Spis treści Wstęp 3



Pobieranie 325,59 Kb.
Strona10/10
Data14.11.2017
Rozmiar325,59 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

Obliczenia w arkuszu kalkulacyjnym


Opracowywanie za pomocą komputera danych liczbowych

2

3

4

5

6

Uczeń:

Uczeń:

Uczeń:

Uczeń:

Uczeń:

zna zastosowania arkusza kalkulacyjnego i omawia budowę dokumentu arkusza;

pisze formułę wykonującą jedno z czterech podstawowych działań arytmetycznych (dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie);

potrafi zastosować kopiowanie i wklejanie formuł;

zna ogólne zasady przygotowania wykresu w arkuszu kalkulacyjnym;

korzysta z kreatora wykresów do utworzenia prostego wykresu;

zapisuje utworzony arkusz we wskazanym folderze docelowym;



zna i stosuje zasadę adresowania względnego;

potrafi tworzyć formuły wykonujące bardziej zaawansowane obliczenia;

stosuje funkcje arkusza kalkulacyjnego, tj.: SUMA, ŚREDNIA;

modyfikuje tabele w celu usprawnienia obliczeń, m.in.: wstawia i usuwa wiersze (kolumny); zmienia szerokość kolumn i wysokość wierszy tabeli; wie, jak wprowadzić do komórek długie teksty i duże liczby;

tworzy wykres składający się z dwóch serii danych, potrafi dodać do niego odpowiednie opisy;


potrafi prawidłowo zaprojektować tabelę arkusza kalkulacyjnego (m.in.: wprowadza opisy do tabeli, formatuje komórki arkusza; ustala format danych, dostosowując go do wprowadzanych informacji);

rozróżnia zasady adresowania względnego, bezwzględnego i mieszanego;

stosuje arkusz do kalkulacji wydatków i do obliczania ceny z podatkiem VAT; dostosowuje odpowiednio rodzaj adresowania;

zna zasady doboru typu wykresu do danych i wyników; drukuje tabelę arkusza, dobierając odpowiednie parametry drukowania; rozróżnia linie siatki i obramowania;



potrafi układać rozbudowane formuły z zastosowaniem funkcji JEŻELI;

potrafi samodzielnie zastosować adres bezwzględny lub mieszany, aby ułatwić obliczenia;

wykonuje w arkuszu proste obliczenia z dziedziny fizyki, matematyki, geografii, np. tworzy tabelę do obliczania wartości funkcji liniowej i tworzy odpowiedni wykres;

tworzy, zależnie od danych różne typy wykresów: XY (punktowy), liniowy, kołowy;

wstawia tabelę arkusza do dokumentu tekstowego jako obiekt osadzony i jako obiekt połączony;

wstawia tabelę arkusza kalkulacyjnego do dokumentu tekstowego z pliku;



zna działanie i zastosowanie wielu funkcji dostępnych w arkuszu kalkulacyjnym;

wyjaśnia różnicę między tabelą osadzoną a połączoną;

samodzielnie wyszukuje opcje menu potrzebne do rozwiązania określonego problemu;

projektuje samodzielnie tabelę arkusza z  zachowaniem poznanych zasad wykonywania obliczeń w arkuszu kalkulacyjnym;




    1. Bazy danych


Opracowywanie za pomocą komputera danych

2

3

4

5

6

Uczeń:

Uczeń:

Uczeń:

Uczeń:

Uczeń:

podaje przykłady baz danych ze swojego otoczenia, np. w szkolnym sekretariacie, bibliotece;

na przykładzie gotowego pliku bazy danych potrafi omówić jej strukturę – określić, jakie informacje są w niej pamiętane i wyjaśnić pojęcia: tabela, rekord, pole;

korzystając z gotowego formularza, potrafi zaktualizować dane w rekordzie i dopisać nowy rekord;

potrafi wyświetlić wynik gotowego zapytania i omówić czego zapytanie dotyczyło;

prezentuje informacje korzystając z przygotowanych raportów;


podaje przykłady zbiorów informacji, które mogą być gromadzone w bazach danych;

podaje przykłady oprogramowania do tworzenia baz danych; wymienia obiekty, jakie może zawierać plik bazy danych;

wyjaśnia pojęcie klucza; potrafi ustalić porządek malejący lub rosnący w bazie według podanych przez nauczyciela kluczy;

wyjaśnia funkcję formularzy i raportów;

tworzy proste zapytanie na podstawie gotowej tabeli, korzystając z kreatora zadań;


wyjaśnia, na czym polega przetwarzanie danych w bazach danych;

projektuje tabelę, stosując podstawowe zasady tworzenia tabel;

tworzy prosty formularz za pomocą kreatora zadań;

tworzy kwerendy w widoku projektu; w zapytaniach stosuje proste kryterium wyboru (dotyczące jednego lub dwóch pól);

przygotowuje raporty na podstawie tabeli lub kwerendy;

drukuje raporty;



tworzy formularze, dostosowując formularz do wprowadzanych danych; potrafi skorzystać z kreatora zadań i modyfikować formularz w widoku projektu;

umieszcza w raporcie podsumowania, określające dane statystyczne (minimum, maksimum), porządkuje dane w raporcie według zadanych kryteriów;

wymienia i omawia etapy projektowania systemów informatycznych;

współpracuje w grupie, wykonując samodzielnie zadania szczegółowe;



potrafi samodzielnie zaprojektować poprawną strukturę bazy danych na wybrany przez siebie temat, w tym ustalić pola, zaprojektować formularz, zaplanować odpowiednie zapytania i raporty oraz je utworzyć;

podaje przykłady systemów informatycznych z otoczenia i wyjaśnia ich zastosowanie;

rozumie różnicę między wynikiem wyszukiwania dowolnego ciągu znaków z wykorzystaniem opcji Edycja/Znajdź i z użyciem zapytania;

potrafi skorzystać z tego samego raportu do wydrukowania danych na podstawie różnych zapytań;




    1. Algorytmika


      Rozwiązywanie problemów i podejmowanie decyzji z wykorzystaniem komputera, stosowanie podejścia algorytmicznego

      2

      3

      4

      5

      6

      Uczeń:

      Uczeń:

      Uczeń:

      Uczeń:

      Uczeń:

      zapisuje prosty algorytm liniowy w postaci listy kroków;

      zna podstawowe zasady prezentacji algorytmów w postaci schematów blokowych (zna podstawowe bloki potrzebne do budowania schematu blokowego);

      analizuje gotowy schemat blokowy prostego algorytmu;


      wyjaśnia pojęcie algorytmu;

      określa dane do zadania oraz wyniki i zapisuje prosty algorytm liniowy w postaci listy kroków;

      określa sytuacje warunkowe, tj. takie, które wyprowadzają różne wyniki – zależnie od spełnienia narzuconych warunków;

      buduje schemat blokowy prostego algorytmu liniowego, korzystając z programu edukacyjnego; analizuje schemat blokowy algorytmu z rozgałęzieniami;



      omawia etapy rozwiązywania problemu (zadania);

      wie, na czym polega iteracja;

      analizuje algorytmy, w których występują powtórzenia i określa, od czego zależy liczba powtórzeń;

      buduje schemat blokowy algorytmu z warunkiem prostym, korzystając z programu edukacyjnego;

      realizuje algorytm liniowy i z warunkami w arkuszu kalkulacyjnym;


      wyjaśnia pojęcie specyfikacja problemu;

      prezentuje algorytmy iteracyjne za pomocą listy kroków i schematu blokowego, korzystając z programu edukacyjnego;

      realizuje algorytm z warunkami w arkuszu kalkulacyjnym;


      potrafi samodzielnie napisać specyfikację określonego zadania;

      potrafi samodzielnie zapoznać się z programem edukacyjnym przeznaczonym do konstrukcji schematów blokowych;

      buduje schemat blokowy algorytmu, w których wystąpią złożone sytuacje warunkowe;

      określa, kiedy może nastąpić zapętlenie w algorytmie iteracyjnym i  potrafi rozwiązać ten problem;

      buduje schemat blokowy określonego algorytmu iteracyjnego, np. algorytmu Euklidesa, korzystając z programu edukacyjnego;


      pisze proste programy w Logo, używając podstawowych poleceń,


      pisze proste programy w Logo, używając podstawowych poleceń,

      realizuje proste algorytmy w programie Baltie;



      definiuje procedury w Logo z parametrami i bez parametrów oraz wywołuje je;

      realizuje prostą sytuację warunkową w Logo;

      realizuje algorytmy iteracyjne w programie Baltie;


      zna pojęcia: translacja, kompilacja, interpretacja;

      wyjaśnia, na czym polega prezentacja algorytmu w postaci programu;

      wyjaśnia pojęcia: parametr formalny i aktualny; zapisuje algorytmy iteracyjne w Logo;


      wyjaśnia zasady programowania i kompilowania oraz wie, jak są pamiętane wartości zmiennych; rozróżnia kompilację od interpretacji;

      pisze programy w języku Logo, stosując procedury;



      opisuje algorytm, znajdowania wybranego elementu w zbiorze nieuporządkowanym, na przykładzie wyboru najwyższego ucznia spośród pięciu;

      opisuje algorytm, znajdowania wybranego elementu w zbiorze nieuporządkowanym, na przykładzie wyboru największej liczby spośród n liczb – stosuje przeszukiwanie liniowe;

      stosuje algorytm poszukiwania przez połowienie w zabawie w zgadywanie liczby;



      omawia algorytm sortowania przez wybór na konkretnym przykładzie; analizuje gotową listę kroków tego algorytmu;

      omawia algorytm sortowania bąbelkowego na konkretnym przykładzie;



      opisuje algorytm znajdowania wybranego elementu w zbiorze uporządkowanym – stosuje algorytm poszukiwania przez połowienie;

      analizuje gotowy schemat blokowy algorytmu sortowania bąbelkowego, korzystając z programu ELI;



      tworzy schematy blokowe wybranych algorytmów, korzystając z programu edukacyjnego;

      ogląda, korzystając z gotowych plików, modele zjawisk;

      analizuje i omawia gotowe modele różnych zjawisk, np. przyrodniczych;

      wyjaśnia, na czym polega modelowanie rzeczywistości;

      omawia, korzystając z gotowego przykładu, np. modelu rzutu kostką sześcienną do gry, na czym polega modelowanie;



      wykonuje prosty model, np. rzutu monetą, korzystając z arkusza kalkulacyjnego;

      korzystając z dodatkowych źródeł, np. Internetu, wyszukuje informacje na temat modelowania;
  1. Propozycje metod sprawdzania osiągnięć ucznia


W rozporządzeniu MEN1 określono, że „Ocenianie osiągnięć edukacyjnych ucznia polega na rozpoznawaniu przez nauczycieli poziomu i postępów w opanowaniu przez ucznia wiadomości i umiejętności w stosunku do wymagań edukacyjnych wynikających z podstawy programowej, określonej w odrębnych przepisach i realizowanych w szkole programów nauczania uwzględniających tę podstawę”.

Rozpoznaniu poziomu wiedzy ucznia i jego postępów w opanowaniu wiadomości i umiejętności mogą służyć:



  • obserwacja bieżącej pracy;

  • obserwacja ucznia na lekcji (m.in. samodzielność w wykonywaniu ćwiczeń, aktywność na lekcji);

  • wykonana przez ucznia praca – utworzony lub zmodyfikowany dokument komputerowy, m.in. rysunek, prezentacja, tekst, tabela arkusza, prezentacja multimedialna, strona internetowa lub napisany program komputerowy;

  • zadania sprawdzające.

Podczas lekcji nauczyciel ma możliwość zebrania wielu informacji o umiejętnościach uczniów oraz o ich sprawności w posługiwaniu się narzędziami TI.

Nauczyciel powinien obserwować, czy działania podejmowane przez uczniów, w celu rozwiązania ćwiczenia, wynikają z nabytych umiejętności i czy są to działania świadome oraz czy uczeń wykonuje wszystkie czynności planowo i nie działa chaotycznie lub przypadkowo.

Należy premiować uczniów (również słownie) za wykonanie ćwiczenia samodzielnie i poprawnie. Czas wykonania zadania nie powinien być miernikiem oceny.

W trakcie wykonywania ćwiczeń można zadawać uczniom pytania o sposób otrzymania danego rozwiązania. Uczeń odpowiadający na lekcji na pytania dodatkowe lub wykonujący dodatkowe ćwiczenia powinien być za to również oceniany.

Należy tak organizować pracę na lekcji (przygotowywać odpowiednie ćwiczenia), aby uczniowie początkujący nie czuli się gorsi. Należy zwracać szczególną uwagę na postępy w zdobywaniu wiedzy i odpowiednio je premiować.

Dla uczniów szczególnie zainteresowanych informatyką trzeba przygotować ćwiczenia trochę trudniejsze, aby mogli wykazać się swoimi umiejętnościami i wiedzą.

Ćwiczenia sprawdzające powinny być bardzo precyzyjnie określone i dokładnie przygotowane, w formie zrozumiałej dla ucznia i ułatwiającej jednoznaczną ocenę. Forma zadań nie powinna odbiegać od ćwiczeń, które uczniowie wykonują na zajęciach. W ocenie ćwiczenia należy uwzględnić wykonanie wszystkich poleceń zgodnie z treścią.

Jeśli na informatyce dwie osoby pracują przy jednym komputerze, należy tak planować zajęcia, aby uczniowie mogli wykonywać ćwiczenia na zmianę. Tej zasady należy przestrzegać i egzekwować ją, by nie dochodziło do sytuacji, w której pracuje tylko uczeń, posiadający większe umiejętności.

W prezentowanym programie wymagania edukacyjne zostały opisane w rozdziale 5. Korzystając z zapisów umieszczonych w tabelach, po niezbędnej modyfikacji, nauczyciel może ocenić każdego ucznia.

  1. Uwagi o realizacji programu


W polskich szkołach najbardziej rozpowszechniony jest sprzęt klasy IBM i oprogramowanie firmy Microsoft. Z tego powodu większość wymienionych w rozdziale 3 programów jest produktem właśnie tej firmy. Przedstawione w rozdziale 3 szczegółowe treści nauczania mogą być jednak realizowane na bazie dowolnego sprzętu i oprogramowania, które umożliwi poznanie podstawowych zasad tworzenia grafiki, prezentacji komputerowych, edycji tekstów, wykonywania obliczeń czy tworzenia baz danych i stron internetowych. Warto stosować dostępne na rynku programy edukacyjne, zwłaszcza do nauki algorytmiki.

Przykładowe oprogramowanie w przypadku wyposażenia szkolnej pracowni w komputery klasy IBM PC: system operacyjny Windows, edytor grafiki Paint, GIMP, wybrany edytor tekstu, arkusz kalkulacyjny, baza danych, program do przygotowywania prezentacji multimedialnych (np. z pakietu Microsoft Office, edytor tekstu w pakiecie programów Microsoft Works lub z pakietu programów OpenOffice), przeglądarka internetowa Mozilla Firefox lub Internet Explorer oraz programy edukacyjne: Logomocja i Baltie.

Komputery w pracowni powinny być połączone w sieć. Do przeprowadzenia niektórych zajęć potrzebne jest połączenie z Internetem. Pracownia komputerowa powinna posiadać oprogramowanie służące do filtrowania stron WWW o nieodpowiednich treściach. Każdy komputer powinien być wyposażony w mysz, klawiaturę, monitor oraz, opcjonalnie, napęd CD.

Pracownia powinna być wyposażona w drukarkę (najlepiej kolorową). Zalecanym wyposażeniem pracowni jest projektor multimedialny i odpowiedni ekran.



1 Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 83, poz. 562 z późn. zm.).




1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna