Rozporządzenie komisji (WE) nr 1145/2003



Pobieranie 132,21 Kb.
Data24.02.2019
Rozmiar132,21 Kb.

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1145/2003
z dnia 27 czerwca 2003 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1685/2000 w odniesieniu do zasad kwalifikowania do współfinansowania z funduszy strukturalnych

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,


uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych1, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1447/20012, w szczególności art. 30 ust. 3 oraz 53 ust. 2,
po konsultacjach z Komitetem ustanowionym na podstawie art. 147 Traktatu, Komitetem ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi oraz Komitetem ds. Struktur Rybołówstwa i Akwakultury,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne zasady kwalifikowania wydatków zostały określone w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 z dnia 28 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do kwalifikowalności wydatków na operacje współfinansowane z funduszy strukturalnych 3. Rozporządzenie to weszło w życie dnia 5 sierpnia 2000 r.
(2) Jednakże doświadczenie pokazało, iż zasady kwalifikowania wydatków należy zmienić w kilku zakresach.
(3) W szczególności właściwe jest uznawanie kwalifikowanie się opłat od transnarodowych transakcji finansowych w kontekście środków z pomocy wypłacanych na mocy inicjatywy PEACE II oraz inicjatyw wspólnotowych, poddawanych odliczaniu odsetek od płatności dokonanych na rachunek.
(4) Należy również wyjaśnić, że płatności dokonywane na kapitał podwyższonego ryzyka, fundusze pożyczkowe i gwarancyjne stanowią wydatki rzeczywiście ponoszone.
(5) Należy bardziej jednoznacznie stwierdzić, że kwalifikowanie się podatku VAT do współfinansowania nie zależy od tego, czy końcowy beneficjent jest podmiotem publicznym czy prywatnym.
(6) W odniesieniu do rozwoju obszarów wiejskich powinno być jasne, że należy stosować zasadę, według której dowód wydatków może przyjąć formę faktur z odnotowaniem odbioru należności, ale bez uszczerbku dla zasad szczególnych ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r., ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)4, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 963/20035, gdzie należy ustalić normatywne koszty jednostkowe dla niektórych inwestycji w sektorze leśnictwa.
(7) Dla jasności i uproszczenia odczytu, Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1685/2000 powinien zostać zastąpiony w całości.
(8) Przepisy wykonawcze regulujące płatności dokonywane na kapitał podwyższonego ryzyka, fundusze pożyczkowe i gwarancyjne oraz kwalifikowanie się podatku VAT powodują trudności w wykładni.
(9) Należycie uwzględniając zasadę równości traktowania, oraz do celów uwzględnienia kosztów przypisywanych transnarodowym opłatom finansowym, właściwe zasady powinny zostać zastosowane z mocą wsteczną.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rozwoju i Przekształceń Strukturalnych Regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1685/2000 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Od dnia 5 sierpnia 2000 r. stosowane są następujące punkty Załącznika:
a) w Zasadzie 1, ppkt. 1.2, 1.3, 2.1,2.2, 2.3;
b) w Zasadzie 3, pkt 1;
c) w Zasadzie 7, ppkt 1-5.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 27 czerwca 2003 r.




W imieniu Komisji
Michel BARNIER
Członek Komisji

ZAŁĄCZNIK

ZAŁĄCZNIK



ZASADY KWALIFIKOWANIA WYDATKÓW


Zasada nr 1: Wydatki rzeczywiście ponoszone
1. PŁATNOŚCI DOKONANE PRZEZ KOŃ
COWYCH BENEFICJENTÓW
1.1. Płatności dokonane przez końcowych beneficjentów, w rozumieniu art. 32 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (zwanego dalej „rozporządzeniem ogólnym”) dokonywane są w formie gotówki z uwzględnieniem wyjątków wskazanych w ppkt. 1.5.
1.2. W przypadku systemów pomocy ustanowionych na podstawie art. 87 Traktatu oraz pomocy przyznanej przez instytucje wyznaczone przez Państwa Członkowskie, „płatności dokonywane przez końcowych beneficjentów” oznaczają pomoc wypłacaną na rzecz końcowych odbiorców, określonych, do celów niniejszej zasady, jako instytucje publiczne lub prywatne realizujące poszczególne operacje, przez instytucje, które przyznają tę pomoc. Płatności pomocy przez końcowych beneficjentów muszą zostać uzasadnione przez odniesienie do warunków i celów pomocy.
1.3. Płatności na kapitał podwyższonego ryzyka, fundusze pożyczkowe i gwarancyjne (w tym na fundusz kapitału podwyższonego ryzyka) traktuje się, jako „wydatki rzeczywiście ponoszone” w rozumieniu trzeciego akapitu art. 32 ust. 1 rozporządzenia ogólnego pod warunkiem, że fundusze spełniają odpowiednio wymogi zasady 8 i 9.
1.4. W przypadkach innych niż określone w ppkt. 1.2 „płatności dokonywane przez końcowych beneficjentów” oznaczają płatności dokonywane przez instytucje publiczne lub prywatne, określone w uzupełnieniu programu zgodnie z art. 18 ust. 3 lit. b) rozporządzenia ogólnego, bezpośrednio odpowiadające za uruchomienie szczególnych operacji.
1.5. Zgodnie z warunkami określonymi w ppkt. 1.6, 1.7 i 1.8 amortyzacja, wkłady rzeczowe i koszty ogólne mogą również stanowić część płatności określonych w ppkt. 1.1. Jednakże współfinansowanie operacji przez fundusze strukturalne nie przekracza ogólnych kwalifikujących się wydatków, z wyłączeniem wkładów rzeczowych po zakończeniu operacji.
1.6. Koszty amortyzacji nieruchomości lub wyposażenia, dla którego istnieje bezpośrednie powiązanie z celami operacji, stanowią kwalifikujące się wydatki pod warunkiem, że:
a) dotacja krajowa lub wspólnotowa nie służy nabyciu nieruchomości albo wyposażenia;
b) koszt amortyzacji jest obliczany zgodnie z właściwymi zasadami rachunkowości; oraz
c) koszt odnosi się wyłącznie do okresu współfinansowania danej operacji.
1.7. Wkłady rzeczowe są kwalifikującymi się wydatkami pod warunkiem, że:
a) polegają na zapewnianiu gruntów lub nieruchomości, wyposażenia lub materiałów, badań lub działalności zawodowej lub nieodpłatnej dobrowolnej pracy;
b) nie są dokonywane w odniesieniu do środków inżynierii finansowej określonych w Zasadach 8-10;
c) ich wartość może być niezależnie oceniona i poddana audytowi;
d) w przypadku udostępnienia gruntów lub nieruchomości, wartość jest poświadczana przez niezależnego, wykwalifikowanego rzeczoznawcę lub należycie upoważnionego właściwego organu;
e) w przypadku nieodpłatnej dobrowolnej pracy, wartość tej pracy jest ustalana z uwzględnieniem ilości spędzonego czasu oraz standardowej stawki godzinowej i dziennej za wykonywaną pracę;
f) przepisy zasad 4-6 stosuje się tam, gdzie sytuacja tego wymaga.
1.8. Koszty ogólne są kwalifikującymi się wydatkami pod warunkiem, że oparte są na kosztach rzeczywistych dotyczących wykonywania operacji współfinansowanej z funduszy strukturalnych i są przeznaczonej pro rata na operacje, zgodnie z należycie uzasadnioną, rzetelną i bezstronną metodą.
1.9. Przepisy ppkt. 1.5-1.8 stosuje się do końcowych odbiorców określonych w ppkt. 1.2 w przypadku systemów pomocy zgodnych z art. 87 Traktatu oraz pomocy przyznanej przez instytucje wyznaczone przez Państwa Członkowskie.
1.10. Na mocy ppkt. 1.6-1.8 Państwa Członkowskie mogą stosować bardziej rygorystyczne przepisy krajowe do ustalania kwalifikujących się wydatków.
2. DOWODY WYDATKÓW
2.1. Co do zasady, płatności dokonywane przez końcowych beneficjentów deklarowane jako płatności tymczasowe i płatności ostatniej raty potwierdza się otrzymanymi fakturami. Jeśli nie jest to możliwe, płatności potwierdza się dokumentami rachunkowymi o równoważnej wartości dowodowej.
2.2. W dziedzinie rozwoju obszarów wiejskich, w przypadku ustalania standartowych kosztów jednostkowych dla niektórych inwestycji w sektorze leśnictwa, przepis przewidziany w ppkt. 2.1. stosuje się bez uszczerbku dla zasad szczególnych ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 445/2002.
2.3. Ponadto, w przypadku gdy operacje wykonywane są w ramach procedury udzielania zamówień publicznych, płatności dokonywane przez końcowych beneficjentów, deklarowane jako płatności tymczasowe i płatności ostatniej raty potwierdza się fakturami z odnotowaniem odbioru należności wystawionymi zgodnie z przepisami podpisanych umów. We wszystkich innych przypadkach, łącznie z udzieleniem pomocy publicznej, płatności dokonywane przez końcowych beneficjentów, deklarowane jako płatności tymczasowe i płatności ostatniej raty są potwierdzane rzeczywiście ponoszonymi wydatkami (łącznie z wydatkami określonymi w ppkt. 1.5) przez końcowych odbiorców określonych w ppkt. 1.2.
3. PODWYKONAWSTWO
3.1. Bez uszczerbku dla stosowania bardziej rygorystycznych przepisów krajowych, wydatki dotyczące następujących umów podwykonawstwa nie kwalifikują się do współfinansowania przez fundusze strukturalne:
a) umowy podwykonawstwa, które podnoszą koszty wykonania operacji bez proporcjonalnego podniesienia jego wartości;
b) umowy podwykonawstwa z pośrednikami lub konsultantami, w których płatność jest określona jako procent całkowitego kosztu operacji, o ile taka płatność nie zostanie uzasadniona przez końcowego beneficjenta w stosunku do rzeczywistej wartości wykonanej pracy lub świadczonych usług.
3.2. Dla wszystkich umów podwykonawstwa, podwykonawcy zobowiązują się do dostarczenia instytucjom audytu i kontroli wszystkich niezbędnych informacji dotyczących działań podlegających podwykonawstwu.
Zasada nr 2: Księgowanie wpływów
1. „Wpływy” do celów niniejszej zasady obejmują przychody otrzymane na operację w okresie jej współfinansowania lub podczas dłuższego okresu, aż do zakończenia pomocy, jak może to być ustalone przez Państwo Członkowskie, ze sprzedaży, wynajmu, usług, wpisów / opłat lub innych równoważnych wpływów gotówkowych z wyjątkiem:
a) wpływów wytworzonych podczas cyklu gospodarczego inwestycji współfinansowanych i będących przedmiotem szczegółowych przepisów art. 29 ust. 4 rozporządzenia ogólnego;
b) wpływów wytworzonych w ramach środków inżynierii finansowej określonych w zasadach 8, 9 i 10;
c) wkładów sektora prywatnego we współfinansowanie operacji, które w tabelach finansowych ważnych środków pomocowych występują obok wkładów publicznych.
2. Wpływy określone w pkt. 1 przedstawiają dochód, o który pomniejsza się kwotę współfinansowania z funduszy strukturalnych, wymaganą dla omawianych operacji. Przed obliczeniem wkładu funduszy strukturalnych i nie później niż w momencie zamykania pomocy są one w całości lub też pro rata odliczane od kwalifikujących się wydatków operacji, w zależności od tego, czy wytworzono je w całości, czy jedynie w części ze współfinansowanej operacji.
Zasada nr 3: Opłaty finansowe i inne oraz wydatki prawne
1. OPŁATY FINANSOWE
Odsetki od debetu (inne niż wydatki na dopłaty do odsetek w celu zmniejszenia kosztów pożyczek dla przedsiębiorstw, realizowane w ramach zatwierdzonego systemu pomocy państwa), opłaty od transakcji finansowych, prowizje od wymiany walut i ujemne różnice kursowe oraz inne wydatki finansowe nie kwalifikują się do współfinansowania z funduszy strukturalnych. Jednakże opłaty od transnarodowych transakcji finansowych, w ramach programu pomocy PEACE II i inicjatyw wspólnotowych (INTERREG III, LEADER+, EQUAL i URBAN II) kwalifikują się do współfinansowania z funduszy strukturalnych po odliczeniu odsetek otrzymanych od płatności dokonanych na rachunek. Ponadto, w przypadku dotacji globalnych, odsetki od debetu, wypłacone przez wyznaczonego pośrednika przed dokonaniem płatności ostatniej raty pomocy kwalifikuje się po odliczeniu odsetek od płatności dokonanych na rachunek.
2. OPŁATY BANKOWE ZA PROWADZENIE RACHUNKÓW
W przypadku gdy współfinansowanie przez fundusze strukturalne wymaga otwarcia odrębnego rachunku lub rachunków w celu wykonania operacji, opłaty bankowe za otwarcie oraz prowadzenie rachunku kwalifikują się.
3. OPŁATY ZA PORADY PRAWNE, OPŁATY NOTARIALNE, KOSZTY EKSPERTYZ TECHNICZNYCH I FINANSOWYCH, KOSZTY KSIĘGOWOŚCI ORAZ AUDYTU.
Koszty te kwalifikują się, jeśli są bezpośrednio związane z operacją oraz, jeśli są niezbędne do jego przygotowania lub wykonania, lub w przypadku kosztów księgowych lub kosztów audytu, kwalifikują się, jeśli są związane z wymaganiami organu zarządzającego.
4. KOSZTY GWARANCJI UDZIELANYCH PRZEZ BANK LUB INNĄ INSTYTUCJĘ FINANSOWĄ.
Koszty te kwalifikują się w zakresie, w jakim gwarancji wymaga prawo krajowe lub wspólnotowe albo decyzja Komisji zatwierdzająca pomoc.
5. GRZYWNY, KARY FINANSOWE, ORAZ WYDATKI ZWIĄZANE ZE SPORAMI SĄDOWYMI.
Wydatki te nie kwalifikują się.
Zasada nr 4: Zakup sprzętu używanego
Koszty zakupu sprzętu używanego kwalifikują się do współfinansowania z funduszy strukturalnych pod warunkiem spełnienia trzech następujących przesłanek, bez uszczerbku dla stosowania bardziej rygorystycznych przepisów krajowych:
a) sprzedający sprzęt dostarcza deklarację określającą jego pochodzenie i potwierdza, że w okresie ostatnich siedmiu lat wyposażenie nie zostało zakupione z pomocy przyznanej na szczeblu krajowym lub wspólnotowym;
b) cena sprzętu nie przekracza jego wartości rynkowej i jest niższa niż koszt podobnego, nowego sprzętu; oraz
c) sprzęt posiada właściwości techniczne niezbędne do realizacji operacji i odpowiada stosowanym normom.
Zasada nr 5: Zakup ziemi
1. ZASADA OGÓLNA
1.1. Koszt zakupu niezabudowanej ziemi kwalifikuje się do współfinansowania z funduszy strukturalnych pod warunkiem spełnienia trzech następujących przesłanek, bez uszczerbku dla stosowania bardziej rygorystycznych przepisów krajowych:
a) istnieje bezpośredni związek między zakupem ziemi, a celami współfinansowanej operacji,
b) z wyjątkiem przypadków opisanych w pkt. 2, zakup ziemi nie może stanowić więcej niż 10% wszystkich wydatków kwalifikowanych na daną operację, chyba, że wyższy udział pomocy zostanie zaakceptowany przez Komisję.
c) niezależny, wykwalifikowany rzeczoznawca lub należycie uprawniony właściwy organ, wydaje zaświadczenie potwierdzające, że cena zakupu nie przekracza wartości rynkowej.
1.2. W przypadku systemów pomocy na podstawie art. 87 Traktatu, kwalifikowanie się wydatków związanych z zakupem ziemi powinno być ocenione przy uwzględnieniu systemu pomocy jako całości.
2. OPERACJE W ZAKRESIE OCHRONY ŚRODOWISKA
W operacjach z zakresu ochrony środowiska, w celu zakwalifikowania się wydatków, muszą być spełnione są wszystkie wymienione poniżej warunki:
- zakup jest przedmiotem pozytywnej decyzji organu zarządzającego,
- ziemia jest przeznaczona do użytkowania przez okres określony w decyzji,
- ziemia nie jest przeznaczona do celów rolniczych, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków zatwierdzonych przez organ zarządzający,
- zakup jest dokonany przez lub w imieniu instytucji publicznej lub podmiotu prawa publicznego.
Zasada nr 6: Zakup nieruchomości
1. ZASADA OGÓLNA
Koszty zakupu nieruchomości, np. wybudowanych już budynków i ziemi, na której je zbudowano, kwalifikują się do współfinansowania z funduszy strukturalnych, jeśli istnieje bezpośredni związek między zakupem i celami operacji, pod warunkami określonymi w pkt. 2 i bez uszczerbku dla stosowania bardziej rygorystycznych przepisów krajowych.
2. WARUNKI KWALIFIKACJI
2.1. Niezależny, wykwalifikowany rzeczoznawca lub należycie uprawniony właściwy organ wydaje zaświadczenie potwierdzające, że cena zakupu nie przekracza wartości rynkowej oraz że budynek odpowiada normom krajowym, albo określające punkty, z którymi nie jest zgodny, w przypadku, gdy przewiduje się ich sprostowanie przez końcowego beneficjenta.
2.2. Budynek nie otrzymywał, w okresie ostatnich 10 lat krajowej lub wspólnotowej dotacji, która powodowałaby podwojenie pomocy w przypadku współfinansowania jego zakupu z funduszy strukturalnych.
2.3. Nieruchomość wykorzystuje się do celów i przez okres określony przez organ zarządzający.
2.4. Budynek może być wyłącznie wykorzystywany zgodnie z celami operacji. W szczególności budynek można użytkować do celu zakwaterowania służb administracji publicznej tylko wtedy, gdy takie użytkowanie jest zgodne z kwalifikującymi się działaniami w określonym funduszu strukturalnym.
Zasada nr 7: Podatek VAT i inne podatki oraz opłaty
1. Podatek VAT nie stanowi kwalifikującego się wydatku z wyjątkiem przypadków, gdy jest on faktycznie i ostatecznie wytworzony przez końcowego beneficjenta lub końcowego odbiorcę w ramach systemów pomocy zgodnie z art. 87 Traktatu, oraz w przypadku pomocy finansowanej przez instytucje wyznaczone przez Państwa Członkowskie. Podatek VAT, który podlega zwrotowi przy zastosowaniu jakichkolwiek środków, nie może być uznany za kwalifikujący się nawet jeżeli końcowy beneficjent lub końcowy odbiorca rzeczywiście go nie odzyska. Publiczny lub prywatny status końcowego beneficjenta lub końcowego odbiorcy nie jest uwzględniany w ocenie, czy podatek VAT stanowi wydatek kwalifikowany w ramach stosowania przepisów tej zasady.
2. Podatek VAT, którego końcowy beneficjent lub końcowy odbiorca nie może odzyskać z tytułu stosowania szczególnych przepisów krajowych, stanowi kwalifikujący się wydatek jedynie w przypadku gdy zasady te są w pełni zgodne z szóstą dyrektywą Rady 77/388/EWG6 w sprawie podatku VAT.
3. W przypadku gdy końcowy beneficjent lub końcowy odbiorca podlega systemowi ryczałtu, zgodnie z tytułem XIV dyrektywy Rady 77/388/EWG, zapłacony podatek VAT jest uznawany jako podlegający zwrotowi do celów pkt.1.
4. Współfinansowanie wspólnotowe nie może przekraczać kwalifikujących się wydatków z wyłączeniem podatku VAT, bez uszczerbku dla przepisów art. 29 ust. 6 rozporządzenia ogólnego.
5. Inne podatki i opłaty (zwłaszcza podatki bezpośrednie oraz składki na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń i pensji) wynikające ze współfinansowania z funduszy strukturalnych, nie stanowią kwalifikujących się wydatków z wyjątkiem przypadków, gdy są one faktycznie i ostatecznie wytworzone przez końcowego beneficjenta lub końcowego odbiorcę.
Zasada nr 8: Kapitał podwyższonego ryzyka i fundusze pożyczkowe
1. ZASADA OGÓLNA
Fundusze strukturalne mogą współfinansować kapitał kapitału podwyższonego ryzyka i/lub funduszy pożyczkowych lub funduszy kapitału podwyższonego ryzyka (zwanych dalej „funduszami”), jeżeli spełniają one warunki określone w pkt. 2. Do celów niniejszej zasady, „fundusze kapitału podwyższonego ryzyka i fundusze pożyczkowe” oznaczają nośniki inwestycji ustanowione specjalnie w celu zapewnienia równości, lub inne formy ryzyka kapitałowego, w tym pożyczki dla małych i średnich przedsiębiorstw określone w zaleceniu Komisji 96/280/WE7. „Fundusze kapitału podwyższonego ryzyka” oznaczają fundusze ustanowione do celu inwestowania w różne kapitały podwyższonego ryzyka oraz fundusze pożyczkowe. Uczestnictwu funduszy strukturalnych w tych funduszach mogą towarzyszyć współinwestycje lub gwarancje pochodzące z innych instrumentów finansowania wspólnotowego.
2. WARUNKI
2.1. Rozważny biznes plan jest przedstawiony przez podmioty współfinansujące lub sponsorów funduszu wskazując między innymi rynek docelowy, kryteria, warunki finansowania, budżet operacyjny funduszu, własność i partnerów współfinansujących, profesjonalizm, kompetencje i niezależność zarządzania, przepisy wewnętrzne funduszu, uzasadnienie i przewidywane wykorzystanie udziału funduszy strukturalnych, politykę wychodzenia z inwestycji i przepisy dotyczące likwidacji funduszu, włącznie z ponownym wykorzystaniem zwrotów przypisanych do wkładu z funduszy strukturalnych. Biznes plan zostaje szczegółowo oceniony, a jego realizacja jest nadzorowana przez lub na odpowiedzialność organu zarządzającego.
2.2. Fundusz zostaje ustanowiony jako niezależny podmiot prawny zarządzany na podstawie umów między udziałowcami lub jako wydzielona jednostka finansowa w ramach istniejącej instytucji finansowej. W ostatnim przypadku, fundusz jest przedmiotem oddzielnej umowy wykonawczej określającej w szczególności posiadanie oddzielnych rachunków, odróżniających nowe zasoby zainwestowane w fundusz (w tym te, wnoszone z funduszy strukturalnych), oraz źródła pierwotnie dostępne w danej instytucji. Wszyscy uczestnicy funduszu wnoszą wkład w gotówce.
2.3. Komisja nie może zostać partnerem ani udziałowcem funduszu.
2.4. Wkład funduszy strukturalnych podlega ograniczeniom ustanowionym w art. 29 ust. 3 i 4 rozporządzenia ogólnego.
2.5. Fundusze mogą inwestować wyłącznie w małe i średnie przedsiębiorstwa na etapie ich zakładania, wczesnej działalności (włącznie z kapitałem założycielskim) lub rozwoju i wyłącznie w działania, które osoby zarządzające funduszem uznają za gospodarczo rentowne. Ocena rentowności powinna uwzględniać wszystkie źródła przychodów danych przedsiębiorstw. Fundusze nie inwestują w przedsiębiorstwa przeżywające trudności w rozumieniu wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności 8.
2.6. Należy podjąć wszelkie środki ostrożności, aby zminimalizować zakłócenia konkurencji na rynku kapitału podwyższonego ryzyka lub pożyczek. W szczególności zyski z inwestycji kapitałowych i pożyczek (pomniejszone pro rata o udział w kosztach zarządzania) mogą być preferencyjnie przeznaczone dla udziałowców sektora prywatnego, do wysokości poziomu wynagrodzeń określonych w umowie udziałowców, a następnie rozdzielone proporcjonalnie między wszystkimi udziałowcami a funduszami strukturalnymi. Zwroty do funduszu odnoszące się do wkładu funduszy strukturalnych wykorzystywane są ponownie na rzecz działań rozwojowych dla małych i średnich przedsiębiorstw w tym samym kwalifikującym się obszarze.
2.7. Koszty zarządzania nie mogą przekraczać 5% kapitału wpłaconego w całości średnio raz w roku w czasie trwania pomocy, chyba że po przetargu wyższy procent okaże się niezbędny.
2.8. W momencie zamykania operacji, kwalifikujące się wydatki funduszu (końcowego beneficjenta) stanowią kapitał funduszu, który został zainwestowany lub pożyczony małym i średnim przedsiębiorstwom, włączając poniesione koszty zarządzania.
2.9. Wkład do funduszy z funduszy strukturalnych i innych źródeł publicznych, jak również inwestycje prowadzone przez fundusze w poszczególnych małych i średnich przedsiębiorstwach podlegają zasadom dotyczącym pomocy państwa.
3. ZALECENIA
3.1. Komisja zaleca normy dobrej praktyki określone w ppkt. 3.2.-3.6 dla funduszy, do których fundusze strukturalne wnoszą wkład. Komisja traktuje zgodność z tymi zaleceniami jako pozytywny element przy sprawdzaniu zgodności funduszy z zasadami dotyczącymi pomocy państwa. Zalecenia nie są wiążące do celów kwalifikowania się wydatków.
3.2. Wkład finansowy sektora prywatnego powinien być znaczny i wynosić powyżej 30%.
3.3. Fundusze powinny być wystarczająco duże i odnosić się do wystarczająco dużej docelowej grupy ludności, aby zapewnić, że ich operacje są potencjalnie gospodarczo rentowne. Harmonogram inwestycji jest zgodny z okresem udziału funduszy strukturalnych oraz ich skupieniem na obszarach niedoborów rynkowych.
3.4. Okres wniesienia wkładu do funduszu powinien być taki sam dla funduszy strukturalnych i udziałowców, oraz pro rata do udziałów subskrybowanych.
3.5. Fundusze powinny być zarządzane przez niezależne, profesjonalne zespoły z wystarczającym doświadczeniem w biznesie prezentującym niezbędne umiejętności i wiarygodność do zarządzania funduszem kapitału podwyższonego ryzyka. Zespół zarządzający powinien zostać wybrany na podstawie selekcji w drodze konkursu, przy uwzględnieniu poziomu przewidywanych opłat.
3.6. Fundusze, co do zasady nie powinny nabywać większości udziałów w firmach i powinny dążyć do zrealizowania wszystkich inwestycji podczas istnienia funduszu.
Zasada nr 9: Fundusze gwarancyjne
1. ZASADA OGÓLNA
Fundusze strukturalne mogą współfinansować kapitał funduszy gwarancyjnych na warunkach określonych w pkt. 2. Do celów niniejszej zasady, „fundusze gwarancyjne” oznaczają instrumenty finansowe gwarantujące kapitał podwyższonego ryzyka i fundusze pożyczkowe w rozumieniu Zasady nr 8, i inne programy finansowania ryzyka małych i średnich przedsiębiorstw (w tym pożyczki) względem strat wynikających z inwestycji w małe i średnie przedsiębiorstwa, jak określono w zaleceniu Komisji 96/280/WE. Fundusze mogą być publicznie wspieranymi funduszami wzajemnymi, założonymi przez małe i średnie przedsiębiorstwa, funduszami komercyjnymi z partnerami z sektora prywatnego, lub funduszami w całości finansowanymi ze środków publicznych. Udział funduszy strukturalnych w funduszach może być wsparty częściowymi gwarancjami zapewnionymi przez inne instrumenty finansowania Wspólnoty.
2. WARUNKI
2.1. Współfinansujący lub sponsorzy funduszu przedstawiają rozsądny biznes plan w taki sam sposób jak dla funduszy podwyższonego ryzyka (zasada nr 8), mutatis mutandis, określający gwarantowany portfel docelowy Biznes plan jest szczegółowo oceniany a jego wykonanie jest nadzorowane przez lub na odpowiedzialność organu zarządzającego.
2.2. Fundusz zostaje ustanowiony jako niezależny podmiot prawny zarządzany na podstawie umowy udziałowców lub też jako wydzielona jednostka finansowa w ramach istniejącej instytucji finansowej. W drugim przypadku, „fundusz” jest przedmiotem oddzielnej umowy wykonawczej, określającej w szczególności posiadanie oddzielnych rachunków, odróżniających nowe zasoby zainwestowane w fundusz (w tym wkład funduszy strukturalnych) oraz zasoby wstępnie dostępne w danej instytucji.
2.3. Komisja nie może zostać partnerem ani udziałowcem funduszu.
2.4. Fundusze mogą gwarantować wyłącznie inwestycje w działania oceniane jako realne z gospodarczego punktu widzenia. Fundusze nie zapewniają gwarancji przedsiębiorstwom, przeżywającym trudności, w rozumieniu wytycznych Wspólnoty dotyczących zasad udzielania pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw przeżywających trudności.
2.5. Każda część wkładu funduszy strukturalnych pozostała po okresie trwania gwarancji jest ponownie wykorzystywana na działania związane z rozwojem małych i średnich przedsiębiorstw w tym samym kwalifikującym się obszarze.
2.6. Koszty zarządzania nie mogą przekroczyć 2% kapitału wypłaconego w całości średnio raz w roku podczas trwania pomocy, chyba że wyższy procent okaże się konieczny.
2.7. W okresie zamykania operacji, kwalifikujące się wydatki funduszy (końcowego beneficjenta) są równe kwocie kapitału wpłaconego w całości funduszu niezbędnego, na podstawie niezależnego audytu, w celu objęcia gwarancji, włącznie z poniesionymi kosztami zarządzania.
2.8. Wkłady do funduszy gwarancyjnych z funduszy strukturalnych i innych źródeł publicznych, jak również gwarancje dostarczane przez takie fundusze poszczególnym małym i średnim przedsiębiorstwom, podlegają zasadom dotyczącym pomocy państwa.
Zasada nr 10: Leasing
1. ZASADA OGÓLNA
Wydatki poniesione w związku z operacjami leasingowymi kwalifikują się do współfinansowania przez fundusze strukturalne pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w pkt. 2-4.
2. POMOC ZA POŚREDNICTWEM FINANSUJĄCEGO
2.1. Finansujący jest bezpośrednim odbiorcą współfinansowania wspólnotowego, wykorzystywanego na obniżenie rat leasingowych płaconych przez korzystającego w odniesieniu do aktywów objętych umową leasingu.
2.2. Umowy leasingu dla których wypłacana jest pomoc wspólnotowa zawierają opcję nabycia lub też przewidują minimalny okres leasingowy odpowiadający okresowi użytkowania aktywów, które są przedmiotem umowy.
2.3. W przypadku wygaśnięcia umowy przed upływem minimalnego okresu leasingu bez uprzedniego zatwierdzenia właściwych organów, finansujący podejmuje działania mające na celu zwrot odpowiednim organom krajowym (jako kredyt do właściwego funduszu) tej części pomocy wspólnotowej, która odpowiada pozostałemu okresowi leasingowemu.
2.4. Zakup aktywu przez finansującego, udokumentowany fakturą z odnotowaniem odbioru należności lub dokumentem rachunkowym o równoważnej wartości dowodowej, stanowi wydatek kwalifikujący się do współfinansowania. Maksymalna kwota kwalifikowana do współfinansowania przez Wspólnotę nie przekracza wartości rynkowej leasingowanych aktywów.
2.5. Koszty związane z umową leasingu (w szczególności podatek, marża finansującego, odsetki od refinansowania kosztów, koszty ogólne, opłaty ubezpieczeniowe), inne niż wydatki określone w ppkt. 2.4., nie są kwalifikującymi się wydatkami.
2.6. Pomoc wspólnotowa wypłacona finansującemu jest wykorzystywana w całości na rzecz korzystającego, w drodze jednolitego obniżenia wszystkich rat leasingowych podczas trwania okresu leasingowego.
2.7. Finansujący wykazuje, że pomoc wspólnotowa zostanie w całości przekazana korzystającemu poprzez ustanowienie podziału płatności rat lub poprzez alternatywną metodę dającą równoważne zabezpieczenie.
2.8. Koszty określone w ppkt. 2.5, wykorzystanie jakichkolwiek korzyści fiskalnych wynikających z operacji leasingowej i inne warunki umowy są równoważne do stosowanych w przypadku braku jakiejkolwiek interwencji finansowej Wspólnoty.
3. POMOC DLA KORZYSTAJĄCEGO
3.1. Korzystający jest bezpośrednim odbiorcą współfinansowania wspólnotowego.
3.2. Raty leasingowe płacone na rzecz finansującego przez korzystającego, udokumentowane fakturą z odnotowanym odbiorem należności lub dokumentem rachunkowym o równoważnej wartości dowodowej, stanowią wydatek kwalifikujący się do współfinansowania.
3.3. W przypadku umów leasingu zawierających opcję nabycia, lub przewidujących minimalny okres leasingowy odpowiadający okresowi użytkowania aktywów, których umowa dotyczy, maksymalna kwota kwalifikująca się do współfinansowania przez Wspólnotę nie przekracza wartości rynkowej leasingowanych aktywów. Inne koszty związane z umową leasingu (w szczególności podatek, marża finansującego, odsetki od refinansowania kosztów, koszty ogólne, opłaty ubezpieczeniowe) nie są kwalifikującymi się wydatkami.
3.4. Pomoc wspólnotowa w przypadku umów leasingu określonych w ppkt. 3.3 jest wypłacana na rzecz korzystającego w jednej lub więcej transzach, stosownie do efektywnie płaconych rat leasingowych. W przypadku gdy okres obowiązywania umowy leasingu przekracza końcową datę rozliczenia płatności pomocy wspólnotowej, jedynie wydatki powiązane z ratami leasingowymi przypadającymi do zapłaty i zapłaconymi przez korzystającego do momentu końcowej daty płatności z tytułu pomocy mogą być uważane za kwalifikujące się wydatki.
3.5. W przypadku umów leasingu, które nie przewidują opcji nabycia i których trwanie jest krótsze niż okres użytkowania aktywów, których umowy dotyczą, raty leasingowe kwalifikują się do współfinansowania wspólnotowego proporcjonalnie do okresu kwalifikującej się operacji. Jednakże korzystający musi być w stanie wykazać że leasing był najbardziej efektywną pod względem kosztów metodą pozyskania wyposażenia. W przypadku gdy koszty mogłyby być mniejsze, gdyby zastosowano metodę alternatywną (na przykład, wynajem wyposażenia), dodatkowe koszty zostaną odliczone od kwalifikujących się wydatków.
3.6. Państwa Członkowskie mogą stosować bardziej rygorystyczne przepisy krajowe dla określania kwalifikujących się wydatków na mocy ppkt. 3.1-3.5.
4. SPRZEDAŻ I LEASING ZWROTNY
Raty leasingowe, płacone przez korzystającego w ramach programów sprzedaży i leasingu zwrotnego są kwalifikującymi się wydatkami zgodnie z zasadami wymienionymi w pkt. 3. Koszty zakupu aktywów nie kwalifikują się do współfinansowania wspólnotowego.
Zasada nr 11: Koszty wynikające z zarządzania i uruchomienia funduszy strukturalnych.
1. ZASADA OGÓLNA
Koszty ponoszone przez Państwa Członkowskie w związku z zarządzaniem, wykonywaniem, nadzorem i kontrolą funduszy strukturalnych nie są kosztami kwalifikującymi się do współfinansowania, z wyjątkiem przypadków przedstawionych w pkt. 2 oraz zgodnie z kategoriami podanymi w ppkt. 2.1.
2. KATEGORIE ZARZĄDZANIA, REALIZACJI, MONITOROWANIA I KONTROLI WYDATKÓW KWALIFIKUJĄCYCH SIĘ DO WSPÓŁFINANSOWANIA.
2.1. Następujące kategorie wydatków kwalifikują się do współfinansowania ze środków wspólnotowych zgodnie z warunkami określonymi w pkt. 2.2-2.7:
- wydatki związane z przygotowaniem, selekcją, sprawdzaniem i nadzorowaniem pomocy i operacji (ale z wyłączeniem wydatków na nabycie i instalację komputerowych systemów zarządzania, monitorowania i oceny),
- wydatki związane z posiedzeniami komitetów monitorujących i podkomitetów związanych z wykonywaniem pomocy. Wydatki te mogą również obejmować koszty biegłych i innych uczestników w tych komitetach, włącznie z uczestnikami z państw trzecich, jeśli przewodniczący komitetu uzna ich obecność za niezbędną dla efektywnego wykonywania pomocy,
- wydatki związane z audytem oraz kontrolami operacji na miejscu.
2.2. Wydatki na wynagrodzenia, w tym składki na ubezpieczenia społeczne, kwalifikują się jedynie w następujących przypadkach:
a) urzędnicy służby cywilnej lub inni urzędnicy publiczni oddelegowani na mocy należycie udokumentowanej decyzji przez właściwe organy w celu prowadzenia zadań określonych w ppkt. 2.1;
b) inni pracownicy zatrudnieni w celu wykonania zadań określonych w ppkt. 2.1;
Okres oddelegowania lub zatrudnienia nie może przekraczać ostatecznego terminu kwalifikowania się wydatków, wyznaczonego w decyzji zatwierdzającej pomoc.
2.3. Wkład funduszy strukturalnych w wydatki określone w ppkt. 2.1. jest ograniczony do maksymalnej kwoty, która zostanie wyznaczona w pomocy zatwierdzonej przez Komisję i nie przekracza ograniczeń określonych w ppkt. 2.4 i 2.5.
2.4. Dla każdej pomocy, z wyjątkiem inicjatyw wspólnotowych, specjalnego programu PEACE II i działań innowacyjnych, ograniczenia stanowią sumę następujących kwot:
- 2,5% tej części całkowitego wkładu funduszy strukturalnych, która jest mniejsza lub równa kwocie 100 milionów EUR,
- 2% tej części całkowitego wkładu funduszy strukturalnych, która przekracza kwotę 100 milionów EUR, ale jest mniejsza lub równa kwocie 500 milionów EUR,
- 1% tej części całkowitego wkładu funduszy strukturalnych, która przekracza kwotę 500 milionów EUR, ale jest mniejsza lub równa kwocie 1 000 milionów EUR,
- 0,5% tej części całkowitego wkładu funduszy strukturalnych, która przekracza kwotę 1 000 milionów EUR.
2.5. Dla inicjatyw wspólnotowych, działań innowacyjnych i specjalnego programu PEACE II, ograniczenie wynosi 5% całkowitego wkładu funduszy strukturalnych. W przypadku gdy pomoc angażuje udział więcej niż jednego Państwa Członkowskiego ograniczenie to może wzrosnąć, przy uwzględnieniu wyższych kosztów realizacji i zarządzania programem, i zostanie ustalone decyzją Komisji.
2.6. Do celów obliczenia kwoty ograniczeń określonych w ppkt. 2.4 i 2.5, całkowity wkład funduszy strukturalnych jest stały w każdej pomocy zatwierdzonej przez Komisję.
2.7. Wykonanie ppkt. 2.1-2.6 niniejszej zasady uzgadnia się między Komisją i Państwami Członkowskimi i określa w ramach pomocy. Stawka udziału będzie ustalona zgodnie z art. 29 ust. 7 rozporządzenia ogólnego. Do celów nadzoru, koszty określone w ppkt. 2.1, będą przedmiotem odrębnego działania lub częściowego działania w ramach pomocy technicznej.
3. INNE WYDATKI W RAMACH POMOCY TECHNICZNEJ
Działania, które mogą być współfinansowane w ramach pomocy technicznej, inne niż określone w pkt. 2 (takie jak badania, seminaria, akcje informacyjne, ocena oraz nabycie i instalacja systemu komputerowego do celów zarządzania, monitorowania i oceny) nie są przedmiotem warunków określonych w ppkt. 2.4-2.6. Wydatki na wynagrodzenia dla urzędników służby cywilnej lub innych urzędników publicznych, którzy zajmują się prowadzeniem tego typu działań nie kwalifikują się.
4. WYDATKI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ ZWIĄZANE Z WYKONANIEM OPERACJI
Następujące wydatki kwalifikują się do współfinansowania poza pomocą techniczną, jeśli związane są z wykonaniem operacji pod warunkiem, iż nie wynika to z ustawowej odpowiedzialności organu publicznego lub zadań związanych z codziennym zarządzaniem, monitorowaniem i kontrolą:
a) koszty profesjonalnych usług świadczonych przez służby publiczne w trakcie wykonywania operacji. Koszty te muszą zafakturowane na końcowego beneficjenta (publicznego lub prywatnego), lub poświadczone na podstawie dokumentów o równoważnej wartości dowodowej, umożliwiających identyfikację kosztów rzeczywistych poniesionych przez służby publiczne w odniesieniu do tej operacji;
b) koszty wykonania operacji, w tym wydatki związane ze świadczeniem usług, ponoszone przez organ władzy publicznej, który jest końcowym beneficjentem i który realizuje działanie na własny rachunek, bez pomocy zewnętrznych inżynierów i innych przedsiębiorstw. Rozważane wydatki muszą się odnosić do wydatków rzeczywiście i bezpośrednio ponoszonych na współfinansowanie operacji, oraz muszą być stwierdzone na podstawie dokumentów, które umożliwiają identyfikację rzeczywistych kosztów poniesionych przez służby publiczne w odniesieniu do tej operacji.
Zasada nr 12: Kwalifikowanie się operacji w zależności od lokalizacji
1. ZASADA OGÓLNA
Co do zasady operacje współfinansowane przez fundusze strukturalne są umieszczane w regionie, którego dotyczy pomoc.
2. WYJĄTEK
2.1. W przypadku gdy region, którego pomoc dotyczy będzie korzystał w całości lub w części z operacji umiejscowionych poza tym regionem, operacje te mogą zostać zaakceptowane do współfinansowania przez organ zarządzający pod warunkiem, że zostaną spełnione wszystkie warunki określone w ppkt.2.2-2.4. W innych przypadkach, operacja może być zaakceptowana jako kwalifikująca się do współfinansowania zgodnie z procedurą określoną w pkt. 3. W przypadku operacji finansowanych w ramach instrumentu finansowego orientacji rybołówstwa (IFOR), zawsze musi być stosowana procedura określona w pkt. 3.
2.2. Operacja musi być umiejscowiona na obszarze NUTS III Państwa Członkowskiego, bezpośrednio przylegającego do regionu, którego dotyczy pomoc.
2.3. Maksymalna kwota kwalifikujących się wydatków na operacje jest określana pro rata na podstawie proporcji korzyści z operacji, które są przewidziane dla regionu jako wzrastające oraz oparte na ocenie instytucji niezależnej od organu zarządzającego. Korzyści są oceniane przy uwzględnieniu celów pomocy i jej spodziewanego wpływu. Operacja nie może być zaakceptowana do współfinansowania, jeśli proporcjonalna korzyść jest mniejsza niż 50%.
2.4. Do każdego środka pomocy, wydatki kwalifikowane na operacje zaakceptowane na mocy ppkt. 2.1 nie powinny przekraczać 10% całkowitych wydatków kwalifikowanych. Ponadto wydatki kwalifikowane wszystkich operacji zaakceptowane w ppkt. 2.1 nie powinny przekraczać 5% wszystkich wydatków kwalifikowanych pomocy.
2.5. Działania zaakceptowane przez organ zarządzający określone w ppkt. 2.1, wskazuje się w rocznych i końcowych sprawozdaniach z wykonania pomocy.
3. POZOSTAŁE PRZYPADKI
W przypadku operacji umiejscowionych poza regionem, którego dotyczy pomoc, ale które nie spełniają warunków określonych w pkt. 2 oraz operacji finansowanych w ramach IFOR, akceptacja operacji do współfinansowania jest przedmiotem uprzedniej zgody Komisji udzielanej dla każdego przypadku oddzielnie, po przedłożeniu wniosku przez Państwo Członkowskie, przy uwzględnieniu w szczególności bliskości operacji w stosunku do regionu, poziomu korzyści, które mogą być przewidziane dla regionu, oraz kwoty wydatków w odniesieniu do całkowitych wydatków realizowanych w ramach danego działania i pomocy. W przypadku pomocy dotyczącej najbardziej peryferyjnych regionów, będzie stosowana procedura opisana w niniejszym punkcie.”


1 Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 1.

2 Dz.U. L 198 z 21.7.2001, str. 1.

3 Dz.U. L 193 z 29.7.2000, str. 39.

4 Dz.U. L 74 z 15.3.2002, str. 1.

5 Dz.U. L 138 z 5.6.2003, str. 32.

6 Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1.

7 Dz.U. L 107 z 30.4.1996, str. 4.

8 Dz.U. C 288 z 9.10.1999, str. 2.





©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna