Sprawozdanie Rzeczypospolitej Polskiej z realizacji postanowień Konwencji o prawach dziecka w latach 1999-2010 spis treśCI



Pobieranie 1,26 Mb.
Strona8/25
Data15.02.2018
Rozmiar1,26 Mb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   25
§ 5. W wypadku niestosowania się przez oddanego pod dozór do wymagań określonych
w postanowieniu organ dozorujący niezwłocznie zawiadamia o tym sąd lub prokuratora, który wydał postanowienie.”

  1. W zakresie zalecenia dot. przeciwdziałania przemocy policjanci reagują na wszelkie sygnały stosowania jej wobec dzieci, jak i pozostałych członków rodziny. Utrzymywany jest stały kontakt z pedagogami szkolnymi, pracownikami socjalnymi, kuratorami sądowymi, lokalnymi placówkami służby zdrowia. Ponadto funkcjonariusze współdziałają z instytucjami i stowarzyszeniami oraz wchodzą w skład interdyscyplinarnych zespołów ds. przeciwdziałania przemocy wobec dzieci i w rodzinie. W przypadku stwierdzenia zaniedbań ze strony rodziców lub też nadużywania władzy rodzicielskiej kierowane są wnioski do Sądów Rodzinnych.

  2. Policja dąży do zapewnienia osobom małoletnim i innym szczególnym kategoriom ofiar przestępstw (np. ofiarom zgwałcenia, wykorzystywania seksualnego, przemocy) przyjaznych warunków przesłuchań, zapobiegając w ten sposób wtórnej wiktymizacji ofiar. W tym celu podejmuje współpracę z samorządem, instytucjami i organizacjami pozarządowymi, której efektem są powstające w wielu jednostkach Policji lub pomieszczeniach podmiotów pozapolicyjnych tzw. „niebieskie pokoje”, specjalnie przygotowane i wyposażone. Obecnie na terenie kraju funkcjonuje około 267 takich pomieszczeń, z czego 221 znajduje się w budynkach jednostek Policji, a 46 w budynkach sądów, placówek medycznych, instytucji rządowych, samorządowych, organizacji
    i fundacji działających na rzecz dzieci, młodzieży i rodziny.

  3. Efektem prowadzenia czynności w tzw. „niebieskich pokojach” jest wypracowywanie algorytmów postępowania z pokrzywdzonymi określonymi kategoriami przestępstw oraz procedur związanych z udzielaniem informacji o przysługujących im prawach
    i kierowaniem do podmiotów udzielających wszechstronnego wsparcia i pomocy (np. prawnej, psychologicznej, medycznej, terapeutycznej, socjalnej), co pozwala na systemowe podejście do potrzeb i oczekiwań osoby pokrzywdzonej przestępstwem.

Odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 35c)

  1. Obecnie w dyspozycji MS znajdują się szczegółowe dane statystyczne prezentujące skalę występowania zjawiska wykorzystywania seksualnego. Są to m.in. dane informujące o liczbie osób skazanych za popełnianie przedmiotowych czynów w podziale na płeć, wiek, miejsce popełnienia przestępstwa (województwa, miasto, wieś), jak również dane
    o liczbie poszkodowanych kobiet i osób małoletnich. Należy jednak podkreślić, że dane
    o ofiarach przestępstw w statystyce publicznej mogą być zbierane na zasadzie dobrowolności. Szerzej – patrz odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 20 (pkt 84-102 niniejszego sprawozdania).

  2. Informacje nt. sprawców i ofiar wykorzystywania seksualnego, Policja w ramach swoich kompetencji gromadzi w następujących bazach danych:

    1. Policyjny System Statystyki i Przestępczości TEMIDA gromadzi dane o:

  • nieletnich podejrzanych o popełnienie czynów karalnych. Można wyszczególnić wiek, płeć oraz obywatelstwo sprawców tych czynów, dla przestępstw z Kodeksu karnego
    i ustaw szczególnych,

  • liczbie pokrzywdzonych małoletnich w zarejestrowanych przestępstwach. Po wymienionych danych możliwe jest przeszukiwanie systemu i generowanie wskaźników statystycznych.

    1. Krajowy System Informacyjny Policji, w którym gromadzone są m.in. dane o:

  • nieletnich podejrzanych o pełnienie czynów karalnych, w szczególności dane jednoznacznie identyfikujące osobę, wiek, płeć, narodowość, adres zameldowania,

  • pokrzywdzonych małoletnich w wyniku przestępstwa, z uwzględnieniem danych jednoznacznie ich nieidentyfikujących (np. imię, nazwisko, wiek, płeć, obywatelstwo). Pozostałe dane o pokrzywdzonych małoletnich gromadzone są, jako cechy katalogowe opisujące przestępstwo.

W zależności od stanu zagrożenia danego rodzaju przestępczością, budowane są programy profilaktyczne oraz podejmowane działania prewencyjne i edukacyjne skierowane zarówno do dzieci, młodzieży, pedagogów i rodziców, jak i lokalnych społeczności.

Odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 35d)

  1. Art. 40 Konstytucji RP stanowi, że nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu i zakazuje się stosowania kar cielesnych. Stosowne mechanizmy ochronne istnieją w Kodeksie karnym oraz w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.

  2. Polski system prawny penalizuje każdą formę przemocy wobec dzieci. Przemoc taka może przybierać postać różnych przestępstw, m.in. znęcania się, uszkodzenia ciała, pobicia, naruszenia nietykalności cielesnej, które zostały spenalizowane w Kk. I tak np. art. 207 Kk mówi: „Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny (…)”. Jednoznacznie widać, że pozycja osoby małoletniej jest w tym artykule w sposób wyraźny i szczególny wyeksponowana. Jednocześnie zwrócić należy uwagę na to, że każde takie przestępstwo wobec dziecka podlega ściganiu przez prokuraturę z urzędu.

  3. W 2009 r. weszła w życie nowelizacja Krio (ustawa z dnia 6 listopada 2008 r.
    o zmianie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw) mająca za cel jeszcze wyraźniejsze podkreślenie znaczenia dobra dziecka w odniesieniu do wykonywania władzy rodzicielskiej – art. 95 § 1 Krio stanowi: „Władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw”.

  4. Na mocy ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw wprowadzone zostały rozwiązania wzmacniające ochronę ofiar stosowania przemocy w rodzinie. W szczególności do Krio wprowadzono nowy art. 961 konstytuujący zakaz stosowania kar cielesnych przez osoby wykonujące władzę rodzicielską oraz sprawujące opiekę lub pieczę nad małoletnim. Wzmocniono ochronę przewidzianą na mocy przepisów karnych. Informacje szczegółowe – patrz część I A niniejszego sprawozdania.

  5. Kolejne zmiany w Krio, to rozszerzenie działań profilaktycznych poprzez nałożenie na samorząd gminny obowiązku opracowania i realizacji gminnego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz obowiązku tworzenia zespołów interdyscyplinarnych. Do procedury „Niebieskiej Karty” włączeni zostali nowi uczestnicy, tj. przedstawiciele oświaty oraz ochrony zdrowia. Dotychczasowi realizatorzy – jednostki organizacyjne pomocy społecznej, gminne komisje rozwiązywania problemów alkoholowych oraz Policja.

Ponadto, w razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dziecka w związku
z przemocą w rodzinie pracownik socjalny wykonujący obowiązki służbowe ma prawo odebrać dziecko z rodziny i umieścić je u innej niezamieszkującej wspólnie osoby najbliższej, w rodzinie zastępczej lub w całodobowej placówce opiekuńczo wychowawczej. Zabranie z domu dziecka przez pracownika socjalnego jest możliwe jedynie wtedy, gdy zagrożone będzie jego życie i zdrowie, w szczególności, gdy rodzice będą w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Pracownik socjalny taką decyzję podejmuje wspólnie z funkcjonariuszem Policji, a także z lekarzem, lub ratownikiem medycznym, lub pielęgniarką. Pracownik socjalny ma obowiązek niezwłocznego powiadomienia sądu opiekuńczego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin, o odebraniu dziecka z rodziny. Odebranie dziecka z patologicznego środowiska, które zagraża jego zdrowiu lub życiu, uchroni je przed tragedią, której może być świadkiem lub ofiarą.

  1. Zmiana Kodeksu postępowania karnego (na mocy ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r.
    o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw), polegająca na wprowadzeniu przepisów, które poszerzają katalog środków zapobiegawczych w formie nakazu powstrzymywania się od kontaktowania
    z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony sposób oraz wprowadzeniu nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zagwarantuje lepszą ochronę ofiarom przemocy poprzez uaktywnienie działań sądów.

  2. Odnosząc się do zarzutu Komitetu Praw Dziecka stwierdzić należy, że jeśli osoby stosujące przemoc wobec dzieci nie podlegają odpowiedzialności karnej, to jest to wyłącznie następstwem złej praktyki – w tym zakresie Ministerstwo Sprawiedliwości prowadzi ustawiczne działania, które mają uwrażliwić prokuratorów i sędziów na tę problematykę.

Patrz również pkt 8 niniejszego sprawozdania.

Odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 35e)

  1. W latach 2001-2010 przeprowadzono nw. publiczne kampanie edukacyjne na temat negatywnych skutków złego traktowania dzieci w ramach, których promowano powstrzymujące się od przemocy sposoby wprowadzania dyscypliny, jako alternatywę dla kar cielesnych:

    1. Kampania społeczna „Dzieciństwo bez przemocy”

Etap I kampanii został zrealizowany w 2001 r. przez Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, Fundację „Dzieci Niczyje” i Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”.

Celem tego etapu kampanii było zwiększenie społecznego zaangażowania w sprawy przeciwdziałania przemocy wobec dzieci, promocja pozytywnych rozwiązań związanych


z przeciwdziałaniem przemocy, motywowanie społeczności lokalnych do działań na rzecz dzieci krzywdzonych, edukacja społeczna dostarczająca wiedzy o zjawisku krzywdzenia dzieci i sposobach radzenia sobie z tym problemem.

Do działań ogólnokrajowych wykorzystano spot telewizyjny, reklamy radiowe i plakaty.

W ramach kampanii przeprowadzono lokalne debaty z udziałem przedstawicieli władz lokalnych, organizacji pozarządowych, instytucji i służb pomagających dzieciom oraz mediów, szkolenia dla profesjonalistów oraz powołano 17 świetlic terapeutycznych
i 8 punktów informacyjno-konsultacyjnych.

W 2006 r. w 6 krajach (Bułgaria, Litwa, Łotwa, Macedonia, Mołdawia, Ukraina) biorących udział w projekcie „Childhood without Abuse” koordynowanym przez Fundację „Dzieci Niczyje” zrealizowano kampanię „Dzieciństwo bez przemocy”. Wykorzystano w niej materiały prezentowane w Polsce w 2001 r. Spot telewizyjny, dwie reklamy radiowe i plakaty zostały przetłumaczone i zaadoptowane na osiem języków


(6 narodowych oraz dodatkowo na język rosyjski oraz albański). Przekazy medialne zostały uzupełnione ulotkami, kalendarzami, naklejkami i innymi materiałami.

Etap II kampanii został zrealizowany w 2009 r. przez Fundację „Dzieci Niczyje”, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” oraz Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, z wykorzystaniem prasy, radia, telewizji, Internetu.

Do udziału w kampanii zaproszone zostały organizacje i instytucje, które chciały, jako ambasadorzy kampanii, realizować działania promujące wychowanie dzieci bez bicia.


W kampanii wzięło udział 537 ambasadorów z całej Polski.

W ramach kampanii dystrybuowano blisko 500.000 egzemplarzy materiałów edukacyjnych, m.in. ulotki „10 kroków ku temu, by stać się lepszym rodzicem” oraz broszury „Zamiast klapsów. Jak z szacunkiem i miłością wyznaczać dziecku granice”, które w prosty i praktyczny sposób opisują skuteczne i przyjazne metody wychowawcze.

Ponadto w różnych miastach Polski przeprowadzono 30 szkoleń dla profesjonalistów nt.
„Bez klapsa – jak z miłością i szacunkiem wyznaczać dziecku granice” (przeszkolono 574 profesjonalistów) i 128 szkoleń dla rodziców, 19 seminariów oraz 43 konferencje poświęcone problematyce kar fizycznych wobec dzieci, 202 spotkania informacyjne dla rodziców nt. kampanii oraz wychowywania bez przemocy, 101 konkursów, koncertów
i innych wydarzeń, które pozwoliły rodzicom, dzieciom i profesjonalistów zapoznać się
z przekazami i materiałami kampanii.

Łącznie w wydarzeniach kampanii wzięło udział ponad 47.500 osób.

Do kwietnia 2010 r. ukazało się 165 artykułów prasowych na temat kampanii, spoty radiowe emitowane były łącznie przez ponad 150 dni, natomiast spot telewizyjny kampanii ukazał się 70 razy w ogólnopolskich i lokalnych mediach.

W ramach kampanii Fundacja „Dzieci Niczyje” zorganizowała konkurs fotograficzny „Szczęśliwe dzieciństwo”. Konkurs wspierali: Związek Polskich Artystów Fotografików, Galeria Jabłkowskich, portal Fotopolis.pl oraz portal e-dziecko.pl. Sponsorem nagród była firma Nikon.



    1. Kampania społeczna „Kocham. Nie biję”

Pomysłodawcą kampanii jest Fundacja „Krajowe Centrum Kompetencji”.

Prowadzona była w latach 2008, 2009 i 2010.

Fundacja „Krajowe Centrum Kompetencji”, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych
i Administracji, Ministerstwo Sprawiedliwości, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Ministerstwo Edukacji Narodowej, Ministerstwo Zdrowia, Komenda Główna Policji, Rzecznik Praw Dziecka, największe stacje telewizyjne oraz polscy artyści zjednoczyli siły, by wspólnie uświadomić jak ważne i cenne jest wychowywanie dzieci bez przemocy. Kampania obejmowała działania na poziomie centralnym oraz wojewódzkim.

Celem kampanii było m.in. propagowanie haseł związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie i ograniczeniem jej skutków, zwiększenie społecznego zaangażowania w sprawy związane z przeciwdziałaniem ww. zjawisku poprzez podnoszenie społecznej wrażliwości w odniesieniu do szeroko rozumianej przemocy, poszerzenie poziomu wiedzy obywateli na temat przemocy domowej oraz promowanie wartości rodzinnych.



W 2008 r. kampanii „Kocham. Nie biję” towarzyszyło dodatkowe hasło „Kocham – Reaguję”. Do działań promocyjnych wykorzystano spoty informacyjne umieszczone na billboardach, w prasie, radio, telewizji, szkołach, komisariatach policji, szpitalach, przychodniach, urzędach oraz ośrodkach pomocy społeczne.

W ramach wojewódzkich akcji społecznych zrealizowano:



  • wojewódzkie konferencje (ogółem wzięło w nich udział ok. 2.338 osób);

Uczestnikami konferencji na rzecz przeciwdziałania krzywdzeniu dzieci byli głownie pracownicy socjalni, pedagodzy i psychologowie szkolni, nauczyciele szkół
i przedszkoli, kuratorzy, logopedzi, instruktorzy terapii pedagogicznej, doradcy
i konsultanci metodyczni, strażnicy miejscy, policjanci, kuratorzy sądowi i społeczni, pracownicy zatrudnieni w placówkach opiekuńczo – wychowawczych, stowarzyszeniach, ośrodkach wsparcia i ośrodkach interwencji kryzysowej oraz przedstawiciele służby zdrowia, Kościoła, organizacji pozarządowych itp.

Podczas konferencji omówione zostały m.in. kwestie związane z rozpoznawaniem, pomocą i profilaktyką związaną z przemocą wobec dziecka, procedury postępowania


w przypadku podejrzenia wykorzystywania seksualnego dziecka, regulacje prawne dot. ochrony małoletnich w toku procedur karnych, stosowanie procedur interwencyjnych oraz przesłuchiwania dzieci – ofiar, świadków przemocy w rodzinie, przeciwdziałanie przemocy wobec dzieci w środowisku szkolnym, role administracji rządowej w przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, zadania zespołów interdyscyplinarnych do spraw przemocy w rodzinie.

  • opracowano ulotki, plakaty, broszury, poradniki, który były wykorzystane podczas konferencji i szkoleń lub też rozesłane do gmin oraz zorganizowano imprezy okolicznościowe – w tym tzw. „dni otwarte”, w trakcie których osoby potrzebujące pomocy mogły skorzystać z bezpłatnych porad psychologów, pracowników socjalnych, prawników.

  • w lokalnych stacjach radiowych i telewizyjnych zamieszczane były spoty, natomiast
    w lokalnej prasie informacje o Kampanii;

  • w poszczególnych województwach uruchomiono strony internetowe, które poświęcone zostały zagadnieniom kampanii społecznej w tym zawierały informacje dotyczące bazy teleadresowej dla osób doznających przemocy w rodzinie;

  • upowszechniono akcje na billboardach i citylightach oraz poprzez wizyty informacyjne pracowników w organizacjach społecznych, wizyty studyjne, seminaria;

  • szkolenia o charakterze interdyscyplinarnym (zorganizowane przez Marszałków Województw), skierowane do przedstawicieli wszystkich instytucji, które zajmują się przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie (ponad 2.300 uczestników).

W 2009 r. kampania została rozszerzona o kolejne hasła „Kocham. Nie krzyczę”
i „Kocham. Mam czas”. Kampania była promowana przez spoty telewizyjne, bezpłatnie emitowane przez stacje telewizyjne takie jak: Polsat, TVN, TV4, Superstacja, MTV, VIVA oraz spoty radiowe. Projekt widoczny był na 3600 billboardach oraz 200 tysiącach plakatów. Dodatkowo spoty telewizyjne można było oglądać w sieci kin Multikino
i Silver Screen.

W 2010 r. podobnie jak w poprzednich latach kampanię „Kocham. Nie biję” wspierały znane osoby ze świata kultury i sportu, zwracając uwagę dorosłych na krzywdy wyrządzane najmłodszym i przekonując do wychowania pozbawionego przemocy, emanującego ciepłem i troską. Adresatami kampanii były osoby doznające przemocy, dzieci i młodzież, rodzice;, przedstawiciele instytucji zajmujących się przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie, sprawcy przemocy.

Kampania „Kocham. Nie biję” została wpisana do Rządowego Programu Ograniczania Przestępczości i Aspołecznych Zachowań „Razem Bezpieczniej”. Pozwala to na efektywne reagowanie na każdy przypadek przemocy w rodzinie zgłoszony


za pośrednictwem telefonu zaufania dla ofiar dotkniętych przemocą (0 801 109 801), który jest obsługiwany przez pracowników Fundacji „Krajowe Centrum Kompetencji”. Dzięki współpracy z Policją wszystkie przypadki wymagające nagłej interwencji są zgłaszane do jednej z Wojewódzkich Komend Policji a za ich pośrednictwem do lokalnych jednostek Policji na terenie całego kraju.

    1. Kampania społeczna „Bicie jest głupie”

Zorganizowana w 2009 r. przez Porozumienie „Dzieci Pod Ochroną”, w skład którego wchodzą Fundacja Kidprotect.pl, Komitet Ochrony Praw Dziecka i Fundacja „ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom”, we współpracy z Rzecznikiem Praw Dziecka.

Kampanie „Bicie jest głupie” zorganizowano w odpowiedzi na liczne doniesienia medialne na temat powszechności i często tragicznych skutków bicia dzieci w naszym kraju, a także wyniki badania postaw Polaków wobec tego problemu.

Jak wynika z badań, które na zlecenie Porozumienia „Dzieci Pod Ochroną” przeprowadzono  we wrześniu 2008 r., ponad 70% Polaków przyznało, że daje klapsy swoim dzieciom.

W ramach ogólnopolskiej kampanii medialnej zrealizowano dwa spoty reklamowe: „Ulica” i „Waza”. Oprócz spotów reklamowych przygotowane zostały klipy, przeznaczone do emisji w Internecie.

Konferencja „Mądre wychowanie” stanowiła edukacyjną część kampanii społecznej „Bicie jest głupie”. Została zorganizowana przez Porozumienie „Dzieci pod Ochroną”, we współpracy z Biblioteką Narodową i Stowarzyszeniem SportPlus. Konferencja miała na celu przekazanie rodzicom, wychowawcom, nauczycielom oraz innym dorosłym, którzy pracują z dziećmi na ich rzecz, wiedzy i umiejętności w zakresie sprawdzonych, pokojowych metod i strategii wychowawczych.

Konferencja była zarazem ważnym elementem poszerzania zasięgu i skuteczności kampanii przeciwko biciu dzieci, stanowiąc pierwszy etap przygotowania do pracy


„w terenie” Ambasadorów Mądrego Wychowania, wskazanych przez Porozumienie „Dzieci pod Ochroną”, Rzecznika Praw Dziecka oraz Stowarzyszenie SportPlus. Ambasadorzy, po odbyciu dodatkowych szkoleń, krzewić będą idee mądrego wychowania w swoich środowiskach lokalnych, prowadząc wykłady, spotkania i inne działania mające na celu podniesienie społecznej świadomości w kwestii negatywnych konsekwencji przemocy wobec dzieci oraz poprawę kompetencji wychowawczych rodziców, nauczycieli, opiekunów itp.

  1. Realizując kampanie na poziomie krajowym od początku zakładano, że w przyszłości zaistnieją one w świadomości międzynarodowej. Polska podczas Prezydencji w Radzie Unii Europejskiej (II półrocze 2011 r.) podejmie m.in. działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, co koresponduje z przyjętymi kierunkami i standardami działania UE i jednocześnie stanowi kontynuację priorytetu przyjętego podczas przewodnictwa Hiszpanii. W ramach tego zadania przeprowadzona zostanie m.in. kampania społeczna „Kocham. Nie biję – Europa przeciwko przemocy wobec dzieci”, która według założeń ma objąć swoim zasięgiem 27 krajów Unii Europejskiej.

B. Bieżące działania państwa

Zakaz orzekania kary śmierci wobec osób poniżej 18 roku życia.

  1. Rzeczpospolita Polska gwarantuje każdemu człowiekowi prawną ochronę życia (art. 38 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.). W prawie wewnętrznym Polska zniosła karę śmierci w wyniku przyjęcia Kodeksu karnego z dnia 6 czerwca 1997 r., który wszedł
    w życie 1 września 1998 r. Dla najcięższych przestępstw Kodeks karny przewiduje karę dożywotniego pozbawienia wolności lub karę 25 lat pozbawienia wolności. Ponadto,
    w kwestii zakazu stosowania kary śmierci Polska jest także związana licznymi umowami o charakterze międzynarodowym, m. in. 30 października 2000 r. Polska ratyfikowała
    Protokół Nr 6 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dotyczący zniesienia kary śmierci.

Zakaz stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.

  1. Artykuł 40 Konstytucji RP stanowi, iż nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu. Zakazuje on także stosowania kar cielesnych. Tego prawa, zgodnie z art. 233 Konstytucji nie można ograniczyć w żadnych okolicznościach.

Prawo wewnętrzne

  1. Normy zabezpieczające przed przypadkami stosowania tortur, okrutnego, nieludzkiego karania lub traktowania znajdują się w przepisach Kodeksu karnego, Kodeksu postępowania karnego, Kodeksu karnego wykonawczego oraz innych ustawach. Polskie prawo karne (m.in. w art. 3 Kk oraz art. 4 Kkw) zawiera ogólne dyrektywy stosowania kar i środków karnych, oparte na poszanowaniu zasad humanitaryzmu, godności ludzkiej oraz zakazie stosowania tortur lub nieludzkiego albo poniżającego traktowania.
    Ustawą z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych (art. 1 pkt 230) wprowadzono do Kodeksu postępowania karnego nowelizację w zakresie art. 604 § 1. Rozszerzono jego zakres przedmiotowy poprzez dodanie punktu 6 i 7, zgodnie z którymi, wydanie osoby ściganej jest niedopuszczalne w przypadku istnienia uzasadnionej obawy, że w państwie żądającym wydania wobec osoby wydanej może zostać orzeczona lub wykonana kara śmierci lub osoba wydana może zostać poddana torturom.

W polskim systemie oświaty w okresie sprawozdawczym nie nastąpiły zmiany w obszarze prawa i praktyki dotyczące kar cielesnych – są one niedopuszczalne, możliwości stosowania takich kar nie przewiduje żaden dokument. O zakazie stosowania kar cielesnych mówi ww.
art. 40 Konstytucji. Dodatkowo Kodeks karny stanowi, iż każdy, kto uderza człowieka lub
w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku (art. 217 Kk).

Umowy międzynarodowe



  1. Konwencja w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania weszła w życie w stosunku do Polski 25 sierpnia 1989 r. (ratyfikacja – 9 czerwca 1989 r.). Na mocy uchwały Rady Ministrów
    z dnia 30 marca 1993 r. Polska, poprzez złożenie deklaracji stosownie do art. 22 ust. 1 ww. Konwencji, uznała kompetencję Komitetu Przeciw Torturom w zakresie otrzymywania i rozpatrywania zawiadomień przekazywanych przez lub w imieniu osób podlegających polskiej jurysdykcji, które twierdzą, że są ofiarami naruszenia.

  2. W dniu 5 kwietnia 2004 r. Polska podpisała Protokół Fakultatywny do Konwencji
    w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania
    przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 18 grudnia 2002 r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 przez fakt związania ww. Protokołem Polska zezwala na przeprowadzanie wizyt przez krajowy oraz międzynarodowy mechanizm prewencji w jakimkolwiek miejscu pozostającym pod jej jurysdykcją i kontrolą, gdzie przebywają lub mogą przebywać osoby pozbawione wolności na podstawie polecenia organu władzy publicznej, bądź za jego namową, zgodą lub przyzwoleniem.

  3. Ponadto Polska jest związana innymi umowami dotyczącymi kwestii zakazu stosowania tortur:

  • Konwencją o zapobieganiu torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu, sporządzoną w Strasburgu dnia 26 listopada 1987 r.; data ratyfikacji przez Polskę – 7 września 1994 r., data wejścia w życie w stosunku do Polski – 1 lutego 1995 r.

  • Protokołem Nr 1 i Protokołem Nr 2 do Europejskiej Konwencji o zapobieganiu torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, sporządzonymi w Strasburgu dnia 4 listopada 1993 r., data ratyfikacji przez Polskę –
    6 lutego 1995 r., data wejścia w życie w stosunku do Polski – 1 marca 2002 r.,

a także umowami dotyczącymi ochrony praw człowieka, z których wynika zakaz stosowania tortur (Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych; Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; Protokół Nr 6 do Konwencji
o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
, dotyczący zniesienia kary śmierci).


1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   25


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna