ustawodawstwem jest ścigane w trybie publiczno-skargowym. Pokrzywdzonym przysługuje prawo złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, a ponadto mają prawo wniesienia prywatnego aktu oskarżenia do sądu w przypadku dwukrotnego wydania przez prokuratora postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania (art. 55 § 1 i 330 § 2 Kpk). Natomiast w przypadku braku reakcji organu powołanego do prowadzenia postępowania przygotowawczego na złożone zawiadomienie pokrzywdzonemu, który składał zawiadomienie o przestępstwie, służy zażalenie (art. 306 § 3 Kpk). Pokrzywdzony przestępstwem jest stroną postępowania przygotowawczego, natomiast zgodnie z art. 53 Kpk przed sądem mogą występować jako strona w charakterze oskarżyciela posiłkowego obok oskarżyciela publicznego lub nawet zamiast niego.

W wyniku nowelizacji Kodeksu postępowania karnego (ustawa z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych) wprowadzono przepis art. 51 § 3 Kpk, który pozwala wykonywać prawa pokrzywdzonego przez osobę, pod której pieczą pokrzywdzony pozostaje, jeżeli jest on nieporadny, w szczególności ze względu na wiek lub stan zdrowia.

C. Budżet

  1. W myśl założeń Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie oraz przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie,
    za działania w zakresie bardziej skutecznej ochrony ofiar przemocy oraz pracę ze sprawcami przemocy w rodzinie odpowiedzialne są samorządy powiatowe i gminne.

W 2006 r. powstały 33 specjalistyczne ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy
w rodzinie, natomiast programom korekcyjno-edukacyjnym zostało poddanych około 960 sprawców przemocy w rodzinie.

W 2006 r. wydano ponad 8.846.000 zł, na przekształcenie lub utworzenie i utrzymanie specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie oraz na realizację programów korekcyjno-edukacyjnych dla sprawców przemocy w rodzinie.

Na zadania wynikające z ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, a także na realizację Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie budżet państwa przeznaczył kwotę w wysokości ponad 9.386.000 zł.

W ramach realizacji ww. Programu w 2007 r. wydatkowano kwotę ponad 12.367.000 zł na następujące działania:

1) utrzymanie specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie;

2) realizacja programów korekcyjno-edukacyjnych dla sprawców przemocy w rodzinie;


3) Zgodnie z Zarządzeniem Nr 27 Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 marca 2007 r. został utworzony Zespół Monitorujący realizację Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Najważniejsze działania Zespołu:

  • Powołanie Grupy Roboczej Zespołu Monitorującego Realizację Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. W skład Grupy Roboczej weszli przedstawiciele Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwa Zdrowia, Ministerstwa Edukacji Narodowej, Ministerstwa Sprawiedliwości, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Komendy Głównej Policji, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji;

  • Przygotowanie sprawozdania z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie za okres od 25 września 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. (Sprawozdanie przyjęto podczas posiedzenia Sejmu w dniu 28 lutego 2008 r.);

  • Opracowanie założeń do pakietów szkoleniowych w zakresie przyczyn i skutków przemocy w rodzinie, które zostały przekazane Marszałkom Województw odpowiedzialnym za realizację szkoleń dla pracowników pierwszego kontaktu dotyczących tematyki przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

4) Dofinansowanie szkoleń (łączna kwota 240.000 zł przekazana Marszałkom Województw);

5) Ogólnopolska kampania społeczna dotycząca przeciwdziałania przemocy w rodzinie; 6) Przeprowadzenie diagnozy zjawiska przemocy w rodzinie oraz badania dotyczącego potrzeb szkoleniowych pracowników pierwszego kontaktu. Raporty zostały zamieszczone na stronie internetowej MPiPS.

W 2008 r. w ramach Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie uruchomiono środki finansowe w wysokości 240.000 zł na szkolenie pracowników pierwszego kontaktu (pracowników socjalnych, służby zdrowia, kuratorów, Policji, pedagogów szkolnych). Szkolenia zgodnie z założeniami prowadzone są przez Marszałków Województw.

Środki finansowe na działalność specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy


w rodzinie w wysokości 9.840.000 zł oraz na prowadzenie programów korekcyjno- edukacyjnych w wysokości 1.960.000 zł od 2008 r. znalazły się w budżetach Wojewodów.

W 2009 r. na realizację Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wydano ponad 16.616.000 zł (utrzymanie 36 specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie, realizacja programów korekcyjno-edukacyjnych dla osób stosujących przemoc, dofinansowanie szkoleń prowadzonych przez marszałków województw, zorganizowanie konferencji „Przemoc w rodzinie – Nie zwlekaj, reaguj, pomagaj”, zorganizowanie ogólnopolskiego spotkania wydziałów polityki społecznej urzędów wojewódzkich oraz specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy


w rodzinie, zorganizowanie ogólnopolskiej kampanii społecznej na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie wobec osób starszych i niepełnosprawnych, przeprowadzenie diagnozy zjawiska przemocy w rodzinie wobec dzieci).

D. Planowane działania państwa

  1. W Ministerstwie Sprawiedliwości powołany został Zespół do Spraw Opracowania Krajowego Programu na rzecz Ofiar Przestępstw (Zarządzenie Nr 78 Prezesa Rady ministrów z dnia 30 lipca 2007 r.). Zespół ten przygotował program pilotażowy tworzenia Sieci Pomocy Ofiarom Przestępstw w Polsce. Przewiduje się powstanie instytucji opiekuna ofiary – osoby, która w całym postępowaniu karnym, a nawet po jego zakończeniu, w miarę konieczności, będzie wspierała pokrzywdzonego. Takiej opiece będą podlegały przede wszystkim ofiary wymagające szczególnego wsparcia, czyli dzieci. Program ten przewiduje również udzielanie dziecku pomocy terapeutycznej, psychologicznej i innej koniecznej, zarówno w Rodzinnych Ośrodkach Diagnostyczno-Konsultacyjnych jak i w miejscu zamieszkania dziecka.

  2. Planowane czynności Ministerstwa Sprawiedliwości mające na celu pełną realizację ochrony świadka – dziecka:

  1. Kontynuowanie dotychczas podjętych ww. czynności. W szczególności dążenie do utworzenia większej liczby pokoi do przesłuchań dzieci (obecnie jest ich ponad 200).

  2. Wzmożenie nadzoru administracyjnego nad prawidłowym stosowaniem procedury karnej dotyczącej przesłuchiwania dzieci.

  3. Kontynuowanie prac nad stworzeniem krajowego systemu wsparcia ofiar, w tym dzieci.

  1. W trakcie realizacji jest projekt systemu analitycznego „Krajowy System Informacyjny Policji (KSIP), który umożliwi dokonywanie analiz zgromadzonych
    w systemie danych, wykonywanie różnorodnych zestawień statycznych wg wskazanych parametrów oraz ich prezentacje w dowolny sposób (wykresy, tabele, dane tekstowe). Założeniem nowo tworzonego systemu analitycznego jest umożliwienie między innymi diagnozowanie niekorzystnych zjawisk, przestępczości i demoralizacji nieletnich, zaobserwowanie dynamiki zjawiska, a tym samym umożliwienie podejmowania działań zapobiegawczych.

ROZDZIAŁ V. ŚRODOWISKO RODZINNE I ALTERNATYWNE FORMY OPIEKI

(art. 5, 9-11, 18 ust. 1 i 2, 19-21, 25, 27 ust. 4, 39 Konwencji)

  1. Realizacja zaleceń Komitetu Praw Dziecka

CRC/C/15/Add.194 - pkt 37:

Komitet zaleca, aby państwo strona:

a) zapewniło okresowy przegląd umieszczania dzieci w placówkach opiekuńczych, z uwzględnieniem poglądów i najlepszego interesu dziecka, nakierowany, w miarę możliwości, na ich reintegrację z rodzinami, z odpowiednim doradztwem i pomocą lub zastosowaniem innych form alternatywnej opieki niż instytucjonalizacja;

b) rozwinęło system rodzin zastępczych poprzez zapewnianie takim rodzinom większego wsparcia finansowego i rozwój mechanizmów doradztwa i wsparcia dla rodzin zastępczych;

c) podnosiło sprawność i umiejętności pracowników społecznych w taki sposób, aby byli oni w stanie lepiej interweniować i udzielać pomocy dzieciom w ich własnym otoczeniu;

d) ustanowiło procedury mające na celu zapewnienie, że dzieci przebywające obecnie w takich placówkach opiekuńczych, które ulegają likwidacji są w pełni informowane i mogą uczestniczyć w procesie podejmowania decyzji odnośnie ich przyszłego miejsca pobytu, i że takie dzieci zachowują prawo do opieki społecznej.

  1. Polskie prawo gwarantuje prymat wychowania dziecka w rodzinie własnej. W ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2010 r., zachowana została hierarchia wartości i kolejności działań na rzecz zachowania prawa dziecka do wychowania w rodzinie, przede wszystkim w pierwszej kolejności poprzez wsparcie rodziny biologicznej, następnie udzielenie pomocy dziecku, które nie może przebywać we własnej rodzinie. Formą zabezpieczenia interesów dziecka jest umieszczenie go na czas określony w rodzinie zastępczej, a w wyjątkowych przypadkach w całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych, i to przede wszystkim w placówkach typu rodzinnego, a w ostateczności – w placówkach typu socjalizacyjnego.

  2. Rodzina otrzymuje wsparcie w wypełnianiu swoich funkcji opiekuńczo-wychowawczych w formie działań profilaktycznych, poradnictwa, terapii, pracy socjalnej, świadczeń rodzinnych, świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz dziennych formach opieki nad dzieckiem. Ponadto dzieci i młodzież są wspierane w środowisku, między innymi poprzez organizowanie różnych form wypoczynku letniego i zimowego
    z elementami socjoterapii, organizowanie w ciągu całego roku zajęć profilaktycznych, teatralnych, plastycznych, sportowych, informatycznych, socjoterapeutycznych, z zakresu profilaktyki uzależnień, organizowanie imprez plenerowych, wycieczek, kawiarenek internetowych, czytelni internetowych, warsztatów komunikacji interpersonalnej, działalności pedagogów ulicznych, prowadzenia telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży itp.

  3. Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, rozszerzyła znacznie zakres regulacji dotyczących opieki nad dzieckiem i rodziną, ze szczególnym uwzględnieniem zabezpieczenia praw dzieci przebywających w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz rodzinach zastępczych. Do ustawy wprowadzono pełny katalog praw dziecka ujęty
    w Konwencji o prawach dziecka, obowiązujący zarówno w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, jak i w rodzinach zastępczych i w każdej instytucji pomocy społecznej działającej na rzecz dzieci. Przestrzeganie praw dziecka stanowi obecnie priorytet nadzoru wojewody nad przestrzeganiem standardów opieki i wychowania w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz nad jakością działań ośrodków adopcyjno-opiekuńczych.

Patrz również „Alternatywne formy opieki nad dzieckiem” – pkt. 303-308 niniejszego sprawozdania.

Odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 37a)

  1. Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 października 2007 r. w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych określa m. in. działania placówki na rzecz realizacji praw dziecka, procedury kwalifikowania, kierowania dziecka do placówki i jego powrotu do rodziny, standardy usług świadczonych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, standard opieki i wychowania obowiązujący w tych placówkach,
    a także kwalifikacje pracowników.

Przepis art. 80 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2010 r., obligował, aby pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej miał charakter przejściowy – do czasu powrotu dziecka do rodziny naturalnej lub umieszczenia w rodzinie zastępczej. Obecne przepisy wykonawcze do ustawy
o pomocy społecznej zobowiązują, działające w placówkach stałe zespoły do spraw okresowej oceny sytuacji dziecka, do dokonywania co pół roku weryfikacji zasadności pobytu dziecka
w placówce i podejmowania odpowiednich kroków zmierzających do opuszczenia placówki przez dziecko, a także szczegółowo określają warunki powrotu dziecka do rodziny. Osoby, które z ramienia wojewody sprawują nadzór nad placówkami opiekuńczo-wychowawczymi, kontrolują pracę zespołów do spraw okresowej oceny sytuacji dziecka pod kątem oceny zasadności dalszego pobytu dziecka w placówce (Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 października 2007 r. w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych).

Odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 37b)

  1. Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej wprowadza szereg zmian
    w organizacji opieki nad dzieckiem i rodziną. Należą do nich nowe formy zawodowych niespokrewnionych z dzieckiem rodzin zastępczych. Są to, poza działającymi wcześniej pogotowiami rodzinnymi, zawodowe rodziny zastępcze wielodzietne i specjalistyczne.

  2. Wielodzietne rodziny zastępcze są przeznaczone przede wszystkim dla licznego rodzeństwa i mogą wychowywać w tym samym czasie od trojga do sześciorga dzieci.

  3. Specjalistyczne rodziny zawodowe mają za zadanie wychowywać dzieci wymagające szczególnej opieki i pielęgnacji lub dzieci niedostosowane społecznie.
    W niespokrewnionej z dzieckiem zawodowej specjalistycznej rodzinie zastępczej może wychowywać się jednocześnie nie więcej niż troje dzieci.

  4. W niespokrewnionych z dzieckiem zawodowych rodzinach zastępczych o charakterze pogotowia rodzinnego umieszczane są dzieci w sytuacjach kryzysowych na czas krótki, do czasu uregulowania sytuacji prawnej dziecka, czyli albo do powrotu do rodziny naturalnej, albo do przekazania do adopcji albo też do umieszczenia w innej rodzinie zastępczej. W tego typu rodzinie zastępczej umieszcza się nie więcej niż troje dzieci. Maksymalny czas pobytu dziecka w pogotowiu rodzinnym wynosi 15 miesięcy.

  5. Osoby pełniące zadania zawodowych rodzin zastępczych, poza pomocą pieniężną na dziecko, otrzymują wynagrodzenie za swoją pracę. Rodziny te, poza ogólnymi wymogami ustalonymi dla rodzin zastępczych w ustawie o pomocy społecznej, muszą spełniać dodatkowe kryteria polegające na odbyciu dodatkowego szkolenia i uzyskaniu zaświadczenia kwalifikacyjnego.

  6. Rodziny zastępcze są przygotowywane w ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych
    w oparciu o specjalne programy szkoleniowe licencjonowane przez Ministerstwo Pracy
    i Polityki Społecznej. Treści programowe zostały określone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 czerwca 2010 r. w sprawie rodzin zastępczych.
    W programach szkoleń dla rodzin zastępczych przewiduje się podstawy wiedzy m. in.
    z zakresu psychologii rozwojowej i wychowawczej, pedagogiki, prawa rodzinnego, norm żywieniowych, rozwoju fizjologicznego, zdrowia dziecka, itp., jak również odbycie stażu w zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodzinie zastępczej lub całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej. Od 1 maja 2004 r. Minister Polityki Społecznej zatwierdził 44 programy szkolenia rodzin zastępczych. Podmioty, które opracowały te programy, mogą szkolić kandydatów na rodziny zastępcze w zakresie podstawowym. Ponadto, niektóre z tych podmiotów rozszerzyły ten zakres o szkolenie dla rodzin zawodowych. 22 podmioty mają uprawnienia do szkolenia kandydatów na rodziny zastępcze przyjmujące dzieci niedostosowane społecznie, 21 podmiotów uzyskało zgodę na szkolenie kandydatów na rodziny zastępcze dla dzieci chorych, z dysfunkcjami, zatwierdzono 23 programy do szkolenia kandydatów do prowadzenia pogotowia rodzinnego.

  7. Zawodowe rodziny zastępcze są tworzone przez powiat, a dane o takich rodzinach powinny być udostępniane sądom. Sąd ze swej strony może zarządzić umieszczenie dziecka w zawodowej rodzinie zastępczej, ale nie może ustanowić konkretnych osób zawodową rodziną zastępczą, ponieważ utworzenie zawodowej rodziny zastępczej leży
    w kompetencjach powiatu, który m. in. musi być przygotowany finansowo do utworzenia takiej rodziny. Wprowadzenie nowych typów niespokrewnionych zawodowych rodzin zastępczych spowodowało, że powiaty zaczęły tworzyć tę formę opieki nad dzieckiem, jako konkurencyjną dla całodobowych placówek opiekuńczo-wychowawczych.

  8. Od maja 2006 r. do września 2007 r. realizowana była kampania „Rodzice Zastępczy – Miłość Prawdziwa” na rzecz dzieci pozbawionych rodziny. W ramach kampanii m.in. emitowano spot telewizyjny, spoty radiowe, odbyło się kilka konferencji poświęconych rodzicielstwu zastępczemu, wydano dwie książki dla rodziców zastępczych, powstał Punkt Interwencji Prawnej dla rodzin zastępczych, prowadzono prace nad projektem ustawy o rodzinnych formach opieki zastępczej.

Główne efekty kampanii to: upowszechnianie informacji o rodzinach zastępczych, jako najlepszych formach opieki poza rodziną biologiczną, edukacja mediów – pozytywna zmiana sposobu mówienia o rodzinnych formach opieki zastępczej, raport „System opieki nad dzieckiem i rodziną. Założenia do rozwiązań modelowych.” Dzięki staraniom zespołu organizującego kampanię, Sejm RP ustanowił 30 maja Dniem Rodzicielstwa Zastępczego.

Działania na rzecz rozwoju rodzinnych form rodzicielstwa zastępczego są kontynuowane.

  1. Od 2008 r. w resorcie pracy i polityki społecznej trwały prace nad reformą systemu opieki nad dzieckiem i rodziną, którego efektem jest projekt ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Projekt dotyczy zasad i form wspierania rodziny przeżywającej trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych, zasad sprawowania pieczy zastępczej, określenia zadań administracji publicznej w zakresie wspierania rodziny i pieczy zastępczej, zasad finansowania i zadań administracji publicznej w zakresie postępowania adopcyjnego. We wrześniu 2010 r. projekt został przekazany do Sejmu. Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej została uchwalona dnia 9 czerwca 2011 r. Informacje o przyjętych w niej rozwiązaniach oraz ich realizacji będą przedstawione w następnym sprawozdaniu RP z realizacji przepisów Konwencji.

  2. Budowa lokalnych systemów opieki nad dzieckiem i rodziną jest wspierana finansowo przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej w drodze konkursowej w ramach ogłaszanego corocznie resortowego Programu Budowania Lokalnego Systemu Opieki nad Dzieckiem
    i Rodziną. W latach 2008-2010, w ramach kwoty 7.800.000 zł (w każdym roku), obok zadań z zakresu profilaktyki opieki nad dzieckiem i rodziną, dofinansowane zostały najlepsze programy promujące zawodowe niespokrewnione z dzieckiem rodziny zastępcze, szkolenia dla rodzin zastępczych oraz programy pomocy w usamodzielnieniu pełnoletnich wychowanków. Ponadto, corocznie dofinansowywana jest realizacja zadań samorządów powiatów w zakresie osiągania standardów w placówkach opiekuńczo-wychowawczych. Standardy te określone są w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 października 2007 r. w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych. Zgodnie z przepisem art. 154 ust. 7a ustawy o pomocy społecznej placówki opiekuńczo-wychowawcze, które nie osiągają wymaganego standardu, zostały zobowiązane do zrealizowania programu naprawczego do dnia 31 grudnia 2010 r.


1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   25


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna