Sprawozdanie Rzeczypospolitej Polskiej z realizacji postanowień Konwencji o prawach dziecka w latach 1999-2010 spis treśCI



Pobieranie 1,26 Mb.
Strona15/25
Data15.02.2018
Rozmiar1,26 Mb.
1   ...   11   12   13   14   15   16   17   18   ...   25

B. Bieżące działania państwa

  1. Rzeczpospolita Polska gwarantuje ochronę życia i zdrowia człowieka od chwili poczęcia. O fakcie tym rozstrzygają postanowienia art. 38 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisy ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. W preambule ww. ustawy wskazano, że życie jest fundamentalnym dobrem człowieka, a troska o życie
    i zdrowie należy do podstawowych obowiązków państwa, społeczeństwa i obywatela.
    W art. 1 tej ustawy wskazano, że prawo do życia podlega ochronie, w tym również
    w fazie prenatalnej.

Wszystkie działania podejmowane przez resort zdrowia są ukierunkowane na ochronę zdrowia i życia obywateli, w tym także dzieci. Ze względu na specyfikę potrzeb zdrowotnych dzieci, uwzględniającą potrzeby związane z ich rozwojem, opieka zdrowotna nad tą grupą wiekową traktowana jest w sposób szczególny. Dotyczy to przede wszystkim działalności profilaktycznej.

  1. W Polsce notuje się dalszą poprawę wskaźników zdrowia dzieci. Według raportów przedstawionych przez GUS, obserwowany jest nieustanny spadek umieralności niemowląt. Ogólny współczynnik zgonów niemowląt (liczba zgonów niemowląt poniżej
    1 roku życia na 1000 urodzeń żywych) w 2003 r. kształtował się na poziomie 7,0‰,
    w 2004 r. – 6,8‰, w 2006 r. – 6,0‰, w 2007 r. – 5,9‰, w 2009 r. – 5,6‰. W 2010 r. ww. wskaźnik zmniejszył się do poziomu 5,2‰. Współczynnik umieralności okołoporodowej (urodzenia martwe i zgodny niemowląt w wieku 0-6 dni na 1000 urodzeń żywych
    i martwych), podobnie jak ogólny współczynnik zgonów niemowląt, wykazuje tendencję spadkową. W 2002 r. wynosił 8,7‰, w 2003 r. – 8,6‰, w 2007 r. – 8,0‰, w 2008 r.
    – 7,6‰, w 2009 r. – 7,2‰

Opieka zdrowotna sprawowana nad dziećmi niepełnosprawnymi

  1. Osoby niepełnosprawne, w tym dzieci, mają prawo do dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej zagwarantowane na równi z innymi obywatelami naszego kraju.

Podstawowym dokumentem, w którym prawo to zapisano, jest Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 68 ust. 1-3 Konstytucji:

„1. Każdy ma prawo do ochrony zdrowia.

2. Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa.

3. Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku.”



  1. Warunki i zakres udzielania świadczeń zdrowotnych określa ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Art. 15 ustawy stanowi, że świadczeniobiorcy, którymi są także dzieci niepełnosprawne, mają, na zasadach określonych w ustawie, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie.
Rodzaj refundowanych wyrobów medycznych będących przedmiotami ortopedycznymi
i środków pomocniczych, wysokość refundacji, udział ubezpieczonego, częstotliwość refundacji określają przepisy stosownych rozporządzeń Ministra Zdrowia. Refundacja wymienionych wyrobów dokonywana jest przez Narodowy Fundusz Zdrowia zgodnie
z wykazami znajdującymi w tych aktach prawnych.

  1. Prawo osób niepełnosprawnych do dostępu do leczenia i opieki medycznej zostało również podkreślone w uchwale Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia l sierpnia 1997 r. Karta Praw Osób Niepełnosprawnych. Stwierdza się w niej między innymi, że „osoby niepełnosprawne mają w szczególności prawo dostępu do leczenia i opieki medycznej, wczesnej diagnostyki, rehabilitacji i edukacji leczniczej, a także do świadczeń zdrowotnych uwzględniających rodzaj i stopień niepełnosprawności, w tym do zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, sprzęt rehabilitacyjny”.

  2. Polska uznaje prawo dziecka do jak najwyższego poziomu opieki zdrowotnej. Prawo to zostało zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, której art. 68 stanowi,
    że władze publiczne zapewniają obywatelom równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Ponadto władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym.

  3. W 1999 r. w Polsce wdrożona została reforma systemu ochrony zdrowia, powiązana
    z reformą administracji i reformą samorządową. Konsekwencją reform była całkowita przebudowa poprzednio obowiązującego systemu ochrony zdrowia, w szczególności zasad jego finansowania. Podstawowym założeniem reformy było rozdzielenie funkcji usługodawcy, płatnika oraz organizatora świadczeń zdrowotnych.

Reforma systemu ochrony zdrowia została dokonana na podstawie przepisów ustawy
z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. Postanowienia tej ustawy wprowadziły system powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. W systemie tym zachowane zostało prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych dla kobiet ciężarnych oraz dzieci i młodzieży. Kobietom ciężarnym, dzieciom i młodzieży przysługują, na zasadach określonych w wymienionej ustawie, świadczenia zdrowotne mające na celu: zachowanie zdrowia oraz zapobieganie chorobom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie.

Opieka długoterminowa

  1. System ochrony zdrowia zapewnia pacjentowi opiekę długoterminową realizowaną
    w warunkach stacjonarnych (zakłady opiekuńczo-lecznicze i zakłady pielęgnacyjno-opiekuńcze) i domowych. Kryterium kwalifikacyjnym do objęcia opieką długoterminową jest stan zdrowia pacjenta/dziecka. Świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze adresowane są zarówno do dorosłych jak i do dzieci. Znajduje to swój wyraz w zakresie zadań przewidzianych do realizacji w poszczególnych rodzajach opieki.

Świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w zakresie opieki długoterminowej realizowane są w/przez: 1) oddziałach dla przewlekle chorych, 2) zakładach pielęgnacyjno- opiekuńczych dla dzieci i młodzieży, 3) zakładach opiekuńczo – leczniczych dla dzieci
i młodzieży (dla dzieci i młodzieży, dla dzieci wentylowanych mechanicznie), 4) zespół długoterminowej opieki domowej (opieka domowa nad dziećmi wentylowanymi mechanicznie), 5) pielęgniarską opiekę długoterminową.

Opieka paliatywno-hospicyjna w Polsce

  1. Opieka paliatywna sprawowana jest w domu chorego, w specjalistycznych poradniach, oddziałach stacjonarnych opieki paliatywnej i ośrodkach opieki dziennej oraz przez szpitalne zespoły wspierające. Sprawuje ją wielodyscyplinarny zespół składający się z lekarza, pielęgniarki, psychologa, pracownika socjalnego, rehabilitanta, terapeuty zajęciowego, kapelana i wolontariuszy.

Od 1992 r. datuje się dynamiczny rozwój opieki paliatywno-hospicyjnej – liczba ośrodków opieki paliatywno-hospicyjnej już w 1993 r. wzrosła do 81 a w 1996 r. do 160. W 2001 r. funkcjonowało 260 ośrodków, w tym ponad 90 jako jednostki niepubliczne oraz 5 hospicjów dla dzieci i młodocianych. W 2002 r. ośrodków opieki paliatywno- hospicyjnej było łącznie 270. W 2008 r. w Polsce działało 349 publicznych (państwowych, samorządowych) i niepublicznych (prowadzonych przez stowarzyszenia, fundacje, zakony, Caritas) zakładów opieki paliatywno-hospicyjnej. Oprócz tego funkcjonują nieliczne komercyjne ośrodki paliatywno-hospicyjne. Publiczne
i niepubliczne zakłady opieki paliatywno-hospicyjnej w Polsce to: poradnie medycyny paliatywnej, hospicja domowe, oddziały medycyny paliatywnej w szpitalach, hospicja stacjonarne, zespoły opieki domowej dla dzieci.

  1. Ministerstwo Zdrowia podjęło prace nad wypracowaniem standardów postępowania
    i procedur medycznych z zakresu opieki paliatywnej w hospicjum domowym dla osób poniżej 18. roku życia dla podmiotów udzielających świadczeń medycznych w tym zakresie.

Narodowy Fundusz Zdrowia, finansuje świadczenia zdrowotne udzielane dzieciom
i młodzieży w ośrodkach opieki paliatywno-hospicyjnej. Wsparciem dla rodzin opiekujących się dziećmi w domu mogą być także wolontariusze. Ustawa z dnia
24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie reguluje warunki wykonywania świadczeń przez wolontariuszy oraz korzystania z tych świadczeń. Wolontariusze mogą wykonywać świadczenia na rzecz organizacji pozarządowych, organów administracji publicznej, jednostek organizacyjnych podległych organom administracji publicznej lub nadzorowanych przez te organy, z wyłączeniem prowadzonej przez te jednostki działalności gospodarczej. Świadczenia wolontariuszy są wykonywane w zakresie, w sposób i w czasie określonymi w porozumieniu
z korzystającym. Wolontariusz powinien posiadać kwalifikacje i spełniać wymagania odpowiednie do rodzaju i zakresu wykonywanych świadczeń, jeżeli obowiązek posiadania takich kwalifikacji i spełniania stosownych wymagań wynika z odrębnych przepisów.

Wolontariuszowi przysługuje zaopatrzenie z tytułu wypadku przy wykonywaniu świadczeń. Wolontariuszowi, który wykonuje świadczenia przez okres nie dłuższy niż


30 dni, korzystający zobowiązany jest zapewnić ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków. Ponadto, korzystający ma obowiązek: informować wolontariusza o ryzyku dla zdrowia i bezpieczeństwa związanym z wykonywanymi świadczeniami oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami, zapewnić wolontariuszowi bezpieczne i higieniczne warunki wykonywania przez niego świadczeń, pokrywać koszty podróży służbowych i diet wolontariusza, poinformować wolontariusza o przysługujących mu prawach i ciążących obowiązkach oraz zapewnić dostępność tych informacji.

  1. Programy polityki zdrowotnej państwa ukierunkowane na zdrowie dzieci
    i młodzieży


1. Program Szczepień Ochronnych

Celem Programu jest zakup szczepionek zgodnie z kalendarzem szczepień obowiązkowych. Stosowany program obowiązkowych szczepień w Polsce, pod względem rodzaju podawanych szczepień dzieciom, jest porównywalny z innymi, przykładowymi krajami Unii Europejskiej. Polski program szczepień ochronnych poddawany jest każdego roku weryfikacji.

2. Program badań przesiewowych noworodków w Polsce na lata 2009-2014

Program obejmuje badania całej populacji noworodków w Polsce w kierunku: hipotyreozy, fenyloketonurii oraz mukowiscydozy.

3. Narodowy program zapobiegania nadwadze i otyłości oraz przewlekłym chorobom
niezakaźnym poprzez poprawę żywienia i aktywności fizycznej na lata 2007-2011
POL-HEALTH

4. Program eliminacji niedoboru jodu na lata 2009–2011

5. Narodowy program zwalczania chorób nowotworowych

6. Krajowy Program Zwalczania AIDS i Zapobiegania Zakażeniom HIV

Programem objęte są wszystkie osoby zakażone HIV i chore na AIDS spełniające kryteria medyczne, kobiety ciężarne zakażone HIV oraz noworodki urodzone z matek zakażonych HIV, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie standardami. Przedmiotem finansowania jest zakup leków antyretrowirusowych, testów
i szczepionek dla dzieci urodzonych z matek zakażonych wirusem HIV.

Ubezpieczenie społeczne i system opieki nad dzieckiem


  1. Do świadczeń na rzecz rodziny uregulowanych ustawą z dnia 25 czerwca 1999 r.
    o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby
    i macierzyństwa
    należą zasiłki macierzyńskie i zasiłki opiekuńcze.

Zasiłek macierzyński przysługuje pracownicy z tytułu urodzenia dziecka przez okres urlopu macierzyńskiego i wynosi 100% podstawy wymiaru. Do 31 grudnia 2008 r. wypłacany był przez okres: 18 tygodni przy pierwszym porodzie, 20 tygodni przy kolejnym porodzie, 28 tygodni w wypadku urodzenia więcej niż jednego dziecka przy jednym porodzie.

Od 1 stycznia 2009 r. zasiłek macierzyński wypłacany jest przez okres urlopu macierzyńskiego przez: 20 tygodni w przypadku urodzenia jednego dziecka, 31 tygodni


w przypadku urodzenia 2 dzieci przy jednym porodzie, 33 tygodnie w przypadku urodzenia 3 dzieci przy jednym porodzie, 35 tygodni w przypadku urodzenia 4 dzieci przy jednym porodzie, 37 tygodni w przypadku urodzenia 5 i więcej dzieci przy jednym porodzie.

Zasiłek macierzyński przysługuje również osobie ubezpieczonej, która przyjęła na wychowanie dziecko w wieku do 7 roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego w wieku do 10 roku życia w celu jego przysposobienia i wystąpi do sądu z wnioskiem o jego przysposobienie, a także osobie ubezpieczonej, która przyjmie dziecko we wskazanym wieku w ramach rodziny zastępczej.

W przypadku rodziny zastępczej zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem zasiłek macierzyński przysługuje przez okres uzależniony od liczby dzieci przyjętych jednocześnie na wychowanie, tj. przez okres: 20 tygodni – w przypadku przyjęcia jednego dziecka, 31 tygodni – w przypadku przyjęcia dwojga dzieci, 33 tygodni – w przypadku przyjęcia trojga dzieci, 35 tygodni – w przypadku przyjęcia czworga dzieci, 37 tygodni – w przypadku przyjęcia pięciorga i więcej dzieci. Ponadto, zasiłek macierzyński przysługuje przez okres dodatkowego urlopu macierzyńskiego albo dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, wynikający z Kodeksu pracy. Od 1 stycznia
2010 r. zasiłek macierzyński przysługuje również ojcu dziecka w okresie urlopu ojcowskiego.


  1. Pracownikowi zwolnionemu od wykonywania pracy z konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem do lat 14 przysługuje zasiłek opiekuńczy w wymiarze do 60 dni opieki w roku kalendarzowym. W przypadku, gdy ubezpieczona matka dziecka pobierająca zasiłek macierzyński w wymiarze do 8 tygodni po porodzie, wymaga opieki szpitalnej ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający jej sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem, ubezpieczonemu ojcu dziecka przysługuje za okres pobytu matki dziecka w szpitalu dodatkowy zasiłek opiekuńczy w wymiarze do 8 tygodni, tj. do 56 dni, nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 8 tygodni życia. Zasada ta ma zastosowanie także do innego ubezpieczonego członka najbliższej rodziny, jeżeli przerwie pracę lub inną działalność zarobkową w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem. Okresu wypłaty tego zasiłku opiekuńczego nie wlicza się do limitu 60 dni wypłaty zasiłku opiekuńczego w roku kalendarzowym oraz nie jest on związany z rokiem kalendarzowym

  2. Z zasiłku opiekuńczego można również korzystać w razie sprawowania osobistej opieki nad innym chorym członkiem rodziny, w tym nad dzieckiem w wieku powyżej 14 lat pozostającym we wspólnym gospodarstwie domowym. W takim wypadku zasiłek przysługuje przez 14 dni w roku kalendarzowym.

Zrównanie uprawnienia matki i ojca do zasiłku opiekuńczego nastąpiło już z dniem
1 marca 1995 r. Miesięczny zasiłek opiekuńczy wynosi 80% podstawy wymiaru.

System świadczeń pozaubezpieczeniowych

Patrz również informacje zawarte w odpowiedzi na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 18 (pkt. 62-62 niniejszego sprawozdania)



  1. Świadczenia rodzinne są systemem pozaubezpieczeniowym. Prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego uzależnione jest od spełnienia m.in. kryterium dochodowego, które w 2010 r. wynosi 504 zł netto (po odliczeniu podatku dochodowego i składek na ubezpieczenie społeczne oraz zdrowotne) lub 583 zł netto na osobę w rodzinie, jeśli członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem
    o niepełnosprawności albo orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności. Co do zasady, zasiłek rodzinny przysługuje do ukończenia przez dziecko 18 roku życia lub nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21 roku życia. Natomiast, jeżeli dziecko legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności i kontynuuje naukę w szkole lub w szkole wyższej zasiłek rodzinny przysługuje do ukończenia przez dziecko 24 roku życia. Jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka oraz świadczenia opiekuńcze przyznawane
    w związku z koniecznością zapewnienia opieki osobie niepełnosprawnej nie są uzależnione od dochodów rodziny.

  2. System świadczeń rodzinnych oparty jest o zasadę pomocniczości, uwzględniającą regułę, że osobami zobowiązanymi w pierwszej kolejności do łożenia na utrzymanie dzieci są ich rodzice. W przypadku, gdy ich środki i uprawnienia są niewystarczające
    do wychowania i utrzymania dzieci, przysługuje pomoc państwa w postaci świadczeń rodzinnych. W przypadku osób samotnie wychowujących dzieci oznacza to konieczność zasądzenia alimentów na rzecz dziecka od drugiego z rodziców.

  3. System świadczeń rodzinnych regulowany jest ustawą z 28 listopada 2003 r.
    o świadczeniach rodzinnych. Ponadto państwo udziela wsparcia osobom uprawnionym do alimentów, w przypadku bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych.
    W okresie od 1 września 2005 r. do 30 września 2008 r. pomoc ta była przyznawana na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjne, a od 1 października 2008 r. przyznawana jest na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej do ukończenia przez nią 18 roku życia albo w przypadku, gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia, albo w przypadku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności – bezterminowo, jeżeli dochód rodziny nie przekracza kwoty 725 zł (netto).

  4. Rodzinom w trudnej sytuacji życiowej, wychowującym dziecko przysługują następujące świadczenia (wg stanu na koniec 2010 r.):

  1. zasiłek rodzinny, którego kwoty zróżnicowane są w zależności od wieku dziecka
    i wynosi miesięcznie: 68 zł
    na dziecko w wieku do ukończenia 5 roku życia, 91 zł na dziecko w wieku powyżej 5 roku życia do ukończenia 18 roku życia i 98 zł na dziecko
    w wieku powyżej 18 roku życia do ukończenia 24 roku życia;

  2. dodatki do zasiłku rodzinnego z tytułu:

  • urodzenia dziecka (1.000 zł jednorazowo),

  • opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego (400 zł miesięcznie),

  • samotnego wychowywania dziecka (170 zł miesięcznie na dziecko lub 250 zł na dziecko niepełnosprawne),

  • wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej (80 zł na trzecie i każde kolejne dziecko w rodzinie),

  • kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego (60 zł na dziecko do 5 roku życia, 80 zł – na dziecko od 5 do 24 roku życia),

  • rozpoczęcia roku szkolnego (100 zł raz w roku szkolnym),

  • podjęcia przez dziecko nauki poza miejscem zamieszkania (90 zł na internat/stancję lub 50 zł na dojazd do szkoły);

  1. zasiłek pielęgnacyjny (153 zł miesięcznie, niezależnie od dochodu rodziny
    i osoby);

  2. świadczenie pielęgnacyjne (520 zł przysługuje osobie niepodejmującej lub rezygnującej z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym);

  3. jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka (1.000 zł niezależnie od dochodów rodziny);

  4. fakultatywnie przyznawana w drodze uchwały rady gminy dodatkowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka, finansowana ze środków własnych gminy;

  5. świadczenia z funduszu alimentacyjnego - od 1 października 2008 r. świadczenia te mogą być przyznane do wysokości bieżąco ustalonych alimentów, jednak nie więcej niż 500 zł miesięcznie na osobę. (Od 1 września 2005 r. do 30 września 2008 r. przysługiwała zaliczka alimentacyjna do wysokości zasądzonych alimentów, jednak nie więcej niż od 120 zł do 380 zł na osobę, w zależności od liczby osób uprawnionych
    w rodzinie, niepełnosprawności dziecka oraz wysokości dochodu na osobę w rodzinie).

Działania na rzecz zapobiegania HIV/AIDS i innym infekcjom przenoszonym drogą płciową

  1. Krajowe Centrum do spraw AIDS (jednostka budżetowa powołana przez Ministra Zdrowia), w ramach swoich obowiązków statutowych, ale również we współpracy
    z organizacjami pozarządowymi, realizuje liczne programy mające na celu poprawę stanu zdrowotnego dzieci chorych na AIDS lub zakażonych HIV, wzrost wiedzy o zagrożeniach związanych z HIV/AIDS oraz ogólną edukację społeczeństwa i budowę postaw tolerancji i wsparcia dla chorych. Projekty realizowane przez Centrum:

  1. Współpraca ze Stowarzyszeniem Wolontariuszy na Rzecz Dzieci „Mały Książę”. W ramach dofinansowania z dotacji udzielonych przez Krajowe Centrum ds. AIDS, od 2001 r. Stowarzyszenie organizuje turnusy rehabilitacyjno-edukacyjne dla dzieci i młodzieży dotkniętej HIV/AIDS.

W konkretnych przypadkach, dzięki ocenie psychologicznej dokonywanej w trakcie ww. turnusów, możliwe jest dostosowanie poziomu nauki w szkole do możliwości dziecka, wskazanie rodzicom kierunków pracy z dzieckiem, pokazanie defektów
i możliwości ich minimalizacji, a także dowartościowanie dzieci dotkniętych HIV/AIDS i umożliwienie im powrotu do środowiska rówieśników.

  1. Współpraca z Kliniką Położnictwa i Ginekologii Instytutu Matki i Dziecka
    w Warszawie.


Dotyczy zagadnień medycznych i profilaktyki m. in. poprzez propagowanie wykonywania testów na obecność wirusa HIV przez kobiety planujące ciążę lub będące w ciąży. Aktualne zalecenia na temat profilaktyki wertykalnej transmisji HIV dotyczą stosowania leczenia antyretrowirusowego w czasie ciąży, w okresie okołoporodowym i u dziecka przez 4-6 tygodni po urodzeniu.

Wszystkie procedury profilaktyczne stosuje się również w Polsce, co umożliwia zmniej­szenie ryzyka transmisji od matczynej do częstości stwierdzanej w Europie, czyli do około 2-3%.



  1. Program wczesnego wykrywania zakażeń HIV u kobiet w ciąży.

Adresatkami programu są kobiety w ciąży, które po przeprowadzeniu poradnictwa około testowego wyrażą zgodę na badanie w kierunku zakażenia HIV. Włączenie do programu następuje podczas rutynowej wizyty w poradni ginekologiczno-położniczej. Program obejmuje:

- przeprowadzenie edukacji i poradnictwa około testowego, mającego na celu uzasadnienie konieczności wykonania badania, udzielenie wyjaśnień dotyczących zakażenia HIV,

- wykonanie badania szybkim testem jakościowym III generacji, wykrywającym przeciwciała wirusa HIV w pełnej krwi (po uzyskaniu zgody pacjentki),

- w przypadku wyniku wątpliwego lub dodatniego skierowanie ciężarnej do ośrodka referencyjnego – kliniki chorób zakaźnych w danym województwie lub innego przez nią wybranego – w celu wykonania testu potwierdzenia i objęcia jej dalszą opieką,

- odnotowanie faktu wykonania badania w karcie przebiegu ciąży,

- wypełnienie przez lekarza prowadzącego poradnictwo, anonimowego dla pacjentki, kwestionariusza poradnictwa,

- zaproponowanie kobietom biorącym udział w programie wypełnienie dodatkowej ankiety anonimowej (jednak tylko tym, których wynik był wątpliwy lub dodatni).


  1. Kampanie multimedialne Krajowego Centrum ds. AIDS.

2006 r. – „Rodzina razem przeciw AIDS”. Grupą docelową tej kampanii były rodziny
z małymi i dorastającymi dziećmi oraz małżeństwa planujące dzieci.

2007 r. – „Daj szansę swojemu dziecku. Nie daj szansy AIDS”. Jedną z grup docelowych tej kampanii były kobiety w ciąży lub planujące ciążę.




1   ...   11   12   13   14   15   16   17   18   ...   25


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna