Sprawozdanie Rzeczypospolitej Polskiej z realizacji postanowień Konwencji o prawach dziecka w latach 1999-2010 spis treśCI



Pobieranie 1,26 Mb.
Strona3/25
Data15.02.2018
Rozmiar1,26 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25

Odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 16a)

Patrz również odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 14 (pkt. 35-37 niniejszego sprawozdania).



  1. Poszczególne ministerstwa systematycznie (kwartalnie, półrocznie lub rocznie), dokonują oceny efektów własnych działań podejmowanych w celu wypełniania postanowień zawartych w Konwencji. Sprawozdania z realizacji poszczególnych programów czy projektów są podawane do publicznej wiadomości poprzez ich zamieszczenie na stronach internetowych właściwych ministerstw.

  2. Wyboru kierunków i obszarów działań poszczególnych resortów dokonuje się
    w drodze konsultacji z partnerami społecznymi i organizacjami pozarządowymi. Definiowanie bieżących zadań oraz ich realizacja odbywa się we współpracy z szeroko pojętym społeczeństwem obywatelskim.

  3. Najwyższa Izba Kontroli (NIK) jest naczelnym organem kontroli państwowej. NIK podlega Sejmowi RP - stanowi o tym Konstytucja RP, jak i ustawa z dnia 23 grudnia 1994 r.
    o Najwyższej Izbie Kontroli.

NIK kontroluje wszystkie urzędy, instytucje, przedsiębiorstwa, sprawdzając, czy te jednostki wykonują swoje zadania na rzecz obywateli w sposób najbardziej efektywny i oszczędny, przy czym nie tylko wskazuje nieprawidłowości, ale również ewentualne rozwiązania, mające na celu naprawę wadliwych mechanizmów.

Projekt budżetu NIK, w brzmieniu uchwalonym przez Kolegium NIK, włącza się do projektu budżetu państwa. Wydatki budżetowe NIK w latach 2003-2010 wynosiły:


w 2003 r. – 209.260.000 zł, w 2004 r. – 211.640.000 zł, w 2005 r. – 219.532.000 zł,
w 2006 r. – 225.165.000 zł, w 2007 r. – 229.352.000 zł, w 2008 r. – 233.982.000 zł,
w 2009 r. – 238.982.000 zł, w 2010 r. – 242.183.000 zł

Ustawa z dnia 23 grudnia 1994 r o Najwyższej Izbie Kontroli określa organizację i tryb działania NIK. Reguluje proces postępowania kontrolnego, ustala obowiązki pracowników oraz przysługujące im prawa. Wskazuje organy, które mogą zlecić NIK przeprowadzenie kontroli lub wystąpić z tego rodzaju wnioskiem. NIK może podjąć kontrole na zlecenie Sejmu lub jego organów, na wniosek Prezydenta RP, Prezesa Rady Ministrów oraz z własnej inicjatywy.



  1. Przykładowe obszary kontroli przeprowadzonych przez NIK dotyczące przestrzegania praw dziecka: funkcjonowanie systemu kształcenia dzieci i młodzieży o specjalnych potrzebach edukacyjnych (dot. lat 2005-2007), prawidłowość funkcjonowania systemu kształcenia uczniów przebywających w ośrodku szkolno-wychowawczym dla dzieci słabosłyszących (dot. lat 2006-2007), realizacja obowiązku szkolnego przez młodzież w wieku 16-19 lat (dot. 2007 r.), funkcjonowanie placówek opiekuńczo-wychowawczych (dot. lat 2006-2007), kształcenie nauczycieli wychowania fizycznego (dot. lat 2007-2009), kształcenie uczniów w szkołach publicznych w zakresie wychowania fizycznego i zapewnienie warunków do uprawiania sportu szkolnego oraz kształcenia studentów przez publiczne szkoły wyższe na kierunku wychowanie fizyczne (dot. lat 2007-2009), funkcjonowanie szkół publicznych działających w zakładach karnych (dot. lat 2005-2009), nadzór nad całodobowymi placówkami opiekuńczo-wychowawczymi i ośrodkami adopcyjno-opiekuńczymi (dot. lat 2008-2010), postępowanie wobec dzieci przebywających w Domu Dziecka w celu powrotu do wychowania w rodzinie i współdziałanie Domu Dziecka z ośrodkami adopcyjnymi (dot. lat 2008-2010), kontrola młodzieżowych ośrodków wychowawczych w zakresie kształcenia
    i resocjalizacji (dot. lat 2007-2010), przestrzeganie zasad promowania i przechodzenia uczniów z jednego typu szkoły do innego (dot. lat 2007-2010).

Zalecenia pokontrolne, realizowane przez jednostki kontrolowane, przyczyniają się do likwidowania na bieżąco nieprawidłowości w działaniach na rzecz dzieci na poziomie lokalnym. W przypadku stwierdzenia znacznej skali negatywnych skutków przyjętych rozwiązań, stanowią podstawę do podejmowania działań na rzecz wypracowywania zmian
w rozwiązaniach systemowych w skali ogólnokrajowej.

  1. W uchwale Sejmu RP z dnia 20 stycznia 2000 r. w sprawie wzmocnienia kontroli państwowej prowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli zwrócono uwagę na konieczność unowocześnienia kontroli państwowej, której podstawowym zadaniem powinno być ustalanie przyczyn nieprawidłowości w funkcjonowaniu państwa. Wskazano, że kontrole NIK powinny dawać bardziej pogłębioną diagnozę stanu państwa i przedstawiać ocenę mechanizmów nieprawidłowości występujących w całej administracji. Sejm, zwrócił również uwagę na konieczność przyjęcia całościowej strategii działania NIK i czytelnych kryteriów, na podstawie których podejmowane są decyzje o wyborze tematów kontroli,
    w tym także kontroli doraźnych, oraz ustalenia zasad polityki kadrowej i organizacji NIK, w szczególności dotyczących zatrudniania, wynagradzania i awansowania pracowników zatrudnionych na stanowiskach kontrolerskich.

  2. W 2000 r. międzynarodowy zespół ekspertów SIGMA dokonał oceny działalności kontrolnej NIK pod względem wymogów stawianych przez UE. Zespół orzekł, że NIK jest profesjonalna, niezależna i godna zaufania. Wskazał również obszary, w których NIK powinna udoskonalić swoje funkcjonowanie.

W lipcu 2002 r. Kolegium NIK przyjęło rozpisany na wiele lat program rozwoju NIK „Strategia NIK – misja i wizja”. Równolegle trwały prace nad opracowaniem standardów kontroli. Standardy miały pomóc w ujednoliceniu procesu kontroli od momentu jej zaplanowania, aż po tworzenie dokumentów pokontrolnych.

W 2003 r. zakończono prace nad usystematyzowaniem metodyki kontroli i zatwierdzono wewnętrzny dokument pn. „Podręcznik kontrolera”. Zawarte zostały w nim standardy oraz dokładne i szczegółowe wytyczne ich stosowania. „Podręcznik kontrolera” zyskał uznanie


u przedstawicieli UE zaznajomionych z tematyką audytu.

W 2006 r. Narodowy Urząd Kontroli Danii dokonał w NIK przeglądu partnerskiego. Przegląd potwierdził wysoką jakość kontroli przeprowadzanych przez NIK oraz wykazał, że większość zaleceń z przeglądu dokonanego w 2000 r. została przez NIK wykonana, a jakość kontroli przeprowadzanych przez NIK osiągnęła poziom międzynarodowy.

W styczniu 2010 r. Sejm RP uchwalił nowelizację ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r.
o Najwyższej Izbie Kontroli. Ustawa dostosowana została do przepisów konstytucyjnych. Całkowicie zmianie uległa procedura kontrolna. Wszystkie rozwiązania, które mogły zagrażać niezależności i samodzielności NIK zostały w czasie procesu legislacji odrzucone. Część znowelizowanych przepisów wejdzie w życie 2 czerwca 2011 r., pozostałe – 2 czerwca 2012 r. (ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli).


  1. Ustawa z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka, precyzuje kwalifikacje zawodowe i warunki, jakie winna spełniać osoba ubiegająca się o pełnienie funkcji Rzecznika Praw Dziecka (RPD). Dokument stanowi również, że RPD jest w swojej działalności niezależny od innych organów państwowych i odpowiada jedynie przed Sejmem. RPD przedstawia Sejmowi i Senatowi, corocznie, informację o swojej działalności oraz uwagi o stanie przestrzegania praw dziecka.

  2. Przywołana ustawa nakłada na RPD obowiązek podjęcia działania na każdy wniosek obywateli lub ich organizacji wskazujący na naruszenie praw lub dobra dziecka, jak również obowiązek współpracy ze stowarzyszeniami, ruchami obywatelskimi i innymi dobrowolnymi zrzeszeniami i fundacjami pracującymi na rzecz ochrony praw dziecka –
    w celu: uzyskania pełnej wiedzy na temat wszelkich prób łamania czy nieprzestrzegania praw dzieci, podjęcia koniecznych działań, w tym zmian w prawie w tym zakresie.

  3. Uprawnienia RPD określone zostały w art. 10, 10a i 10b ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka oraz ustawy
    o
    wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe:

Art. 10.

1. Rzecznik może:

1) zbadać, nawet bez uprzedzenia, każdą sprawę na miejscu,

2) żądać od organów władzy publicznej, organizacji lub instytucji złożenia wyjaśnień lub udzielenia informacji, a także udostępnienia akt i dokumentów, w tym zawierających dane osobowe,

2a) zgłosić udział w postępowaniach przed Trybunałem Konstytucyjnym wszczętych na podstawie wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich lub w sprawach skargi konstytucyjnej, dotyczących praw dziecka oraz brać udział w tych postępowaniach,

2b) występować do Sądu Najwyższego z wnioskami w sprawie rozstrzygnięcia rozbieżności wykładni prawa w zakresie przepisów prawnych dotyczących praw dziecka,

2c) wnieść kasację albo skargę kasacyjną od prawomocnego orzeczenia, w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

3) żądać wszczęcia postępowania w sprawach cywilnych oraz wziąć udział w toczącym się już postępowaniu – na prawach przysługujących prokuratorowi,

3a) wziąć udział w toczącym się już postępowaniu w sprawach nieletnich – na prawach przysługujących prokuratorowi,

4) żądać wszczęcia przez uprawnionego oskarżyciela postępowania przygotowawczego


w sprawach o przestępstwa,

5) zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi do sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach – na prawach przysługujących prokuratorowi,

6) wystąpić z wnioskiem o ukaranie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

7) zlecać przeprowadzanie badań oraz sporządzanie ekspertyz i opinii.

2. Rzecznik może odmówić ujawnienia danych osobowych osoby, od której uzyskał informację wskazującą na naruszenie praw lub dobra dziecka, oraz osoby, której naruszenie dotyczy, w tym także wobec organów władzy publicznej, jeżeli uzna to za niezbędne dla ochrony wolności, praw i interesów jednostki.

Art. 10a.

1. Rzecznik może również zwracać się do właściwych organów, organizacji lub instytucji o podjęcie działań na rzecz dziecka z zakresu ich kompetencji.

2. Organy, organizacje i instytucje, o których mowa w ust. 1, podejmują sprawy skierowane przez Rzecznika.

3. Organ, organizacja lub instytucja, do których Rzecznik zwrócił się o podjęcie działań na rzecz dziecka, są obowiązane niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni, poinformować Rzecznika o podjętych działaniach lub zajętym stanowisku.

4. W przypadku, gdy organ, organizacja lub instytucja, o których mowa w ust. 1, nie poinformują Rzecznika o podjętych działaniach lub zajętym stanowisku albo gdy Rzecznik nie podziela ich stanowiska, może zwrócić się do właściwej jednostki nadrzędnej o podjęcie odpowiednich działań.

5. W przypadku, gdy Rzecznik stwierdził w działalności organu, organizacji lub instytucji, o których mowa w ust. 1, naruszenie praw lub dobra dziecka, może żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub zastosowania sankcji służbowych.



Art. 10b.

Organ, organizacja lub instytucja, do których zwróci się Rzecznik, są obowiązane z nim współdziałać i udzielać mu pomocy, a w szczególności:

1) zapewnić dostęp do akt i dokumentów badanej sprawy,

2) udzielać Rzecznikowi żądanych przez niego informacji i wyjaśnień,



3) udzielać wyjaśnień dotyczących podstawy faktycznej i prawnej swoich rozstrzygnięć.”

  1. RPD wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Rzecznika Praw Dziecka. Wydatki związane z funkcjonowaniem RPD są ujmowane w ustawie budżetowej i pokrywane
    z budżetu państwa.

Środki finansowe przekazane z budżetu państwa na działalność RPD w latach 2004-2010:
w 2004 r. – 4.141.000 zł, w 2005 r. – 4.118.000 zł, w 2006 r. – 4.626.000 zł, w 2007 r. – 4.645.000 zł, w 2008 r. – 5.240.000 zł, w 2009 r. – 6.445.000 zł, w 2010 r. – 7.490.000 zł.

Odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 16c) i pkt 22

  1. Dla realizacji praw dziecka Rząd współpracuje z organizacjami pozarządowymi na szczeblu lokalnym i ogólnopolskim, tak w sferze legislacyjnej, jak i praktycznej. Najistotniejsze formy i sfery współdziałania:

  • Konsultowanie i opiniowanie obowiązujących oraz projektowanych przepisów prawa, współpraca w realizacji działań na rzecz praw człowieka, wymiana doświadczeń, przekazywanie informacji i udzielanie porad w ramach bieżącej działalności, organizowanie tematycznych spotkań i konferencji (współpraca Ministerstwa Sprawiedliwości m. in. z: Komitetem Ochrony Praw Dziecka, Fundacją „Dzieci Niczyje”, Koalicją na rzecz Rodzicielstwa Zastępczego, Helsińską Fundacją Praw Człowieka, stowarzyszeniami działającymi na rzecz praw ojca i dziecka, Fundacją „La Strada”).

  • Wieloaspektowa współpraca Ministerstwa Sprawiedliwości z organizacjami pozarządowymi zajmującymi się wspieraniem pokrzywdzonych przestępstwem, w tym dzieci, przy realizacji programu Sieć Pomocy Ofiarom Przestępstw. Organizacje pozarządowe wybrane w drodze konkursu ofert prowadzą Ośrodki Pomocy dla Osób Pokrzywdzonych Przestępstwem, w których udzielana jest m.in. pomoc dzieciom pokrzywdzonym przestępstwem – także w formie przydzielenia opiekuna pokrzywdzonego. Kontynuowanie takiej współpracy zostało przewidziane w projekcie Krajowego Programu na rzecz Ofiar Przestępstw.

Szerzej na temat Sieci Pomocy Ofiarom Przestępstw oraz Krajowego Programu na rzecz Ofiar Przestępstw – patrz odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 35.

  • Opracowanie wytycznych dotyczących przyjaznych pokojów przesłuchań oraz realizacja programu Koalicji na Rzecz Przyjaznego Przesłuchiwania Dzieci – Ministerstwo Sprawiedliwości we współpracy z Fundacją „Dzieci Niczyje”.

Szerzej – patrz odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 35.

  • Współpraca MS z Fundacją „Dzieci Niczyje” i Urzędem Miasta Stołecznego Warszawy, w ramach organizowanych przez Fundację, od 2004 r., Ogólnopolskich Konferencji „Pomoc dzieciom – Ofiarom przestępstw”. W trakcie konferencji w 2008 r., wręczone zostały pierwsze certyfikaty „przyjaznych pokoi przesłuchań”.

  • Współpraca realizowana jest także w ramach Zespołu ds. Przeciwdziałania Dyskryminacji Małoletnich w Elektronicznych Środkach Masowego Przekazu.
    Szerzej – patrz odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 12.

  • Współpraca prokuratury z instytucjami społeczeństwa obywatelskiego na rzecz ochrony dzieci w Internecie, w tym w ramach NASK.

Patrz również odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 49.

  • Jednostki terenowe prokuratury współdziałają z mediami i organizacjami pozarządowymi w zakresie prowadzenia akcji społecznych i szkoleń.

  • W zakresie handlu ludźmi prowadzona jest współpraca m. in. z Caritas Polska, Fundacją Przeciwko Handlowi Ludźmi i Niewolnictwu „La Strada”, Fundacją „Itaka – Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych”.

  • Ministerstwo Sprawiedliwości współpracuje z organizacjami pozarządowymi
    w sferze realizacji obowiązków sprawozdawczych RP wobec ciał traktatowych ds. praw człowieka (treaty bodies), m. in. poprzez konsultacje w trakcie przygotowywania sprawozdań rządowych, w szczególności z przestrzegania Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.

  • Przedstawiciele Ministerstwa Sprawiedliwości współpracują z Porozumieniem na rzecz wprowadzenia OPCAT. Porozumienie to zrzesza przedstawicieli polskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (pełniącego w RP funkcję Krajowego Mechanizmu Prewencji), organizacji pozarządowych oraz środowisk naukowych, a jego celem jest działanie na rzecz zapobiegania torturom i innym formom nieludzkiego, okrutnego
    i poniżającego traktowania i karania w miejscach zatrzymań. W ramach Porozumienia prowadzone są wizytacje takich miejsc, wymiana dobrych praktyk i innych informacji mających na celu zwiększenie skuteczności ich działań.

  1. Ministerstwo Edukacji Narodowej każdego roku dofinansowuje w ramach zadań zleconych organizacje pozarządowe wyspecjalizowane w realizacji działań profilaktycznych, które obejmują odpowiednimi programami wychowawczymi oraz profilaktycznymi dzieci i młodzież zagrożone różnymi patologiami społecznymi (współpraca m. in. z: Stowarzyszeniem Rodzin Dzieci Uzależnionych „Powrót z U”, Stowarzyszeniem Katolicki Ruch Antynarkotyczny, Fundacją na Rzecz Zapobiegania Narkomanii MARATON, Stowarzyszeniem ASLAN, Stowarzyszeniem OPTA, Katolickim Stowarzyszeniem Pomocy Osobom Uzależnionym AGAPE, Stowarzyszeniem Klubu Abstynenta POWRÓT).

Patrz również odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 18.

  1. Ministerstwo Zdrowia współpracuje z organizacjami pozarządowymi, którym przyznaje dotacje celowe na realizację zadań z zakresu edukacji zdrowotnej i promocji zdrowia. Powyższe zadania skierowane do dzieci i młodzieży realizowały m. in.: Polski Komitet Zwalczania Raka, Stowarzyszenie Polska Unia Medycyny Transplantacyjnej, Fundacja Ewy Błaszczyk „Akogo?”, Stowarzyszenie Rodzin i Opiekunów Osób
    z Zespołem Downa „Bardziej Kochani”, Związek Harcerstwa Polskiego, Polskie Towarzystwo ADHD, Fundacja „Pedagogium”, Fundacja Pomocy Dzieciom z Chorobą Nowotworową, Fundacja „Gajusz”, Polski Związek Głuchych, Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom i Młodzieży Niepełnosprawnej Ruchowo „Tęcza”, Polski Czerwony Krzyż, Caritas Polska, Fundacja dla Dzieci z Chorobami Nowotworowymi „Krwinka”, Towarzystwo Rozwoju Rodziny, Polskie Towarzystwo Suicydologiczne, Polski Związek Niewidomych, Stowarzyszenie Rodzin i Przyjaciół Dzieci i Młodzieży z Wadą Słuchu „Usłyszeć Świat”, Fundacja Pomocy Młodzieży i Dzieciom „Hej Koniku”, Fundacja „Synapsis”, Towarzystwo Przyjaciół Dzieci, Stowarzyszenie „Otwarte Drzwi”, Towarzystwo Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą, Polskie Towarzystwo Walki
    z Kalectwem.

  2. W 2006 r. zlecono do realizacji, na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, zadanie publiczne pn.: „Wspieranie dzieci i młodzieży zagrożonych niedostosowaniem społecznym
    i przestępczością, szczególnie z terenów wiejskich”. Zadanie dotyczyło m. in. działań mających na celu wspieranie dzieci i młodzieży zagrożonych niedostosowaniem społecznym i przestępczością, szczególnie z terenów wiejskich, ochronę dzieci przed molestowaniem, wykorzystywaniem i przemocą, podejmowanie działań mających na celu prospołeczną i prawną edukację dzieci i młodzieży.

  3. W 2007 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zlecił do realizacji podmiotom pozarządowym zadanie publiczne pn. „Przeciwdziałanie agresji oraz przemocy wśród dzieci i młodzieży zwłaszcza w środowisku rówieśniczym”. Zadanie dotyczyło m.in. działań mających na celu poprawę emocjonalnego i społecznego funkcjonowania dzieci i młodzieży w środowisku rówieśniczym, w tym kształtowania postaw prospołecznych, upowszechniania wiedzy ukierunkowanej na wyeliminowanie używania przez dzieci i młodzież substancji psychoaktywnych (alkohol, narkotyki), zwiększania dostępności do poradnictwa psychologiczno-pedagogicznego, punktów informacyjnych, telefonów zaufania, poradnictwa odwykowego, psychiatrycznego, mediacji i pomocy kryzysowej, organizacji placówek wsparcia dziennego: świetlic (środowiskowych, socjoterapeutycznych), środowiskowych ognisk wychowawczych, klubów młodzieżowych itp. Zasadniczym celem zadania było kształtowanie właściwych postaw społecznych oraz prawidłowej socjalizacji dzieci i młodzieży. Realizacja zadania miała przyczynić się do zacieśniania współpracy różnych podmiotów działających na rzecz dzieci i młodzieży zwłaszcza na poziomie lokalnym.

  4. W 2008 r. zlecono do realizacji podmiotom pozarządowym zadanie publiczne pn.: „Przeciwdziałanie radykalizacji zachowań dzieci i młodzieży”. Zadanie dotyczyło m.in. prowadzenia akcji i kampanii promujących właściwe postawy zgodne z prawem
    i normami społecznymi, realizacji przedsięwzięć służących do stworzenia w środowisku młodzieżowym skutecznych mechanizmów obrony i sprzeciwu wobec takich negatywnych zjawisk jak przemoc, alkoholizm, narkomania. Zadanie to obejmowało działania mające na celu kształtowanie właściwych postaw społecznych, zmniejszania skali negatywnych zachowań. Realizacja zadania powinna przyczynić się do zacieśniania współpracy różnych podmiotów działających na rzecz dzieci i młodzieży zwłaszcza na poziomie lokalnym oraz wypracowania skutecznych mechanizmów służących ograniczaniu negatywnych zjawisk występujących wśród młodych ludzi.

  5. W 2009 r., po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, realizacja zadania publicznego pn. „Prowadzenie telefonu zaufania dla dzieci” powierzona została Fundacji „Dzieci Niczyje”. Zadanie dotyczy prowadzenia ogólnopolskiego bezpłatnego telefonu zaufania dla dzieci (116 111) oraz prowadzenia działań informacyjnych i promocyjnych skierowanych do społeczeństwa na terenie Polski dotyczących funkcjonowania telefonu zaufania dla dzieci. Zadanie to ma na celu wzmocnienie poczucia bezpieczeństwa wśród dzieci poprzez umożliwienie im korzystania z telefonu zaufania oraz przeciwdziałanie przemocy w rodzinie.

Szerzej – patrz pkt. 613-615 niniejszego sprawozdania.

CRC/C/15/Add.194 - pkt 18:

Uznając trudność panujących warunków ekonomicznych, Komitet zaleca państwu stronie zwrócenie szczególnej uwagi na pełne wdrożenie art. 4 Konwencji poprzez nadanie priorytetu środkom budżetowym przeznaczanym na zapewnienie realizacji praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych dzieci „w maksymalnym zakresie ... dostępnych środków”. Dostrzegając wysiłki państwa strony zmierzające do przeprowadzenia reformy administracyjnej i decentralizacji świadczenia usług, Komitet zaleca, aby państwo strona wzmocniło, w maksymalnym zakresie dostępnych środków, zdolność samorządów lokalnych, w jednakowym stopniu na obszarach wiejskich, jak i miejskich, do realizacji gospodarczych, społecznych i kulturalnych praw dzieci.

  1. Wydatki związane z realizacją polityki na rzecz dzieci ponoszą następujące ministerstwa: Pracy i Polityki Społecznej, Edukacji Narodowej, Sprawiedliwości, Zdrowia, Spraw Wewnętrznych i Administracji. W przypadkach innych niż realizacja ustaw lub programów przewidujących ściśle działania na rzecz dzieci (na przykład
    w zakresie edukacji, wypoczynku, opieki zdrowotnej nad dziećmi), nie jest możliwe wydzielenie z wydatków przeznaczonych na inne działania – na przykład w zakresie pomocy społecznej, świadczeń rodzinnych – wydatków poniesionych ściśle na działania na rzecz realizacji praw dzieci.

  2. Wypoczynek dzieci i młodzieży finansowany ze środków rezerwy celowej patrz pkt 461-464 niniejszego sprawozdania.

  3. Działania podjęte w związku z powodzią w 2009 r., związane z zapewnieniem wypoczynku dzieci i młodzieży z terenów dotkniętych skutkami powodzi, zostały zrealizowane przez Ministerstwo Zdrowia, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Ministerstwo Edukacji Narodowej, a także Ministerstwo Sportu i Turystyki, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwo Środowiska, we współpracy ze Związkiem Harcerstwa Polskiego oraz kuratoriami oświaty. Akcją zostały objęte województwa: podkarpackie, dolnośląskie, opolskie i małopolskie. Łącznie z wypoczynku letniego, sfinansowanego z budżetu państwa, skorzystało 1.036 dzieci poszkodowanych
    w wyniku powodzi. Z wypoczynku letniego, sfinansowanego ze środków innych podmiotów skorzystało 1.989 dzieci poszkodowanych w wyniku powodzi oraz z terenów dotkniętych skutkami powodzi.

  4. Organizacja w okresie letnich wakacji pobytu edukacyjnego dzieci Polaków zamieszkałych za granicą.

Zgodnie z założeniami Rządowego Programu Współpracy z Polonią i Polakami za granicą Ministerstwo Edukacji Narodowej w 2009 r. wspierało organizowanie letniego wypoczynku dla dzieci i młodzieży polonijnej w Polsce. W koloniach uczestniczyło 1.542 dzieci i młodzieży - Polaków zamieszkałych za granicą. Na realizację ww. zadania przeznaczono środki publiczne w wysokości 1.000.000 zł. Ponad połowę uczestników kolonii stanowiły polskie dzieci i młodzież zamieszkałe na Ukrainie (52%), następnie 21% dzieci z Białorusi i 18% dzieci z Litwy, po 3% uczestników kolonii zamieszkuje na co dzień Rosję, Kirgistan i Łotwę.

  1. Organizacja specjalistycznych obozów językowych.

W 2009 r. z budżetu państwa sfinansowano realizację specjalistycznego obozu językowego z językiem hiszpańskim (przeznaczono środki w wysokości 100.000  zł). W obozie uczestniczyło 100 uczniów polskich szkół średnich.

  1. W 2009 r. w ramach wspierania i promocji współpracy szkół z organizacjami pozarządowymi Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło II edycję konkursu „Otwarta szkoła”. Celem konkursu było promowanie modelu szkoły, która w swoich działaniach wychowawczych i edukacyjnych dąży do kształtowania w uczniach otwartej
    i prospołecznej postawy oraz wspiera ich aktywność obywatelską.

Konkurs służyć miał również promowaniu współpracy pomiędzy placówkami oświatowymi (szkołami) a ich otoczeniem, przede wszystkim organizacjami pozarządowymi, oraz pokazaniu skutecznych i nowatorskich rozwiązań, już teraz stosowanych w oświacie.

Do konkursu mogły przystępować szkoły i organizacje pozarządowe realizujące projekty w następujących obszarach: edukacja obywatelska, edukacja ekonomiczna, edukacja globalna, edukacja przedszkolna i wczesnoszkolna, wsparcie uczniów zdolnych.



Łącznie do konkursu złożono 82 wnioski.

  1. W 2009 r. ogłoszono otwarty konkurs ofert na publikację materiałów informacyjnych propagujących krajoznawstwo i szkolną turystykę młodzieży w Polsce. Na realizację tego zadania przeznaczono środki w wysokości 100.000 zł, w celu dofinansowana wydruku 20.000 poradników i informatorów, które zostały bezpłatnie przekazane do szkół, bibliotek, organizacji młodzieżowych i turystycznych.

  2. Świadczenia rodzinne są systemem pozaubezpieczeniowym finansowanym
    z budżetu państwa i wypłacane w gminie zamieszkania wnioskodawcy (środki przekazywane są do dyspozycji wojewodów z przeznaczeniem na świadczenia rodzinne). W latach 2002–2003 utrzymywała się jeszcze tendencja spadkowa w wysokości wydatków na świadczenia rodzinne, spowodowana głównie spadkiem liczby dzieci uprawnionych do tej formy pomocy. Od 1 maja 2004 r. funkcjonuje w Polsce nowy system świadczeń rodzinnych, wprowadzony ustawą z dnia 28 listopada 2003 r.
    o świadczeniach rodzinnych. Reforma ta pozwoliła na poprawę adresowania świadczeń oraz zwiększenie pomocy rodzinom wychowującym dzieci, znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej.

Szerzej nt. świadczeń pozaubezpieczeniowych – patrz pkt. 413-416 niniejszego sprawozdania.

  1. W strukturach pomocy społecznej zadania związane z opieką nad dzieckiem realizują samorządy. Jest to zadanie własne przede wszystkim samorządu powiatowego, ale również w pewnym stopniu gminnego oraz niektórych samorządów wojewódzkich.
    1 stycznia 2004 r. samorządy powiatowe przejęły całkowicie finansowanie rodzin zastępczych, a 1 stycznia 2005 r. również prowadzenie całodobowych placówek opiekuńczo-wychowawczych.

  2. Na podstawie art. 16 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych zaświadczenia lekarskie dla celów pomocy społecznej, orzecznictwa o niepełnosprawności, uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego, dodatku z tytułu urodzenia dziecka lub jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka wydawane są bezpłatnie.

Realizacja Programu Zapobiegania Niedostosowaniu Społecznemu i Przestępczości wśród Dzieci i Młodzieży (przyjętego przez Radę Ministrów 13 stycznia 2004 r.)


1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna