"Song to Song" pressbook



Pobieranie 163,96 Kb.
Data23.10.2017
Rozmiar163,96 Kb.






Tytuł oryginalny: Song to Song

Reżyseria: Terrence Malick

Scenariusz: Terrence Malick
Wykonawcy:
Ryan Gosling BV

Rooney Mara Faye

Michael Fassbender Cook

Natalie Portman Rhonda

Cate Blanchett Amanda

Holly Hunter Miranda

Bérénice Marlohe Zoey

Val Kilmer Duane

Lykke Li Lykke

Olivia Applegate Emma

Dana Falconberry siostra Faye

Linda Emond matka BV, Judy

Louanne Stephens pani Gansmer

Christin Sawyer Davis rozzłoszczona kobieta

Tom Sturridge, Austin Amelio bracia BV

Brady Coleman ojciec Faye

Neely Bingham ojciec BV

oraz w roli siebie samych: Patti Smith, Iggy Pop, John Lydon, Florence Welch, Alan Palomo, Tegan Quin, Sara Quin, Anthony Kiedis, Michael Peter Balzary, Chad Smith, Josh Klinghoffer, Freddie Ross (Big Freedia), Naeem Juwan (Spank Rock), Black Lips


Kierownictwo muzyczne: Lauren Marie Mikus

Zdjęcia: Emmanuel Lubezki

Montaż: Rehman Nizae Ali, Hank Corwin, Keith Fraase

Scenografia: Jack Fisk

Dekoracje: Ruth De Yong

Kostiumy: Jacqueline West

Efekty specjalne: Steve Wolf

Producenci: Sarah Green, Nicolas Gonda, Ken Kao

Producenci wykonawczy: Glenn Basner, Christos V. Konstantakopoulos, Tanner Beard

Koproducenci: Hans Graffunder, Elizabeth Lodge

Produkcja: Buckeye Pictures – FilmNation Entertainment – Waypoint Entertainment See

Czas: 129 min.

Premiera światowa: 10.03.2017 (Southwest Film Festival)

Premiera polska: 19.05.2017

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Dozwolony od lat: 15

O filmie
Song to Song”, rock'n'rollowe love story mistrza kina Terrence'a Malicka, z najlepszą obsadą roku, w której znaleźli się nominowani do Oscara Ryan Gosling („La La Land”, „Drive”), Michael Fassbender („Wstyd”, „Prometeusz”), zdobywczynie Oscara Natalie Portman („Jackie”, „Czarny łabędź”) i Cate Blanchett („Blue Jasmine”) oraz Rooney Mara („Dziewczyna z tatuażem”, „Carol”).

Song to Song” to współczesny romans rozgrywający się w fascynującym świecie muzycznej bohemy. BV (Gosling) i Faye (Mara) są szaleńczo zakochanymi w sobie marzycielami. Oprócz miłości, łączy ich pragnienie zaistnienia w show biznesie. Choć drzwi do kariery może otworzyć im muzyczny magnat Cook (Fassbender), intencje cynicznego biznesmena nie są do końca jasne. Sprawy skomplikują się, gdy do miłosnego trójkąta dołączy jego nowa muza (Portman).




Miłość, muzyka, ale czy wolność?
Austin w Teksasie, zwane dziś często „alt-Nashville”, uważane jest za muzyczną stolicę świata. Może jest w tym pewna doza przesady, ale faktem jest, że działają tu dziesiątki wytwórni płytowych i promotorów, klubów, sal koncertowych i barów z muzyką. Pojawiają się setki muzyków najróżniejszych gatunków, marzących o chwili sławy, odbywa się wiele prestiżowych muzycznych festiwali. Terrence Malick, współczesny klasyk kina amerykańskiego, autor słynnych „Badlands”, „Cienkiej czerwonej linii” czy „Rycerza pucharów”, od pewnego czasu chciał opowiedzieć historię miłosną osadzoną w świecie muzycznego biznesu, gdzie nieustannie myśli się przede wszystkim o twórczości i karierze, a związki są trudne, bo skażone kalkulacją czy egotyzmem.
W początkowej fazie produkcji film nosił tytuł „Weightless” („Nieważkość”), co nawiązywało do cytatu z klasycznej powieści Virginii Woolf „Fale” („The Waves”, 1931), mówiącego o poczuciu nieważkości i nieistotności w obliczu nowoczesnego świata, oraz o miałkości osobistych dążeń i pożądań. O grupie takich bohaterów, dryfujących przez życie w poczuciu takiej właśnie nieważkości chciał opowiedzieć Malick. Centralną postacią jest tu Faye, początkująca singerka–songwriterka, dążąca, wydawałaby się, z determinacją, do sukcesu, ale odczuwająca dziwny brak – podobnie zresztą jak i inni bohaterowie – czy też pewien ustawiczny niepokój co do własnej tożsamości. Pomysł pojawił się, gdy Malick reżyserował „Drzewo życia”. O zamiarze realizacji filmu w Austin poinformował swój stały zespół producencki: Sarah Green, Nicolasa Gondę i Kena Kao. Gonda opowiadał, że pomysł osadzenia akcji w Austin wydał mu się doskonały: – Ludzie przyjeżdżają tu często z myślą o nowym początku, udziela im się gorączkowa atmosfera miasta. A jednocześnie jest to miejsce, gdzie poczucie niepewności i pustki jest na porządku dziennym.
Green tak mówiła o swoim rozumieniu tej opowieści: – Dla mnie to historia splątanego miłosnego czworokąta, rzecz o cenie miłości i przebaczenia. W pewnym momencie Faye mówi: chcę żyć od piosenki do piosenki, od pocałunku do pocałunku. Pytanie, czy rzeczywiście na tym polega wolność. Kao interpretował pomysł Malicka jeszcze inaczej: – To opowieść o samopoznaniu. A Austin to miejsce, które doskonale może służyć za tło tych usiłowań, pomimo licznych trudności, jakie napotykają bohaterowie. Ważnym elementem ich życia jest publiczność: jej uznanie uskrzydla, ale co dzieje się pomiędzy tymi uskrzydleniami? Gonda zauważył: – Festiwal, występy, to stałe dostarczanie przez publiczność energii, ale gdy to się kończy, trzeba sobie spojrzeć w twarz. I zadać parę pytań.
Producent był zdania, że ten film otworzy nowy etap w twórczości Malicka. Jest tu więcej akcji niż w poprzednich jego filmach, choć nadal dialogom towarzyszą wewnętrzne monologi postaci (to stały element kina tego reżysera). Monologi są istotne, bo dodają działaniom bohaterów głębszego wymiaru. Gonda mówił: – „Song to Song” ma bardzo współczesny rytm opowiadania, a zarazem jest jednym z najbardziej intymnych filmów Terry'ego.
Malick znany jest z niezwykle starannego komponowania ścieżek dźwiękowych swych filmów, co ściśle współgra z jego wizualną wyobraźnią. Tym razem śmielej wkroczył na teren muzyki pop, nie rezygnując przy tym z ulubionej muzyki klasycznej. Zanim przystąpiono do głównych zdjęć, Malick, ze skromną ekipą, kręcił sekwencje trzech wielkich festiwali w Austin: corocznego Austin City Limits Festival, potężnego multimedialnego festiwalu muzycznego i filmowego South by Southwest Festival oraz festiwalu młodych talentów Fun Fun Fun Fest. Green wspominała: – Chcieliśmy uchwycić atmosferę przed sceną i za kulisami. Gonda dodawał: Zyskaliśmy zaufanie wielu muzyków i z czasem zaczęliśmy aktorów z obsady wprowadzać w interakcje z prawdziwymi muzykami i z publicznością. Wypadło to bardzo naturalnie.
Najlepsi zagrali z radością
Terrence Malick należy do tej nielicznej grupy reżyserów, którzy nie mają kłopotów z pozyskaniem wymarzonej obsady. Gonda komentował ten fakt następująco: – Terry przyciąga tych, którzy nie boją się wyzwań. Wiedzą, że jego oryginalny sposób pracy może zburzyć ich przyzwyczajenia, ale to ich właśnie cieszy. Kluczową rolę Faye przyjęła Rooney Mara („The Social Network”, „Dziewczyna z tatuażem”, „Carol”). Green tak mówiła o aktorce: – Rooney zerka zawsze „pod podszewkę” granych przez siebie postaci. Potrafi pokazać różne wymiary swej bohaterki, pozornie nic nie robiąc. Tym razem zdołała ukazać delikatną słodycz Faye i zarazem jej skłonność do dynamicznego, szybkiego życia. Aktorka pobierała lekcje gry na gitarze od amerykańskiej multiinstrumentalistki, autorki i wykonawczyni piosenek Annie Clark, znanej pod pseudonimem St. Vincent. Dużo rozmawiała o pisaniu piosenek z Malickiem. – Nigdy nie byłam na żadnym festiwalu, a tu musiałam się pojawić na scenie. Czułam się trochę dziwnie. Ale gdy traciłam grunt pod nogami, bardzo pomagali mi Ryan i Michael. Mogłam na nich liczyć – mówiła aktorka.
Ryan to oczywiście Ryan Gosling („Idy marcowe”, „Big Short”), jeden z najpopularniejszych dziś aktorów filmowych, który zagrał niedawno muzyka w „La La Land”. Jego bohater, BV, pochodzi z małego miasteczka w Zachodnim Teksasie i ma trudności z aklimatyzacją w wielkim, gwarnym mieście, i z tempem jego życia. Montażysta Rehman Ali mówił: – Ponieważ Ryan sam jest muzykiem, doskonale rozumiał swego bohatera. Po zdjęciach grał nam codziennie na małym Casio piosenki, które lubi.
Sekretnego kochanka Faye i zarazem mentora BV, który ma mu pomóc w drodze do kariery, producenta muzycznego Cooka, zagrał Michael Fassbender („Głód”, „Wstyd”, „Prometeusz”). Gonda tak charakteryzował tę postać: – Cook jest przekonany, że żadne reguły i ograniczenia go nie obowiązują. To ktoś na kształt groźnego ducha. Fassbender uzupełniał: Moim zdaniem Cook ma w sobie coś z Szatana z „Raju utraconego”. Lubię grać tak pomyślane, prowokujące widzów postaci. Cook bawi się uwodzeniem i deprawowaniem ludzi i chce, żeby mu w tym towarzyszyć. Uważa, że wszystkich można kupić. Odbywa jednak intrygującą wewnętrzną podróż. Myśli, że może być jak Bóg. W dodatku nie żałuje sobie narkotyków. A jednak jest w nim, pomimo wszystko, dziwne światło. W pewnym momencie wiąże się z kelnerką Rhondą, która szuka finansowego wsparcia. Cook sam jest zaskoczony obsesyjnym przywiązaniem, którym zaczyna ją darzyć. Green tak komentowała poczynania Cooka: – Jest zazdrosny o to, co zaczyna łączyć BV i Faye, chciałby mieć to, co oni mają. I w rezultacie rani jedyną osobę, która naprawdę się o niego troszczy. To punkt zwrotny filmu – Cook po raz pierwszy dostrzega w pełni rezultaty swych działań. Rhondę zagrała Natalie Portman (Oscar za „Czarnego łabędzia”, „Jackie”), która po raz drugi pracuje z Malickiem. – Jest w finansowym dołku, a jej matka bardzo potrzebuje pomocy – mówiła aktorka o swej bohaterce. – Rhonda zaczyna traktować Cooka jako kogoś na kształt zbawcy i nie zauważa, że on wiedzie ją na manowce. Cook zabiega o nią tak jak nikt przedtem. A ona może kupić matce dom i inne rzeczy. Terry mówił zawsze o Cooku jako o wężu, kusicielu. Michael jako aktor okazał się natomiast ujmujący i pełen inwencji.
Udało się zgromadzić świetną obsadę ról drugoplanowych. Matkę Rhondy zagrała Holly Hunter („Fortepian”, „Iniemamocni”); Bérénice Marlohe, pamiętna dziewczyna Bonda w „Skyfall”, zagrała Francuzkę flirtującą z Faye, a Val Kilmer („The Doors”, „Batman Forever”, „Gorączka”) wcielił się w Duane'a, gwiazdę rocka o wielce destrukcyjnych skłonnościach.

Muzyczne legendy i wschodzące gwiazdy
Na planie filmu pojawili się liczni muzycy, grający samych siebie. Portman była zachwycona: – Dzięki pomysłowi Terry'ego poznaliśmy bliżej wielu ludzi, których kojarzyliśmy przede wszystkim ze sceny. To osoby, które często eksploatują swe ekstremalne doświadczenia, a jednocześnie to także barwne, intrygujące charaktery. Obcowanie z nimi i obserwowanie ich to raj dla aktora.
Istotną rolę także w fabule filmu odegrała Patti Smith, słynna nowojorska poetka, od lat 70. stojąca na czele Patti Smith Group, zdobywczyni prestiżowej National Book Award. Jej najgłośniejszym dokonaniem była płyta „Horses” (1975), ale każdy jej kolejny album staje się artystycznym wydarzeniem. Producentka Sarah Green opowiadała o tym, jak Babcia Punk Rocka, jak niektórzy nazywają Patti Smith, pojawiła się w „Song to Song”: – Terry i Patti poznali się jeszcze w latach 70., ale to Lauren Mikus, pełniąca obowiązki kierownika muzycznego, zasugerowała, by Terry odnowił z nią kontakt. Jeśli chodzi o mnie, to jej pierwszej płyty słucham intensywnie od czasów nauki w college'u i te piosenki śpiewam bardzo często – myślę, że ma szczęście, że nigdy tego nie słyszała. Patti okazała się nie tylko jedną z najwybitniejszych poetek rocka, ale i niepowtarzalną osobowością. Uważam, że jej sceny z Rooney Marą doskonale kondensują główne myśli zawarte w filmie. Patti niezwykle szczerze opowiada Faye o trudnościach, jakie się wiążą z tym, że jest się kobietą w muzycznym biznesie, o życiu w drodze, o tym, jak trudno podtrzymywać w takiej sytuacji najważniejsze w życiu więzi z bliskimi. W sposób całkowicie naturalny podzieliła się z nią i z widownią swą życiową filozofią i czystością swego serca. Patti była szczodra wobec Rooney i stało się jasne, że dla Faye ta rozmowa jest punktem zwrotnym. W swym dzikim życiu zacznie szukać solidnego, stabilnego punktu.
Mara w całej rozciągłości potwierdzała opinię Green: – To spotkanie było naprawdę bardzo ważne. Nigdy go nie zapomnę. Warto było posłuchać, co Patti ma do powiedzenia o życiu i miłości. Terry chciał, żebym znalazła się na scenie podczas występu Patti w Austin. Ona zauważyła, że mogę czuć się nieswojo, że wręcz się boję. Poprosiła, by na scenie postawiono krzesło, żebym usiadła. I zaśpiewała dla mnie. Lauren Mikus dodawała: – Patti zostaje mentorką Faye, bo potrafi jej przekonująco opowiedzieć o tym, jak trudno być artystką–wojowniczką i jednocześnie kochać i nie tracić kontaktu z ważnymi w twoim życiu ludźmi. Patti mówiła po prostu o swoim życiu i w ten wspaniały sposób zaznaczyła swą obecność w naszym filmie. Smith wykonała swój utwór z 2004 roku „My Blakean Year”, w którym śpiewała: „Zrzuć swój durny płaszcz/Obejmij wszystkie swoje lęki/Radość zwycięży strach”, co doskonale odnosi się do dylematów Faye.
Producent Nicholas Gonda podkreślał, że trudno przecenić wkład artystki w kształt filmu: Patti jest kimś, kto nie ukrywa swoich doświadczeń, ani ich nie fałszuje. To, co powiedziała, nie mogło być napisane, to spontanicznie przekazany wynik jej osobistych doświadczeń. Jest bezbronnie szczera w tym, co mówi. Jej słowa odniosłem i do mojego życia. Montażysta Reham Ali podkreślał: – Patti jest tak naturalna, że nie czuje się, iż kamera ją rejestruje. Mamy wrażenie, że ją podglądamy. Myślę, że Faye w przyszłości może stać się kimś podobnym do Patti. Terry zawsze szuka ludzi, którzy przed kamerą są, a nie grają. Patti to był idealny wybór.
Producent Ken Kao („Rycerz pucharów”, „Równi goście”, „Milczenie”) pozyskał innego słynnego muzyka, basistę Flee z grupy Red Hot Chili Peppers, z którym jest zaprzyjaźniony: – Terry to jeden z jego ulubionych reżyserów. Zawsze sprawia mi przyjemność, gdy widzę, jak artyści doceniają inne formy sztuki. Cały zespół zaangażował się w udział w filmie bez wahania.
Szwedzka wokalistka i autorka piosenek Lykke Li (albumy „Wounded Rhymes”, „I Never Learn”, współpraca z Davidem Lynchem i U2) pojawiła się na ekranie jako jedna z kochanek BV (wcześniej wystąpiła w głównej roli w szwedzkim filmie „Tommy”, 2014). Z moim zespołem często improwizujemy – zwierzała się. – To też było coś na kształt improwizacji. Sporo czasu spędziłam z Terrym rozmawiając o muzyce, sztuce i miłości. Zwłaszcza o poświęceniach, które są konieczne, gdy zajmujesz się działalnością artystyczną i o tym, co taka aktywność oznacza dla związków.
Lauren Mikus, która współpracuje z Malickiem od czasów „Drzewa życia”, bardzo chciała oddać specyfikę muzycznej sceny Austin. Z reżyserem przedyskutowała dokładnie muzyczne gusta głównych bohaterów. – Faye idealizuje Wendy O. Williams (1949–1998, zmarła śmiercią samobójczą) z grupy Plasmatics i w ogóle wsiąkła w świat ekstremalnego punka i anarchizujących kapel. Cook jako producent sukcesy odnosił, pracując z Iggy Popem czy Red Hot Chili Peppers, słucha także muzyki klasycznej. BV z kolei ma bardziej romantyczne i staroświeckie gusta. Słucha gwiazd z lat 60., Sama Cooke'a czy Dela Shannona. Bardziej zależy mu na emocjach niż na balansowaniu na krawędzi – tłumaczyła Mikus.
Jako zespół towarzyszący Faye zdecydowano się zatrudnić garażową kapelę z Atlanty, Black Lips, działającą od 1999 roku (m.in. płyty „Black Lips!”, „Arabia Mountain”, „Underneath the Rainbow”), znaną z ekscesów podczas występów (nagość, palenie gitar itp.). Zespół zagrał podczas Fun Fun Fun Festival. Mikus mówiła: – Jest w nich prawdziwa energia i dzikość. Spodobali się Terry'emu. Umówili się z nami tak: filmujcie, co chcecie, podczas naszego występu, a my tak czy inaczej zapewnimy dawkę chaosu. Organizatorzy festiwalu byli tak mili, że pozwolili na ten występ po zmierzchu.
Głównego wokalistę zespołu, Duane'a (postać fikcyjna), zagrał Val Kilmer („Top Gun”, „The Doors”, „Kiss Kiss Bang Bang”). Terry poprosił Vala, by zagrał tę rolę w ten sposób, by zantagonizować publiczność. Wyszło to doskonale – mówiła Green. To ważna postać dla Faye. Jednak dostrzega ona w nim ciemną stronę życia muzyka, której ten ulega. Gonda mówił: – Było zabawne obserwować publiczność, która nie miała pojęcia, co się wydarzy, gdy na scenie obok Black Lips zjawią się Val i Rooney. Trzeba przyznać, że Val nie miał żadnych zahamowań, a Terry w nic nie ingerował, tylko filmował. Taki ma styl.
Gitarzysta Black Lips Cole Alexander wspominał: Zezowaliśmy z niepokojem, gdy Val zbliżał się z piłą do głośnika, ale powiedzieli nam: nie przejmujcie się, po prostu grajcie. No to graliśmy. Ponieważ lubimy improwizować na scenie, nie przeszkadzały nam krzyki Vala. Może to zaskoczyło naszych fanów, że Val i Rooney jamują z nami – ale mam nadzieję, że im się to spodobało.
W filmie wzięły udział również takie muzyczne tuzy, jak Iggy Pop, Florence and the Machine czy John Lydon (kiedyś Sex Pistols). Oprócz tego Mikus zwerbowała wykonawców, wśród których byli Big Freedia, raperka z Nowego Orleanu, elektroniczna kapela z Teksasu Neon Indian, elektroniczne trio Major Lazer, Die Antwoord z Kapsztadu wykonujący rap-rave oraz lokalne grupy Blaxploitation i Hundred Visions.
Głównym muzycznym tematem filmu został bluesowy klasyk „Rollin' and Tumblin'” po raz pierwszy nagrany w 1929 roku przez Hambone'a Williego Newberna, a potem znany z licznych przeróbek i klasycznych wykonań Muddy’ego Watersa, Cream czy Canned Heat, a ostatnio Boba Dylana, który w 2006 roku dodał nowe zwrotki. Mikus opowiadała: Terry zawsze cenił ten utwór, poszukiwał różnych wykonań, które chciał wykorzystać. Zaczęliśmy od wersji Dylana, potem postanowiliśmy postawić na klasyczne wykonanie bluesowe Elmore'a Jamesa, a trzecia wersja, która stanowi właściwie temat przewodni, to współczesne wykonanie, którego opracowanie zamówiliśmy u muzyka grającego rocka alternatywnego Bosco Delreya. Oprócz tego w filmie pojawia się wiele innych piosenek i utworów muzycznych, m.in. Gustava Mahlera, Maurice Ravela, Georga Friedricha Haendla, Arvo Parta, a także Zbigniewa Preisnera oraz wspomnianych wcześniej The Plasmatics. Mikus konkludowała: Zawsze staram się podsunąć Terry'emu muzykę, która pomoże mu skonstruować film, pomóc odnaleźć uczucia i klimaty, które chce nam przekazać – od piosenki do piosenki.

W Austin i w Meksyku
Malick swoim zwyczajem skorzystał z grona wiernych współpracowników, z operatorem Emmanuelem Lubezkim („Birdman”, „Zjawa” , „Grawitacja”), scenografem Jackiem Fiskiem („Cienka czerwona linia”, Mulholland Drive”, „Aż poleje się krew”), czy odpowiedzialną za kostiumy Jacqueline West („Stan gry”, „Operacja Argo”, „Zjawa”) na czele, a także z triem wypróbowanych montażystów. Kręcono niemal wyłącznie w Austin. Są tam bardzo zróżnicowane krajobrazy, jak choćby park rekreacyjno-krajobrazowy Greenbelt, pobliski różowy masyw skalny Enchanted Rock, a także nowoczesna architektura w samym Austin czy foodtrucki w South Congres Trailer Park.
Jedną dłuższą sekwencję nakręcono w Meksyku, w mieście Mérida, stolicy stanu Jukatan. Leci tam Cook i spotyka Faye i BV; staje się coraz bardziej zazdrosny. Mara twierdziła, że było to odświeżające doświadczenie: – Zdjęcia miały się ku końcowi, znaliśmy się już wszyscy dobrze. Nowa sceneria dodała nam nowej energii.
Zgrana paczka Terry'ego
Green tak komentowała sposób pracy Malicka: Wszyscy znają doskonale freestyle, jaki uprawia Terry i nikomu nie trzeba wiele tłumaczyć. To także kwesta szybkości, każdy wie, jakich pomysłów reżyser może oczekiwać. Gonda dodawał: – Chivo (Lubezki), Jack i Jacqueline przeżywają szczyty swych karier, a jednak nie wahają się ani chwili, by rzucić wszystko dla Terry’ego, którego sposób pracy bardzo różni się od głównego hollywoodzkiego nurtu.
Lubezki, zgodnie z koncepcją Malicka, miał zezwolenie, by pracować blisko aktorów, „kraść” kamerą ukryte emocje bohaterów. Operator słynie z płynnych ruchów kamery. Ken Kao tak mówił o jego pracy: Chivo dostał bardzo wiele swobody i jeszcze raz postanowił przełamywać ograniczenia. Okazja była ku temu doskonała: pełen emocji czworokąt miłosny i muzyka w tle. Green dodawała: – Chivo i jego operator kamery Joerg Widmer mieli z aktorami relacje jak z tancerzami. Nie chodziło o perfekcję, ale o uchwycenie w kadrze momentów intymności i bezpośredniości. Fassbender podobne spostrzeżenia ujmował dosadniej: – Sprawiali wrażenie szalonych piratów polujących na autentyczne chwile chaosu. Starano się oddać zamęt i gwar muzycznego światka Austin i towarzyszące temu klimatowi sprzeczne emocje bohaterów. Green mówiła: Pracowaliśmy w naturalnych plenerach, ale zawsze czuło się rękę Jacka. Wiedział doskonale, czego Chivo może potrzebować. I znajdował miejsca z naturalnym światłem, które było niezwykłe. Jack wraz z Jacqui West harmonijnie znajdowali paletę barwną. Tworzyli z Chivo perfekcyjne trio.
West mówiła o głównych założeniach swej pracy: Dla mnie ta opowieść to rzecz głównie o Faye i jej drodze do seksualnej i artystycznej niezależności. Skontrastowałam postać Faye i Rhondy na przykład poprzez fryzury. Natalie to zmysłowa, teksańska piękność i taka jest jej fryzura. Natomiast Faye odznacza się elegancją trochę w stylu Audrey Hepburn. Jeśli chodzi o ubiory, to doskonale wiem, że Terry lubi ciemne, stłumione barwy. W pewnym sensie ubrania mają być niewidoczne, by nie odwracać uwagi od twarzy aktorów i ich emocji. Terry zwykle chce, by jakiś element ubioru mówił o wewnętrznych sprzecznościach postaci. To też starałam się dyskretnie zaznaczyć. Ubiory męskich bohaterów także zostały skontrastowane. – Cook pojawia się głównie w drogich ubraniach, przeważnie garniturach od Armaniego. To wiele mówi o tym, jak sam siebie chce postrzegać – opowiadała West. – Natomiast ubrania BV to mój dyskretny hołd dla stylu mojego przyjaciela Johna Fogerty'ego (niegdyś członek zespołu Creedence Clearwater Revival, który potem z sukcesem rozwinął karierę solową), czyli kraciaste koszule i charakterystyczne kurtki. Z Lykke Li miałyśmy spory ubaw z wyborem jej rzeczy i fryzury; konsultowałyśmy się przez Skype'a. Co do Patti Smith, zdecydowałam, że Patti Smith to Patti Smith i nic nie zmieniałam w jej stylu.
Rehman Ali, jeden z tria stałych montażystów Malicka, tak opowiadał o długim procesie montowania filmu: To jak rzeźbienie w lodzie. Mieliśmy jak zwykle mnóstwo nakręconego materiału. Zaczęliśmy go montować jeszcze podczas trwania zdjęć. Terry'emu zależy zawsze na intymnym efekcie, jakbyśmy podglądali bohaterów. Montażysta zwracał uwagę zwłaszcza na niezwykły sposób ukazywania scen erotycznych: Filmowaliśmy je w ten sposób, by kazały widzom zastanawiać się, co one właściwie znaczą i dokąd seks nas prowadzi. Początkowo wydaje się, że Faye i BV szybko pokonają wszelkie bariery. Potem pojawia się ważne pytanie o przebaczenie.
Ważnym elementem było ukazanie występujących muzyków. Chcieliśmy, by pojawienie się każdego z nich coś istotnego oznaczało – tłumaczył Ali. – Myślę, że to, co mówi Iggy Pop, iż ludzie, przychodząc na koncert, chcą coś poczuć, jest bardzo istotne dla całej naszej opowieści. Montażysta mocno podkreślał bardzo ważny aspekt współpracy z Malickiem: – Terry jest otwarty na każdy najbardziej nawet szalony pomysł ze strony aktorów i wszystkich innych współpracowników, także na taki, który bardzo źle wygląda na papierze. Przeważnie pozwala podjąć próbę, i często coś, co teoretycznie nie powinno działać, jednak działa. Ali wspominał jeszcze o jednym, bardzo ważnym bohaterze filmu – mieście Austin. – Wydaje mi się, że sfotografowaliśmy Austin w gorączce wielkich zmian, oddaliśmy portret miasta w tej właśnie chwili. Portman też była pod wrażeniem Austin: – To miasto to jakby wyspa w Teksasie. Ma swój charakter nie do podrobienia. Jest tu przemysł muzyczny i nowe technologie. Mara dodawała: – Byłam tu po raz pierwszy i pomyślałam sobie: ile czasu straciłam, nie znając tego miejsca. Fassbender też przyjechał tu pierwszy raz: – Wielkie miasto, wspaniałe jedzenie i wspaniała muzyka. Usłyszeć na żywo tyle świetnej muzyki – to jest coś!
O aktorach
Ryan Gosling (BV)
Kanadyjski aktor, producent i reżyser. Urodził się 12.11.1980 w London, Ontario. Przez dwa lata występował w „Klubie Myszki Miki” produkowanym przez Disney Channel (m.in. razem z Christiną Aguilerą i Keri Russell). Kiedy program zamknięto, grywał epizody w serialach telewizyjnych, takich jak „Droga do Avonlea”, czy „Breaker High”. Popularność przyniosła mu rola Herkulesa w serialu telewizji Fox „Młody Herkules”. W 2000 roku zagrał w filmie Boaza Yakina „Tytani”, co stało się początkiem jego filmowej kariery. Wielkie uznanie przyniosła mu rola w „Fanatyku”, który zdobył nagrodę jury na festiwalu w Sundance. Jego następny film, „Śmiertelna wyliczanka”, okazał się w USA finansową porażką, ale rola Ryana jako sadystycznego mordercy została doceniona przez krytyków. Przełomem stał się kasowy sukces filmu „Pamiętnik”. Od tego czasu gra różnorodne role w prestiżowych produkcjach. Był dwukrotnie nominowany do Oscara za rolę pierwszoplanową (za „Szkolny chwyt”, 2007 i „La La Land”, 2017). Za występ w „La La Land” zdobył Złoty Glob. Ma dwoje dzieci z aktorką Evą Mendes. W 2014 roku debiutował jako reżyser filem „Lost River”.
Filmografia:
1995 – Are You Afraid of the Dark (serial TV, TVN: Czy boisz się ciemności?), 1996 – Flash Forward (serial TV), The Adventures of Shirley Holmes (serial TV), Frankenstein and Me (DVD: Frankenstein i ja), Goosebumps (serial TV), Road to Avonlea (serial TV, TVP: Droga do Avonlea), Kung Fu: The Legend Continues (serial TV, Polsat: Legendy kung-fu), Ready or Not (serial TV), PSI Factor: Chronicles of the Paranormal (serial TV, Polsat: Czynnik PSI), 1997 – Breaker High (serial TV, 44 odc. w latach 1997–1998), 1998 – Nothing too Good for a Cowboy (TV), Young Hercules (serial TV, Polsat: Młody Herkules, 50 odc. w latach 1998–1999), 1999 – Hercules: Legendary Journeys (serial TV, Polsat: Herkules), The Unbelievables, 2000 – Tytani (Remember the Titans), 2001 – Fanatyk (The Believer), 2002 – The Slaughter Rule, Śmiertelna wyliczanka (Murder by Numbers), 2003 – The United States of Leland (DVD: Odmienne stany moralności), 2004 – Pamiętnik (The Notebook), 2005 – Zostań (Stay), I'm Still Here: Real Diaries of Young People Who Lived During the Holocaust (TV, dok., narrator), 2006 – Half Nelson (DVD: Szkolny chwyt), 2007 – Słaby punkt (Fracture), Lars and the Real Girl (DVD: Miłość Larsa), 2010 – Blue Valentine (DVD: Blue Valentine), All Good Things (DVD: Wszystko, co dobre), 2011 – Idy marcowe (The Ides of March), Drive (Drive), Kocha, lubi, szanuje (Crazy, Stupid, Love), Touch of Evil (kr.m.), Drunk History Christmas (kr.m.), 2012 – Drugie oblicze (The Place Beyond the Pines), 2013 – Tylko Bóg wybacza (Only God Forgives), Gangster Squad: Pogromcy mafii (Gangster Squad), 2015 – Big Short (Big Short), 2016 – Równi goście (The Nice Guys), La La Land (La La Land), 2017 – Song to Song (Song to Song), Blade Runner 2049 (w realizacji)

Rooney Mara (Faye)
Urodziła się 17.04.1985 w Bedford, stan Nowy Jork. Jest córką Timothy'ego Christophera Mary, wiceprezesa New York Giants, i Kathleen McNulty (z domu Rooney), dawniej agentki nieruchomości, obecnie pisarki. Aktorka ma trójkę rodzeństwa: Daniela, Conora i Kate (ur. 1983), również znaną aktorkę teatralną i filmową („127 godzin”, „Marsjanin”, serial „House of Cards”). Rooney Mara ukończyła Fox Lane High School w 2003. Uczęszczała również do college'u Gallatin School of Individualized Study na New York University, gdzie studiowała psychologię. Studia ukończyła w 2010 roku. Jeszcze w czasie nauki Mara otrzymała rolę Julii w teatralnej adaptacji „Romea i Julii”. Po zagraniu w kilku filmach krótkometrażowych, zrealizowanych przez studentów NYU, rozpoczęła profesjonalną karierę aktorską. – Teatralne musicale i stare filmy, które podrzucała mi moja mama, takie jak „Przeminęło z wiatrem", „Rebeka” i „Drapieżne maleństwo”, sprawiły, że zostałam aktorką – mówiła Rooney Mara. W 2009 roku magazyn „Filmmaker” uznał ją za nową twarz filmu niezależnego. W tym samym roku Mara zagrała jedną z głównych ról – uczennicę szkoły z internatem – w niezależnym dramacie „Tanner Hall” Franceski Gregorini i Tatiany von Furstenberg, co umocniło jej pozycję w kinie niezależnym. Przełom w jej karierze nastąpił w 2010 roku. Mara wcieliła się w Nancy Holbrook, główną bohaterkę remake'u horroru „Koszmar z ulicy Wiązów” Samuela Bayera. Film nie był wybitny, ale zwrócił uwagę producentów na aktorkę. Wystąpiła również w roli Eriki Albright, miłości twórcy Facebooka, w dramacie „The Social Network” Davida Finchera. Współpraca z reżyserem ułożyła się pomyślnie i aktorka otrzymała angaż do roli Lisbeth Salander w thrillerze „Dziewczyna z tatuażem” („The Girl with the Dragon Tatoo” nominacja do złotego Globu i Oscara). Ponownie obie te nominacje zdobyła za subtelny występ w filmie „Carol” Todda Haynesa, który przyniósł jej także nagrodę aktorską na MFF w Cannes. Mara jest założycielką organizacji dobroczynnej Faces of Kibera, która pomaga sierotom z biednej dzielnicy kenijskiej stolicy Nairobi.
Filmografia:
2005 – Urban Legends: Bloody Mary (V, DVD: Ulice strachu; Krwawa Mary), 2006 – Law & Order: Special Victims Unit (serial TV, 13. ulica: Prawo i porządek: sekcja specjalna, odc. Fat, prem. TV 2.05.2006), 2007 – Women's Murder Club (serial TV, Polsat: Kobiecy klub zbrodni, odc. Blind Dates and Bleeding Hearts, prem. TV 26.10.2007), 2008 – Dream Boy, The Cleaner (serial TV, AXN; Detoks, odc. Rebecca, prem. TV 23.09.2008), 2009 – Friends (with Benefits), E.R. (serial TV, Polsat: Ostry dyżur, odc. Old Times, prem. TV 12.03.2009, odc. I Feel Good, prem. TV 26.03.2009), Dare (DVD: Ich dwóch, ona jedna), The Winning Season (DVD: Zwycięski sezon), Youth in Revolt (DVD: Grzeczny i grzeszny), Tanner Hall, 2010 – Koszmar z ulicy Wiązów (Nightmare on Elm Street), The Social Network (The Social Network), 2011 – Touch of Evil (kr.m.), Dziewczyna z tatuażem (The Girl with the Dragon Tattoo), 2013 – Ain't Them Bodies Saints, Panaceum (Side Effects), Ona (Her), 2014 – Śmieć (Trash), 2015 – Carol (Carol), Piotruś. Wyprawa do Nibylandii (Pan), 2016 Una, The Secret Scripture, Lion. Droga do domu (Lion), Kubo i dwie struny (Kubo and Two Strings, tylko głos), 2017 – The Discovery, Song to Song (Song to Song), A Ghost Story (w realizacji), Mary Magdalene (w realizacji), Don't Worry, He Won't Get Far on Foot (w realizacji)
Michael Fassbender (Cook)
Urodził się w Heidelbergu w Niemczech 2 kwietnia 1977 roku. Jego rodzice kilka miesięcy później przeprowadzili się do Irlandii, gdzie Michael dorastał w Killarney, County Kerry. Uczył się w St. Brendan's College w Killarney, a potem studiował aktorstwo w londyńskim Drama Center. Jego pierwsza główna rola to postać Sierżanta Burtona 'Pata' Christensona w miniserialu „Kompania braci”. Popularność zdobył w serialu „Hex”, gdzie wcielił się w upadłego anioła Azazela. Zdobył Puchar Volpi na MFF w Wenecji za występ w filmie „Wstyd” (2011). Założył firmę producencką Peanut Productions. Zdobył dwie nominacje do Oscara (2014 – za film „Zniewolony: 12 Years a Slave”, 2016 – za „Steve’a Jobsa”).
Filmografia:
2001 – Hearts and Bones (serial TV, 3 odc. w 2001 roku), Band of Brothers (serial TV, HBO, DVD: Kompania braci, 7 odc. w 2001 roku), 2002 – NCS Manhunt (serial TV), Holby City (serial TV), 2003 – Carla, 2004 – Gunpowder, Treason & Plot (DVD: Proch, zdrada i spisek), A Bear Named Winnie (TV), Julian Fellowes Investigates: A Most Mysterious Murder – The Case of Charles Bravo (TV), Sherlock Holmes and the Case of the Silk Stocking, 2005 – William and Mary (serial TV), Our Hidden Lives (miniserial TV), Hex (serial TV, 12 odc. w 2005 roku), Murphy's Law (serial TV), Poirot (serial TV), 2006 – 300 (300), Trial & Retribution (serial TV), 2007 – Angel (Angel), Wedding Belles (TV), Goldfish (kr.m.), 2008 – Głód (Hunger), The Devil's Whore (miniserial TV), Eden Lake (Eden Lake), 2009 – Fish Tank (Fish Tank), Bękarty wojny (Inglorious Basterds), Town Creek (DVD: Nienasycony), Man on a Motorcycle (kr.m.), 2010 – Jonah Hex (Jonah Hex), Centurion (Centurion), 2011 – Jane Eyre (Jane Eyre), Wstyd (Shame), Ścigana (Haywire), Niebezpieczna metoda (A Dangerous Method), Pitch Black Heist (kr.m.), X-Men: Pierwsza klasa (X Men: First Class), 2012 – Prometeusz (Prometheus), 2013 – Zniewolony: 12 Years a Slave (12 Years a Slave), Adwokat (The Counselor), 2014 – Frank (Frank), X-Men: Przeszłość, która nadejdzie (X-Men: Days of Future Past), 2015 – Makbet (Macbeth), Slow West (Slow West), Steve Jobs (Steve Jobs), 2016 – X-Men: Apocalypse (X-Men: Apocalypse), Światło między oceanami (The Light Between Oceans), Trespass Against Us, Assassin's Creed (Assassin's Creed), 2017 – Prologue: Last Supper (kr.m.), Song to Song (Song to Song), Alien: Covenant (w realizacji), The Snowman (w realizacji)
Natalie Portman (Rhonda)
Właśc. Natalei Hershlag. Urodziła się 9.06.1981 roku w Jerozolimie, jako córka lekarza i artystki. Od trzeciego roku życia mieszka w Nowym Jorku. Wcześnie odkryta przez agenta, występowała w reklamach, aby następnie otrzymać swoją pierwszą rolę w filmie „Leon zawodowiec” w reżyserii Luca Bessona, u boku Jeana Reno. Zagrała w „Gorączce” Michaela Manna, wcieliła się w córkę prezydenta USA w filmie „Marsjanie atakują” Tima Burtona, wystąpiła u Woody’ego Allena we „Wszyscy mówią: kocham cię!”. Odrzuciła rolę w „Lolicie” w reżyserii Adriana Lyne'a i w „Romeo i Julii” wizjonera kina Baza Luhrmanna. Zagrała w teatralnej adaptacji „Dziennika Anny Frank”. Wreszcie została królową Amidalą w trzech częściach „Gwiezdnych wojen”. Wybitną kreację stworzyła u Mike'a Nicholsa w „Bliżej” (Złoty Glob w kategorii Najlepsza aktorka drugoplanowa, nominacja do Oscara). Zdobyła nagrodę Akademii za występ w „Czarnym łabędziu” (2011) i jeszcze jedną nominację za „Jackie” (2017). Absolwentka prestiżowego Uniwersytetu Harvarda, kształciła się także jako tancerka baletowa. Poza aktorstwem znana jest ze swojego zaangażowania w życie polityczne oraz działalność charytatywną. Ma dwoje dzieci z Benjaminem Milliepiedem.
Filmografia:
1994 – Developing (kr.m.), Leon zawodowiec (Léon), 1995 – Gorączka (Heat), 1996 – Beautiful Girls (wideo: Piękne dziewczyny), Wszyscy mówią: kocham cię (Everybody Says: I Love You), Marsjanie atakują (Mars Attacks!), 1999 – Anywhere but There (wideo, TVP: Wszędzie, byle nie tu), Gwiezdne wojny: Część I – Mroczne widmo (Star Wars: Episode I – The Phantom Menace), 2000 – Gdzie serce twoje (Where the Heart Is), 2001 – Zoolander (Zoolander), 2002 – Gwiezdne wojny: Część II – Atak klonów (Star Wars: Episode II – Attack of the Clones), 2003 – Wzgórze nadziei (Cold Mountain), 2004 – Bliżej (Closer), Powrót do Garden State (Garden State), True (kr.m.), 2005 – Domino One, Free Zone, V jak Vendetta (V for Vendetta), Gwiezdne wojny: Część III – Zemsta Sithów (Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith), 2006 –Zakochany Paryż (Paris, je t'aime, nowela Faubourg Saint Denise), The Lonely Island: Natalie's Rap (V, kr.m.), Duchy Goi (Goya's Ghosts), 2007 – Jagodowa miłość (My Blueberry Nights), Paul McCartney: Dance Tonight (V, kr.m.), Pociąg do Darjeeling (The Darjeeling Limited), Pana Magorium cudowne emporium (Mr. Magorium's Wonder Emporium), Hotel Chevalier (kr.m.), 2008 – Kochanice króla (The Other Boleyn Girl), Zakochany Nowy Jork (New York, I Love You, nowela Mira Nair), 2009 – Bracia (Brothers), Love and Other Impossible Pursuits (DVD: Miłość i inne komplikacje), 2010 – Hesher, Czarny łabędź (Black Swan), I'm Still Here (DVD: Joaquin Phoenix: Jestem, jaki jestem), 2011 – Thor (Thor), Sex story (No Strings Attached), 2012 – Paul McCartney: My Valentine (kr.m.), 2013 – Illusions and Mirrors (kr.m.), Thor: Mroczny świat (Thor: The Dark World), 2015 – Rycerz pucharów (Knight of Cups), Opowieść o miłości i mroku (A Tale of Love and Darkness), Jane Got a Gun (DVD: Nieustraszona Jane), 2016 – Jackie (Jackie), Planetarium (Planetarium), 2017 – Song to Song (Song to Song), James Blake: My Willing Heart (kr.m.), The Heyday of the Insensitive Bastards (w realizacji), Annihilation (w realizacji), The Death and Life of John F. Donovan (w realizacji)
Cate Blanchett (Amanda)
Urodziła się 14.05.1969 roku w Melbourne w Australii. Ukończyła National Institute of Dramatic Art. Wkrótce zdobyła renomę jako aktorka teatralna. Występowała z grupą Company B, będącą nieformalnym stowarzyszeniem aktorów, wśród których znajdowali się Geoffrey Rush, Gillian Jones i Richard Roxburgh. Zagrała m.in. Mirandę w „Burzy”, Ofelię w „Hamlecie” (za tę rolę została nominowana do nagrody Green Room Award), Ninę (w „Mewie” Czechowa) i Rose („The Blind Giant is Dancing”).
Występowała także w przedstawieniach Sydney Theater Company, m.in. w sztukach „Top Girls” Caryl Churchill, „Oleanna” Davida Mameta (za tę rolę przyznano jej Nagrodę krytyków teatralnych miasta Sydney w kategorii Najlepsza aktorka), „Sweet Phoebe” Michaela Gowa oraz „Kafka Dances” Timothy'ego Dalysa. Grała także w Almeida Theatre, w którym w 1999 wcieliła się w postać Susan Traheren w sztuce Davida Hare'a „Plenty”, wystawionej w Londynie. Pojawiła się w głównych rolach w serialach „Bordertown” i „Heartland”. Za rolę Lizzie w komedii „Thank God He Met Lizzie” została nagrodzona wyróżnieniami Australijskiego Instytutu Filmowego i Koła Krytyków Filmowych miasta Sydney. Rola w „Oscarze i Lucindzie” (reż. Gillian Armstrong) przyniosła jej kolejną nominację do nagrody Australijskiego Instytutu Filmowego, tym razem w kategorii Najlepsza aktorka. W 1998 zagrała królową Elżbietę I w „Elizabeth”, filmie wyreżyserowanym przez Shekhara Kapura, za którą to rolę otrzymała Złoty Glob dla najlepszej aktorki i nagrodę BAFTA w tej samej kategorii. Nominowano ją także do nagrody Gildii Aktorów Filmowych i do Oscara. Nominację do Złotego Globu otrzymała za rolę w filmie „Veronica Guerin” (reż. Joel Schumacher), opartej na faktach historii irlandzkiej dziennikarki, zabitej w 1996 roku przez handlarzy narkotyków. Za drugoplanową rolę w filmie „Aviator” („The Aviator”) Martina Scorsese zdobyła w 2005 roku Oscara. Kolejnego Oscara, tym razem za rolę pierwszoplanową, otrzymała za występ w „Blue Jasmine” Woody’ego Allena w 2014 roku. Jej mężem jest scenarzysta Andrew Upton; mają troje dzieci.
Filmografia:
1993 – Police Rescue (serial TV, odc. The Loaded Boy, prem. TV 8.07.1993), 1994 – Police Rescue, Heartland (miniserial TV), G.P. (serial TV, odc. Natural Selection, prem. TV 9.08.1994), 1995 – Bordertown (miniserial TV), 1996 – Parklands, 1997 – Paradise Road (DVD: Droga do raju), Thank God He Met Lizzie, Oscar and Lucinda (DVD: Oscar i Lucinda), 1998 – Elizabeth (Elizabeth), 1999 – Utalentowany pan Ripley (Talented Mr. Ripley), Idealny mąż (An Ideal Husband), Bangers (kr.m.), Pushing Thin (DVD: Zmęczenie materiału), 2000 – Dotyk przeznaczenia (The Gift), Człowiek, który płakał (The Man Who Cried), 2001 – Kroniki portowe (The Shipping News), Włamanie na śniadanie (Bandits), Charlotte Gray (Charlotte Gray), Władca pierścieni: Drużyna pierścienia (The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring), 2002 – Niebo (Heaven), Władca pierścieni: Dwie wieże (The Lord of the Rings: Two Towers), 2003 – Władca pierścieni: Powrót króla (The Lord of the Rings: The Return of the King), Veronica Guerin (Veronica Guerin), Zaginione (Missing), 2004 – Aviator (Aviator), Podwodne życie ze Stevem Zissou (The Life Aquatic with Steve Zissou), 2005 – Little Fish (DVD: Plotka), 2006 – Babel (Babel), The Good German (DVD: Dobry Niemiec), Notatki o skandalu (Notes on a Scandal), 2007 – Hot Fuzz – Ostre psy (Hot Fuzz), I'm Not There (DVD: Bob Dylan – I'm Not There), Elizabeth: Złoty wiek (Elizabeth; The Golden Age), 2008 – Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki (Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull), Ciekawy przypadek Benjamina Buttona (The Curious Case of Benjamin Button), 2010 – Robin Hood (Robin Hood), 2011 – Hanna (Hanna), The Last Time I Saw Michael Gregg (V), 2012 – Family Guy (serial TV, Głowa rodziny, odc. Mr. & Mrs. Stewie, prem. TV 29.04.2012, odc. Viewer Mail#2, prem. TV 20.05.2012), A Cautionary Tail (kr.m., tylko głos), Hobbit: Niezwykła podróż 3D (The Hobbit: An Unexpected Journey), 2013 – Blue Jasmine (Blue Jasmine), The Turning (nowela Reunion), Making a Scene (kr.m.), Hobbit: Pustkowie Smauga (The Hobbit: The Desolation of Smaug), The Galapagos Affair: Satan Came to Eden (dok., narracja), 2014 – Rake (serial TV, odc. 3/3, prem. TV 23.02.2014), Obrońcy skarbów (The Monuments Men), Jak wytresować smoka 2 (How to Train Your Dragon 2, tylko głos), Hobbit: Bitwa Pięciu Armii (The Hobbit: The Battle of Five Armies), 2015 – Knight of Cups (DVD: Rycerz pucharów), Kopciuszek (Cinderella), Carol (Carol), Niewygodna prawda (Truth), Manifesto, 2016 – Massive Attack: The Spoils (kr.m.), Voyage of Time: Life's Journey (narrator), 2017 – Red (kr.m.), Song to Song (Song to Song), Thor: Ragnarök (w realizacji), Ocean's Eight (w realizacji), Jungle Book (w realizacji)

O twórcy filmu
Terrence Malick (reżyseria i scenariusz)
Urodził się 30.11.1943 w Ottawie, stan Illinois. Niezwykle oryginalny reżyser, scenarzysta i producent filmowy. Debiutował w 1973 filmem „Badlands”. W niezwykłym, pełnym niedopowiedzeń wizualnym stylu opowiedział w nim historię, opartą na prawdziwych wydarzeniach z 1958, o parze młodocianych zabójców przemierzających pustynie Montany oraz Dakoty i z zimną krwią mordujących ludzi spotkanych po drodze. „Niebiańskie dni” z 1978 to rozgrywająca się w początkach XX wieku na amerykańskim Zachodzie opowieść o miłosnym trójkącie z Richardem Gerem w jednej z głównych ról. Jednym z ważniejszych dzieł Malicka jest nakręcona po dwudziestoletniej przerwie, oparta na książce Jamesa Jonesa o tym samym tytule „Cienka czerwona linia”, dramat wojenny rozgrywający się na Pacyfiku, podczas krwawych walk o Guadalcanal, zrealizowany w gwiazdorskiej obsadzie. Film, będący medytacją na temat źródeł przemocy, na MFF w Berlinie w 1999 zdobył Złotego Niedźwiedzia; był także nominowany do Oscara w siedmiu kategoriach. Sam Malick zdobył nominacje w kategoriach: reżyseria i najlepszy scenariusz adaptowany. Film „Drzewo życia” zdobył Złotą Palmę na 64. MFF w Cannes. Malick pracował także jako dziennikarz. Po nakręceniu „Niebiańskich dni” wyjechał do Francji i na niemal 20 lat zniknął z filmowego światka. Z wykształcenia jest filozofem, pracował – często jako anonimowy – „doktor scenariuszy”. Jego niezwykły wizualny styl budzi powszechnie uznanie, a skłonności do kręcenia współczesnych moralitetów – konfuzję części krytyki. Zwykle korzysta z naturalnego światła i używa starannie dobranej muzyki klasycznej.
Filmografia (jako reżyser):
1969 – Lanton Mills (kr.m.), 1973 – Badlands (TVP: Badlands), 1978 – Niebiańskie dni (Days of Heaven), 1998 – Cienka czerwona linia (The Thin Red Line), 2005 – The New World (DVD: Podróż do Nowej Ziemi), 2011 – Drzewo życia (The Tree of Life), 2012 – To the Wonder (DVD: Wątpliwości), 2015 – Knight of Cups (DVD: Rycerz pucharów), 2016 – Voyage of Time: A Life's Journey, Voyage of Time: The IMAX Experience (śr.m.), 2017 – Song to Song (Song to Song), Radegund (w realizacji)





©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna