Sprawozdanie Rzeczypospolitej Polskiej z realizacji postanowień Konwencji o prawach dziecka w latach 1999-2010 spis treśCI



Pobieranie 1,26 Mb.
Strona1/25
Data15.02.2018
Rozmiar1,26 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25

Warszawa, maj 2012 r.

Sprawozdanie
Rzeczypospolitej Polskiej


z realizacji postanowień

Konwencji o prawach dziecka

w latach 1999-2010
SPIS TREŚCI




Tytuł

Punkt

Strona

Wstęp

…………………………………………………..……………………...

4

Rozdział I

Ogólne sposoby wdrażania ………………………………...

A – Realizacja zaleceń Komitetu Praw Dziecka

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 10 ………………..

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 12………………...

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 14………………...

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 16……………...…

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 18………………..

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 20………………..

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 22………………..

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 24………………..

B – Planowane działania państwa …………………………




1 – 4


5 – 34

35 – 37


38 – 54

55 – 83


84 – 108

109 – 113

114 – 126


5

36


Rozdział II

Definicja dziecka ……………………………………….….

A – Realizacja zaleceń Komitetu Praw Dziecka

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 26…………………….




130 – 179



36



Rozdział III

Zasady ogólne ………………………………………….….

A – Realizacja zaleceń Komitetu Praw Dziecka

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 28 i 29…….……..

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 31………………..


180 – 198

199 – 223


46


Rozdział IV

Prawa obywatelskie i wolności ……………………..……..

A – Realizacja zaleceń Komitetu Praw Dziecka

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 33………………..

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 35………………..

B – Bieżące działania państwa …………………………….

C – Budżet …………………………………………………

D – Planowane działania państwa …………………………




224


225 – 270


58

77

80



81

Rozdział V

Środowisko rodzinne i alternatywne formy opieki …..……

A – Realizacja zaleceń Komitetu Praw Dziecka

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 37…………….….

B – Bieżące działania państwa …………………………….

C – Budżet …………………………………………………

D – Planowane działania państwa …………………………


285 – 301


82

86

100



101

Rozdział VI

Podstawowa opieka zdrowotna i bytowa ………….............

A – Realizacja zaleceń Komitetu Praw Dziecka

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 39…………………

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 41…………………

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 43…………….…..

B – Bieżące działania państwa …………………………….

C – Budżet …………………………………………………

D – Planowane działania państwa …………………………


351 – 365

366 – 386

387 – 398


101

125


134

135


Rozdział VII

Oświata ………………………………………….…............

A – Realizacja zaleceń Komitetu Praw Dziecka

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 45………………...

B – Bieżące działania państwa …………………………….

426 – 456



136

151


Rozdział VIII

Specjalne środki opieki ……………………………….…....

A – Realizacja zaleceń Komitetu Praw Dziecka

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 47…………………

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 49…………………

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 51…………………

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 53…………………

B – Bieżące działania państwa …………………………….




479 – 495

496 – 540

541 – 547

548 – 565


162
189

Rozdział IX

Protokoły fakultatywne do Konwencji o prawach dziecka ...

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 55 ………….…….

Zalecenie CRC/C/OPAC/POL/CO/1 - pkt 11…….……

Zalecenie CRC/C/OPAC/POL/CO/1 - pkt 19 i 13….….

Zalecenie CRC/C/OPAC/POL/CO/1 - pkt 15……….…

Zalecenie CRC/C/OPAC/POL/CO/1 - pkt 20 i 21……..

Zalecenie CRC/C/OPSC/POL/CO/1 - pkt 7…………...

Zalecenie CRC/C/OPSC/POL/CO/1 - pkt 9…………...

Zalecenie CRC/C/OPSC/POL/CO/1 - pkt 15………….

Zalecenie CRC/C/OPSC/POL/CO/1 - pkt 19….………

Zalecenie CRC/C/OPSC/POL/CO/1 - pkt 37….………

Zalecenie CRC/C/OPSC/POL/CO/1 - pkt 39…….……

Zalecenie CRC/C/OPSC/POL/CO/1 - pkt 41………….

Zalecenie CRC/C/OPSC/POL/CO/1 - pkt 44 i 45 …….

587 – 588

589 – 592

593 – 604

605

606


607

608


609

610


611

612


613 – 615

616


197


Rozdział X

Rozpowszechnianie dokumentów ………………………....

Zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 56…………….….

617 – 619



207




Lista aktów prawnych wymienionych w Sprawozdaniu ………………


209




Wykaz najważniejszych skrótów:

Konstytucja RP – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Sejm RP – Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

Kpc – Kodeks postępowania cywilnego

Kpk – Kodeks postępowania karnego

Kk – Kodeks karny

Kc – Kodeks cywilny

Kp – Kodeks pracy

Kkw – Kodeks karny wykonawczy

Krio – Kodeks rodzinny i opiekuńczy

Upn – Ustawa o postępowaniu w sprawach nieletnich

Konwencja – Konwencja o prawach dziecka

MS – Ministerstwo Sprawiedliwości

MSWiA – Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji

MPiPS – Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

MON – Ministerstwo Obrony Narodowej

MZ – Ministerstwo Zdrowia

MEN – Ministerstwo Edukacji Narodowej

MKiDN – Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

MSiT – Ministerstwo Sportu i Turystyki
GUS – Główny Urząd Statystyczny

KGP – Komenda Główna Policji

NFZ – Narodowy Fundusz Zdrowia

RPD – Rzecznik Praw Dziecka

RPO – Rzecznik Praw Obywatelskich

WSTĘP

Wstępne Sprawozdanie z realizacji w Rzeczypospolitej Polskiej Konwencji o prawach dziecka (dokument: CRC/C/8/Add.11, opublikowany 31 stycznia 1994 r.), które Polska przedłożyła 11 stycznia 1994 r., zawierało informacje o środkach stosowanych przez Polskę w celu realizacji ww. postanowień oraz postępu w korzystaniu z tych praw dokonanego


w latach 1991-1993. Zostało ono przyjęte podczas 208 posiedzenia Komitetu Praw Dziecka, które odbyło się 26 stycznia 1995 r.

Drugie okresowe „Sprawozdanie dotyczące realizacji w Rzeczypospolitej Polskiej Konwencji o prawach dziecka w latach 1993-1998 (dokument: CRC/C/70/Add.12, opublikowany


6 lutego 2002 r.), Polska przedłożyła 2 grudnia 1999 r. Zostało ono przyjęte podczas 833 posiedzenia Komitetu Praw Dziecka, które odbyło się 4 października 2002 r., po uprzednim przekazaniu Komitetowi materiału uzupełniającego obejmującego dane za lata 1999-2001. Obserwacje końcowe Komitetu Praw Dziecka (dokument: CRC/C/15/Add.194, opublikowany 30 października 2002 r.) doprowadziły do wyodrębnienia głównych obszarów, które wywołują niepokój Komitetu i które stały się podstawą wydania stosownych zaleceń.

Do realizacji zaleceń Komitetu Praw Dziecka zobowiązane są poszczególne resorty


w zakresie swoich kompetencji: Ministerstwo Sprawiedliwości, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Ministerstwo Edukacji Narodowej, Ministerstwo Zdrowia, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Ministerstwo Obrony Narodowej, Ministerstwo Sportu i Turystyki, Ministerstwo Środowiska. Ponadto, spoczywa na nich obowiązek przekazywania Ministrowi Edukacji Narodowej informacji o stanie realizacji ww. zaleceń Komitetu Praw Dziecka oraz
o bieżących działaniach podejmowanych na rzecz realizacji praw dziecka w Polsce. Powyższe informacje stanowią dla Ministerstwa Edukacji Narodowej podstawę do sporządzania okresowych sprawozdań z realizacji postanowień Konwencji o prawach dziecka
w Rzeczypospolitej Polskiej, celem ich przedłożenia Komitetowi Praw Dziecka.
W ramach konsultacji, Ministerstwo Edukacji Narodowej przekazało projekt niniejszego sprawozdania Rzecznikowi Praw Dziecka oraz Polskiemu Komitetowi Narodowemu UNICEF, Helsińskiej Fundacji Prawa Człowieka, Stowarzyszeniu Amnesty International Polska, Fundacji Dzieci Niczyje, Fundacji Przeciwko Handlowi Ludźmi i Niewolnictwu „La Strada”, Fundacji ITAKA – Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych.

Niniejsze sprawozdanie, trzecie i czwarte łącznie, przedstawia stan realizacji praw dziecka


w Polsce w latach 1999-2010, w świetle przepisów Konwencji o prawach dziecka.

Sprawozdanie zostało opracowane w oparciu o wytyczne Biura Narodów Zjednoczonych


w Genewie (dokument: CRC/C/58/Rev.1, opublikowany 29 listopada 2005 r.).

W częściach A rozdziałów I-VIII przedstawiono zalecenia Komitetu Praw Dziecka wraz


ze sposobem ich realizacji. Kolejne części ww. rozdziałów zawierają informacje o bieżących oraz planowanych działaniach państwa w celu realizacji praw dziecka ujętych w Konwencji.

Polska ratyfikowała również protokoły fakultatywne do Konwencji o prawach dziecka:



1 – Protokół fakultatywny do Konwencji o prawach dziecka w sprawie handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i dziecięcej pornografii,

2 – Protokół fakultatywny do Konwencji o prawach dziecka w sprawie angażowania dzieci
w konflikty zbrojne
.

W 2007 r. Polska przedstawiła wstępne sprawozdania z realizacji ww. protokołów (dokumenty: CRC/C/OPAC/POL/1 i CRC/C/OPSC/POL/1), które Komitet Praw Dziecka rozpatrzył na posiedzeniu w dniu 22 września 2009 r. Spostrzeżenia końcowe, w formie uwag i zaleceń, zostały przedstawione przez Komitet w dokumentach: CRC/C/OPAC/POL/CO/1


i CRC/C/OPSC/POL/CO/1. Sposób realizacji ww. zaleceń Komitetu Praw Dziecka został omówiony w rozdziale IX niniejszego sprawozdania.

ROZDZIAŁ I. OGÓLNE SPOSOBY WDRAŻANIA

(art. 4, 42 i 44 ust. 6 Konwencji)

  1. Realizacja zaleceń Komitetu Praw Dziecka

CRC/C/15/Add.194 - pkt 10:

W świetle Deklaracji Wiedeńskiej i Programu Działania (1993), Komitet zachęca państwo stronę do kontynuacji i ukończenia procesu wycofywania wszelkich zastrzeżeń i deklaracji do Konwencji.

  1. W wyniku międzyresortowych konsultacji dotyczących zmiany zakresu obowiązywania Konwencji o prawach dziecka i Protokołu fakultatywnego do Konwencji
    o prawach dziecka w sprawie angażowania dzieci w konflikty zbrojne,
    uznano, iż zasadnym jest wycofanie zastrzeżenia do art. 38 Konwencji, jak również złożenie deklaracji do ww. Protokołu fakultatywnego do Konwencji, na podstawie art. 3 ust. 4 tegoż Protokołu. Obecny stan prawny umożliwia i uzasadnia wycofanie zastrzeżenia do ww. przepisu Konwencji oraz czyni niezbędnym złożenie deklaracji do Protokołu fakultatywnego do Konwencji w sprawie angażowania dzieci w konflikty zbrojne, informującej, że do odbycia obowiązkowej i ochotniczej zasadniczej służby wojskowej
    w Polsce mogą zostać powołane wyłącznie osoby, które ukończyły osiemnasty rok życia.

Szerzej – patrz informacje przedstawione w rozdziale IX niniejszego sprawozdania.

  1. W polskim porządku prawnym regulacją ograniczającą prawa dziecka do poznania rodziców naturalnych przewiduje ustawa z dnia 29 września 1986 r. – Prawo o aktach stanu cywilnego. Zgodnie z art. 48 ust. 4 przywołanej ustawy, przysposobiony może żądać udostępnienia księgi stanu cywilnego, w części dotyczącej dotychczasowego aktu urodzenia, dopiero po uzyskaniu pełnoletności. Ponadto art. 118 § 3 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy przewiduje możliwość orzeczenia przez sąd opiekuńczy przysposobienia bez żądania zgody przysposabianego lub bez jego wysłuchania, jeżeli nie jest on zdolny do wyrażenia zgody lub jeżeli z oceny stosunku między przysposabiającym a przysposabianym wynika, że uważa się on za dziecko przysposabiającego, a żądanie zgody lub wysłuchanie byłoby sprzeczne z dobrem przysposabianego. Wskazana regulacja prawa krajowego jest zgodna z zaleceniami zawartymi w art. 20 Europejskiej konwencji o przysposobieniu dzieci z dnia 24 kwietnia 1967 r., który stanowi, iż przysposabiający i przysposobiony powinni mieć prawo do uzyskania dokumentów z aktu stanu cywilnego stwierdzających fakt, datę i miejsce urodzenia przysposobionego, nieujawniających jednak wprost faktu przysposobienia ani tożsamości rodziców naturalnych, oraz że akta stanu cywilnego będą przechowywane
    i odpisy z nich wydawane co najmniej w taki sposób, aby osoby niemające w tym interesu prawnego nie mogły dowiedzieć się, że dana osoba była przysposobiona, albo jeżeli ten fakt jest znany – ustalić tożsamości rodziców naturalnych. Jednocześnie zaleca się, wydanie przepisów umożliwiających orzeczenie przysposobienia bez ujawnienia rodzinie dziecka tożsamości przysposabiającego oraz przepisów nakazujących lub umożliwiających prowadzenie postępowania o przysposobienie z wyłączeniem jawności.

  2. Podkreślenia wymaga, że dane dotyczące naturalnych rodziców każdego dziecka są rejestrowane i przechowywane w księgach stanu cywilnego, prowadzonych przez właściwe urzędy stanu cywilnego, a każde dziecko po uzyskaniu pełnoletności ma nieskrępowany dostęp do znajdujących się tam danych. Zgodnie z opinią Komitetu Praw Dziecka wyrażoną w zaleceniu skierowanym do Luksemburga (CRC/C/15/Add.250, para. 29), państwo powinno zapewnić, „by wszelkie informacje dotyczące rodziców biologicznych były rejestrowane i przechowywane w celu umożliwienia dziecku poznania, jeśli to możliwe i w odpowiednim czasie, jego rodziców”.

  3. W ocenie Rzeczypospolitej Polskiej polskie regulacje, opisane wyżej, są zgodne
    z wymogiem sformułowanym przez Komitet, ponieważ umożliwiają dziecku,
    w odpowiednim czasie tj. po uzyskaniu pełnoletności poznanie jego rodziców.
    W związku z powyższym, podjęte zostały działania mające na celu wycofanie przez Polskę zastrzeżeń, wniesionych do art. 7 i 38 Konwencji o prawach dziecka.

CRC/C/15/Add.194 - pkt 12:

Komitet zachęca Państwo Stronę do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia pełnej zgodności ustawodawstwa krajowego z zasadami i postanowieniami Konwencji, w szczególności zaś w zakresie wymiaru sprawiedliwości wobec nieletnich, pozostających bez opieki nieletnich ubiegających się o azyl, oraz wykorzystywania seksualnego dzieci.

  1. Obowiązujące w prawie polskim regulacje mające na celu ochronę praw dziecka są zgodne z postanowieniami Konwencji.

Najwyższym źródłem prawa obowiązującego w Polsce jest Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, w której zawarte zostały podstawowe zasady ustrojowe w dziedzinie stosunków rodzinnych, w tym zasada ochrony praw dziecka (art. 72 ust. 1 Konstytucji RP). Przepisy Konstytucji RP zobowiązują władze publiczne do zapewnienia każdemu dziecku szczególnej opieki zdrowotnej (art. 68 ust. 3 Konstytucji RP) oraz opieki i pomocy dziecku pozbawionemu opieki rodzicielskiej (art. 72 ust. 2 Konstytucji RP). Ponadto, każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją (art. 72 ust. 1 Konstytucji RP), a w toku ustalania praw dziecka organy władzy publicznej oraz osoby odpowiedzialne za dziecko są obowiązane do wysłuchania i w miarę możliwości uwzględnienia zdania dziecka (art. 72 ust. 3 Konstytucji).

  1. Podstawowym aktem prawnym w zakresie prawa rodzinnego nadal pozostaje Kodeks rodzinny i opiekuńczy, który konkretyzuje sformułowane w Konstytucji RP fundamentalne zasady dotyczące dobra dziecka i równych praw dzieci bez względu na ich pochodzenie małżeńskie lub pozamałżeńskie.

  2. 29 lipca 2005 r. Sejm RP uchwalił ustawę o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Ustawa określa m. in. zobowiązania organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego do podejmowania działań zmierzających do przeciwdziałania przemocy w rodzinie, a także do inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu podnoszenie świadomości społecznej w zakresie przyczyn i skutków przemocy
    w rodzinie.

Szerzej na temat środków podejmowanych w przypadkach przemocy w rodzinie – patrz odpowiedź na zalecenie CRC/C/15/Add.194 - pkt 35b) (pkt 253-259 niniejszego sprawozdania).

  1. 10 czerwca 2010 r. Sejm RP uchwalił ustawę o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw. Wprowadzone ustawą zmiany mają na celu: rozwój profilaktyki, jako formy działań zapobiegających zjawisku przemocy
    w rodzinie, zmianę świadomości społeczeństwa, skuteczną ochronę ofiar przemocy, szczególnie dzieci, stworzenie mechanizmów ułatwiających izolację sprawców od ofiar, zmianę postaw osób stosujących przemoc w rodzinie poprzez poddanie ich oddziaływaniom korekcyjno-edukacyjnym.

Na mocy ww. ustawy wprowadzone zostały następujące rozwiązania:

1) w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie:

a) nałożono na administrację publiczną nowe zadania, mające na celu zwiększenie
skuteczności walki ze zjawiskiem przemocy:

- opracowanie i realizacja programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie


oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie,

- prowadzenie poradnictwa i interwencji w zakresie przeciwdziałania przemocy


w rodzinie,

- zapewnienie osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miejsc w ośrodkach wsparcia,

- tworzenie zespołów interdyscyplinarnych,


  1. nałożono na wojewodę obowiązek powołania wojewódzkiego koordynatora realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie,

  2. rozszerzono zadania wojewody o zadania w zakresie monitorowania, kontrolowania i nadzorowania realizacji zadań w zakresie zjawiska przemocy
    w rodzinie,

  3. rozszerzono zadania ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego o opracowywanie i finansowanie programów osłonowych w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, o finansowe wspieranie programów realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego lub organizacje pozarządowe; rozszerzono zakres spraw przekazanych do uregulowania, w drodze rozporządzenia, o konieczność określenia kwalifikacji osób zatrudnionych
    w specjalistycznych ośrodkach wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie oraz prowadzących odziaływanie korekcyjno-edukacyjne,

  4. rozszerzono formy pomocy udzielanej ofierze przemocy w rodzinie
    o możliwość bezpłatnego badania lekarskiego dla ustalenia przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała oraz wydania zaświadczenia lekarskiego,

  5. na osoby, które w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych lub zawodowych powzięły podejrzenie o popełnieniu ściganego z urzędu przestępstwa z użyciem przemocy w rodzinie, nałożono obowiązek niezwłocznego powiadomienia Policji lub prokuratora,

  6. wprowadzono uprawnienia pracownika socjalnego do odebrania z rodziny dziecka, gdy bezpośrednio zagrożone jest jego życie i zdrowie w związku
    z przemocą w rodzinie (szerzej – patrz pkt 266 niniejszego sprawozdania),

  7. zwiększono uprawnienia kuratora sądowego w zakresie wykonywania orzeczeń wobec skazanych za przestępstwa związane z przemocą w rodzinie, pozostających pod dozorem i określono procedury zatrzymania skazanego w celu zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności bądź odwołania przedterminowego zwolnienia;

2) do Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wprowadzono zakaz stosowania kar cielesnych przez osoby wykonujące władzę rodzicielską oraz sprawujące opiekę lub pieczę nad małoletnim;

3) w Kodeksie karnym przewidziano możliwość nałożenia na sprawcę przemocy


w rodzinie obowiązku powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, jak też obowiązku poddania się leczeniu, w szczególności odwykowemu, rehabilitacyjnemu albo oddziaływaniom terapeutycznym, korekcyjno-edukacyjnym;

4) w Kodeksie postępowania karnego poszerzono katalog środków przymusu


o prawo Policji zatrzymania osoby podejrzanej, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że popełniła przestępstwo z użyciem przemocy, nakaz powstrzymywania się od kontaktowania z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony sposób oraz nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego z pokrzywdzonym.

  1. Dla zapewnienia pełnej realizacji praw dziecka, na mocy ustawy z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka została utworzona instytucja Rzecznika Praw Dziecka. Rzecznik Praw Dziecka może zwrócić się do właściwych organów, w tym również do Rzecznika Praw Obywatelskich, organizacji lub instytucji o podjęcie na rzecz dziecka działań z zakresu ich kompetencji. RPD może zbadać nawet bez uprzedzenia każdą sprawę dotyczącą dziecka, żądać od organów władzy publicznej, organizacji lub instytucji złożenia wyjaśnień lub udzielenia informacji oraz występować przed sądami powszechnymi na prawach przysługujących prokuratorowi. Ponadto, zmiany ww. ustawy, dokonane w 2008 r. i 2010 r., wzmocniły uprawnienia przyznane Rzecznikowi, poprzez umożliwienie mu występowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawach dotyczących interesu i praw dziecka,
    z uwzględnieniem konieczności ochrony interesu publicznego.

Szerzej – patrz informacje zawarte w pkt 44-47.


  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna