Spis treści



Pobieranie 7,45 Mb.
Strona11/45
Data23.10.2017
Rozmiar7,45 Mb.
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   45

Elihu Root, Herbert Lehman, John Foster Dulles.
30 maja 1919 roku w Hotelu Majestic w Paryżu, Baron Edmond de Rothschild zorganizował brytyjsko-amerykańską konferencję z ważnym udziałem Edwarda Mandella House’a. Konferencja stała się kolejnym krokiem milowym do utworzenia CFR i brytyjskiego Królewskiego Instytutu Spraw Zagranicznych – w rok po konferencji swoją organizację utworzyli Brytyjczycy, a rok po nich Amerykanie. Formą przejściową do CFR był jeszcze Amerykański Instytut Spraw Zagranicznych utworzony przez House 17 lipca 1919 roku.

Radę oficjalnie założono 29 lipca 1921 roku w Nowym Yorku. Siedziba organizacji znajduje się przy 58 East 68th Street. Pieniądze już na oficjalną Radę popłynęły z Fundacji Rockefellera, do której niebawem dołączyły Fundacja Forda i Carnegie.

Wśród 108 ojców założycieli Rady poza Rootem znaleźli się przyszły sekretarz stanu i prawnik Standard Oil Rockefellerów – John Foster Dulles; W. Averell Harriman; ekspert od public relations rodziny Rockefellerów - Ivy Lee; Herbert H. Lehman; Henry L. Stimson; oraz prawnicy z firmy Kuhn, Loeb - Paul M. Warburg i Otto H. Kahn.

Wspomniany John Foster Dulles powiedział 12 kwietnia 1952 roku:

„Traktaty mogą być ważniejsze niż konstytucja, mogą one odebrać władzę Kongresowi i przekazać ją prezydentowi. Mogą one również odebrać władzę poszczególnym stanom i przekazać ją rządowi federalnemu lub jakiemuś rządowi ponadpaństwowemu. Mogą one przekreślić prawa dane obywatelom przez konstytucję”.

Czy nie poczułeś, Drogi Czytelniku, traktatu lizbońskiego?


Początki całkowitego obejmowania władzy przez CFR to lata 1937-40, gdy CFR za pieniądze Korporacji Carnegie utworzyła szereg ‘Komitetów Spraw Zagranicznych’. Momentem przełomowym był 12 września 1939 roku, kiedy to członkowie Rady odwiedzili departament stanu. Po rozmowie z zastępcą sekretarza stanu Georgem S. Messersmithem (który był członkiem CFR…) zaproponowali przekazywać departamentowi swoje badania, przemyślenia i wskazówki dotyczące takich sfer jak polityka finansowa czy bezpieczeństwa. Oczywiście propozycja została przyjęta, a wszystko zostało sfinansowane przez Fundację Rockefellera. Od tamtego czasu wszyscy sekretarze stanu należeli do CFR (ze skromnym wyjątkiem Jamesa F. Byrnesa i Hilary Clinton, która, jak sama mówiła, jest CFR grzecznie posłuszna). CFR od początku II wojny kontroluje całą politykę USA, obsadzając swoimi członkami wszystkie departamentu amerykańskiego rządu.

Najczęściej podawany przykład to Kissinger i Brzeziński. Oboje to chłopcy z CFR. Pierwszy to wychowanek Nelsona Rockefellera, a drugi Davida Rockefellera.

Poza departament stanu, departament obrony jest drugim oczkiem w głowie CFR. Członkami Rady byli wszyscy bez dwóch sekretarze obrony w tym oczywiście obecny Robert Gates.
W drugiej połowie XX wieku Rada Stosunków Zagranicznych nie była jeszcze takim celem cenzury jak obecnie, a wielu niezależnych polityków i intelektualistów. Dla przykładu córka Roosevelta, Edith Roosevelt powiedziała, że cel CFR to „stopniowe przekazywanie suwerenności Stanów Zjednoczonych ONZ”. Napisane 23 grudnia 1961 roku w Indianapolis News słowa stają się prawdą szczególnie patrząc na wzrost znaczenia IMF, WHO czy organizacji regionalnych, jak w tym przypadku Unia Północnoamerykańska.

Niektórzy nazywali to jeszcze dosadniej. Wspomniany Dan Smoot z FBI twierdził, że celem CFR jest „ogólnoświatowy socjalistyczny system i uczynienie Stanów Zjednoczonych oficjalną częścią tego systemu”.


Arthur M. Schlesinger junior, człowiek Johna Fitzgeralda i Bobby’ego Kennedych, pisał:

„Ta społeczność była sercem amerykańskiego establishmentu. Ich rodzinnymi bóstwami byli Henry Stimson i Elihu Root; ich obecni liderzy, Robert Lovett i John J. McCloy; ich frontowe organizacje, fundacje Rockefellera, Forda, Carnegie i Rada Stosunków Zagranicznych; ich organy, New York Times i Foreign Affairs.”

Ta druga, Foreign Affairs, jest oficjalnym organem prasowym CFR. Schlesinger w lipcowym/sierpniowym wydaniu Foreign Affairs pisał:

„Nie zamierzamy osiągnąć Nowego Porządku Świata bez płacenia za to we krwi tak, jak w słowach czy pieniądzach.”


15 grudnia 1922 roku na łamach tej gazety, Philip Kerr pisał:

“Oczywiście, że nie będzie ani pokoju ani dobrobytu dopóty Ziemia będzie podzielona na dziesiątki państw, i dopóki nie zostanie stworzony jakiś globalny system zarządzania. Światowy rząd jest dziś głównym problemem”.






1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   45


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna