Sprawozdanie Rzeczypospolitej Polskiej z realizacji postanowień Konwencji o prawach dziecka w latach 1999-2010 spis treśCI



Pobieranie 1,26 Mb.
Strona2/25
Data15.02.2018
Rozmiar1,26 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25

Wymiar sprawiedliwości wobec nieletnich – patrz odpowiedź na zalecenia CRC/C/15/Add.194 - pkt 26 i 51 (pkt 130-178 i 541-547 niniejszego sprawozdania).

Przepisy prawa polskiego odnoszące się do wykorzystywania seksualnego dzieci

  1. Przepisy prawa polskiego odnoszące się do wykorzystywania seksualnego dzieci są
    w pełni zgodne z przepisami Konwencji, w szczególności z jej art. 34, który zawiera zobowiązanie Państwa-Strony do ochrony dzieci przed wszelkimi formami wyzysku seksualnego i nadużyć seksualnych. Środkiem realizacji tego zobowiązania ma być przeciwdziałanie:

    1. nakłanianiu lub zmuszaniu dziecka do jakichkolwiek nielegalnych działań seksualnych,

    2. wykorzystywaniu dzieci do prostytucji lub innych nielegalnych praktyk seksualnych,

    3. wykorzystywaniu dzieci w pornograficznych przedstawieniach i materiałach.

  2. W Kodeksie karnym w przepisach Rozdziału XXV „Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności”, ustawodawca różnicuje status pokrzywdzonego w zależności od jego wieku i odnosi się do pokrzywdzonego: jako osoby w wieku poniżej 15 roku życia oraz osoby będącej małoletnim w rozumieniu prawa cywilnego tj. osoby w wieku poniżej 18 roku życia.

  3. W polskim porządku prawnym wszystkie osoby poniżej 18 lat traktowane są w sposób szczególny, gdy ich dobro zostało narażone w wyniku zachowań przestępnych, wyczerpujących dyspozycję poniżej wskazanych przepisów:

- art. 202 § 3 Kk tj. polegających na produkowaniu, utrwalaniu lub sprowadzaniu, przechowywaniu lub posiadaniu treści pornograficznych w celu rozpowszechnienia albo na rozpowszechnianiu lub publicznym prezentowaniu treści pornograficznych z udziałem małoletniego,

- art. 202 § 4b Kk tj. polegających na produkowaniu, rozpowszechnianiu, prezentowaniu, przechowywaniu lub posiadaniu treści pornograficznych przedstawiających wytworzony albo przetworzony wizerunek małoletniego uczestniczącego w czynności seksualnej (przepis wprowadzony został ustawą z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw).

  1. Przepisy ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie definiują przemoc
    w rodzinie, jako jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste członków rodziny, a także innych osób wspólnie zamieszkujących lub gospodarujących, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą. Zatem wszystkie narzędzia zawarte w przepisach ww. ustawy
    wykorzystywane są do walki z wykorzystywaniem seksualnym.


  2. W przypadku zachowań spenalizowanych w art. 202 § 4 i § 4a Kk, polegających
    na utrwalaniu treści pornograficznych z udziałem małoletniego, a także na ich sprowadzaniu, przechowywaniu lub posiadaniu, którym nie towarzyszy zamiar rozpowszechniania, i które nie dotyczą sytuacji określonych w art. 202 § 4b Kk, przedmiotem szczególnej ochrony pozostają osoby poniżej 15 roku życia.


  3. Ustawodawca w art. 199 § 2 Kk w stosunku do sprawcy przestępstwa popełnionego na szkodę osoby małoletniej (a więc każdej osoby, która nie ukończyła 18 lat), polegającego na doprowadzeniu innej osoby – przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia – do obcowania płciowego lub do poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności, przewidział zaostrzoną odpowiedzialność w postaci zagrożenia karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat, podczas gdy dla formy podstawowej takiego przestępstwa przewidziano karę pozbawienia wolności
    w wymiarze do 3 lat.


  4. Również czynności sprawcze określone w art. 199 § 3 Kk, polegające na doprowadzeniu małoletniego do obcowania płciowego lub poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności poprzez nadużycie zaufania lub w zamian za udzielenie albo obietnicę korzyści majątkowej lub osobistej, stanowią kwalifikowaną postać przestępstwa wykorzystania seksualnego innej osoby, którego typ zasadniczy został określony w art. 199 § 1 Kk. Na podstawie przepisów art. 199 Kk penalizowane jest również dobrowolne prostytuowanie się nastolatek w zamian za korzyści majątkowe.

  5. Art. 204 § 3 Kk kryminalizuje zachowanie polegające na nakłanianiu osoby małoletniej do uprawiania prostytucji lub ułatwianiu jej tego, podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a także czerpanie korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inną osobę.

  6. Art. 200 § 1 Kk penalizuje obcowanie płciowe z osobą, która nie ukończyła 15 lat, dopuszczenie się wobec takiej osoby innej czynności seksualnej, doprowadzenie jej do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania.

  7. Wprowadzone zmiany zwiększające ochronę dziecka przed przestępstwami na tle seksualnym:

  1. wprowadzono następujące przepisy: art. 199 § 2 Kk (typ kwalifikowany – zagrożony surowszą karą – przestępstwa doprowadzenia „do obcowania płciowego lub do poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności” przez nadużycie stosunku zależności, jeśli zostało popełnione na szkodę małoletniego); art. 199 § 3 Kk (prostytucja małoletnich); art. 200 § 2 Kk (prezentowanie wykonania czynności seksualnej małoletniemu poniżej 15. roku życia); art. 202 § 4 Kk (utrwalanie treści pornograficznych z udziałem małoletniego poniżej 15 r. życia); art. 202 § 4a Kk (posiadanie treści pornograficznych z udziałem małoletniego poniżej 15 r. życia); art. 202 § 4b Kk (wirtualna pornografia dziecięca);
    art. 202 § 5 Kk (przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstw określonych w art. 202 Kk);

  2. zaostrzono odpowiedzialność za przestępstwa określone w następujących przepisach: art. 197 § 1-3 Kk (zgwałcenie), art. 200 § 1 Kk (obcowanie płciowe
    z małoletnim poniżej 15. roku życia);

  3. przedłużono okres przedawnienia przestępstw wykorzystywania seksualnego popełnionych na małoletnim (art. 101 § 4 Kk).

Przestępstwo pornografii dziecięcej w polskim prawie

  1. Ochrona przed pornografią dziecięcą w polskim prawie jest szersza niż przewidziana w Konwencji o prawach dziecka i Protokole fakultatywnym do Konwencji o prawach dziecka w sprawie handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i dziecięcej pornografii. Odpowiednio do przepisu art. 3 ust. 1 lit. c ww. Protokołu, art. 202 § 3 Kk przewiduje,
    że karze podlega osoba, która w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, przechowuje lub posiada albo rozpowszechnia lub publicznie prezentuje treści pornograficzne z udziałem małoletniego. Jednak polskie prawo wychodzi poza granicę ochrony przewidzianą w ww. Protokole, uznając, że jeszcze szerszej ochronie niż ta wskazana w Protokole podlegać powinny osoby poniżej 15 roku życia. Karze, zgodnie
    z art. 202 § 4 Kk podlega, kto utrwala treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15. Zgodnie z polskim prawem, by czyn utrwalania treści pornograficznych
    z udziałem małoletniego poniżej lat 15 był przestępstwem, nie jest konieczne, by spełniał on wymogi wskazane w Protokole, tj. by był popełniany dla celów handlu dziećmi bądź dziecięcej prostytucji. W Polsce będzie on przestępstwem nawet, gdyby treści pornograficzne były utrwalane wyłącznie na własny użytek sprawcy.

Inne zmiany wprowadzone do prawa polskiego

  1. W 2005 r. do Kk wprowadzono zmiany odnoszące się do środków karnych i środków zabezpieczających. Wprowadzono przepisy art. 41 § 1a i 1b, ustanawiające nowe formy orzekania zakazu zajmowania stanowisk lub wykonywania zawodów związanych
    z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi. Zgodnie z art. 41 § 1a Kk, sąd może orzec na zawsze zakaz wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, w razie skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego.
    W razie ponownego skazania za takie przestępstwo, orzeczenie na zawsze zakazu zajmowania wymienionych wyżej stanowisk, wykonywania zawodów lub działalności jest obligatoryjne (art. 41 § 1b Kk).

  2. Ponadto, sąd w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się
    z określonymi osobami lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu (art. 41a § 1 Kk). Natomiast w razie skazania za te przestępstwa na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania sąd obligatoryjnie orzeka wymieniony środek karny (art. 41a § 2 Kk).

Obecne brzmienie art. 41 i 41a Kk:

Art. 41. § 1. Sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze zajmowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.

§ 1a. Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych
z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi, na zawsze
w razie skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego.

§ 1b. Sąd orzeka zakaz, o którym mowa w § 1a, na zawsze w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w tym przepisie.

§ 2. Sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem takiej działalności, jeżeli dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.”

Art. 41a. § 1. Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania


w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym przemocy przeciwko osobie najbliższej; obowiązek lub zakaz może być połączony
z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu.

§ 2. Sąd orzeka obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego; obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu.

§ 3. Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu na zawsze w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w § 2.

§ 4. Orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd wskazuje odległość od osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować.”



  1. 5 listopada 2009 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw, której celem jest dalsze wzmocnienie ochrony dziecka przed wykorzystywaniem seksualnym. Przewiduje ona m. in. niżej wymienione zmiany, które weszły w życie 8 czerwca 2010 r.:

    1. dot. przestępstw popełnionych w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych:

  • dot. środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem w zakładzie zamkniętym lub skierowaniem na leczenie ambulatoryjne – art. 93 Kk:

„Sąd może orzec […] środek zabezpieczający związany z umieszczeniem w zakładzie zamkniętym lub skierowaniem na leczenie ambulatoryjne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego związanego z jego chorobą psychiczną, zaburzeniami preferencji seksualnych, upośledzeniem umysłowym lub uzależnieniem od alkoholu lub innego środka odurzającego; przed orzeczeniem tego środka sąd wysłuchuje lekarzy psychiatrów oraz psychologa, a w sprawach osób z zaburzeniami preferencji seksualnych – także lekarza seksuologa.”

  • dot. środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem w zakładzie zamkniętym lub skierowaniem na leczenie ambulatoryjne – art. 95a Kk:

„§ 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo skierowane przeciwko wolności seksualnej, popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, sąd może orzec umieszczenie sprawcy, po odbyciu tej kary, w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne, w celu przeprowadzenia terapii farmakologicznej lub psychoterapii, zmierzających do zapobieżenia ponownemu popełnieniu takiego przestępstwa, w tym w szczególności poprzez obniżenie zaburzonego popędu seksualnego sprawcy. Terapii farmakologicznej nie stosuje się, jeżeli jej przeprowadzenie spowodowałoby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia skazanego.

§1a. Sąd orzeka umieszczenie sprawcy, o którym mowa w § 1, skazanego za przestępstwo określone w art. 197 § 3 pkt 2 lub 3 w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne.

§ 2. W okresie do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem kary sąd ustala:

1) potrzebę i sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1,

2) sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1a.

§ 2a. Sąd może zarządzić zmianę sposobu wykonywania środka zabezpieczającego określonego w § 1 lub 1a.

§ 2b. Sąd zarządza umieszczenie w zakładzie zamkniętym, jeżeli sprawca uchyla się od leczenia ambulatoryjnego określonego w § 1 lub 1a.”;


  • dot. możliwości powołania biegłego lekarza seksuologa do udziału w wydaniu opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego w zakresie zaburzeń preferencji seksualnych – art. 202 § 3 Kpk:

„§ 3. „Do udziału w wydaniu opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego, w zakresie zaburzeń preferencji seksualnych, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, powołuje biegłego lekarza seksuologa.”

    1. dot. przestępstw przeciwko wolności:

  • dot. rozpowszechniania wizerunku nagiej osoby bez jej zgody – art. 191a Kk:

„§ 1. „Kto utrwala wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej, używając w tym celu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu, albo wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej bez jej zgody rozpowszechnia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.”;



  • dot. wprowadzenia nowych kwalifikowanych (zagrożonych surowszą karą) typów przestępstw zgwałcenia – zgwałcenie o charakterze pedofilskim i zgwałcenie
    o charakterze kazirodczym – art. 197 § 3 Kk:

„§ 3. Jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia:

1) wspólnie z inną osobą,

2) wobec małoletniego poniżej lat 15,

3) wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub


siostry, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.”;

  • dot. penalizacji uwodzenia dzieci w sieci (tzw. grooming) - Art. 200a Kk:

„§ 1. Kto w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 197 § 3 pkt 2 lub art. 200, jak również produkowania lub utrwalania treści pornograficznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej nawiązuje kontakt z małoletnim poniżej lat 15, zmierzając, za pomocą wprowadzenia go w błąd, wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania sytuacji albo przy użyciu groźby bezprawnej, do spotkania z nim, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Kto za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej małoletniemu poniżej lat 15 składa propozycję obcowania płciowego, poddania się lub wykonania innej czynności seksualnej lub udziału w produkowaniu lub utrwalaniu treści pornograficznych, i zmierza do jej realizacji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”



  • dot. penalizacji publicznej pochwały pedofilii - Art. 200b Kk:

„Kto publicznie propaguje lub pochwala zachowania o charakterze pedofilskim, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”

    1. dot. nowelizacji ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – wprowadzenia możliwości zarządzenia kontroli operacyjnej względem przestępstw z art. 200a Kk (tzw. „grooming”).

Przepisy art. 19 ustawy o Policji zastrzegają, że czynności operacyjno-rozpoznawcze wykonuje się tylko, gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że będą nieskuteczne lub nieprzydatne. Przy czym kontrolę operacyjną zarządza się w drodze postanowienia sądu, na pisemny wniosek Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego miejscowo prokuratora. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że mimo wprowadzonych do Kodeksu karnego i ustawy o Policji ww. zmian, istnieją wątpliwości co do możliwości ich wykorzystania tak aby działanie Policji, polegające na stworzeniu wirtualnego małoletniego pokrzywdzonego za którym kryłby się policjant w celu ustalania osób o skłonnościach pedofilskich, było zgodne z literą prawa. W art. 200a Kk jest bowiem mowa o małoletnim poniżej lat 15, wobec czego w przypadku braku takiego małoletniego po stronie pokrzywdzonej nie można mówić o przestępstwie, a jedynie o usiłowaniu nieudolnym. W związku z powyższym, zachodzi potrzeba przygotowania nowych rozwiązań, umożliwiających skuteczne, i zgodne z literą prawa, zwalczanie uwodzenia dzieci. Takie rozwiązania zakłada projekt ustawy o czynnościach operacyjno-rozpoznawczych, który jest przedmiotem prac sejmowej komisji administracji i spraw wewnętrznych.

Zespół do spraw Przeciwdziałania Dyskryminacji Małoletnich w Elektronicznych Środkach Masowego Przekazu

  1. Decyzją Nr 1 Pełnomocnika Rządu do spraw Równego Traktowania z dnia
    11 września 2008 r. został powołany Zespół ds. Przeciwdziałania Dyskryminacji Małoletnich w Elektronicznych Środkach Masowego Przekazu, którego członkami zostało blisko 70 przedstawicieli instytucji publicznych, organizacji pozarządowych i sektora prywatnego.

  2. Do zadań Zespołu należy opracowywanie zmian legislacyjnych, porozumień pomiędzy rządem RP a dostawcami usług informacji elektronicznych, projektów kampanii edukacyjnych, działań monitorujących w sprawach ochrony małoletnich przed zagrożeniami w mediach elektronicznych oraz wydawanie opinii w sprawie stwierdzonych przypadków naruszeń.

  3. Obecnie Zespół prowadzi m.in. prace nad propozycjami zmian prawa polskiego
    w celu doprowadzenia do ratyfikacji Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości
    z dnia 23 listopada 2001 r. oraz Konwencji Rady Europy o ochronie dzieci przed seksualnym wykorzystywaniem i niegodziwym traktowaniem w celach seksualnych, przyjętej przez Komitet Ministrów 12 lipca 2007 r.

  4. Dotąd Zespół wypracował Porozumienie na Rzecz Bezpieczeństwa Dzieci
    w Internecie
    (zawarte przez przedsiębiorców świadczących usługi z wykorzystaniem sieci internetowej a także organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną dzieci przed zagrożeniami związanymi z używaniem Internetu) oraz Kodeks Dobrych Praktyk Stowarzyszenia Producentów i Dystrybutorów Oprogramowania Rozrywkowego z 26 września 2008 r. Trwają prace nad Kodeksem Dobrych Praktyk Stacji TV.

Wymiar sprawiedliwości wobec nieletnich bez opieki ubiegających się o azyl

  1. Przepisy dotyczące cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy stanowią obok przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, dodatkową gwarancję zabezpieczającą prawa małoletnich. Małoletni bez opieki, ubiegający się o nadanie statusu uchodźcy, są
    w okresie trwania postępowania w sposób szczególny objęci ochroną.

  2. W wyniku nowelizacji ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dokonanej ustawą z dnia 18 marca
    2008 r.), począwszy od dnia 29 maja 2008 r. prawa gwarantowane przez Konwencję
    o prawach dziecka
    stały się integralnym elementem obowiązującej w Polsce jednolitej procedury azylowej. W toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy bada się nie tylko spełnianie warunków do uznania za uchodźcę, ale także inne okoliczności skutkujące ochroną przed wydaleniem w postaci udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. Jedną z przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany jest sytuacja, kiedy wydalenie naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu cudzoziemca. Ww. ustawa wskazuje między innymi, że prześladowanie może w szczególności polegać na czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich małoletność.

  3. Małoletni cudzoziemcy, którzy przebywają nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mają w określonych sytuacjach dostęp do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych mają osoby nieposiadające obywatelstwa polskiego, inne niż świadczeniobiorcy, których uprawnienie jest uregulowane na zasadach określonych w przepisach odrębnych i umowach międzynarodowych.

  4. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, małoletniego bez opieki, wobec którego w decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy orzeczono o wydaleniu, pozostawia się
    w placówce opiekuńczo-wychowawczej do czasu przekazania go organom lub organizacjom kraju pochodzenia, do których zadań statutowych należą sprawy małoletnich.

  5. Zgodnie z art. 67 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy w przypadku, o którym mowa
    w ust. 1, koszty pobytu małoletniego bez opieki w placówce opiekuńczo-wychowawczej
    i koszty opieki medycznej są finansowane z budżetu państwa. W art. 73 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zapewniona została opieka medyczna dla cudzoziemców ubiegających się o   nadanie statusu uchodźcy. Art. 73 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy stanowi,
    iż: „Opieka medyczna obejmuje świadczenia opieki zdrowotnej w zakresie, w jakim osobom objętym obowiązkowym lub dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym przysługuje prawo do świadczeń na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.
    o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
    z wyłączeniem leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej.”

  6. Na podstawie przywołanych regulacji, cudzoziemcom nielegalnie przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (w tym małoletnim cudzoziemcom) przysługuje prawo dostępu do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych od momentu podjęcia przez nich próby zalegalizowania swojego pobytu. Jeżeli prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych miałoby dotyczyć także małoletnich cudzoziemców, których opiekunowie prawni lub faktyczni nie podejmują jakichkolwiek prób zalegalizowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, realizacja ww. prawa oznaczałaby otwarcie możliwości migracji także w celu uzyskania bezpłatnej opieki zdrowotnej.

Niezależnie od powyższego, zasady i postanowienia Konwencji o prawach dziecka
są wykorzystywane w celu maksymalnego wzmocnienia systemu służącego ochronie praw dzieci.

Pozostałe informacje na temat postępowań z udziałem małoletnich bez opieki – patrz odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 47 (pkt 479-485 niniejszego sprawozdania).



CRC/C/15/Add.194 - pkt 14:

Komitet zaleca, aby państwo strona zapewniło Ministerstwu Edukacji Narodowej i Sportu odpowiednie zasoby finansowe, osobowe i materialne, tak, aby mogło się ono skutecznie wywiązywać z zadań koordynacji polityki oraz aby dopilnowało ustanowienia odpowiednich mechanizmów koordynacyjnych i konsultacyjnych między poszczególnymi resortami oraz między wszystkimi szczeblami administracji rządowej zajmującymi się pracą z dziećmi lub na rzecz dzieci.

  1. Koordynowanie polityki dotyczącej dzieci w Polsce jest prowadzone w ramach międzyresortowej grupy roboczej ds. realizacji praw dziecka w Polsce, w której czynnie uczestniczą przedstawiciele ministerstw: Edukacji Narodowej, Sprawiedliwości, Spraw Wewnętrznych i Administracji, Spraw Zagranicznych, Pracy i Polityki Społecznej, Obrony Narodowej, Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Zdrowia, Sportu i Turystyki. Prowadzona jest bieżąca wymiana informacji nt. efektów działań realizowanych na rzecz dzieci przez poszczególne resorty.

  2. Rząd składa Sejmowi sprawozdanie z realizacji praw dziecka na terenie kraju,
    a dokonana w ten sposób ocena ogólnej sytuacji dziecka jest podstawą do planowania kolejnych działań i podejmowania decyzji o realizacji zadań, zapewniających właściwe warunki dla wszechstronnego rozwoju każdego dziecka.

  3. W celu kreowania bieżącej polityki na rzecz dzieci wykorzystywane jest również działanie wielu międzyresortowych zespołów, rad i komisji. W ich pracach regularnie uczestniczą przedstawiciele organizacji pozarządowych, społeczeństwa obywatelskiego, samorządów terytorialnych. Są to m. in.: Międzyresortowy Zespół Koordynacyjny Programu Ograniczania Zdrowotnych Następstw Palenia Tytoniu w Polsce, Rada do spraw Przeciwdziałania Dyskryminacji Rasowej, Ksenofobii i związanej z nimi Nietolerancji, Zespół Monitorujący Realizację Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, Międzyresortowy Zespół Koordynacyjny Narodowego Programu Zdrowia, Rada do spraw Przeciwdziałania Narkomanii, Zespół do spraw międzynarodowego prawa humanitarnego, Zespół do spraw zwalczania i zapobiegania handlowi ludźmi, Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego, Komisja Wspólna Rządu i Mniejszości Narodowy i Etnicznych, Pełnomocnik Rządu do spraw Równego Traktowania, Pełnomocnik Rządu do spraw Osób Niepełnosprawnych.

CRC/C/15/Add.194 - pkt 16:

Komitet zaleca, aby państwo strona:

a) wzmacniało znaczenie Najwyższej Izby Kontroli, jako wewnętrznego organu monitorującego w kontekście oceny kwestii dotyczących dzieci oraz ustanowiło wszechstronny system monitoringu i samooceny wdrażania Konwencji o prawach dziecka zarówno na szczeblu ogólnokrajowym, jak i regionalnym;

b) zapewniło Rzecznikowi Praw Dziecka środki wystarczające do realizacji jego zadań;

c) współpracowało z organizacjami pozarządowymi i  organizacjami społeczeństwa obywatelskiego w zakresie monitoringu praw dziecka i polityki względem dzieci zarówno na szczeblu ogólnokrajowym, jak i regionalnym.


1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna