Rozdział zakładanie działalności gospodarczej w turystyce1



Pobieranie 420,42 Kb.
Strona1/3
Data07.01.2018
Rozmiar420,42 Kb.
  1   2   3

ROZDZIAŁ 3. ZAKŁADANIE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ
W TURYSTYCE
1

Jednym z ważniejszych dokumentów regulujących działalność gospodarczą jest we wszystkich branżach, także w turystyce, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 z późniejszymi zmianami2. Ustawa reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie.



3.1.Definicja działalności gospodarczej, przedsiębiorcy, klasyfikacja przedsiębiorstw oraz zasady prowadzenia działalności w świetle Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej

Z Ustawy wynika, że  „Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Przepisów ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów oraz wyrobu wina przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. Nr 120, poz. 690 i Nr 171, poz. 1016).

Przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

Podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.



Mikroprzedsiębiorcy, mali i średni przedsiębiorcy

Państwo stwarza, z poszanowaniem zasad równości i konkurencji, korzystne warunki dla funkcjonowania i rozwoju mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, w szczególności przez:

1) inicjowanie zmian stanu prawnego sprzyjających rozwojowi mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, w tym dotyczących dostępu do środków finansowych pochodzących z kredytów i pożyczek oraz poręczeń kredytowych;

2) wspieranie instytucji umożliwiających finansowanie działalności gospodarczej na dogodnych warunkach w ramach realizowanych programów rządowych;

3) wyrównywanie warunków wykonywania działalności gospodarczej ze względu na obciążenia publicznoprawne;

4) ułatwianie dostępu do informacji, szkoleń oraz doradztwa;

5) wspieranie instytucji i organizacji działających na rzecz przedsiębiorców;

6) promowanie współpracy mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców z innymi przedsiębiorcami polskimi i zagranicznymi.

Za mikroprzedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:

1) zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz

2) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 2 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 2 milionów euro.

Za małego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:

1) zatrudniał średniorocznie mniej niż 50 pracowników oraz

2) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 10 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 10 milionów euro.

Za średniego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:

1) zatrudniał średniorocznie mniej niż 250 pracowników oraz

2) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 50 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 43 milionów euro.

Wyrażone w euro ww wielkości, przelicza się na złote według średniego kursu ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku obrotowego wybranego do określenia statusu przedsiębiorcy. Natomiast średnioroczne zatrudnienie określa się w przeliczeniu na pełne etaty.



Zasady uczciwej konkurencji

Przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą na zasadach uczciwej konkurencji i poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów konsumentów.

Przedsiębiorca jest obowiązany spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności dotyczące ochrony przed zagrożeniem życia, zdrowia ludzkiego i moralności publicznej, a także ochrony środowiska.

Jeżeli przepisy szczególne nakładają obowiązek posiadania odpowiednich uprawnień zawodowych przy wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej, przedsiębiorca jest obowiązany zapewnić, aby czynności w ramach działalności gospodarczej były wykonywane bezpośrednio przez osobę legitymującą się posiadaniem takich uprawnień zawodowych.



Informacje na towarze

Przedsiębiorca wprowadzający towar do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do zamieszczenia na towarze, jego opakowaniu, etykiecie, instrukcji lub do dostarczenia w inny, zwyczajowo przyjęty sposób, pisemnych informacji w języku polskim:

1) określających firmę przedsiębiorcy i jego adres;

2) umożliwiających identyfikację towaru.

Jeżeli przedsiębiorca oferuje towary lub usługi w sprzedaży bezpośredniej lub sprzedaży na odległość za pośrednictwem środków masowego przekazu, sieci teleinformatycznych lub druków bezadresowych, jest on obowiązany do podania w ofercie co najmniej następujących danych:

1) firmy przedsiębiorcy;

2) numeru identyfikacji podatkowej (NIP);

3) siedziby i adresu przedsiębiorcy.



Płatności

Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy:

1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji.



3.2.Formy działalności gospodarczej

Zakładając działalność gospodarczą należy zastanowić się nad jej formą, czy będzie ona prowadzona samodzielnie, czy też wraz z innymi osobami (wspólnikami). Na gruncie prawa polskiego można wyróżnić trzy podstawowe grupy form prowadzenia działalności gospodarczej tzn. osoby fizyczne, osoby cywilne oraz spółki prawa handlowego. Wybór ten jest bardzo ważny, gdyż niesie ze sobą konsekwencje własnościowe, podatkowe oraz konsekwencje związane z odpowiedzialnością za zobowiązania. Przedsiebiorca może więc prowadzić firmę w formie:




    • Pozarolniczej działalności gospodarczej (wykonywanej samodzielnie),

    • Spółki cywilnej prowadzonej również ze współmałżonkiem,

    • Spółki jawnej,

    • Spółki partnerskiej,

    • Spółki komandytowej,

    • Spółki komandytowo – akcyjnej,

    • Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

    • Spółki akcyjnej,

    • Spółki lub spółdzielni europejskiej (SE),

    • Europejskiego zgrupowania interesów gospodarczych (EZIG),

    • Stowarzyszenie, fundacja.

Trudno powiedzieć, która z wyżej wymienionych form jest lepsza. Każda z nich ma swoje wady i zalety. Z pewnościa na wybór formy prowadzenia działalności wpływać będzie koszt jej rozpoczęcia i prowadzenia, ochrona kapitału podmiotu zakładającego działalność (odpowiedzialność majątkiem osobistym lub wyłącznie spółki) oraz metoda księgowości podmiotu. Wybór formy działalności związany może być również z zasięgiem działalności i chęcią przenoszenia siedziby za granicę. U większości podmiotów rozpoczęcie wykonywania działalności na terytorium Rzeczypospolitej i uzyskiwanie przychodów za granicą oznacza nadal rozliczanie przychodów w Polsce. Wyłącznie SE i EZIG pozwalają na przenoszenie siedziby podmiotu za granicę oraz eliminowanie zasady nieograniczonego obowiązku podatkowego. W pozostałym zakresie przedsiębiorcy tworzą spółki za granicą, łącząc się w większe podmioty wiążące je kapitałowo i organizacyjnie (np. trusty, koncerny) lub wykazują przychody z tytułu prowadzenia zagranicznego przedsiębiorstwa (zakładu).

Samozatrudnienie3


W tym miejscu warto także wyjaśnić pojęcie „samozatrudnienie”, które funkcjonuje w języku potocznym pracodawców. Otóż, od 2013 r. nie funkcjonuje już pojęcie samozatrudnienia. Nawet potocznie, częściej mówi się o „prowadzeniu firmy”, „prowadzeniu przedsiębiorstwa” niż o „samozatrudnieniu”. Nie zmienia to jednak faktu, że pojęcie samozatrudnienia oraz prowadzenia indywidualnej działalności gospodarczej są ze sobą zbieżne.

Samozatrudnionym jest przede wszystkim osoba, która podjęła decyzję, by zamiast pracować na etacie i działać na rynku w cudzym imieniu, na cudzy rachunek i cudze ryzyko gospodarcze, podejmować działania we własnym imieniu, na własny rachunek i na własne ryzyko. Podstawowym atrybutem samozatrudnionego jest działanie w ramach własnego rachunku gospodarczego. Powoduje to z jednej strony możliwość zwielokrotnienia zysków, z drugiej – wystąpienie ryzyka upadłości, straty i niewypłacalności.

Działanie jako samozatrudniony nie oznacza wyłącznie występowania we własnym imieniu. Można bowiem pozostawać samozatrudnionym i działać w imieniu cudzym, jako prokurent, pełnomocnik. Taką formę działań przyjmują przede wszystkim zawody prawnicze zaufania publicznego wykonywane samodzielnie, na podstawie zlecenia klienta. Działanie w cudzym imieniu nie wyłącza jednak obowiązku działania na własny rachunek – pełnomocnik podejmujący się takich działań ponosi odpowiedzialność za podejmowane czynności i odpowiada za szkody wyrządzone swojemu mocodawcy.

Samozatrudniony może działać samodzielnie, może jednak również zatrudniać inne osoby – wówczas oprócz zatrudnienia siebie samego – podejmuje również działania z pomocą osób trzecich. Zatrudnienie może przyjąć różne formy – może to być umowa o pracę, może zatrudniać osoby prywatne, nie prowadzące działalności gospodarczej (nie będące „samozatrudnionymi”) na podstawie umowy o dzieło lub zlecenie, może wreszcie korzystać z usług innych samozatrudnionych, czyli podzlecać określone działania na zewnątrz.

Pamiętać jednak musi, że wszystkie formy zatrudnienia osób trzecich nie wyłączą atrybutu działania w obrocie gospodarczym na własne, swoje ryzyko. Oznacza to, że jeżeli samozatrudniony zobowiąże się wykonać określone działanie, to korzystając z pomocy osób trzecich to na nim spoczywa ryzyko błędów, nieterminowości czy też niezgodności działań z umową. Odpowiedzialność rynkowa za prawidłowość działań spoczywa zatem na samozatrudnionym, a nie na osobach trzecich. Zatem z reguły nie będzie mógł tłumaczyć się przed swoim klientem błędami innych osób.

Działanie na zasadzie własnego ryzyka powoduje odpowiedzialność nie tylko wobec klientów, ale również wobec organów państwowych. Oznacza to przede wszystkim, że samozatrudniony sam pamięta o swoich obowiązkach wobec odpowiednich urzędów i sam wypełnia je prawidłowo, ewentualnie odpowiada za popełnione w tym zakresie błędy. W praktyce odpowiedzialność ta najczęściej skupia się na uzyskiwaniu odpowiednich pozwoleń i zezwoleń, wypełnianiu odpowiednich deklaracji i dbałość o terminowość i przekazywania, a także na prawidłowym obliczaniu i wpłacaniu należności na rzecz Skarbu Państwa i jego instytucji (np. na rzecz ZUS, organów skarbowych).

W przypadku pracujących na etacie powyższe ryzyka są ograniczone do minimum. Odpowiedzialność ogranicza się najczęściej do 3 – krotności pobieranego wynagrodzenia, natomiast za prawidłowe pobranie, obliczenie i wpłacenie należności odpowiedzialność w znaczącej części ponosi pracodawca (zatrudniający) a nie zatrudniony.

Często istnieje problem z klasyfikacją niektórych zawodów i uznania ich za wykonywane jako etat lub samozatrudnienie. W takim przypadku zwrócić należy uwagę na kilka podstawowych determinantów prowadzenia działalności:


  • Kto ponosi odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych,

  • Czy czynności są wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego te czynności;

  • Czy wykonujący te czynności ponosi ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością,

  • Czy wykonujący zdecydował się zawrzeć daną umowę „w ramach” samozatrudnienia, czy był zainteresowany wyłącznie pracą „na etacie”.

3.3.Zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej

Przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.  

Zadaniem CEIDG jest:

 1) ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi;

2) udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie;

3) umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego;

4) umożliwienie ustalenia terminu i zakresu zmian wpisów w CEIDG oraz wprowadzającego je organu.

 Wnioski o wpis do CEIDG, informacje i inne dane przekazywane są do CEIDG za pośrednictwem formularzy elektronicznych zamieszczonych na stronie internetowej CEIDG, w Biuletynie Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw gospodarki oraz na elektronicznej platformie usług administracji publicznej.

 Wpisowi do CEIDG podlegają:

1) firma przedsiębiorcy oraz jego numer PESEL, o ile taki posiada;

1a)  data urodzenia przedsiębiorcy;

2) numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy, o ile taki posiada;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4) informacja o obywatelstwie polskim przedsiębiorcy, o ile takie posiada, i innych obywatelstwach przedsiębiorcy;

5) oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu zamieszkania przedsiębiorcy, adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz adresy, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza, w tym adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony; dane te są zgodne z oznaczeniami kodowymi przyjętymi w krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, o ile to w danym przypadku możliwe;

6) adres poczty elektronicznej przedsiębiorcy oraz jego strony internetowej, o ile przedsiębiorca takie posiada i zgłosił te informacje we wniosku o wpis do CEIDG;

7) data rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej;

8) określenie przedmiotów wykonywanej działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD);

9) informacje o istnieniu lub ustaniu małżeńskiej wspólności majątkowej;

10)  numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer identyfikacyjny REGON spółek cywilnych, jeżeli przedsiębiorca zawarł umowy takich spółek;

11)  dane pełnomocnika upoważnionego do prowadzenia spraw przedsiębiorcy, wraz ze wskazaniem zakresu spraw, które obejmuje dane pełnomocnictwo, o ile przedsiębiorca udzielił pełnomocnictwa i zgłosił informację o jego udzieleniu we wniosku o wpis do CEIDG;

12)  informacja o zawieszeniu i wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej;

13)  informacja o ograniczeniu lub utracie zdolności do czynności prawnych oraz ustanowieniu kurateli lub opieki;

14)  informacja o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika, zmianie postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika i zakończeniu tego postępowania;

15)  informacja o wszczęciu postępowania naprawczego;

15a)  informacja o przekształceniu przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę kapitałową;

16)  informacja o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej;

17)  informacja o zakazie wykonywania określonego zawodu, którego wykonywanie przez przedsiębiorcę podlega wpisowi do CEIDG;

18)  informacja o zakazie prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi;

19)  informacja o wykreśleniu wpisu w CEIDG.

Wpis do CEIDG polega na wprowadzeniu do systemu teleinformatycznego danych podlegających wpisowi. Wpis jest dokonany z chwilą zamieszczenia danych w CEIDG, nie później niż następnego dnia roboczego po dniu wpływu do CEIDG wniosku.

Integralną częścią wniosku o wpis do CEIDG jest żądanie:

1) wpisu albo zmiany wpisu do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON);

2) zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacyjnego, o którym mowa w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników;

3) zgłoszenia płatnika składek albo jego zmiany w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych albo zgłoszenia oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia społecznego rolników w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników;

4) przyjęcia oświadczenia o wyborze przez przedsiębiorcę formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych albo wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej.

Do wniosku o wpis do CEIDG przedsiębiorca może dołączyć zgłoszenie rejestracyjne lub aktualizacyjne, o których mowa w przepisach o podatku od towarów i usług.

Osoba fizyczna składa wniosek o wpis do CEIDG za pośrednictwem formularza elektronicznego dostępnego na stronie internetowej CEIDG, w Biuletynie Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw gospodarki oraz za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej. System teleinformatyczny CEIDG przesyła wnioskodawcy na wskazany adres poczty elektronicznej potwierdzenie złożenia wniosku.

Wniosek o wpis do CEIDG może być również złożony na formularzu w wybranym przez przedsiębiorcę urzędzie gminy:

1) osobiście albo

2) wysłany listem poleconym.

Organ gminy potwierdza tożsamość wnioskodawcy składającego wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, i potwierdza wnioskodawcy, za pokwitowaniem, przyjęcie wniosku.

Podsumowując, założenie działalności gospodarczej w chwili obecnej jest bardzo proste i nie wymaga zbyt dużo czasu. Należy skierować się do Urzędu miasta lub gminy, gdzie niezbędnym dokumentem będzie dowód osobisty oraz wniosek CEIDG-1. Wniosek CEIDG można wypełnić poprzez Internet na stronie www.ceidg.gov.pl lub w tradycyjny sposób wypełniając wniosek ręcznie. Chcąc założyć firmę przez Internet, niezbędny jest podpis elektroniczny tzw. profil zaufany. Jednak aby mieć taką możliwość, trzeba najpierw dokonać bezpłatnej rejestracji na stronie www.epuap.gov.pl, wysłać zgłoszenie o zarejestrowaniu naszego podpisu i odebrać podpis elektroniczny osobiście, dopiero wtedy można korzystać w pełni z jego możliwości.

Po złożeniu wniosku Urząd miasta lub gminy, przesyła dane do CEIDG, która dokonuje rejestracji działalności gospodarczej oraz przesyła informację do Urzędu Skarbowego i ZUS o założonej przez nas działalności gospodarczej.


3.4. Zgłoszenie przedsiębiorcy w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oraz obowiązkowe składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne


Warto pamiętać, że CEIDG przesyła tylko informację do ZUS-u, o tym że powstała nowa firma jako płatnik składek, natomiast podatnik samodzielnie musi dokonać w ZUS zgłoszenia przedsiębiorcy jako ubezpieczonego (obowiązkowymi ubezpieczeniami są: rentowe, emerytalne, zdrowotne). Zgłoszenia dokonuje się w terminie 7 dni od założenia firmy, we właściwym według miejsca zamieszkania oddziale ZUS, na druku ZUS ZUA. Druk ten powinien zawierać:

  • Imię i nazwisko przedsiębiorcy,

  • Adres zamieszkania,

  • Datę rozpoczęcia działalności gospodarczej( od kiedy podlegamy ubezpieczeniu ),

  • Kod ubezpieczenia,

  • Obowiązkowe ubezpieczenia,

  • Dobrowolne ubezpieczenia( wg. uznania),

  • Oddział NFZ,

  • Numer PESEL,

  • Numer NIP,

  • Numer dowodu osobistego,

  • Datę wypełnienia formularza.

Druk można złożyć osobiście, listem poleconym lub za pomocą podpisu elektronicznego.

Kod ubezpieczenia


Do każdego rodzaju ubezpieczenia przypisany jest kod ( tzw. tytuł ubezpieczenia), który należy wpisać na formularzu ZUS ZUA.

  • Kod 05 70 00 – osoba prowadząca działalność gospodarczą z preferencyjną 24 miesięczną obniżoną wysokością składek.

  • Kod 05 10 00 – osoba prowadząca działalność gospodarcza bez preferencyjnej składki.

  • Kod 00 01 10 – pracownik podlegający ubezpieczeniom społecznym oraz zdrowotnym.

Specyfika składek pobieranych od osób prowadzących działalność gospodarczą polega na tym, że ich podstawę kształtuje się w jednorodnej kwocie, niezależnej od wartości faktycznych przychodów przedsiębiorcy.

Składki oblicza się jako udział procentowy od zadeklarowanej przez przedsiębiorcy kwoty podstawowej, która nie może być niższa jednak niż 60 % prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek. W okresie pierwszych 24 miesięcy kalendarzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej podstawę tę stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia. Za osobę prowadzącą działalność gospodarczą uważa się:



  1. osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych;

  2. twórcę i artystę;

  3. osobę prowadzącą działalność w zakresie wolnego zawodu:

  4. w rozumieniu przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne,

  5. z której przychody są przychodami z działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

  6. wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej.

W przypadku prowadzenia wielu rodzajów działalności lub też posiadania działalności z wieloma różnorodnymi PKD – istnieje podstawa optymalizacji takich składek i płacenia jej tylko z jednego tytułu. Wszystkie te osoby opłacają składki od wskazanej przez siebie dobrowolnej podstawy ich obliczania.

Osoby te mają również pewną dowolność co do rodzaju opłacanych składek. Dowolność ta dotyczy składki chorobowej. W przypadku pierwszych 24 miesięcy prowadzenia działalności przedsiębiorca może również przyjąć niższą podstawę składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe.



Tabela 1. Rodzaje składek dotyczące ubezpieczeń społecznych

Rodzaj składki

obowiązkowa

Dobrowolna

Obniżona

Emerytalna

Tak

 

24 mce

Rentowa

Tak

 

24 mce

Wypadkowa

Tak

 

24 mce

Chorobowa

 

Tak

24 mce

Źródło: opracowanie własne

Poza składkami ubezpieczeniowymi, przedsiębiorca zobowiązany jest opłacać składkę zdrowotną. Jest ona obowiązkowa i nie podlega obniżeniu w okresie pierwszych 24 miesięcy działalności.




  1   2   3


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna