Scenariusz lekcji



Pobieranie 62,61 Kb.
Data03.07.2018
Rozmiar62,61 Kb.

Scenariusz lekcji
Arkusz kalkulacyjny – wprowadzenie
1.Cele lekcji


  1. Wiadomości

Zapoznanie się z pojęciami związanymi z arkuszem kalkulacyjnymi: pojęcie arkusza, budowa okna programu, komórka, adres, zakres komórek, formuły, pasek formuły, funkcje, pomoc.


  1. Umiejętności

Po zajęciach uczeń:

  • zna pojęcia związane z arkuszem kalkulacyjnym;

  • zna budowę okna programu;

  • tworzy tabelę według zadanego wzoru w arkuszu Excel;

  • ustawia wysokość wierszy i szerokość kolumn;

  • wyrównuje tekst w tabeli;

  • wpisuje i kopiuje formuły obliczeń;

  • wykonuje formułę warunkową;

  • wykonuje obramowanie i cieniowanie tabeli.

  1. Postawy

Aktywna praca na lekcji i prawidłowe wykonywanie poleceń.
2. Metoda i forma pracy

Praca indywidualna i z komputerem.


3. Środki dydaktyczne

Komputery, podręcznik: M. Mordaka, J. Lipski, Informatyka 2000, wyd. Czarny Kruk.



Karty pracy 13 i 14.


  1. Przebieg lekcji

            1. Faza przygotowawcza

Uczniowie zajmują stanowiska i logują się. Otwierają program Microsoft EXCEL i zeszyt przedmiotowy. Przypominają sobie, jakie programy poznali do tej pory bliżej i jakie czynności można było w nich wykonywać. (WORD, WORKS, PAINT, NOTATNIK, KALKULATOR).




    1. Uczniowie poznają definicję arkusza kalkulacyjnego i zapisują ją do zeszytu przedmiotowego.


Arkusz kalkulacyjny to program, którego podstawowym zadaniem jest:

      • umożliwienie analizy danych liczbowych i wykonywania obliczeń;

      • ma także zastosowanie do sporządzania tabel, wykresów i wydruków;

      • przechowywanie danych w postaci pliku.




  1. Następnie otwierają nowe okno programu EXCEL. Śledzą podawane przez nauczyciela elementy budowy okna arkusza kalkulacyjnego, takie jak: okno robocze, paski zadań, menu, pasek przewijania, pasek stanu




  1. Zanim uczniowie przystąpią do ćwiczeń, poznają kilka podstawowych pojęć związanych z arkuszem kalkulacyjnym. Nauczyciel podaje definicję słowną, a następnie uczniowie mogą sprawdzić na ekranie znaczenie omawianego pojęcia:



      • Komórka - miejsce w arkuszu, do którego można wprowadzać dane. Charakteryzuje się unikalnym adresem.

      • Adres to np. B3, A4 (adresy względne), $B$2, $A$3 (adresy bezwzględne), B$2 (mieszane).

      • Zakres komórek - blok komórek, wyznaczony adresami komórek z lewego górnego rogu i prawego dolnego. Np. jak na rysunku zakres od D3 do H12.

      • Formuła - wzór, w oparciu o który wykonywane są obliczenia w arkuszu, a ich wynik jest wyświetlany w komórce zawierającej formułę. Formuła ma strukturę:

= nazwa formuły (parametr; parametr), np. =suma(A3;D3) to formuła licząca sumę liczb w komórkach od A3 do D3.

      • Pasek formuły - miejsce do wpisania wzoru.

      • Funkcja - wzór standardowej formuły, gotowy do wykorzystania podczas redagowania formuły, np. SUMA albo ŚREDNIA.

      • Pomoc – uczniowie zapoznają się z możliwościami uzyskania wyjaśnień, gdy napotkają problemy podczas pracy z arkuszem kalkulacyjnym.




  1. Wykonanie tabeli w arkuszu kalkulacyjnym i obliczeń, w tym zapisanie formuły warunkowej (rozdanie kart z zadaniem, omówienie pracy, czasu jej trwania, przedstawienie oczekiwań nauczyciela co do wykonania ćwiczenia, przedstawienie zasad pracy i ich oceny punktowej, podsumowanie i ocena).


Zadanie (ocena 0-3 pkt.) Karta pracy 13


 

 

 

 

 

 

 

 

Nasze wydatki

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nazwa

ilość

cena

wartość

 




1

2

3

4




 

książki

3

13,00 zł

39,00 zł

 formuła 1

 

zeszyty

2

0,80 zł

1,60 zł

 

 

ołówki

5

0,25 zł

1,25 zł

 

 

kredki

6

1,00 zł

6,00 zł

 

 

gumki

1

0,35 zł

0,35 zł

 

 

notesy

7

2,30 zł

16,10 zł

 

 

długopisy

12

1,50 zł

18,00 zł

 

 

 

 

suma wydatków

127,30 zł

 formuła 2

 

 

 

suma pieniędzy

-27,30 zł

 formuła 3




    1. Narysuj tabelę jak na rysunku.

    2. Kolumny 1, 2, 3 przepisz; kolumnę 4 wypełnij, pisząc odpowiednie formuły:

      1. formuła 1 – liczy wartość (mnożenie, np. komórki z ceną książki (3 zł) oraz ilością (16);

      2. dla dalszych zakupów – skopiuj tę formułę;

      3. formuła 2 – podsumuj kolumnę wartości, wykorzystaj symbol sumy na pasku zadań;

      4. formuła 3 – formuła warunkowa: najpierw liczenie różnicy 200 – wartość obliczona dla zakupów, potem warunek (FORMAT – FORMATOWANIE WARUNKOWE).

    3. Masz do dyspozycji 200 zł. Napisz formułę, która oblicza stan naszego konta, jeżeli jest wartość dodatnia to wyświetla na czarno, a jeżeli jest ujemna to wyświetla na czerwono.(formuła 3).

    4. Ustaw wysokość wierszy na 20, a szerokość kolumn na 15.

    5. Nazwy zakupów wyrównaj do lewej i wyśrodkuj w pionie.

    6. Pozostałą zawartość komórek wyśrodkuj w pionie i poziomie.

    7. Następnie weź wszystko w ramkę i wypełnij niebieskim kolorem.


c) Faza podsumowująca każdej lekcji:

Przypomnienie pojęć: arkusz kalkulacyjny, komórka, zakres, formuły, funkcje, adresy (względne, bezwzględne i mieszane), pasek formuły, pomoc. Uczniowie układają rozsypankę związaną z definiowaniem wymienionych pojęć. Pozostałe pojęcia omawiamy ustnie.


(Karta pracy 14)


1

Komórka


miejsce w arkuszu, do którego można wprowadzać dane. Charakteryzuje się unikalnym adresem.


2

Adres

umożliwia określenie miejsca danej komórki w arkuszu kalkulacyjnym, np. B3, A4, $B$2, $A$3, B$2, $C4



3

Zakres komórek

blok komórek, wyznaczony adresami komórek z lewego górnego rogu i prawego dolnego. Np. jak na rysunku zakres od D3 do H12.


4

Formuła

wzór, w oparciu o który wykonywane są obliczenia w arkuszu, a ich wynik wyświetlany w komórce zawierającej formułę. Formuła ma strukturę:= nazwa formuły (parametr; parametr), np. =suma(A3;D3) to formuła licząca sumę liczb w komórkach od A3 do D3.

5

Pasek formuły

miejsce do wpisania wzoru.


6

Funkcja

wzór standardowej formuły, gotowy do wykorzystania podczas redagowania formuły, np. SUMA albo ŚREDNIA.

7

arkusz kalkulacyjny

umożliwia analizę danych liczbowych i wykonywanie obliczeń; ma także zastosowanie do sporządzania tabel, wykresów i wydruków; przechowywania danych w postaci pliku.

8

Adresowanie względne

zdolność arkusza kalkulacyjnego do zapamiętywania wzajemnego położenia komórek względem siebie. Umożliwia dokonywanie wielu operacji upraszczających obliczenia przy użyciu formuł, np. A5

9

Adresowanie bezwzględne

podanie w formule adresu komórki tak, by arkusz nie zapamiętywał jej położenia względnego wobec innych komórek, np. $A$4


10

Seria danych

grupa komórek leżąca w jednym wierszu lub jednej kolumnie, będąca podstawą do sporządzenia wykresu





  1. Bibliografia

M. Mordaka, Informatyka 2000, wyd. Czarny Kruk;

strona internetowa: www.4.dip.pl/g4/excel.htm



  1. Załączniki

            1. Karta pracy

            2. Zadanie domowe




©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna