Ryzyko bankowe pojecie, rodzaje



Pobieranie 401,79 Kb.
Strona1/4
Data29.12.2017
Rozmiar401,79 Kb.
  1   2   3   4

ĆW.8


RYZYKO BANKOWE – POJECIE, RODZAJE

RYZYKO - jest to obiektywnie istniejąca możliwość poniesienia straty, niepowodzenia w wyniku realizacji zamierzonych celów działalności banku.

Ryzyka nie można wyeliminować, ale można je ograniczać poprzez odpowiednią prewencję ekonomiczną, prawną, organizacyjną i kadrową.

Wielkość ryzyka bankowego zależy od wielu wzajemnie powiązanych czynników. Większość z nich jest niezależna od działań banku. Są to między innymi:

  • czynniki ogólnogospodarcze: polityka gospodarcza państwa, polityka banku centralnego, stopa inflacji, zadłużenie budżetu, kondycja ekonomiczna jednostek gospodarczych

  • czynniki społeczne: zachowanie klientów banku, skłonność do oszczędzania

  • czynniki polityczne: tendencje i wydarzenia mające wpływ na sytuację społeczno – gospodarczą

  • czynniki demograficzne: struktura ludności, stopa bezrobocia

  • czynniki techniczne: stan infrastruktury

Ryzyko bankowe może być ograniczane przez dyferencję klientów, usług, obsługiwanych branż gospodarki narodowej, terytorium, zawierane transakcji terminowych typu forward oraz kontraktów future.

Efektywność zarządzania ryzykiem zależy w dużym stopniu od kadr kierujących bankiem, zwłaszcza umiejętności i skłonności do ryzyka. Zarządy i dyrektorzy banków powinni przy tym zwracać uwagę, aby – podejmując decyzje – wybierać wariant, w którym najgorszy rezultat jest najlepszy spośród najgorszych.

W praktyce bankowej najczęściej występujące rodzaje ryzyka to:

    • ryzyko kredytowe

    • ryzyko płynności

    • ryzyko stopy procentowej

    • ryzyko walutowe (dewizowe, zmiany kursu walut)

RYZYKO KREDYTOWE I JEGO METODY ZARZĄDZANIA

RYZYKO KREDYTOWE – związane jest przede wszystkim z niebezpieczeństwem niewypłacalności kredytobiorcy. Zagrożenie to na ogół może wynikać z niepowodzenia w realizacji przedsięwzięcia z winy kredytobiorcy lub otoczenia gospodarczego.

Ryzyko związane z udzielaniem kredytu dzieli się na dwa rodzaje:

  • ryzyko wynikające z niezgodnego z przeznaczeniem i warunkami wykorzystania kredytu co powoduje, ze nie będzie osiągnięty planowany efekt produkcyjny i finansowy

  • ryzyko utraty kapitału wraz z odsetkami.

Przy ocenie ryzyka kredytowego banku wykorzystuje się dwa niezależne od siebie kryteria:

    • terminowość spłaty kapitału i odsetek

    • sytuacje ekonomiczną i finansowa

TERMINOWOŚĆ spłaty kapitału i odsetek ocenia się na podstawie analizy realności przedsięwzięć oraz rachunku przepływów środków pieniężnych. Ocena SYTUACJI EKONOMICZNO – FINANSOWEJ dłużnika powinna uwzględniać czynniki obiektywne i subiektywne.

Do czynników obiektywnych można zaliczyć:

  • rentowność

  • zyskowność kapitału (ROE)

  • wskaźniki płynności

  • rotację należności

  • rotację zapasów

  • inne czynniki

Do czynników subiektywnych można zaliczyć:

  • jakość zarządzania (ocena kadry kierowniczej)

  • stopień zależności od rynku

  • stopień zależności od decyzji rządowych i zmian politycznych

  • stopień koncentracji dostawców lub odbiorców.

Banki stosują różne osobiste i rzeczowe formy zabezpieczenia. Wśród zabezpieczeń osobistych wyróżniamy:

    • weksel własny in blanco

    • poręczenie wekslowe

    • poręczenie według prawa cywilnego

    • gwarancje

    • przelew wierzytelności

    • przystąpienie do długu

Wśród zabezpieczeń rzeczowych wyróżniamy:

    • zastaw ogólny

    • bankowy zastaw rejestrowy

    • zastaw na prawach

    • przewłaszczenie na zabezpieczenie

    • kaucja

    • blokada środków na rachunku bankowym

    • hipoteka

RYZYKO PŁYNNOŚCI – METODY POMIARU I ZARZADZANIE

RYZYKO PŁYNNOŚCI to zagrożenie banku utrata zdolności do wywiązywania się z bieżących obowiązków płatniczych.

Wynika ono z niedopasowania kwot i terminów zapadalności aktywów i wymagalności pasywów.



Pierwotne ryzyko płynności wynika z samego gospodarowania aktywami i pasywami bilansu, a w konsekwencji stanowi zagrożenia wyniku finansowego. Wtórne ryzyko płynności jest związane z poniesionymi stratami w wyniku niekorzystnych zmian „cen” i utraty kapitału. Przy wtórnym ryzyku płynności redukcja ryzyka wyniku obniża niebezpieczeństwo utraty płynności.

Na ogół przyczyna utraty płynności finansowej jest nieterminowa spłata wierzytelności banku oraz przedterminowe wycofanie depozytów.

Przyczyny zagrożeń płynności:

    • zagrożenie płynności może być wywołane nieplanowym wydłużeniem zaangażowania kapitału w aktywach operacyjnych banku (ryzyko terminu). Zwykle są to opóźnienia spłat rat kapitału i odsetek; niebezpieczeństwo opóźnienia dopływu strumieni pieniężnych w stosunku do terminów umownych określa się jako aktywne ryzyko płynności

    • niebezpieczeństwo utraty płynności może być spowodowane transformacją terminu kapitałów pozyskanych i inwestowanych (niezgodność okresów na jakie pozyskano i zainwestowano kapitał); zagrożenie występuje wtedy, gdy – w sytuacji świadomie zamierzonego niedopasowania pozycji bilansu w określonych terminach zapadalności i wymagalności – nie można uruchomić źródeł zastępczego refinansowania. Ryzyko takie określa się mianem pasywnego ryzyka uzupełniającego refinansowanie.

    • na płynność banku wywiera także wpływ ryzyko zawartych umów, może ono występować jako:

      • AKTYWNE, gdy istnieje prawdopodobieństwo pojawienia się nieoczekiwanych beneficjentów do realizacji przyrzeczonych kredytów (operacje pozabilansowe)

      • PASYWNE, jeśli istnieje niebezpieczeństwo nieoczekiwanego wycofania funduszy; szczególnym zagrożeniem jest wycofanie depozytów przed terminem.

Zagadnienie płynności finansowej należy rozpatrywać w okresach krótkich (1 miesiąca), średnich (kwartału) i długich (rok i powyżej). Bilans banku komercyjnego z punktu widzenia płynności można analizować w następującym ujęciu:

AKTYWA

PASYWA

  1. Gotówka w kasach, skarbcu i na rachunku w NBP

  1. Wkłady i lokaty a vista

  1. Należności do 1 miesiąca

  1. Zobowiązania do 1 miesiąca

  1. Należności powyżej 1 miesiąca do 3 miesięcy

  1. Zobowiązania powyżej 1 miesiąca do 3 miesięcy

  1. Należności powyżej 3 miesiąca do 6 miesięcy

  1. Zobowiązania powyżej 3 miesiąca do 6 miesięcy

  1. Należności powyżej 6 miesiąca do 12 miesięcy

  1. Zobowiązania powyżej 6 miesiąca do 12 miesięcy

  1. Należności powyżej 12 miesięcy do 24 miesięcy

  1. Zobowiązania powyżej 12 miesięcy do 24 miesięcy

  1. Należności powyżej 24 miesięcy do 36 miesięcy

  1. Zobowiązania powyżej 24 miesięcy do 36 miesięcy

  1. Należności powyżej 36 miesięcy

  1. Zobowiązania powyżej 36 miesięcy

  1. Inwestycje długoterminowe

  1. Kapitał własny

Dla określenia statycznego obrazu płynności wyodrębnia się z bilansu majątkowego tzw. bilans płynności, w którym zestawia się płynne aktywa i płynne pasywa. Ich porównanie powinno spełniać warunek:

aktywa płynne >= płynne pasywa

ZASADFA ZACHOWANIA PŁYNNOŚCI



aktywa o niskiej płynności <= pasywa długoterminowe

gdzie:

aktywa – majątek trwały i inwestycje finansowe banku oraz kredyty udzielone na okres co najmniej 4 lat

pasywa – kapitał własny, długoterminowe lokaty, pożyczki obligacyjne oraz część osadu we wkładach oszczędnościowych, terminowych i a vista, która podlega transformacji terminu.

ZASADA UTRZYMANIA PŁYNNOŚCI



aktywa o średniej płynności <= pasywa średnioterminowe

gdzie:

aktywa – wszystkie należności od podmiotów niebankowych w okresie do 4 lat, giełdowe papiery wartościowe i część należności od banków w okresie powyżej 3 miesięcy

pasywa –.średnioterminowe zasoby finansowe, wkłady i zobowiązania wobec banków poddane transformacji terminu

Inspirującą rolę w zakresie analizy płynności odgrywa tzw. złota reguła bankowa, która wymaga, aby kwotom i terminom płatności pasywów odpowiadały odpowiednie kwoty i terminy aktywów.

W praktyce następuje osad lokat i wkładów pieniężnych, co umożliwia krótkoterminowe wykorzystanie zasobów pieniądza w operacjach aktywnych.



Zarządzanie płynnością banku polega na prowadzeniu permanentnych szacunków zapotrzebowania na środki pieniężne deponentów i kredytobiorców oraz źródeł jego pokrycia. Celem zarządzania jest efektywne finansowanie luki bądź zagospodarowanie nadmiaru płynności.

Metody zarządzania płynnością:

metoda puli zasobów finansowych



W założeniach metody puli zasobów finansowych zarządzanie bilansem jest skoncentrowane na aktywach. Zachowanie płynności jest uzależnione wyłącznie od sposobu wykorzystania zasobów i niezbędnych przesunięć między poszczególnymi pozycjami aktywów dla pokrycia wypłat z tytułu wycofywanych depozytów lub pokrycia popytu na kredyt.

Metoda ta znalazła powszechne zastosowanie po wielkim kryzysie płynności banków w Stanach Zjednoczonych i w Europie. Dlatego też jej zasady wyraźnie preferują bezpieczne funkcjonowanie banku nad zyskownością jego działalności. Dla określenia zasad postępowania przyjęto założenie, ze zasoby są w pełni zdeterminowane przez czynniki zewnętrzne i w celu ustalenia kierunków ich wykorzystania należy je traktować w zagregowanej wielkości (suma pasywów bilansu). Punktem wyjścia do zagospodarowania zasobów finansowych jest wyszacowanie niezbędnego poziomu płynności i zmian potrzeb gotówkowych w czasie. Wykorzystanie puli zasobów finansowych ustala się poprzez wyodrębnienie środków w następującej kolejności na:

        1. rezerwy podstawowe: obejmują one gotówkę w kasie, depozyty w banku centralnym, salda na rachunkach w innych instytucjach depozytowych, gotówkę w drodze

        2. rezerwy dodatkowe: są to krótkoterminowe, łatwo zbywalne papiery wartościowe o średnim terminie zapadalności do roku (bony skarbowe, obligacje skarbu państwa, akcepty bankowe itp.), obciążone małym ryzykiem stóp procentowych; stanowią zasadnicze źródło płynności banku.

        3. kredyty: zaangażowanie zasobów w transakcje kredytowe jest zdeterminowane przede wszystkim zgłaszanym popytem oraz ryzykiem akceptowanym przez właścicieli i zarząd banku; nie ma żadnych wskazań co do struktury portfela kredytowego.

        4. inwestycje w długoterminowe papiery wartościowe (najczęściej obligacje skarbu państwa): zasoby finansowe lokowane są na zasadzie reszty, po pokryciu potrzeb wymienionych w powyższych punktach. Stanowią ewentualne źródło uzupełnienia rezerw dodatkowych.

Metoda puli zasobów finansowych jest oceniana krytycznie z punktu widzenia skuteczności zarządzania płynnością z następujących przyczyn:

          • nie daje podstaw do weryfikacji standardowego poziomu płynności

          • nie uwzględnia:

            • strumienia wpływów z tytułu rat spłaty kredytów wraz z odsetkami

            • zmienności stanów na rachunkach depozytowych

            • wpływu aktywów i pasywów na cykliczną i sezonową płynność.

metoda KONWERSJI ZASOBÓW finansowych

W założeniach metody konwersji zasobów finansowych zarządzanie bilansem jest skoncentrowane na aktywach. Zachowanie płynności jest uzależnione wyłącznie od sposobu wykorzystania zasobów i niezbędnych przesunięć między poszczególnymi pozycjami aktywów dla pokrycia wypłat z tytułu wycofywanych depozytów lub pokrycia popytu na kredyt. Metoda ta opiera się na założeniu, że każdy rodzaj zasobów cechuje się różną zmiennością stanów, a w konsekwencji zróżnicowanymi wymaganiami formalnymi przy tworzeniu rezerw. Indywidualne traktowanie poszczególnych zasobów pozwala na uwzględnianie w wyborze sposobu alokacji podstawowych ich cech: szybkości obrotu i chwiejności.

Kryterium podejmowania decyzji o wykorzystaniu każdego rodzaju zasobu jest płynność z wyraźnym preferowaniem rentowności. Wywiera to wpływ na strukturę aktywów – zwiększa się udział kredytów i inwestycji kosztem udziału płynnych rezerw.

Do najważniejszych wad tej metody należy zaliczyć następujące:

    • portfel kredytowy jest uznany za niepłynny, podobnie jak przy stosowaniu metody puli zasobów finansowych

    • formalne standardy płynności nie podlegają weryfikacji

    • nie ma spójnego zarządzania aktywami i pasywami bilansu

metoda aktywnego zarządzania pasywami

Metoda aktywnego zarządzania pasywami zakłada, że tego rodzaju płatności (zachowanie płynności jest uzależnione wyłącznie od sposobu wykorzystania zasobów i niezbędnych przesunięć między poszczególnymi pozycjami aktywów dla pokrycia wypłat z tytułu wycofywanych depozytów lub pokrycia popytu na kredyt) mogą być pokryte poprzez pozyskiwanie zasobów finansowych na rynku. Rozróżnia się dwa typy aktywnego zarządzania pasywami:

Kasowy typ zarządzania pasywami ma na celu pokrycie potrzeb banku w zakresie płynności. Krótkoterminowe zasoby nabyte na rynku pieniężnym powiększają rezerwy kasowe banku w okresie spiętrzonych wpłat depozytów. Dzięki tej technice utrzymywania płynności bank ma szanse realizowania wyższych dochodów na skutek znacznej redukcji rezerw.

Kredytowy typ zarządzania pasywami zakłada, że zasoby finansowe nabyte lub pożyczone na rynku zostaną skierowane na powiększenie portfela kredytowego. Celem tego rodzaju działań jest powiększenie dochodów banku.

Skuteczność tej metody w obu typach zarządzania pasywami zależy od poziomu rozwoju rynku finansowego i dostatecznej jego płynności. W przeciwnym przypadku zagrożenie banku utrata płynności i poniesieniem strat jest stosunkowo duże.

metoda sekuratyzacji należności kredytowych.

Jest to nowa metoda zarządzania bilansem banku. Zaczęto ją stosować w latach osiemdziesiątych dzięki pojawieniu się nowego instrumentu – sekuratyzacji zabezpieczającej bank przed ryzykiem kredytowym. Przekształcenie określonej puli zasobów kredytów w papiery wartościowe i ich sprzedaż stanowi formę przeniesienia ryzyka kredytowego na inwestorów. Dzięki tej operacji bank osiąga dodatkowe korzyści:



    • odmraża kapitał przed umownym terminem spłaty

    • zabezpiecza płynność kredytową

    • przyśpiesza rotację kapitału

    • realizuje dodatkowy dochód .

Metoda ta stanowi odwrót w ulepszaniu technik zabezpieczania płynności banku. Przenosi bowiem akcent z zarządzania pasywami na zarządzanie aktywami banku poprzez przedterminowe ich upłynnienie na rynku kapitałowym lub wtórnym rynku kredytowym. I choć obie metody są osiągnięciem ostatnich lat, to zaciąganie dodatkowych zobowiązań stało się obecnie bardziej atrakcyjną formą zachowania płynności. Okazało się bowiem, że sprzedaż aktywów dla ratowania płynności na ogół prowadzi do;

          • zmniejszenia skali działalności banku

          • pogorszenia jakości portfela aktywów na skutek trudności w upłynnianiu należności obniżonym standardzie.

Instrumentami ograniczania ryzyka płynności mogą być m.in.:

    • zróżnicowanie portfela aktywów, kredytów, papierów wartościowych

    • lokaty międzybankowe, dopasowanie terminów stóp procentowych, tworzenie rezerw

    • otwarcie możliwości korzystania z kredytu redyskontowanego i lombardowego w NBP.

wskaźnik płynności bieżącej

wskaźnik płynności bieżącej

=

aktywa płynne a vista do 3 miesięcy

pasywa wymagalne do 3 miesięcy

0,9 – 1,1 dobry poziom

0,7 – 0,9 średni poziom



< 0,7 zły poziom

wskaźnik płynności szybkiej (krótkoterminowej)



wskaźnik płynności szybkiej (krótkoterminowej)

=

aktywa płynne szybkie do 1 miesiąca

pasywa wymagalne do 1 miesiąca

> 1,0

MFW



MFW

=

gotówka + należności od banków

zobowiązania ogółem




Ogólnie:

aktywa płynne

zobowiązania krótkoterminowe banku

RYZYKO STOPY PROCENTOWEJ – METODY POMIARU I ZARZĄDZANIA

RYZYKO STOPY PROCENTOWEJ można określić jako wrażliwość dochodów banku na przyszłe zmiany stopy procentowej.

Bank jest narażony na ryzyko wynikające z niedopasowania terminów zapadalności aktywów i wymagalności pasywów. Przykładem może być przyznanie kredytu długoterminowego o stałym oprocentowaniu ze środków krótkoterminowych. W przypadku wzrostu rynkowej stopy procentowej bank będzie ponosił wyższe koszty pozyskania depozytów, uzyskując mniejsza marżę. Niekorzystne skutki dochodowe dla banku może spowodować odwrotna sytuacja, polegająca na inwestowaniu długoterminowych lokat w kredyty lub inne przedsięwzięcia krótkoterminowe. Przy stałym oprocentowaniu długoterminowych depozytów, spadek rynkowej stopy procentowej będzie miał wpływ na zmniejszenie dochodów z operacji po stronie aktywów banku.

Ryzyko strat na zmianach oprocentowania powstaje także w sytuacji, gdy występuje, co prawda dostosowanie terminowe odpowiednich pozycji aktywów i pasywów, ale ich oprocentowanie zostało ustalone na warunkach odmiennych.

Ryzyko aktywne wystąpi wtedy, gdy bank prowadzi operacje kredytowe z zastosowaniem zmiennej stopy procentowej, a operacje depozytowe opierają się na stałej stopie procentowej. Jeśli rynkowa stopa procentowa ulegnie obniżeniu, nastąpi spadek marzy odsetkowej, a w konsekwencji obniżenie dochodu banku.

Ryzyko pasywne wystąpi, gdy bank udziela kredytów według stałej stopy procentowej, a za pozyskiwane środki pieniężne płaci według zmiennej stopy procentowej. Prowadzi to do podwyższenia oprocentowania depozytów w warunkach wzrostu stóp rynkowych.

Podstawowymi instrumentami ograniczenia ryzyka stopy procentowej mogą być m.in.:


  • synchronizacja wielkości pozycji bilansowych wrażliwych na zmiany stóp procentowych według terminów zapadalności aktywów i wymagalności pasywów

  • stworzenie możliwości zmiany stóp procentowych w umowach depozytowych i kredytowych z klientami

  • analiza stóp procentowych kosztów pieniądza i marz banku

  • stosowanie polityki zróżnicowania stóp procentowych w zależności od ryzyka bankowego.

Instrumenty zarządzania ryzykiem stopy procentowej:

METODA LUKI (METODA GAP)



METODA LUKI zwana też zestawieniem (bilansem) niedopasowania polega na analizie niedopasowania aktywów i pasywów w wybranych okresach. Służy głównie do pomiaru i zarządzania ryzykiem stopy procentowej wynikającym z niedopasowania terminów zmiany oprocentowania po stronie aktywów i pasywów dla pozycji o stałym oprocentowaniu.

Luka dodatnia (ryzyko wzrostu stóp procentowych)

aktywa > pasywa



Luka ujemna (ryzyko spadku stóp procentowych)

aktywa < pasywa



Ryzyko dla banku wystąpi wówczas, gdy przy istnieniu nadwyżki po stronie aktywów wzrośnie rynkowa stopa procentowa lub odwrotnie, gdy przy istnieniu nadwyżki po stronie pasywów rynkowa stopa procentów obniży się. Natomiast przy nadwyżce po stronie aktywów i jednoczesnym spadku stopy procentowej (lub odwrotnie: przy nadwyżce po stronie pasywów i jednoczesnym wzroście stopy procentowej) bank zyskuje szansę uzyskania dodatkowych dochodów z tytułu odsetek.

Metoda luki składa się z następujących etapów:

  • podział pozycji bilansowych (aktywów i pasywów) na niezależne i zależne od wahań rynkowej stopy procentowej

  • ustalenie terminów zapadalności/wymagalności (terminów, w których możliwa jest zmiana stawek procentowych)

  • wybór okresów, dla których wykonywane są obliczenia – na ogół okresy te nie powinny być dłuższe niż 6 miesięcy

  • na podstawie tych danych sporządza się zestawienie niedopasowania

zmiana dochodu

netto z odsetek

=

gap (współczynnik wagi)

x

zmiana stopy procentowej

METODA BADANIA ELASTYCZNOŚCI STOPY PROCENTOWEJ

METODA BADANIA ELASTYCZNOŚCI STOPY PROCENTOWEJ stwarza możliwość analizy ryzyka związanego z pozycjami o zmiennej stopie procentowej, a nie tylko z pozycjami o stałej stopie procentowej jak w przypadku metody luki.

Ryzyko polega na różnej elastyczności dopasowania się do zmian rynkowej stopy procentowej poszczególnych pozycji aktywów i pasywów: w przypadku, gdy zmiany rynkowej stopy procentowej wpływają w takim samym stopniu na aktywa i pasywa, a więc ich elastyczność jest równa, natomiast zmiany rynkowej stopy procentowej nie mają wpływu na wielkość dochodu netto z odsetek. Ryzyko stopy procentowej z tytułu pozycji o zmiennej stopie procentowej jest, zatem równe zero.

W przypadku, gdy stopa procentowa aktywów o zmiennej stopie procentowej reaguje silniej na zmiany rynkowej stopy procentowej niż oprocentowanie pasywów, elastyczność aktywów jest wyższa niż pasywów. W fazie rosnących stóp procentowych rośnie różnica między oprocentowaniem aktywów i pasywów, a w fazie spadających stóp procentowych różnica ta się zmniejsza.

Przy spadających (rosnących) rynkowych stopach procentowych dochody z odsetek będą spadały (rosły) szybciej niż wydatki na refinansowanie.



W przypadku, gdy elastyczność pasywów jest wyższa niż aktywów, w fazie spadkowych stóp procentowych różnica między oprocentowaniem aktywów i pasywów jest większa niż w fazie rosnących stóp procentowych różnica ta się zmniejsza.

Metoda badania elastyczności:

  • pozwala rozszerzenie i pogłębienie analizy w stosunku do metody luki, gdyż umożliwia uwzględnienie w obliczeniach pozycji o zmiennej stopie procentowej, nadal jednak nie rozwiązuje problemu oszacowania ryzyka związanego z papierami wartościowymi o stałej stopie procentowej

  • nie wymaga przyjęcia nierealistycznego założenia, ze elastyczność dostosowywania się pozycji o zmiennej stopie procentowej do zmian rynkowej stopy procentowej wynosi 1, co przyjmuje się w metodzie luki

  • problemem jest zaś prognozowanie przyszłych elastyczności dopasowywania się stawek bankowych do wahań rynkowych stóp procentowych

  • przy zastosowaniach praktycznych konieczne staje się rozszerzenie analizy o nowo zawierane transakcje i pozycje pozabilansowe.

MODELE SYMULACYJNE

MODELE SYMULACYJNE oparte są o metody informatyczne, stwarzają najszersze możliwości oceny ryzyka stopy procentowej, w tym także zagrożenia wynikające z zastosowania, do zabezpieczenia się przed tym ryzykiem, nowych instrumentów finansowych. Na podstawie modelu symulacyjnego można otrzymać prognozy dla alternatywnych scenariuszy kształtowania się sytuacji i zbadać skutki zastosowania różnorodnych instrumentów. W scenariuszach tych powinny być rozpatrywane różne założenia dotyczące przyszłego kształtowania się rynkowych stóp procentowych, planowanego wzrostu poszczególnych produktów bankowych i związanych z tym przesunięć w strukturze bilansu.

METODA ANALIZY OKRESOWEJ (DURACJI)



ANALIZA OKRESOWA (METODA DURACJI) stosowana jest głównie do oceny ryzyka stopy procentowej inwestycji w papiery wartościowe o stałej stopie procentowej. Może być też wykorzystywana do oszacowania ryzyka stopy procentowej całego bilansu.

W metodzie tej próbuje się sklasyfikować ryzyko stopy procentowej za pomocą wartości przyszłych strumieni pieniężnych.

DURACJA to średni ważony okres oczekiwania na wpływ środków pieniężnych z danego instrumentu finansowego. Durację oblicza się zgodnie z techniką obliczania wartości rynkowej danego instrumentu finansowego, określanej także jako jego wartość bieżąca.

Durację można obliczyć jako:

D

=

suma

od t=1 do n



t x PVt

suma

od t=1 do n



PVt

Wskaźnik duracji jest tym niższy, im:

Wartość bieżąca danego instrumentu finansowego jest to zdyskontowana suma wszystkich przyszłych przepływów pieniężnych z tego instrumentu zachodzących do terminu jego zapadalności.

PV

=

suma

od t=1 do n



FVt

(1+r)t

gdzie:

r - stopa dyskontowa

n – liczba okresów do terminu

t – czas

FVt – wartość przyszła, czyli wpływ z odsetek i spłaty kapitalu w okresie t

PV – wartość bieżąca



Durację można interpretować jako przeciętny czas zaangażowania środków finansowych, czyli jako miarę rzeczywistego czasu ich zaangażowania determinowaną strukturą czasową strumienia płatności.

Jeśli wskaźnik duracji aktywów o stałej stopie procentowej jest dłuższy niż wskaźnik duracji pasywów o stałej stopie procentowej, wówczas wystąpi zagrożenie dla banku w przypadku rosnących stóp procentowych. Przy wyższej duracji po stronie aktywów niż pasywów oznacza to, że bank otrzyma zwrot aktywów później niż pasywów, a więc musi refinansować te aktywa po podwyższonych stawkach. Odwrotnie, jeśli duracja dla aktywów jest krótsza niż dla pasywów, wówczas zagrożenie dla banku wystąpi w przypadku spadających stóp procentowych. Ryzyko dla banku jest tym większe, im wyższa jest różnica miedzy duracją dla aktywów a duracją dla pasywów, określana jako luka duracji.

Analiza ryzyka stopy procentowej powinna umożliwiać ocenę wrażliwości aktywów i pasywów na fluktuacje stóp procentowych oraz zapewnić bieżącą informacje niezbędna do podejmowania decyzji.

RYZYKO WALUTOWE – METODY I INSTRUMENTY WYKORZYSTYWANE W JEGO ZARZĄDZANIU



RYZYKO WALUTOWE – występuje ono przy wykonywaniu operacji bankowych związanych z obsługą transakcji handlu zagranicznego.

Podstawowym zagrożeniem dla banku w ramach tego ryzyka są wahania kursów walut. Mogą one wystąpić w okresie od przyjęcia depozytu lub udzielenia kredytu do dnia zwrotu depozytu lub spłaty kredytu. Ryzyko kursowe powstaje w sytuacji niedopasowania aktywów i pasywów, tworząc otwarta pozycje walutowa. Ujemna dla banku różnica kursowa (strata) powstaje wówczas, gdy w okresie kredytowania w walucie obcej spadnie kurs tej waluty. W przypadku wzrostu kursu bank w opisanej sytuacji zyska na dodatniej różnicy kursowej, natomiast straci kredytobiorca.




  1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna