Secretariat general



Pobieranie 166,12 Kb.
Strona2/3
Data01.04.2018
Rozmiar166,12 Kb.
1   2   3

PAKT EURO PLUS

ŚCIŚLEJSZA KOORDYNACJA POLITYKI GOSPODARCZEJ SŁUŻĄCA

ZWIęKSZENIU KONKURENCYJNOśCI I KONWERGENCJI

Niniejszy pakt uzgodnili szefowie państw lub rządów strefy euro, a przystąpiły do niego również Bułgaria, Dania, Litwa, Łotwa, Polska, Rumunia, aby wzmocnić filar gospodarczy unii walutowej, wprowadzić nową jakość do koordynacji polityki gospodarczej, zwiększyć konkurencyjność, a tym samym zwiększyć stopień konwergencji. Pakt ten w głównej mierze dotyczy tych dziedzin, które objęte są kompetencjami krajowymi i które mają kluczowe znaczenie dla zwiększania konkurencyjności i unikania szkodliwych zakłóceń równowagi. Konkurencyjność ma zasadnicze znaczenie dla szybszego i trwalszego wzrostu UE w perspektywie średnio- i długoterminowej, dla podniesienia poziomu dochodów obywateli i dla zachowania naszych modeli społecznych. Zachęca się inne państwa członkowskie do uczestniczenia w pakcie na zasadzie dobrowolności.


Nowe działania na rzecz ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej w celu zwiększenia konkurencyjności i konwergencji opierają się na czterech zasadach przewodnich:
a. Pakt będzie zgodny z funkcjonującym w UE modelem zarządzania gospodarczego i będzie wzmacniał ten model, wprowadzając jednocześnie wartość dodaną. Będzie on spójny z istniejącymi instrumentami (strategią „Europa 2020”, europejskim semestrem, zintegrowanymi wytycznymi, paktem stabilności i wzrostu oraz nowymi ramami nadzoru makroekonomicznego) oraz będzie się na nich opierał. W ramach paktu podjęte zostaną szczególne działania wykraczające poza działania już istniejące; obejmie on konkretne zobowiązania i działania, które są bardziej ambitne niż te już uzgodnione, a towarzyszyć mu będzie harmonogram, zgodnie z którym będą one realizowane. Te nowe zobowiązania zostaną następnie włączone w krajowe programy reform i programy stabilności i będą przedmiotem regularnego nadzoru, przy czym główna rola w monitorowaniu wykonywania zobowiązań przypadnie Komisji, a w prowadzonych działaniach uczestniczyć również będą wszystkie stosowne składy Rady i Eurogrupa. Parlament Europejski będzie w całym zakresie odgrywać swoją rolę zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami. Partnerzy społeczni będą w pełni zaangażowani w działania prowadzone na szczeblu UE dzięki temu, że będą uczestniczyć w organizowanym trójstronnym szczycie społecznym.
b. Pakt ten będzie konkretny i ukierunkowany na realizację działań i obejmie priorytetowe obszary polityki, które mają zasadnicze znaczenie dla zwiększania konkurencyjności i konwergencji. Będzie on koncentrował się na działaniach w dziedzinach, które leżą w kompetencji państw członkowskich. Wspólne cele w wybranych obszarach polityki będą uzgadniane na szczeblu szefów państw lub rządów. Państwa członkowskie uczestniczące w pakcie będą dążyć do osiągnięcia tych celów przy zastosowaniu własnych kombinacji polityki fiskalnej i pieniężnej, mając na uwadze stojące przed nimi konkretne wyzwania.
c. Co roku każdy szef państwa lub rządu podejmować będzie konkretne zobowiązania krajowe. Podejmując takie zobowiązania, państwa członkowskie będą brać pod uwagę stosowane w Europie i w odniesieniu do innych strategicznych partnerów sprawdzone wzorce i poziomy referencyjne ustalane w odniesieniu do podmiotów osiągających najlepsze wyniki.
Wykonywanie zobowiązań i dokonywanie postępów na rzecz realizacji wspólnych celów politycznych będzie monitorowane co roku – na podstawie sprawozdania przygotowywanego przez Komisję – na szczeblu politycznym przez szefów państw lub rządów strefy euro i innych państw uczestniczących w pakcie. Ponadto państwa członkowskie zobowiązują się zasięgać opinii swoich partnerów na temat poszczególnych istotnych reform gospodarczych, które mogą wywołać efekty zewnętrzne, przed przyjęciem tych reform.

d. Państwa członkowskie uczestniczące w pakcie są w pełni zaangażowane w ukończenie tworzenia jednolitego rynku, który ma zasadnicze znaczenie dla zwiększania konkurencyjności w UE i strefie euro. Proces ten będzie w pełni zgodny z Traktatem. Pakt będzie w pełni respektował integralność jednolitego rynku.
Nasze cele
Państwa członkowskie uczestniczące w pakcie zobowiązują się zastosować wszelkie środki konieczne, aby osiągnąć następujące cele:


  • Wspieranie konkurencyjności

  • Wspieranie zatrudnienia

  • Dalsze przyczynianie się do stabilności finansów publicznych

  • Wzmacnianie stabilności finansowej

Każde państwo członkowskie uczestniczące w pakcie przedstawi konkretne środki, które zastosuje, aby osiągnąć wyżej wymienione cele. Jeżeli państwo członkowskie może wykazać, że w danej dziedzinie lub danych dziedzinach działanie nie jest konieczne, nie będzie uwzględniać takiego działania. Wybór konkretnych działań politycznych koniecznych do osiągnięcia wspólnych celów pozostaje w gestii poszczególnych państw, ale szczególną uwagę poświęci się zestawowi proponowanych środków wymienionych poniżej.


Konkretne zobowiązania polityczne i monitorowanie
Postępy w osiąganiu wspomnianych wyżej wspólnych celów będą monitorowane pod względem politycznym przez szefów państw lub rządów na podstawie szeregu wskaźników obejmujących konkurencyjność, zatrudnienie, stabilność budżetową i stabilność finansową. Określone zostaną kraje, przed którymi stoją istotne wyzwania w którejkolwiek z tych dziedzin; kraje te będą musiały zobowiązać się do podjęcia działań służących sprostaniu tym wyzwaniom w konkretnym terminie.


  1. Wspieranie konkurencyjności

Oceny postępu dokonywać się będzie na podstawie rozwoju sytuacji w dziedzinie wynagrodzeń i wydajności oraz potrzeb w zakresie dostosowania konkurencyjności. Aby ocenić, czy ewolucja wynagrodzeń przebiega odpowiednio do wydajności, monitorowane będą jednostkowe koszty pracy w danym okresie poprzez porównywanie rozwoju sytuacji w innych krajach strefy euro oraz u głównych porównywalnych partnerów handlowych. W przypadku każdego kraju jednostkowe koszty pracy będą oceniane w odniesieniu do gospodarki jako całości, a także w odniesieniu do każdego głównego sektora (produkcja, usługi, jak również sektory dóbr wymienialnych i niewymienialnych). Znaczne i trwałe trendy wzrostowe mogą prowadzić do erozji konkurencyjności, w szczególności jeżeli będą się one łączyć z rosnącym deficytem obrotów bieżących oraz zmniejszającym się udziałem eksportu w rynku. We wszystkich krajach należy podjąć działania na rzecz zwiększenia konkurencyjności, ze szczególną uwagą traktowane będą jednak te kraje, które stoją przed największymi wyzwaniami w tym zakresie. Aby zapewnić zrównoważony i powszechny wzrost w całej strefie euro, przewidziane zostaną konkretne instrumenty i wspólne inicjatywy służące wspieraniu konkurencyjności w wolniej rozwijających się regionach.


Każdy kraj będzie odpowiedzialny za szczegółowe działania polityczne, które postanowi podjąć, aby wspierać konkurencyjność, jednak następujące reformy będą traktowane jako priorytetowe:
(i) respektowanie krajowych tradycji w zakresie dialogu społecznego i stosunków pracy, działania służące zapewnieniu ewolucji kosztów odzwierciedlającej wydajność, takie jak:


  • dokonanie przeglądu uzgodnień w zakresie ustalania wynagrodzeń oraz, w razie konieczności, poziomu centralizacji w procesie negocjacji, a także mechanizmów indeksacji, z jednoczesnym zachowaniem autonomii partnerów społecznych w negocjacjach zbiorowych;

  • dopilnowanie, by porozumienia płacowe w sektorze publicznym wspierały działania na rzecz konkurencyjności w sektorze prywatnym (z uwzględnieniem faktu, że wynagrodzenia w sektorze publicznym niosą ze sobą istotny przekaz);

(ii) działania na rzecz zwiększenia wydajności, takie jak:




  • dalsze otwieranie sektorów chronionych w drodze działań podejmowanych na szczeblu krajowym w celu usuwania nieuzasadnionych ograniczeń w zakresie usług specjalistycznych oraz w sektorze detalicznym, tak aby wspierać konkurencyjność i efektywność, z pełnym poszanowaniem dorobku prawnego Wspólnoty;

  • konkretne działania mające poprawić systemy edukacji i propagować badania i rozwój, innowacje oraz doskonalenie infrastruktury;

  • działania mające poprawić otoczenie biznesowe, zwłaszcza dla MŚP, w szczególności przez usuwanie barier biurokratycznych oraz doskonalenie ram regulacyjnych (np. prawo upadłościowe, kodeks handlowy).




  1. Wspieranie zatrudnienia

Sprawnie funkcjonujący rynek pracy ma zasadnicze znacznie dla konkurencyjności strefy euro. Postęp będzie oceniany na podstawie następujących wskaźników: wskaźniki bezrobocia długoterminowego i bezrobocia osób młodych, jak również współczynniki aktywności zawodowej.


Każdy kraj będzie odpowiedzialny za szczegółowe działania polityczne, które postanowi podjąć, aby wspierać zatrudnienie, jednak następujące reformy będą traktowane jako priorytetowe:


  • reformy rynku pracy w celu propagowania modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity), ograniczania pracy nierejestrowanej oraz zwiększania współczynników aktywności zawodowej;

  • uczenie się przez całe życie;

  • reformy podatkowe, takie jak obniżenie opodatkowania pracy, aby uczynić ją opłacalną, z zachowaniem ogólnych dochodów podatkowych, a także podejmowanie działań na rzecz ułatwienia uczestnictwa w rynku pracy osobom zapewniającym drugie źródło dochodu w gospodarstwach domowych.




  1. Zwiększenie stabilności finansów publicznych

Aby zapewnić pełną realizację paktu stabilności i wzrostu, następujące kwestie będą traktowane z najwyższą uwagą:




  • Stabilność świadczeń emerytalnych, świadczeń związanych z opieką zdrowotną i świadczeń socjalnych

Stosowna ocena zostanie przeprowadzona zwłaszcza na podstawie wskaźników dotyczących luki w długookresowej stabilności finansów publicznych1. Wskaźniki te mierzą, czy poziomy zadłużenia pozwalają zachować zdolność obsługi zadłużenia; ocena ta odbywa się na podstawie bieżących polityk, zwłaszcza systemów emerytalnych, systemów opieki zdrowotnej i systemów świadczeń socjalnych, a także z uwzględnieniem czynników demograficznych.


Reformy niezbędne do zapewnienia stabilności i adekwatności świadczeń emerytalnych i socjalnych mogłyby obejmować:


  • dostosowanie systemu emerytalnego do krajowej sytuacji demograficznej, na przykład poprzez dostosowanie rzeczywistego wieku przejścia na emeryturę do średniego trwania życia lub poprzez podniesienie współczynnika aktywności zawodowej;

  • ograniczenie systemów wczesnych emerytur i stosowanie ukierunkowanych zachęt służących zatrudnianiu starszych pracowników (w szczególności w wieku powyżej 55 lat).




  • Krajowe zasady fiskalne

Państwa członkowskie uczestniczące w pakcie zobowiązują się do odzwierciedlenia unijnych zasad fiskalnych określonych w pakcie stabilności i wzrostu w swoim ustawodawstwie krajowym. Państwa członkowskie zachowają możliwość wyboru konkretnego krajowego instrumentu prawnego, który zastosują, jednak dopilnują, by wybrany instrument był wystarczająco mocny, wiążący i trwały (np. konstytucja lub ustawodawstwo ramowe). Dokładne sformułowanie zasady również pozostanie w gestii każdego kraju (przykładowo zasada ta mogłaby przyjąć postać „hamulca zadłużenia”, zasady dotyczącej salda pierwotnego lub zasady dotyczącej wydatków), powinno ono jednak gwarantować dyscyplinę budżetową zarówno na szczeblu krajowym, jak i na niższych szczeblach. Komisja będzie miała sposobność – przy pełnym poszanowaniu prerogatyw parlamentów narodowych – odnieść się do konkretnej zasady fiskalnej, zanim zostanie ona przyjęta, tak by zagwarantować, że jest ona zgodna z zasadami UE i że odgrywa względem nich rolę wspomagającą.


d. Wzmocnienie stabilności finansowej
Silny sektor finansowy ma kapitalne znaczenie dla ogólnej stabilności strefy euro. Została już zainicjowana kompleksowa reforma unijnych ram nadzoru i regulacji w sektorze finansowym.
W tym kontekście państwa członkowskie zobowiązują się do wprowadzenia krajowego ustawodawstwa w zakresie reorganizacji kryzysowej banków, z pełnym poszanowaniem dorobku prawnego Wspólnoty. Regularnie będą przeprowadzane rygorystyczne testy warunków skrajnych w odniesieniu do banków; testy te będą koordynowane na szczeblu UE. Ponadto przewodniczący Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ESRB) i przewodniczący Eurogrupy będą regularnie proszeni o przedstawianie szefom państw lub rządów informacji dotyczących kwestii związanych ze stabilnością makrofinansową i zmianami makroekonomicznymi w strefie euro, które wymagają szczegółowych działań. W odniesieniu do każdego państwa członkowskiego uważnie będzie monitorowany w szczególności poziom zadłużenia sektora prywatnego: zadłużenie banków, gospodarstw domowych i przedsiębiorstw innych niż finansowe.
***
Oprócz wspomnianych wyżej kwestii przedmiotem uwagi będzie koordynacja polityki podatkowej.
Opodatkowanie bezpośrednie pozostaje w kompetencji krajowej. Pragmatyczna koordynacja polityk podatkowych jest niezbędnym elementem ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej w strefie euro w celu wspierania konsolidacji fiskalnej i wzrostu gospodarczego. W tym kontekście państwa członkowskie zobowiązują się prowadzić zorganizowane dyskusje dotyczące kwestii polityki podatkowej, zwłaszcza po to, by zapewnić wymianę sprawdzonych wzorców, kwestii unikania szkodliwych praktyk oraz wniosków w zakresie zwalczania oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania.
Określenie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych mogłoby być jednym z neutralnych pod względem dochodów sposobów zapewniających spójność krajowych systemów podatkowych, z jednoczesnym poszanowaniem krajowych strategii podatkowych, i przyczynić się do stabilności budżetowej oraz konkurencyjności europejskich przedsiębiorstw.
Komisja przedstawiła wniosek ustawodawczy w sprawie wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych.
Konkretne coroczne zobowiązania
Aby pokazać rzeczywiste zaangażowanie na rzecz zmian i nadać niezbędny polityczny impuls działaniom na rzecz osiągnięcia naszych wspólnych celów, co roku państwa członkowskie uczestniczące w pakcie będą na najwyższym szczeblu uzgadniać zestaw konkretnych działań, które będzie trzeba zrealizować w ciągu 12 miesięcy. Każdy kraj będzie odpowiadał za wybór konkretnych środków politycznych, które będzie trzeba wprowadzić, jednak przy dokonywaniu takiego wyboru kraje będą w szczególności uwzględniać wspomniane wyżej kwestie. Stosowne zobowiązania zostaną również odzwierciedlone w przedkładanych corocznie krajowych programach reform i programach stabilności, które będą oceniane przez Komisję, Radę i Eurogrupę w kontekście europejskiego semestru.
______________________
ZAŁĄCZNIK II

Podstawowe ustalenia w sprawie Europejskiego Mechanizmu Stabilności
Rada Europejska postanowiła dodać w art. 136 Traktatu ustęp w brzmieniu:
„Państwa Członkowskie, których walutą jest euro, mogą ustanowić mechanizm stabilności uruchamiany, jeżeli będzie to niezbędne do ochrony stabilności strefy euro jako całości. Udzielenie wszelkiej niezbędnej pomocy finansowej w ramach takiego mechanizmu będzie podlegało rygorystycznym warunkom.”.
W związku z tą decyzją Rada Europejska zgodziła się co do konieczności ustanowienia przez państwa członkowskie strefy euro stałego mechanizmu stabilności – Europejskiego Mechanizmu Stabilności. Mechanizm ten będzie uruchamiany za wspólnym porozumieniem1, w przypadku gdyby było to nieodzowne dla ochrony stabilności finansowej strefy euro jako całości. Europejski Mechanizm Stabilności przejmie rolę Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej oraz europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej przy zapewnianiu zewnętrznej pomocy finansowej państwom członkowskim strefy euro po czerwcu 2013 roku.
Dostęp do pomocy finansowej z Europejskiego Mechanizmu Stabilności będzie zapewniany w oparciu o rygorystyczne warunki polityczne na mocy makroekonomicznego programu dostosowawczego oraz rygorystycznej analizy zdolności obsługi zadłużenia publicznego; analizy te będzie przeprowadzać Komisja wraz z Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) i we współpracy z EBC. Państwo członkowskie będące beneficjentem będzie musiało wprowadzić odpowiednią formę udziału sektora prywatnego, z uwzględnieniem konkretnych okoliczności oraz w sposób w pełni zgodny z praktykami MFW.
Europejski Mechanizm Stabilności będzie miał efektywną zdolność udzielania pożyczek w wysokości 500 mld EUR2. Adekwatność zdolności udzielania pożyczek będzie podlegała regularnym przeglądom przynajmniej co pięć lat. Europejski Mechanizm Stabilności będzie dążył do uzupełnienia swojej zdolności udzielania pożyczek przez udział MFW w operacjach pomocy finansowej, natomiast państwa członkowskie spoza strefy euro mogą również uczestniczyć na zasadzie ad hoc.

Pozostała część niniejszych podstawowych ustaleń określa zasadnicze cechy struktury Europejskiego Mechanizmu Stabilności
Forma instytucjonalna
Europejski Mechanizm Stabilności zostanie ustanowiony w drodze porozumienia między państwami członkowskimi strefy euro jako organizacja międzyrządowa na mocy międzynarodowego prawa publicznego i będzie miał siedzibę w Luksemburgu. Statut Europejskiego Mechanizmu Stabilności zostanie umieszczony w załączniku do wspomnianego porozumienia.
Funkcja i strategia finansowania
Rola Europejskiego Mechanizmu Stabilności będzie polegała na uruchamianiu finansowania i udzielaniu pomocy finansowej – w oparciu o rygorystyczne warunki – na rzecz państw członkowskich strefy euro, które mają poważne problemy z finansowaniem lub są zagrożone takimi problemami, aby chronić stabilność finansową strefy euro jako całości.
Państwa członkowskie strefy euro będą przekazywać do Europejskiego Mechanizmu Stabilności kwoty sankcji finansowych nałożonych na nie na mocy paktu stabilności i wzrostu oraz procedur dotyczących zakłóceń równowagi makroekonomicznej. Takie sankcje będą stanowiły część kapitału wpłaconego.
Europejski Mechanizm Stabilności będzie korzystał z odpowiedniej strategii finansowania, tak aby zapewnić dostęp do szerokich źródeł finansowania i możliwość oferowania pakietów pomocy finansowej państwom członkowskim we wszystkich warunkach rynkowych. Wszelkie związane z tym ryzyko będzie ograniczone przez odpowiednie zarządzanie aktywami i pasywami.
Zarządzanie
Europejski Mechanizm Stabilności będzie miał Radę Zarządzającą, w skład której wejdą ministrowie finansów państw członkowskich strefy euro (jako członkowie z prawem głosu) oraz europejski komisarz do spraw gospodarczych i walutowych i prezes EBC w charakterze obserwatorów. Rada Zarządzająca wybierze przewodniczącego spośród swoich członków z prawem głosu.
Rada Zarządzająca będzie najwyższym organem decyzyjnym Europejskiego Mechanizmu Stabilności i będzie podejmowała następujące główne decyzje za wspólnym porozumieniem:
- przyznawanie pomocy finansowej;

- warunki pomocy finansowej;

- zdolność Europejskiego Mechanizmu Stabilności do udzielania pożyczek;

- zmiany w zestawie instrumentów.


Wszelkie inne decyzje Rady Zarządzającej będą podejmowane kwalifikowaną większością głosów, chyba że określono inaczej.
Europejski Mechanizm Stabilności będzie miał Radę Dyrektorów, która będzie wykonywała szczególne zadania przekazane przez Radę Zarządzającą. Każde z państw członkowskich strefy euro wyznaczy jednego dyrektora i jednego zastępcę dyrektora. Oprócz tego Komisja oraz EBC wyznaczą do Rady Dyrektorów po jednym obserwatorze i zastępcy obserwatora. Wszelkie decyzje Rady Dyrektorów będą podejmowane kwalifikowaną większością głosów, chyba że określono inaczej.
Waga głosów w Radzie Zarządzającej i w Radzie Dyrektorów będzie proporcjonalna do odnośnych udziałów państw członkowskich w kapitale podstawowym Europejskiego Mechanizmu Stabilności. Kwalifikowana większość jest zdefiniowana jako 80 procent głosów.
Rada Zarządzająca wyznaczy Dyrektora Zarządzającego odpowiedzialnego za bieżące zarządzanie Europejskim Mechanizmem Stabilności. Dyrektor Zarządzający będzie przewodniczył Radzie Dyrektorów.
Struktura kapitałowa
Europejski Mechanizm Stabilności będzie dążył do uzyskania najwyższego ratingu kredytowego od głównych agencji ratingowych i jego utrzymania.
Europejski Mechanizm Stabilności będzie miał całkowity kapitał subskrybowany w wysokości 700 mld EUR. Z tej kwoty 80 mld EUR będzie miało postać kapitału wpłaconego zapewnionego przez państwa członkowskie strefy euro, wnoszonego stopniowo od lipca 2013 roku w pięciu równych rocznych ratach. Europejski Mechanizm Stabilności będzie ponadto dysponował połączeniem przyznanego kapitału na żądanie oraz gwarancji od państw członkowskich strefy euro do całkowitej kwoty 620 mld EUR. W fazie przejściowej w latach 2013–2017 państwa członkowskie zobowiązują się przyspieszyć – w mało prawdopodobnym przypadku takiej potrzeby – dostarczanie odpowiednich instrumentów, tak aby utrzymać stosunek minimum 15% między kapitałem wpłaconym a pozostającymi do spłaty kwotami wynikającymi z emisji dokonanych przez Europejski Mechanizm Stabilności.
System podziału wkładów każdego państwa członkowskiego w całkowity kapitał subskrybowany Europejskiego Mechanizmu Stabilności będzie oparty na kluczu kapitału wpłaconego stosowanym przez EBC, zgodnie z załącznikiem. Ratyfikując porozumienie ustanawiające Europejski Mechanizm Stabilności, państwa członkowskie prawnie zobowiązują się wnieść swój wkład w całkowity kapitał subskrybowany.
Dostosowując kwotę całkowitego kapitału subskrybowanego lub wzywając do wniesienia kapitału, Rada Zarządzająca będzie podejmować decyzje za wspólnym porozumieniem, z wyjątkiem szczególnych przypadków opisanych poniżej. Po pierwsze, Rada Dyrektorów może zadecydować zwykłą większością głosów, aby przywrócić – wzywając do wniesienia kapitału – poziom kapitału wpłaconego w przypadku, gdyby kwota kapitału wpłaconego została zmniejszona w wyniku pokrycia strat1. Po drugie, zostanie wprowadzona procedura gwarancji na żądanie, która umożliwi automatyczne wezwanie do wniesienia kapitału przez udziałowców Europejskiego Mechanizmu Stabilności, jeżeli będzie to konieczne, aby uniknąć niedoboru płatności wobec wierzycieli tego mechanizmu. Zobowiązanie każdego udziałowca będzie w każdej sytuacji ograniczone do wysokości jego udziału w kapitale subskrybowanym.
Każdy wkład, jaki państwo członkowskie2, które przyłączy się do Europejskiego Mechanizmu Stabilności po lipcu 2013 roku, wniesie do kapitału subskrybowanego, będzie podlegał takim samym warunkom, jak pierwotne wkłady. O praktycznych implikacjach dla ogólnej kwoty kapitału subskrybowanego oraz podziale kapitału pomiędzy państwami członkowskimi zadecyduje Rada Zarządzająca za wspólnym porozumieniem.
Dopóki Europejski Mechanizm Stabilności nie zostanie uruchomiony oraz pod warunkiem że efektywna zdolność udzielania pożyczek nie będzie mniejsza niż 500 mld, wpływy z inwestowania kapitału wpłaconego Europejskiego Mechanizmu Stabilności będą – po odjęciu kosztów operacyjnych – zwracane państwom członkowskim. Po pierwszym uruchomieniu Europejskiego Mechanizmu Stabilności wpływy z inwestowania kapitału Europejskiego Mechanizmu Stabilności i działalności związanej z pomocą finansową będą pozostawać w Europejskim Mechanizmie Stabilności. Jednak gdyby kapitał wpłacony przekroczył poziom wymagany do utrzymania zdolności udzielania pożyczek przez Europejski Mechanizm Stabilności, Rada Dyrektorów może zadecydować zwykłą większością głosów, by przekazać dywidendę państwom członkowskim strefy euro w oparciu o klucz do ustalania wkładów.

1   2   3


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna