Rozporządzenie rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru



Pobieranie 0,53 Mb.
Strona1/17
Data01.03.2018
Rozmiar0,53 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   17

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1260/2001
z dnia 19 czerwca 2001 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,


uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla właściwego funkcjonowania, wspólna polityka rolna wymaga wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, obejmującej w szczególności cukier oraz izoglukozę i syrop inulinowy, które są ciekłymi substytutami cukru.
(2) Dla osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej, w szczególności w celu zapewnienia, aby wspólnotowi plantatorzy buraków cukrowych i trzciny cukrowej nadal korzystali z niezbędnych gwarancji w odniesieniu do zatrudnienia i standardu życia, należy ustabilizować rynek cukru. Cel ten może zostać osiągnięty poprzez umożliwienie agencjom interwencyjnym skupu cukru. W tym celu cena interwencyjna cukru białego powinna zostać ustalona dla obszarów, w których nie występuje deficyt, jak również cena interwencyjna dla cukru surowego oraz, co roku dla każdego z obszarów, w których występuje deficyt, pochodna cena interwencyjna dla cukru białego oraz, jeżeli jest to konieczne, dla cukru surowego. Cena interwencyjna musi zostać ustalona na poziomie, który zagwarantuje odpowiedni dochód producentom buraków cukrowych i trzciny cukrowej przy jednoczesnym uwzględnieniu interesów konsumentów. Takie gwarancje cenowe dla cukru również odnoszą się do syropów cukrowych, izoglukozy i syropu inulinowego, których ceny są oparte na cenach cukru. Z uwagi na perspektywę finansową i zasady budżetowe przyjęte przez Radę Europejską w Berlinie w marcu 1999 r., interwencyjne ceny w sektorze cukru powinny zostać ustalone na cały okres obowiązywania nowych ustaleń.
(3) Cena interwencyjna musi zostać ustalona dla jakości standardowych cukru białego oraz cukru surowego, które należy określić. Takie jakości standardowe powinny wyrażać średnią jakość reprezentatywną cukru produkowanego we Wspólnocie oraz powinny zostać określone na podstawie kryteriów stosowanych w handlu cukrem. Poza tym musi również istnieć możliwość dokonania przeglądu takich jakości standardowych celem uwzględnienia, w szczególności, wymogów handlowych oraz postępów w technikach analizy.
(4) Sytuacja geograficzna francuskich departamentów zamorskich wymaga właściwych środków dla cukru produkowanego w tych departamentach.
(5) Tak, aby nie ingerować w ceny określone powyżej, agencje interwencyjne muszą dokonywać sprzedaży cukru po cenie wyższej niż cena interwencyjna, o ile nie jest on przeznaczony do wywozu bez względu na to czy nie jest dalej przetwarzany, czy też występuje w postaci przetworzonych produktów, bądź też stosowany jest jako pasza dla zwierząt. Jedną z konsekwencji tej zasady jest fakt, że cukier nie może zostać udostępniony organizacjom charytatywnym w celu wykorzystania do spożycia przez ludzi we Wspólnocie. Niemniej jednak powinna istnieć możliwość zbycia cukru w ten sposób w drodze pojedynczych działań pomocowych w sytuacjach kryzysowych, mających na celu zapewnienie dostępności dostaw, które jednocześnie stanowią działalność humanitarną. Działania takie są efektywne jedynie wówczas, gdy są niezwłocznie wykonywane. W takich przypadkach należy dlatego zastosować najwłaściwszą procedurę.
(6) Podobnie jak produkty ze skrobi, cukier jest produktem podstawowym, który może być stosowany w przemyśle chemicznym do wytwarzania podobnych produktów. Dlatego należy zapewnić harmonijny rozwój wykorzystania takich produktów podstawowych. Należy przyjąć system refundacji produkcyjnych, który pozwoli na powiększenie rynków zbytu cukru ponad tradycyjne ilości; w tym celu powinna istnieć odtąd możliwość udostępnienia danych produktów temu przemysłowi po obniżonej cenie.
(7) Zasady takie powinny zapewnić uczciwe traktowanie zarówno wytwórców jak i producentów podstawowych produktów. Dodatkowo oprócz ceny podstawowej, będącej pochodną ceny interwencyjnej dla cukru białego, wpływy przedsiębiorstw ze sprzedaży melasy, które mogą zostać oszacowane na 7,61 EUR za 100 kg, pochodzących z ceny melasy oszacowanej na 8,21 EUR za 100 kg, jak również koszty poniesione przy przetwarzaniu i dostarczaniu buraków do zakładów produkcyjnych, oraz na podstawie zbioru, który dla Wspólnoty może zostać oszacowany na 130 kg cukru białego na tonę buraków standardowej jakości, należy wyznaczyć minimalne ceny za buraki A przeznaczone do przetwarzania na cukier A oraz za buraki B przeznaczone do przetwarzania na cukier B, które będą płacone przez wytwórców cukru dokonujących zakupu buraków.
(8) Potrzebne są szczególne instrumenty dla zapewnienia odpowiedniej równowagi praw i obowiązków między wytwórcami a plantatorami, w szczególności należy ustanowić standardowe przepisy wspólnotowe regulujące stosunki umowne między nabywcami i sprzedawcami buraków jak również należy przyjąć odpowiednie środki w tym samym celu w odniesieniu do trzciny cukrowej. Przepisy odnoszące się do normalnego okresu trwania i rozplanowania dostaw, miejsc gromadzenia i kosztów transportu, miejsc odbioru oraz pobierania próbek, zwrotu wysłodków czy też dotyczące płatności równoważnej rekompensaty, jak również terminów płatności zaliczek wpływają na cenę rzeczywistą buraków otrzymywaną przez sprzedawcę. Różnorodność warunków naturalnych, sytuacji ekonomicznej i technicznej utrudnia istnienie jednolitych warunków zakupu buraków na całym obszarze Wspólnoty. Istnieją porozumienia branżowe między wytwórcami lub organizacjami wytwórców oraz organizacjami plantatorów. Przepisy ramowe powinny zdefiniować gwarancje minimalne wymagane zarówno przez plantatorów buraków jak i przemysł w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania gospodarki cukrowej, oraz należy utrzymać możliwości ustanawiania odstępstwa dla porozumień branżowych od niektórych zasad określonych w załączniku III.
(9) Przyczyny, które dotychczas doprowadziły do przyjęcia przez Wspólnotę systemu kwot produkcyjnych dla cukru, izoglukozy i syropu inulinowego wciąż pozostają aktualne. Jednakże system ten został tak dostosowany, aby uwzględniał rozwój sytuacji w ostatnim okresie w produkcji, mając na celu dostarczenie Wspólnocie instrumentów niezbędnych do zapewnienia, w sprawiedliwy a zarazem skuteczny sposób, żeby producenci sami pokrywali pełne koszty zbytu nadwyżek produkcji wspólnotowej wykraczającej ponad spożycie oraz mając na celu wypełnienie wspólnotowych zobowiązań w ramach porozumień, będących wynikiem Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, zwanych dalej „GATT”, zatwierdzonych na mocy decyzji 94/800/WE4.
(10) Porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte w ramach porozumień GATT (zwane dalej „Porozumieniem”) w szczególności nakłada na Wspólnotę obowiązek stopniowego zmniejszania wsparcia dla wywozu produktów rolnych, w szczególności cukru w ramach gwarancji kwot produkcyjnych. Porozumienie przewiduje zmniejszanie wsparcia dla wywozu, zarówno w odniesieniu do ilości, jakich dotyczy, jak i poziomu danych subsydii, w trakcie okresu przejściowego. Pierwszym krokiem w dostosowaniu gwarancji, powinno być rozdzielenie różnicy odnotowanej dla danego roku gospodarczego między wolumenem potencjalnego wywozu ze Wspólnoty, a kwotą ustanowioną w Porozumieniu między cukier, izoglukozę oraz syrop inulinowy, proporcjonalnie do udziału kwot każdego z tych produktów w całkowitej kwocie ustanowionej dla wszystkich tych trzech produktów dla Wspólnoty. Jednakże system taki powinien mieć zastosowanie tylko w ograniczonym okresie czasu i powinien być uważany jako system przejściowy. W szczególności z uwagi na perspektywy finansowe oraz zasady budżetowe przyjęte przez Radę Europejską w Berlinie w marcu 1999 r. jak również na potrzebę uwzględnienia postępu negocjacji w ramach WTO, należy utrzymać system kwot na lata gospodarcze od 2001/2002 do 2005/2006.
(11) Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru opiera się, po pierwsze na zasadzie, że producenci powinni ponosić pełną odpowiedzialność finansową za straty poniesione w każdym roku gospodarczym wynikające ze zbytu tej części produkcji wspólnotowej, w ramach kwoty, która stanowi nadwyżkę ponad wewnętrzne spożycie Wspólnoty oraz, po drugie, na zróżnicowaniu gwarancji cenowych dla zbytu, odzwierciedlających kwoty produkcyjne przydzielone każdemu przedsiębiorstwu. Kwoty produkcyjne dla cukru są przydzielane każdemu przedsiębiorstwu na podstawie jego rzeczywistej produkcji podczas określonego okresu odniesienia.
(12) Ponieważ zobowiązania dotyczące zmniejszania wsparcia dla wywozu zostały wykonane w trakcie okresu przejściowego, podstawowe ilości cukru i izoglukozy oraz kwoty dla syropu inulinowego powinny zostać utrzymane na ich obecnym poziomie, jednak musi istnieć możliwość dostosowania odpowiednich gwarancji, w razie wystąpienia takiej konieczności, w celu umożliwienia Wspólnocie wywiązania się z jej zobowiązań podjętych w ramach Porozumienia, przy jednoczesnym uwzględnieniu podstawowych czynników mających wpływ na sytuację w sektorze cukru. Należy utrzymać sektorowy system samofinansowania poprzez opłaty produkcyjne oraz system kwot produkcyjnych.
(13) Producenci zatem powinni nadal ponosić odpowiedzialność finansową poprzez płacenie podstawowych opłat produkcyjnych, jakimi obciążona jest cała produkcja cukru A i B, które są jednak ograniczone do 2% ceny interwencyjnej dla cukru białego, oraz opłaty B, jaką obciążona jest produkcja cukru B do limitu wynoszącego 37,5% tej ceny. W niektórych okolicznościach producenci izoglukozy i syropu inulinowego również płacą określoną część tych opłat. Nakładanie opłat w opisany powyżej sposób oznacza, że w niektórych latach gospodarczych produkcja cukru nie jest w pełni samofinansująca się. W takich przypadkach powinna zostać nałożona dodatkowa opłata wyrównawcza.
(14) Mając na względzie równe traktowanie, dodatkowa opłata wyrównawcza powinna zostać obliczona dla każdego przedsiębiorstwa na podstawie jego udziału w dochodzie uzyskanym z opłat produkcyjnych, zapłaconych przez to przedsiębiorstwo w danym roku gospodarczym. Należy zatem wyznaczyć współczynnik dla całej Wspólnoty określający dla danego roku gospodarczego stosunek między całością odnotowanych strat a całym dochodem uzyskanym z danych opłat produkcyjnych. Konieczne jest określenie warunków, na jakich sprzedawcy buraków i trzciny cukrowej mają współuczestniczyć w likwidacji pozostałej kwoty strat za dany rok gospodarczy.
(15) W dowolnym roku gospodarczym, spożycie, produkcja, przywóz, zapasy i poziomy przeniesienia na kolejny rok, oraz średnia strata, która może zostać poniesiona w ramach systemu samofinansowania, mogą być tak kształtowane, że kwoty produkcyjne przeznaczone dla każdego przedsiębiorstwa w sektorze cukru doprowadzą do uzyskania wolumenu wywozu przekraczającego wolumen określony w Porozumieniu. Gwarancje związane z kwotami powinny dlatego być dostosowane w każdym roku gospodarczym tak, aby Wspólnota mogła wywiązać się ze swoich zobowiązań.
(16) Struktura podziału cukru, izoglukozy i syropu inulinowego powinna być odzwierciedlona w dalszym podziale między Państwa Członkowskie w celu uwzględnienia gwarancji związanych z kwotami przydzielonymi przedsiębiorstwom produkcyjnym w każdym Państwie Członkowskim, tak aby gwarancje takie mogły zostać dostosowane w sposób, który nie wpływa na istniejącą równowagę między kwotami i udziałem w kosztach. Należy zatem wyznaczyć współczynnik redukcji dla gwarancji A i B dla każdego Państwa Członkowskiego oparty na maksymalnych obciążeniach odpowiadających takim gwarancjom. Każde Państwo Członkowskie powinno następnie dokonać podziału między przedsiębiorstwa, który uwzględni gwarancje wynikające dla każdego przedsiębiorstwa z jego własnych kwot.
(17) Na kwoty A i B wywiera wpływ, w następstwie fuzji lub przeniesienia przedsiębiorstwa, przeniesienie własności przez przedsiębiorstwo jednej z jego fabryk czy też zaprzestania działalności przedsiębiorstwa lub jednej z jego fabryk. Należy ustanowić warunki dostosowania przez Państwa Członkowskie kwot dla danych przedsiębiorstw, zapewniając zarazem, aby zmiany w kwotach przedsiębiorstw produkujących cukier nie oddziaływały ujemnie na interesy danych producentów buraków lub producentów trzciny.
(18) Biorąc pod uwagę potrzebę uwzględnienia niektórych dostosowań strukturalnych przemysłu przetwórczego oraz uprawy buraków i trzciny cukrowej w okresie, w którym kwoty takie są stosowane, należy zezwolić Państwom Członkowskim na zmiany kwot dla przedsiębiorstw o maksymalnie 10%. Jednakże, ze względu na szczególną sytuację w sektorze cukru w Hiszpanii, Włoszech oraz francuskich departamentach zamorskich, limit ten nie powinien być stosowany w tych regionach podczas wykonywania planów restrukturyzacyjnych.
(19) Przydzielanie kwot produkcyjnych przedsiębiorstwom jest sposobem zapewnienia, że producentom płacone są ceny wspólnotowe oraz że posiadają oni rynek zbytu dla swojej produkcji; interesy wszystkich zainteresowanych stron, w szczególności producentów buraków i trzciny cukrowej, powinny zostać wzięte pod uwagę przy przenoszeniu kwot w obrębie regionów produkcyjnych.
(20) Celem rozszerzenia rynków zbytu dla cukru i izoglukozy na rynku wewnętrznym Wspólnoty, należy stworzyć możliwość wyłączenia z produkcji całości cukru bądź izoglukozy przeznaczone do wytwarzania we Wspólnocie produktów innych niż środki spożywcze, w rozumieniu systemu kwotowego, na warunkach, które zostaną ustanowione.
(21) Wspólnotowy rynek cukru jak również rynek izoglukozy i syropu inulinowego wymaga wprowadzenia wspólnego systemu handlowego na zewnętrznych granicach Wspólnoty. System handlowy wraz z opłatami przywozowymi oraz refundacje wywozowe przyczyni się do ustabilizowania rynku wspólnotowego, w szczególności, poprzez zapobieganie oddziaływaniu wahań cenowych rynku światowego na ceny obowiązujące wewnątrz Wspólnoty. Należy zatem nałożyć opłaty na przywóz z państw trzecich jak również należy stosować refundacje wywozowe do tych państw, aby zrekompensować różnicę między cenami na rynku cukru wewnątrz i poza Wspólnotą w przypadku, gdy ceny na rynku światowym są niższe niż ceny wspólnotowe, oraz aby zapewnić niektóre środki ochrony dla wspólnotowego przemysłu zajmującego się przetwarzaniem izoglukozy i syropu inulinowego.
(22) W celu zapewnienia, aby te regulacje handlowe mogły właściwie funkcjonować, musi istnieć możliwość uregulowania lub wprowadzenia zakazu stosowania ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego w przypadku, gdy wymaga tego sytuacja na rynku.
(23) Jeżeli deficyt na rynku światowym doprowadzi do wyższych cen na rynku światowym niż ceny obowiązujące we Wspólnocie, bądź, jeżeli cała Wspólnota lub jej część nie może uzyskać normalnych dostaw, musi istnieć możliwość podjęcia działań w odpowiednim czasie w celu uniknięcia sytuacji, w której regionalne nadwyżki są wywożone do państw trzecich, podczas gdy nienormalny wzrost cen wspólnotowych uniemożliwia dalsze zaopatrywanie konsumentów po rozsądnych cenach.
(24) Właściwe organy muszą mieć możliwość stałego monitorowania przepływów w handlu z państwami trzecimi tak, aby mogły dokonać oceny tendencji oraz zastosować takie środki spośród przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, jakie mogą okazać się niezbędne. W tym celu powinien istnieć system pozwoleń na przywóz i wywóz, wydawanych dopiero po złożeniu kaucji w celu zapewnienia, że operacja objęta wnioskiem o pozwolenie jest faktycznie wykonywana.
(25) System należności celnych umożliwia zwolnienie wszystkich innych form ochrony na zewnętrznych granicach Wspólnoty. Jednakże w wyjątkowych okolicznościach mechanizm cen i należności celnych może się załamać. Tak więc, aby nie pozostawić rynku wspólnotowego bez ochrony przed zakłóceniami, które mogą wystąpić w takich przypadkach, Wspólnota powinna mieć możliwość natychmiastowego podejmowania takich środków, jakie są niezbędne. Środki takie muszą być zgodne z zobowiązaniami Wspólnoty w ramach porozumień GATT. Ponadto, w celu zapobieżenia problemom w zakresie dostaw na rynek Wspólnoty, musi istnieć możliwość zawieszania należności celnych na niektóre produkty cukrownicze.
(26) Wspólnota dokonała całościowego badania swojego przemysłu rafinacyjnego. Badanie to wykazało, że jeżeli ma zostać osiągnięty bardziej stały i bardziej regularny strumień dostaw do zakładów rafinacyjnych w granicach Wspólnoty, niezbędne jest jasne oszacowanie tradycyjnie zakładanego maksymalnego zapotrzebowania na cukier surowy przeznaczony do rafinacji na cukier biały w każdym z danych Państw Członkowskich, a mianowicie Finlandii, Francji, Portugalii i Zjednoczonym Królestwie, przy zastosowaniu obiektywnych danych wyjściowych, jak również przy uwzględnieniu ilości cukru przeznaczanego do bezpośredniego spożycia, odnotowanych dla roku gospodarczego 1994/1995. Należy zatem wprowadzić specjalną umowę preferencyjną w zakresie dostępu do rynku wspólnotowego, pozwalającą przemysłowi rafinacyjnemu na przywóz na specjalnych warunkach pewnych ilości surowego cukru trzcinowego pochodzącego z krajów AKP, będących stroną protokołu 3 do załącznika IV do Umowy o Partnerstwie AKP-WE jak również pochodzącego z Indii i innych krajów na mocy porozumień z tymi krajami. Ilości takie zostaną ustanowione w ramach limitów tradycyjnie zakładanego maksymalnego zapotrzebowania, określonych powyżej na podstawie prognozowanego bilansu dostaw, w momencie, gdy zostanie dokonana rafinacja całego dostępnego surowego cukru trzcinowego i cukru z buraków pochodzenia wspólnotowego oraz preferencyjnego cukru surowego jak również cukru surowego pochodzącego z krajów korzystających z kontyngentów taryfowych na mocy koncesji handlowych udzielonych przez Wspólnotę. W celu zbilansowania zobowiązań Wspólnoty dotyczących obniżenia wsparcia dla wywozu, należy zmniejszyć ilości przywożone w celu pokrycia tradycyjnego zapotrzebowania przemysłu rafinacyjnego.
(27) Na mocy art. 1 wspomnianego Protokołu oraz art. 1 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii w sprawie cukru trzcinowego, takie uzgodnienia dotyczące preferencyjnego przywozu muszą zostać wykonane w ramach wspólnej organizacji rynku cukru.
(28) Konieczne jest stworzenie środków dla zapewnienia, że surowy cukier trzcinowy przywożony na mocy wspomnianych porozumień preferencyjnych jest poddawany rafinacji w oparciu o możliwie najuczciwsze warunki konkurencji.
(29) Rafinacja cukru jest ważną działalnością zarówno na poziomie światowym jak i we Wspólnocie, szczególnie jeżeli chodzi o zakłady rafinacyjne przetwarzające cukier surowy na cukier biały. Z technicznego punktu widzenia proces rafinacji zamienia trzcinę cukrową w produkty o wysokiej jakości, które mogą sprostać wymaganiom rynku. Ponadto takie zakłady rafinacyjne znajdują się na obszarach o wysokiej konsumpcji. Wspólnotowy portowy przemysł rafinacyjny jest zatem cennym uzupełnieniem przemysłu przetwórstwa buraków, zwłaszcza w Finlandii, kontynentalnej części Portugalii, Zjednoczonym Królestwie oraz południowej i zachodniej Francji.
(30) Badanie dostaw do portowych zakładów rafinacyjnych w obrębie Wspólnoty wskazuje, że należy przyznać specjalny priorytetowy dostęp dla surowego cukru trzcinowego pochodzącego z krajów AKP, będących stroną protokołu nr 3 oraz Indii, w ramach specjalnych porozumień wynegocjowanych między Wspólnotą a państwami, określonymi w protokole nr 3 i/lub innymi krajami oraz oparty na oszacowaniu zapotrzebowania Wspólnoty, w momencie gdy zostanie dokonana rafinacja całego dostępnego surowego cukru trzcinowego i buraczanego we Wspólnocie, preferencyjnego cukru surowego jak również cukru surowego pochodzącego z krajów korzystających z kontyngentów taryfowych na mocy koncesji handlowych udzielonych przez Wspólnotę.
(31) Do roku gospodarczego 2000/2001 przemysł rafinacyjny otrzymywał wspólnotową pomoc dostosowawczą do rafinacji preferencyjnego surowego cukru trzcinowego oraz cukru surowego z trzciny i buraków zbieranych we Wspólnocie. W świetle doświadczenia pomoc ta powinna być kontynuowana jak również należy dostosować ją do tendencji gospodarczych w sektorze cukru, w szczególności do marż w przemyśle wytwórczym i rafinacyjnym.
(32) Niektóre środki przejściowe mogą okazać się niezbędne, przy czym potrzeba taka może pojawić się w momencie przejścia od jednego roku gospodarczego do drugiego jak również podczas jednego roku gospodarczego. Należy zatem umożliwić przyjęcie odpowiednich środków.
(33) W celu ułatwienia wykonania niniejszego rozporządzenia potrzebna jest procedura ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego ds. Cukru.
(34) Z uwagi na szczególne cechy oraz wielkość gospodarstw rolnych, przemysł buraczany w południowych Włoszech napotyka ciągłe trudności. Uprawa buraków na tym obszarze jest niezbędna w celu regeneracji gleby zawierającej wyjątkowo wysoką zawartość gliny oraz w celu uniknięcia powrotu do uprawy monokulturowej; Włochy powinny zatem uzyskać pozwolenie na przyznanie regionom południowym krajowej pomocy przez okres kolejnych pięciu lat gospodarczych w odniesieniu do tej samej kwoty oraz na tych samych warunkach jak dla roku gospodarczego 2000/2001. Produkcja trzciny cukrowej w Hiszpanii doświadcza specyficznych problemów w nadążaniu za innymi uprawami; w celu utrzymania tej szczególnej produkcji, Hiszpania powinna zatem uzyskać pozwolenie na udzielanie krajowej pomocy dla produkcji trzciny cukrowej przez okres kolejnych pięciu lat gospodarczych w odniesieniu do tej samej kwoty oraz na tych samych warunkach jak dla roku gospodarczego 2000/2001. Produkcja buraków w Portugalii, uwzględniając fakt, że jest to nowy przemysł, napotyka ciągłe trudności; mając na względzie takie trudności należy zachęcać producentów buraków cukrowych do zwiększania produkcji; Portugalia powinna zatem uzyskać pozwolenie na udzielanie krajowej pomocy dla produkcji buraków przez okres kolejnych pięciu lat gospodarczych w odniesieniu do tej samej kwoty oraz na tych samych warunkach jak dla roku gospodarczego 2000/2001. Warunki klimatyczne utrudniają uprawę buraków w Finlandii, co prowadzi do znaczących wahań w produkcji; w związku z tym Finlandia powinna uzyskać zezwolenie na przyznanie ryczałtowego zwrotu kosztów składowania przeniesionego cukru C oraz należy określić szczegółowe zasady odnoszące się do takich zwrotów.
(35) Aby uwzględnić cele ekologiczne Państwa Członkowskie powinny opracować i wprowadzić w życie właściwe środki odnoszące się do środowiska, jakie uważają za stosowne, przy uwzględnieniu wykorzystania gruntów rolnych w celu produkcji produktów określonych w art. 1. W przyszłości Państwa Członkowskie mogą stosować środki mające na celu wspieranie produkcji zgodnie z obiektywnymi kryteriami odnoszącymi się do środowiska jak również mające na celu przypomnienie producentom potrzeby przestrzegania obowiązującego ustawodawstwa. Państwa Członkowskie muszą przedłożyć sprawozdanie dotyczące wpływu krajowych środków ekologicznych na sektor produkcji rolnej w sektorze cukru.
(36) Na mocy art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej5, wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie związane z wypełnianiem zobowiązań wynikających z zastosowania niniejszego rozporządzenia zostaną poniesione przez Wspólnotę.
(37) Należy przyjąć środki niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1998 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji6.
(38) Ustalenia dotyczące wsparcia wprowadzone na mocy niniejszego rozporządzenia zastępują ustalenia przewidziane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru7, które musi zostać uchylone wraz z rozporządzeniami (EWG) nr 206/688, (EWG) nr 431/689, (EWG) nr 447/6810, (EWG) nr 2049/6911, (EWG) nr 793/7212, (EWG) nr 741/7513, (EWG) nr 1358/7714, (EWG) nr 1789/8115, (EWG) nr 193/8216, (EWG) nr 1010/8617 oraz (EWG) nr 2225/8618 ustanawiającymi ogólne zasady jego wykonania.
(39) Rozporządzenie (WE) nr 2038/1999 ustanowiło system wyrównawczy dla kosztów składowania. Ponieważ system wprowadzony na mocy niniejszego rozporządzenia nie zawiera takiego systemu, należy przyjąć przepisy przejściowe w celu złagodzenia przejścia od starego systemu do nowego. W tym celu, po pierwsze, saldo starego sytemu wyrównawczego dla kosztów składowania powinno zostać odliczone, jeżeli jest ono ujemne, lub dodane, jeżeli jest ono dodatnie, do systemu finansowania zbytu nadwyżek produkcji wspólnotowej w sektorze cukru oraz, po drugie, datę zbytu dla celów płatności opłaty z tytułu skladowania od składowanego cukru w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, należy uważać ostatni dzień roku gospodarczego 2000/2001.
(40) Należy umożliwić przyjmowanie przejściowych zasad w celu złagodzenia przejścia od systemu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 2038/1999, do nowych ustaleń wprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:




  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   17


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna