Sprawozdanie Rzeczypospolitej Polskiej z realizacji postanowień Konwencji o prawach dziecka w latach 1999-2010 spis treśCI



Pobieranie 1,26 Mb.
Strona11/25
Data15.02.2018
Rozmiar1,26 Mb.
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   25

Procedury związane z przysposobieniem międzynarodowym są przeprowadzane przez ośrodki adopcyjno-opiekuńcze, wskazane rozporządzeniem Ministra Polityki Społecznej z dnia 5 października 2004 r. w sprawie centralnego banku danych o dzieciach oczekujących na przysposobienie oraz ośrodków adopcyjno-opiekuńczych upoważnionych do współpracy z licencjonowanymi przez rządy innych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi. Organem centralnym ds. przysposobienia międzynarodowego, wyznaczonego podczas ratyfikacji dokumentu oraz zgodnie z art. 6 Konwencji o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego, sporządzonej
w Hadze 29 maja 1993 r., jest Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Zadania organu centralnego wykonuje Departament Polityki Rodzinnej, który jest odpowiedzialny za prawidłowe wykonywanie zobowiązań wynikających z Konwencji Haskiej przez wszystkie podmioty uprawnione.

  • Pośrednictwo w procedurze przysposobienia międzynarodowego prowadzą trzy ośrodki adopcyjno-opiekuńcze:

    • Publiczny Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy, 02–018 Warszawa, ul. Nowogrodzka 75,

    • Krajowy Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy TPD, 00–325 Warszawa, Krakowskie Przedmieście 6,

    • Katolicki Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy, 04–357 Warszawa, ul. Grochowska 194/196.

    1. Centralny bank danych o dzieciach zakwalifikowanych do przysposobienia międzynarodowego prowadzi Publiczny Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy. Wszystkie ośrodki gwarantują, że procedura przysposobienia jest poprawnie wypełniana. Dossier potencjalnych rodziców adopcyjnych jest przesyłane do jednego z tych trzech ośrodków. W każdym z ośrodków istnieje Komisja do spraw Adopcji Zagranicznych, która dokonuje kwalifikacji potencjalnych rodziców.

    2. Cudzoziemcy pragnący przysposobić polskie dziecko powinni zwrócić się w swoim państwie do organu centralnego lub upoważnionej organizacji, która współpracuje
      z jednym z ośrodków w Polsce wymienionych wyżej. Organ centralny lub organizacja przekazuje polskiemu organowi centralnemu lub ośrodkowi adopcyjno-opiekuńczemu pełną dokumentację kandydatów na rodziców adopcyjnych. Wymagane są następujące dokumenty, przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego:

    • wniosek o adopcję dziecka/dzieci,

    • odpisy aktów urodzenia przyszłych rodziców,

    • odpis aktu małżeństwa,

    • informacja o niekaralności (wydana w ciągu 1 miesiąca przed datą złożenia wniosku adopcyjnego instytucji zajmującej się prowadzeniem procedury przysposobienia),

    • zaświadczenie o zarobkach,

    • poświadczenie obywatelstwa,

    • dokumentacja medyczna – poświadczenie braku przeciwwskazań medycznych,

    • wywiad środowiskowy przeprowadzony przez uprawnioną instytucję,

    • zgoda organu centralnego w kraju wnioskodawcy/wnioskodawców na przysposobienie międzynarodowe oraz na przywiezienie dziecka do kraju, wystawiona imiennie
      na wnioskodawcę/wnioskodawców.

    1. Źródła prawa odnoszącego się do adopcji:

    • Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy,

    • Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

    • Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 30 września 2005 r. w sprawie ośrodków adopcyjno-opiekuńczych,

    • Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 5 października 2004 r. w sprawie centralnego banku danych o dzieciach oczekujących na przysposobienie oraz ośrodków adopcyjno-opiekuńczych upoważnionych do współpracy z licencjonowanymi przez rządy innych państw organizacjami lub ośrodkami adopcyjnymi,

    • Konwencja o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego, sporządzona w Hadze dnia 29 maja 1993 r., obowiązująca
      w Polsce od 1 października 1995 r.,

    • Europejska Konwencja o przysposobieniu dzieci, sporządzona w Strasburgu dnia
      24 kwietnia 1967 r.

    Handel dziećmi (art. 11)

    1. Przestępstwo handlu ludźmi, w tym dziećmi, spenalizowane zostało w art. 189a Kodeksu karnego (który zastąpił nieprecyzyjny art. 253 Kk), który stanowi: „§1. Kto dopuszcza się handlu ludźmi, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. § 2. Kto czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa określonego w § 1, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.” Natomiast zajmowanie się organizowaniem nielegalnych adopcji w celu osiągnięcia korzyści majątkowej stanowi przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 (art. 211a Kk).

    Zgodnie z przepisem art. 91 Konstytucji RP, przepisy ratyfikowanych umów międzynarodowych są bezpośrednio stosowane przez organy polskiego wymiaru sprawiedliwości. Naturalnie, dotyczy to również umów zawierających definicję handlu ludźmi, w tym przede wszystkim Protokołu z Palermo (Protokół o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej), przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 15 listopada 2000 r. oraz Konwencji Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi, sporządzonej w Warszawie dnia 16 maja 2005 r.

    1. Mimo to Rząd Rzeczypospolitej Polskiej, dążąc do zapewnienia większej skuteczności zwalczania zjawiska handlu ludźmi, zdecydował o wprowadzeniu kilku zmian do Kodeksu karnego. Zmiany obejmują:

    • włączenie do Kk definicji handlu ludźmi wzorowanej na odpowiednich przepisach prawa międzynarodowego, przede wszystkim wskazanego Protokołu i Konwencji. Tekst definicji:

    art. 115 § 22 Kk: „Handlem ludźmi jest werbowanie, transport, dostarczanie, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osoby z zastosowaniem:

    1. przemocy, groźby bezprawnej,

    2. uprowadzenia,

    3. podstępu,

    4. wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania,

    5. nadużycia stosunku zależności, wykorzystania krytycznego położenia lub stanu bezradności,

    6. udzielenia albo przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy osobie sprawującej opiekę lub nadzór nad inna osobą, w celu jej wykorzystania, nawet za jej zgodą, w szczególności w prostytucji, pornografii lub innych formach seksualnego wykorzystania, w pracy lub usługach o charakterze przymusowym,
      w żebractwie, w niewolnictwie lub innych formach wykorzystania poniżających godność człowieka albo w celu pozyskania komórek, tkanek lub narządów wbrew przepisom ustawy. Jeżeli zachowanie sprawcy dotyczy małoletniego, stanowi ono handel ludźmi, nawet gdy nie zostały użyte metody i środki wymienione w pkt
      1-6.”

    • spenalizowanie czynu polegającego na przygotowaniach do popełnienia przestępstwa handlu ludźmi, w tym handlu dziećmi. Czyn ten będzie zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 (art. 189a Kk).

    1. Dane liczbowe (wg Biura ds. Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej)2: W 2002 r. w zakończonych postępowaniach przygotowawczych dotyczących handlu ludźmi na 167 ujawnionych ofiar przestępstw odnotowano 18 ofiar poniżej 15 roku życia. W 2003 r. w zakończonych postępowaniach przygotowawczych dotyczących handlu ludźmi na 261 ujawnionych ofiar przestępstw odnotowano 21 ofiar poniżej 15 roku życia. W 2004 r. w zakończonych śledztwach ujawniono 98 ofiar, z czego tylko 2 ofiary to osoby poniżej 15 roku życia. W 2005 r. ujawniono 99 ofiar handlu ludźmi z czego 10
      w wieku 16-17 lat, w 2006 r. – 126 ofiar, w tym 19 w wieku 15-17 lat. W 2007 r. ujawniono 1021 ofiarę handlu ludźmi, w tym 4 osoby w wieku 15 lat i 2 osoby w wieku 16 lat, w 2008 r. ujawniono 315 ofiar, w tym 5 osób w wieku 17 lat i 2 osoby
      w wieku 16 lat.

    Dane liczbowe (wg Departamentu ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Generalnej)3: W 2009 r. ujawniono 611 ofiar, w tym 66 osób poniżej 18 r. ż. W 2010 r. ujawniono 323 ofiary, w tym 32 osoby poniżej 18 r. ż.

    Działania interwencyjne i resocjalizacyjne kierowane do dzieci i młodzieży niedostosowanych społecznie (art. 18)

    1. W Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji powstał internetowy Bank Dobrych Praktyk, którego celem jest połączenie doświadczeń administracji rządowej, samorządowej oraz organizacji społecznych. Głównym założeniem Banku Dobrych Praktyk jest stworzenie ogólnopolskiej bazy sprawdzonych inicjatyw w zakresie poprawy bezpieczeństwa, które mają pomóc w rozwiązywaniu konkretnych problemów danej społeczności lokalnej. Wśród rekomendowanych inicjatyw znajdują się także, programy profilaktyczne, skierowane do dzieci i młodzieży, poświęcone kwestii uzależnień od alkoholu i środków psychoaktywnych, przemocy i agresji oraz promujące właściwe zagospodarowanie czasu wolnego.

    2. Na mocy ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty
      oraz o zmianie niektórych innych ustaw
      do systemu oświaty przekazano od 1 stycznia 2004 r. młodzieżowe ośrodki wychowawcze (MOW) i młodzieżowe ośrodki socjoterapii (MOS). Placówki te podejmują działania edukacyjne, wychowawcze i resocjalizacyjne wobec niedostosowanych społecznie wychowanków koncentrujące się m.in. na nabywaniu umiejętności zgodnego współżycia w grupie rówieśniczej, radzenia sobie
      z agresją, wychodzenia z pułapki uzależnienia od alkoholu, tytoniu oraz narkotyków. System zakładania i prowadzenia MOW i MOS jest w pełni zdecentralizowany
      i uspołeczniony.

    3. Podstawą umieszczenia nieletniego w MOW jest postanowienie sądu rodzinnego o zastosowaniu środka wychowawczego w postaci umieszczenia w takim ośrodku. Dzieci i młodzież mogą być umieszczani w MOS na podstawie postanowienia sądu
      o zastosowaniu wobec nieletniego środka wychowawczego w postaci umieszczenia
      w takim ośrodku lub na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, wydanego przez zespół orzekający publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej,
      w tym specjalistycznej – na wniosek rodziców.

    Przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania
    i pobytu w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych oraz młodzieżowych ośrodkach socjoterapii
    szczegółowo określają tryb kierowania nieletnich do MOW i MOS przez starostę oraz regulują, iż organem wskazującym nieletnim miejsce w młodzieżowym ośrodku wychowawczym i młodzieżowym ośrodku socjoterapii jest Ośrodek Rozwoju Edukacji w Warszawie (jednostka podległa MEN).

    Prowadzony przez Ministra Edukacji Narodowej centralny system wskazywania miejsc dla nieletnich dysponuje bazą danych, która umożliwia umieszczenie każdego nieletniego w odpowiedniej dla niego placówce – ze względu na wiek, płeć, stan zdrowia, oraz etap edukacyjny i klasę. W przypadku MOS zwykle odrębnie prowadzone są ośrodki, które przyjmują wychowanków na podstawie postanowienia sądu lub na wniosek rodziców.

    Ponadto MOW i MOS prowadzone są odrębnie dla dziewcząt i chłopców, są także ośrodki koedukacyjne.

    MOW i MOS, jako placówki oświatowe, zapewniają wychowankom, poza terapią


    i resocjalizacją, także realizację obowiązku szkolnego – w każdym ośrodku (z wyjątkiem pięciu MOS) funkcjonuje określona szkoła. Celem zapewnienia pełnego zabezpieczenia zróżnicowanych potrzeb nieletnich, prowadzone są: młodzieżowe ośrodki wychowawcze
    i młodzieżowe ośrodki socjoterapii ze szkołą podstawową, z gimnazjum i młodzieżowe ośrodki wychowawcze i socjoterapii ze szkołą ponadgimnazjalną. Szkoły prowadzone
    w MOW i MOS mają status szkół specjalnych, ze względu na specjalną organizację nauki. MOW funkcjonują także jako resocjalizacyjno-wychowawcze oraz resocjalizacyjno-rewalidacyjne, które są prowadzone dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, niedostosowanych społecznie.

    1. Wśród szczególnie znaczących inicjatyw w zakresie wspierania rozwoju młodzieżowych ośrodków wychowawczych i młodzieżowych ośrodków socjoterapii warto podkreślić organizowanie przez Ministerstwo Edukacji Narodowej otwartych konkursów ofert dla podmiotów, będących organami prowadzącymi MOW i MOS.
      Na realizację projektów zgłoszonych w ramach ww. konkursów w latach 2007-2010 przeznaczono ponad 20.000.000 zł. Konkursy te miały na celu doskonalenie jakości pracy MOW i MOS oraz zwiększenie liczby miejsc, jak również dostosowanie ośrodków
      do zaplanowanych zmian systemowych w oświacie, dotyczących kształcenia uczniów
      ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.

    Efekty realizacji ww. projektów oraz prowadzenie centralnego systemu wskazywania miejsc dla nieletnich wskazuje na wysoką skuteczność podjętych oddziaływań. Dotyczy on także jakości pracy tych placówek, wysoko ocenianych przez specjalistów, a także przez Najwyższą Izbę Kontroli.

    Dzięki ww. działaniom na przestrzeni lat 2004-2010 liczba miejsc w MOW i MOS, zwiększyła się ponad dwukrotnie. Liczba miejsc w MOW i MOS wynosiła w 2004 r. odpowiednio – 2873 i 148, w 2006 r. – 3300 i 190, w 2008 r. – 3691 i 2080, w 2010 r. – 4575


    i 2871. Nastąpiło również znaczące zwiększenie liczby placówek. W 2004 r. funkcjonowało 45 MOW i 9 MOS, w 2006 r. – odpowiednio 52 i 10, w 2008 r. – 62 i 49, a w 2010 r. – 74 i 61.

    1. W 2009 r. prowadzone były prace międzyresortowe, mające na celu optymalizację rozwiązań systemowych, związanych z ponadresortowym charakterem oddziaływań resocjalizacyjnych. Był to także jeden z celów Międzyresortowego Zespołu do Spraw Poprawy Skuteczności Wykonania Orzeczeń Sądowych. W ramach tego zespołu powołana została Grupa Robocza do Spraw Poprawy Skuteczności Wykonania Orzeczeń Sądowych w Przedmiocie Umieszczania Nieletnich w Placówkach Podległych Ministerstwu Edukacji Narodowej i Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej. W skład jej wchodzili przedstawiciele Ministra Sprawiedliwości, Ministra Edukacji Narodowej, Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zadaniem Grupy było opracowanie projektów nowelizacji ustawy o postępowaniu
      w sprawach nieletnich
      i rozporządzeń wykonawczych oraz nowelizacji rozporządzeń Ministra Edukacji Narodowej i Ministra Pracy i Polityki Społecznej dotyczących młodzieżowych ośrodków wychowawczych i młodzieżowych ośrodków socjoterapii oraz rodzinnej opieki zastępczej.

    2. W 2010 r. zrealizowane zostały działania legislacyjne, mające na celu poprawę efektywności pracy MOW i MOS. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 grudnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii wejdzie w życie
      w styczniu 2011 r. Celem tej regulacji jest poprawa sprawności postępowania w sprawach kierowania i przyjmowania nieletnich do MOW i MOS. Instrumentem umożliwiającym taką optymalizację wykorzystywania miejsc w tych ośrodkach jest skrócenie terminów,
      w ramach których ośrodek jest obowiązany zachować dla danego nieletniego miejsce,
      w sytuacji niedoprowadzenia nieletniego do ośrodka (z trzech miesięcy do jednego miesiąca) lub w sytuacji samowolnego oddalenia się nieletniego z ośrodka (z ośmiu tygodni do czterech tygodni). Rozporządzenie przewiduje także możliwość tymczasowego umieszczania nieletnich w MOW i MOS.

    3. Prowadzone są prace legislacyjne nad umożliwieniem kierowania wychowanków do MOS wyłącznie na podstawie orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej, wydanego na wniosek rodziców. Umieszczanie nieletnich w MOS na mocy postanowienia sądu to poważny problem merytoryczny, znacząco utrudniający pracę tych placówek. Podstawą skutecznej socjoterapii i psychoterapii jest pozytywna motywacja, a co najmniej akceptacja dla podjęcia takiego działania przez samego uczestnika terapii. Przymusowe kierowanie przez sąd uniemożliwia efektywną pracę terapeutyczną z dziećmi i młodzieżą w tych placówkach. Jednocześnie nieletni umieszczeni w MOS na mocy postanowienia sądu nie korzystają z socjoterapii, ponieważ odrzucają przymusowy udział w terapii i nie wykorzystują pobytu w ośrodku dla korekty zaburzeń zachowania.

    4. Odnośnie zmian w systemie kierowania Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowuje rozwiązanie regionalne, zwiększające odpowiedzialność samorządów za pracę z trudną młodzieżą, szczególnie myśląc o regionalnym systemie wskazywania miejsc dzieciom i młodzieży do konkretnego rodzaju placówki. Zadania te w projekcie zmiany ustawy o systemie oświaty przewidziano dla centrów informacji edukacyjno-zawodowej, prowadzonych przez marszałka województwa.

    5. W Ministerstwie Sprawiedliwości toczą się prace nad kompleksową nowelizacją ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich. Projekt ustawy zmierza do dostosowania obowiązującego prawa nieletnich do regulacji i zaleceń prawnomiędzynarodowych,
      do usprawnienia postępowania z nieletnimi i przyśpieszenia wydawania merytorycznych orzeczeń, do upodmiotowienia nieletniego i podwyższenia gwarancji procesowych
      w relacjach z organami ścigania i szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości,
      do ujednolicenia procedowania przed sądem rodzinnym, do szerszego włączania rodziców w proces wychowania własnego dziecka, z którym są poważne problemy wychowawcze, do zagwarantowania szerszych uprawnień pokrzywdzonemu nagannym czynem nieletniego oraz do usprawnienia wykonywania orzeczeń tak, aby jak najszybciej
      i możliwie najefektywniej był wdrażany proces wychowawczego oddziaływania na nieletnich, także a nawet przede wszystkim przy udziale jego rodziców lub opiekunów oraz dotychczasowego środowiska rodzinnego.

    W projekcie m.in. określa się dolną granicę wieku odpowiedzialności za czyny związane
    z demoralizacją, ustanawia się maksymalne okresy pobytu w schroniskach dla nieletnich, szczegółowo regulowane jest postępowanie mediacyjne (patrz również informacje zawarte w pkt. 340 niniejszego sprawozdania).

    Ochrona dziecka przed wszelkimi formami przemocy fizycznej lub psychicznej. Rehabilitacja fizyczna i psychiczna oraz reintegracja społeczna dziecka (art. 19 i 39)

    1. W czerwcu 2007 r. przeprowadzono dwie edycje społecznej kampanii medialnej, „Dzieciństwo pod ochroną”. W ramach kampanii zostały przybliżone opinii publicznej różne aspekty zjawiska przemocy w rodzinach wobec dzieci. Odbyła się również ogólnopolska konferencja poświęcona przeciwdziałaniu zaniedbywania dzieci przez pijanych rodziców i opiekunów. Prowadzono prace nad ideą powstania Systemu Monitorowania Losów Dziecka.

    2. Działania w zakresie pomocy rodzinom z problemem alkoholowym należą do statutowych zadań Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA). Obejmują przede wszystkim przeciwdziałanie przemocy w rodzinie oraz profilaktykę problemów dzieci i młodzieży obejmujących m.in. programy dla grup ryzyka (dzieci z rodzin z problemem alkoholowym, młodzież nadużywającą alkoholu). W ramach ochrony dzieci przed przemocą PARPA realizuje następujące działania:

    1. Prowadzenie, od 1995 r., Ogólnopolskiego Pogotowia dla Ofiar Przemocy
      w rodzinie „Niebieska Linia” (finansowany ze środków Agencji; strona internetowa – http://www.niebieskalinia.pl). W ramach „Niebieskiej Linii” funkcjonują m. in.: ogólnopolski bezpłatny telefon interwencyjno-informacyjny dla osób krzywdzonych przez najbliższych – 0801-1200-02, telefoniczna poradnia prawna, poradnia
      e-mailowa (niebieskalinia@niebieskalinia.info); prowadzone są również staże dla studentów wyższych uczelni, przygotowujących do pracy z ofiarami przemocy
      w rodzinie.

    2. Podnoszenie kompetencji przedstawicieli służb i instytucji pracujących w obszarze przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

    • Od 1994 r. – organizowanie ogólnopolskich konferencji przeciw przemocy
      w rodzinie adresowanych do członków Ogólnopolskiego Porozumienia osób
      i organizacji pomagających ofiarom przemocy w rodzinie „Niebieska Linia”, ruchu społecznego skupiającego osoby i instytucje działające w obszarze przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w tym także przemocy wobec dzieci.

    • Od 1996 r. – prowadzenie l20-godz. interdyscyplinarnego Studium Przemocy
      w Rodzinie przygotowującego do pracy z ofiarami przemocy domowej, kontaktu ze sprawcami przemocy oraz do działań w ramach lokalnego systemu przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

    • Od 2004 r. – prowadzenie szkoleń dla kuratorów pracujących z młodzieżą
      w ośrodkach kuratorskich.

    • Od 2005 r. – organizowanie szkoleń dla sędziów wydziałów rodzinnych sądów rejonowych.

    • Od 2005 r. – wspieranie działań o charakterze edukacyjnym skierowanych
      do przedstawicieli służby zdrowia (lekarze, studenci akademii medycznych). Uczestnicy szkoleń uzyskują wiedzę na temat zjawiska przemocy wobec dzieci oraz możliwości podejmowania interwencji w przypadkach podejrzenia lub stwierdzenia u dzieci urazów spowodowanych przemocą domową.

    • Prowadzenie szkoleń dla pracowników świetlic socjoterapeutycznych (120 godz.). Podczas szkolenia uczestnicy uzyskują wiedzę nt. uzależnienia, współuzależnienia, przemocy, zasad pomocy i interweniowania w rodzinach
      z problemem alkoholowym, zasad pomocy dziecku przy współpracy z rodzicami
      i instytucjami, metod i technik pracy z dziećmi przejawiającymi zaburzenia zachowania.

    • Od 2006 r. – organizowanie szkoleń przygotowujących do diagnozowania i pracy z dziećmi z alkoholowym zespołem płodowym (FAS).

    1. Prowadzenie edukacji publicznej.

    • W 2001 r. PARPA, we współpracy z Fundacją „Dzieci Niczyje” i Ogólnopolskim Pogotowiem dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”, przeprowadziła kampanię przeciw krzywdzeniu i zaniedbywaniu dzieci „Dzieciństwo bez przemocy”. W środowiskach lokalnych prowadzono szkolenia dla służb
      i warsztaty umiejętności rodzicielskich. Kampanii towarzyszyły spoty telewizyjne i radiowe, plakaty i billboardy. Kampania otrzymała 5 nagród (w tym dwie międzynarodowe) w kategorii kampania społeczna.

    • W 2007 r. prowadzono kampanię edukacyjną pod hasłem „Ciąża bez alkoholu”.

    • Na zlecenie PARPA działa telefon dla rodziców oraz młodych ludzi pijących alkohol „Pomarańczowa Linia”(0801-140-068).

    • Działania podejmowane przez Agencję służą także realizacji zobowiązania do szerzenia informacji o prawach dzieci, określonego w art. 42 Konwencji
      o prawach dziecka
      . Organizowane przez Agencję szkolenia i konferencje oraz liczne publikacje przyczyniają się do poszerzania wiedzy o instrumentach prawnych służących ochronie praw dzieci, jak również pogłębiają społeczną świadomość i wrażliwość w tym zakresie.

    Okresowy przegląd leczenia dziecka oraz okoliczności dot. jego umieszczenia
    w placówce opiekuńczo-wychowawczej (art. 25)


    1. Przestrzeganie standardu wychowania i opieki w placówkach opiekuńczo-wychowawczych podlega nadzorowi sprawowanemu przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach pedagogicznych, upoważnione przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę placówki. W ramach tego nadzoru zwraca się szczególną wagę na przestrzeganie praw dziecka w placówkach działających w systemie pomocy społecznej.

    2. W latach 2001-2007 we wszystkich województwach przeprowadzono kontrole placówek opiekuńczo-wychowawczych pod kątem przestrzegania praw dziecka oraz pozycji i uprawnień wychowanków. Osoby kontrolujące placówki przeprowadzały wśród wychowanków anonimowe ankiety, wyniki których mogły wskazywać, czy wobec dzieci stosuje się przemoc, zarówno psychiczną jak i fizyczną. Ponadto, we wszystkich placówkach zalecano dyrektorom, aby dzieci zostały poinformowane o telefonach
      i adresach Rzecznika Praw Dziecka, osób sprawujących nadzór pedagogiczny
      u wojewody oraz powiatowego centrum pomocy rodzinie.

    3. W art. 87a ustawy o pomocy społecznej uregulowana została kwestia sankcji wobec wychowawców zatrudnionych w placówce opiekuńczo-wychowawczej, oskarżonych
      o przestępstwa z udziałem przemocy. Na czas trwania postępowania wychowawca zostaje zawieszony w pełnieniu obowiązków, natomiast, jeżeli zostanie on prawomocnie skazany za przestępstwo z użyciem przemocy, dyrektor placówki rozwiązuje z nim stosunek pracy.

    4. Całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze zobowiązane są do zapewnienia jak najlepszych warunków rozwoju fizycznego, psychicznego i poznawczego dziecka. Dzieci przebywające w takich placówkach mają zapewniony dostęp do opieki medycznej (rozporządzenie Ministra pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 października 2007 r.
      w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych).

    W lipcu 2007 r. Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej wyniki przeprowadzonej w Biurze RPO analizy dokumentacji pobytu wychowanków placówek opiekuńczo-wychowawczych w szpitalach psychiatrycznych
    w latach 2004-2006. Dane zebrane ze wszystkich województw wskazywały m.in. na nadużywanie umieszczania wychowanków placówek opiekuńczo-wychowawczych
    w szpitalach psychiatrycznych. W związku z powyższym, stosownie do zaleceń Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 30 sierpnia 2007 r., dyrektorzy wszystkich całodobowych placówek opiekuńczo-wychowawczych są zobowiązani do informowania wydziałów polityki społecznej urzędów wojewódzkich o każdym przypadku umieszczania dziecka
    w szpitalu psychiatrycznym. Informacje powinny obejmować: wiek dziecka, datę umieszczenia go w placówce, czas pobytu dziecka w szpitalu, przesłanki decyzji
    o umieszczeniu dziecka w szpitalu psychiatrycznym, dane dotyczące oświadczeń rodziców/opiekunów prawnych o wyrażeniu zgody na skierowanie dziecka do szpitala psychiatrycznego lub stosownego postanowienia sądu lub też wyrażenia zgody na umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym przez wychowanków powyżej 16 roku życia.

    Ponadto, nadzór nad placówkami opiekuńczo-wychowawczymi zobowiązany został do dokładnego sprawdzania dokumentów dzieci, które choć raz były skierowane do szpitala psychiatrycznego, do zwracania uwagi na sposób dokumentowania stanu zdrowia dzieci przebywających w placówkach, zorganizowania dla dyrektorów placówek szkoleń na temat zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży z udziałem lekarza psychiatry, psychologa klinicznego oraz prawnika oraz w zakresie przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r.


    o ochronie zdrowia psychicznego
    .


  • 1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   25


    ©operacji.org 2017
    wyślij wiadomość

        Strona główna