Rozdział XX



Pobieranie 431,19 Kb.
Strona7/7
Data05.12.2017
Rozmiar431,19 Kb.
1   2   3   4   5   6   7
kard. Tardnini wyraził wobec mnie wolę Kościoła, by ustanowić Studium Generalne Nawarry jako Uniwersytet.

Co do świeckiego charakteru nowego uniwersytetu, bp Javier Echevarría wspomina: «Z drugiej strony świecki charakter ducha tej instytucji został zabezpieczony poprzez istnienie wydziałów świeckich oraz wysoki poziom wymagań akademickich i prowadzonych tam badań naukowych » (Sum. 2202).



169 Por. List do kard. Giuseppe Pizzardo, w: EF-600403-2. Petycję wspierały trzy ważne listy, skierowane do Stolicy Świętej. Enrique Delgado Gómez, arcybiskup Pampeluny, wysłał 25 IV 1960 list do kardynała Giuseppe Pizzardo. Wśród innych przyczyn, dla których doradza szybkie erygowanie Studium Generalnego jako uniwersytetu wspomina: «osiągniętą dojrzałość»; «korzystne okoliczności dla samego erygowania: [...] z trudem można by sobie było wyobrazić w Hiszpanii korzystniejsze warunki, aby poprowadzić rozmowy z władzami świeckimi»; «gwarancje prestiżu naukowego profesorów, czystości doktrynalnej nauczanej wiedzy oraz kontytnuację w dłuższym czasie całego przedsięwzięcia» (ibidem; kopia w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Universidad de Navarra, I/3, 13).

Por. także listy Miguela Javiera Urmenety Ajarnaute, burmistrza Pampeluny, do nuncjusza, kard. Ildebrando Antoniuttiego, z 25 IV 1960 (ibidem, I/3, 15) oraz Miguela Gortari Errei, wiceprzewodniczącego Deptuacji Foralnej, z 9 V 1960 (ibidem, I/3, 14).



170 Dekret Świętej Kongregacji Seminariów i Uniwersytetów został wydany przez jej prefekta, kardynała, Pizzardo 6 sierpnia, w święto Przemienienia Pańskiego (A.A.S., LII (1960), s. 988-990). Oryginał dekretu Kongregacji, mainujący Wielkim Kanclerzem Uniwersytetu Nawarry prałata Josemaríę Escrivę de Balaguera, wydany także przez prefekta, kardynała Pizzardo, znajduje się w archiwum w: RHF, D-15102.

171 Kościół był dotychczas prowadzony przez wspólnotę księży redemptorystów, którzy poinformowali nuncjusza, kard. Ildebrando Antoniuttiego, że nie są w stanie nadal zajmować się bazyliką. Nuncjusz nalegał na założyciela dopóty, dopóki kapłani z Dzieła nie zajęli się kościołem. Por. César Ortiz Echagüe Rubio, Sum. 6852; list do Ildebrando Antoniuttiego, w: EF-591031-1.

172 Oryginał nominacji w: RHF, D-11781. Wniosek został wniesiony przez przewodniczącego Institución Fernando el Católico, 5 kwietnia 1960. Por. także: list do Antonia Zubiri Vidala, w: EF-600531-1 .

173 Wniosek Fakultetu Filozofii i Nauk Humanistycznych został pozytywnie przyjęty przez rektorat, a nominacja, autoryzowana przez Dyrektora Generalnego ds Nauczania Uniwersyteckiego, 21 kwietnia 1960. Zarządzenie Ministra Edukacji Narodowej w: Boletín Oficial del Estado, nº 128 (28 V 1960). Oryginał tytułu doktora honoris causa Wydziału Filozofii i Nauk Humanistycznych, w: RHF, D-05206. Por. także list do Juana Cabrery Felipe, z Londynu, w: EF-600717-1.

174 Tytuł został przyznany przez radę miejską na sesji w dniu 5 października 1960 roku «jako dowód serdecznego podziwu i wdzięczności» z powodu założenia Studium Generalnego w Nawarze. Oryginał w: RHF, D-11716. Por. list do Miguela Gortari Errey, z Madrytu, w: EF-601019-2.

175 List z Madrytu, w: EF-606019-1.

176 Por. Universidad, 3-4 (1960), Secretaría de Publicaciones, Universidad de Zaragoza.

177 Alejandro Cantero Fariña, RHF, T-06308, s. 56; Por. także list do mons. Casimiro Morcillo Gonzáleza, z Paryża, w: EF-601030-3 oraz Florencio Sáncheza Bella, RHF, T-08250, s. 2.

178 Por. María del Carmen Sánchez Merino, RHF, T-05132, s. 115 oraz Blanca Fontán Suanzes, Sum. 6949.

* (łac.) Pani, niech się stanie – przyp. tłum.

179 Por. Javier Echevarría, Sum. 1898.

* Szefem Państwa był gen. Francisco Franco – przyp. tłum.

180 Jeden z biskupów, którzy uczestniczyli w ceremonii, opowiadał następującą anagdotę: «pamiętam — zdaje mi się, że jeszcze teraz to widzę — osobisty i wiele mówiący gest don Josemaríi. Podszedłem do niego, gdy podążał na czele wspaniałego orszaku profesorów uniwersyteckich, pragnąc okazać mu moje zadowolenie i radość. Złapał się za głowę i powiedział mi półgłosem: Księże biskupie! Jaki wstyd! Jaki to dla mnie wstyd!» (Santos Moro Briz, w: Testimonios..., s. 253-254).

181 Mowa z 25 X 1960. Pampeluna, w: Nuestro Tiempo, nr 78, 1960. Na temat idei założyciela Opus Dei w dziedzinie nauk ścisłych i nauczania: Francisco Ponz Piedrafita: La educación y el quehacer educativo en las enseñanzas de Monseñor Josemaría Escrivá de Balaguer, w: En memoria de….

182 Wiele lat później, pogłębiając te myśl, powiedział: Trzeba, aby Uniwersytet formował studentów w mentalności służby: służby społeczeństwu poprzez promocję dobra wspólnego w swojej pracy zawodowej i działalności obywatelskiej (Rozmowy z prałatem Escrivá, 74). Przy innej okazji wyjaśniał: Ten nasz świat zbawią nie ci, którzy starają się zmącicć życie duchowe, redukując wszystko do kwestii ekonomicznych lub do dobrobytu materialnego, lecz ci, którzy mają wiarę w Boga i wieczne przeznaczenie człowieka (Przemówienie z 9 V 1974, Pampeluna, w: Josemaría Escrivá de Balaguer y la Universidad, Universidad de Navarra, 1993, s. 108).

183 Estudio General de Navarra. Memoria y Presupuesto anual 1959/60, s. 5-6, Archivo Universidad de Navarra. Por. przemówienie z 7 X 1972, Pampeluna; ibidem oraz przemówienie z 7 X 1972, Pampeluna, w: Josemaría Escrivá de Balaguer..., s. 98. Por. także To Chrystus przechodzi, 10.

184 Przemówienie z 9 V 1974, Pampeluna, w: Josemaría Escrivá de Balaguer…, s. 106. Wszelkie prace, przedsięwzięcia i działania, zdaniem założyciela Opus Dei, powinny stać się solą, doktryną i drożdżami apostolskimi; wszystko poza tym jest neutralne i mdłe. W 1963 roku pisał do konsyliariusza w Hiszpanii:

Właśnie wręczyli mi pierwszy numer czasopisma wydawanego przez moje córki: wziąłem go do rąk pełen nadziei, z wielu względów, i spodobał mi się jego wygląd, zdjęcia, czy szata graficzna, jak to się mówi, ale natychmiast do ciebie piszę, żebyś im powiedział ode mnie, że zrobiło ono na mnie wrażenie czegoś bardzo efektownego, ale bez soli. To czasopismo mogłyby wydawać jakieś poganki. Czy nie mogą tam umieścić, z całym kobiecym wdziękiem paru rzeczy wiadomości, komentarzy: doktryny!które czyta się z przyjemnością i które zapadają w duszę? (List do Florencia Sáncheza Belli, w: EF-630927-1). Chodziło o czasopismo, w którym pracowało kilka kobiet z Dzieła.



185 List z 31 V 1954, nr 34. «Ojciec — wspomina Ismael Sánchez Bella. — zawsze, jeśli mówił o pracy, jaką prowadziliśmy na Uniwersytecie Nawarry, nalegał na jej apostolski charakter: Uniwersytet katolicki? mawiał - Apostolski!» (Ismael Sánchez Bella, RHF, T-06305, s. 19). W żadnym wypadku założyciel Opus Dei nie życzył sobie nauczania neutralnego (Por. Ignacio Celaya Urrutia, Sum. 5905).

186 Por. Eduardo Ortiz de Landázuri y Fernández de Heredia, RHF, T-00171, s. 1-2. Por. także, Javier Echevarría, Sum. 2203; Álvaro del Portillo, Sum. 708.

187 List bpa Enrique Delgado Gómeza, 25 IV 1960. Por. AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Universidad de Navarra, I/3, 13.

188 Na podstawie noty nadesłanej przez nuncjaturę (19 XI 1960) Ministerstwo Edukacji Narodowej utworzyło komisję dla uznania tytułów uniwersyteckich. Ze strony rządu nie było żadnych ułatwień. W maju 1961 roku przygotowano projekt umowy, który został przedstawiony do zaopiniowania rektorom uniwersytetów hiszpańskich i Radzie Państwa [Consejo de Estado – był to organ konsultacyjny w sprawach administracyjnych –przyp. tłum.]. Po zakończeniu negocjacji 5 kwietnia 1962 roku umowa została opublikowana w Boletín Oficial de las Cortes Españolas (13 IV 1962), aby prokuratorzy (członkowie parlamentu) sformułowali stosowne opinie. Komisja Spraw Zagranicznych Kortezów wydała pozytywną opinię, a Szef Państwa podpisał ratyfikację umowy (10 V 1962). Wymiana not ratyfikacyjnych miała miejsce w Watykanie (19 V 1962). Tekst umowy został opublikowany w Boletín Oficial del Estado (20 VII 1962). 8 września 1962 roku Minister Edukacji Narodowej wydał dekret wprowadzający w życie umowę o honorowaniu tytułów. Por. Amadeo de Fuenmayor Champín, El Convenio entre la Santa Sede y España sobre Universidades de estudios civiles, Pamplona 1966, s. 70-73.

189 Tytułem przykładu można zacytować opinię przygotowaną przez komisję Ministerstwa Edukacji Narodowej, która zajęła się projektem umowy z kwietnia 1962 roku. Mówi się w niej, że komisja sprzeciwia się “systemowi zupełnej wolności uniwersyteckiej, równej dla wszystkich. Wprowadzenie jej do naszego prawodawstwa oznaczałoby radykalną zmianę zasad hiszpańskiego prawa dotyczącego szkół wyższych, której ostateczne konsekwencje są niemożliwe do przewidzenia” (Propuesta de la Comisión Ministerial (Ministerio de Educación Nacional) sobre el reconocimiento de los estudios realizados en la Universidad de Navarra, 21 V 1961, Archivo Histórico, Universidad de Navarra).

190 Por. listy do mons. José Maríi Bueno Monreala, w: EF-601123-1 oraz EF 610317-1; a także do mons. Marcelino Olaechei Loizagi, w: EF-611013-1.

191 List, w: EF-620407-1.

* José Solís (1913-1990), od 1957 do 1969 Sekretarz Generalnego Ruchu Narodowego, oraz Fernando María Castiella (1907-1976) – minister spraw zagranicznych od 1957 do 1969 – przyp. tłum.

192 List, w: EF-640614-1. Założyciel Opus Dei pisał w liście do papieża Pawła VI, że w umowie znalazły się klauzule i warunki o wiele surowsze niż te, które dotyczyły uniwersytetów świeckich. Wśród nich znalazł się warunek, że 75 % kadry Uniwersytetu Nawarry musi mieć stopień profesorski (catedrático) uzyskany na uniwersytecie państwowym (Por. ibidem; a także: Álvaro del Portillo, PR, s. 781; César Ortiz Echagüe Rubio, Sum. 6844).

193 Por. Memorias Uniwersytetu Nawarry. W roku akademickim 1964-1965 Uniwersytet miał 3.374 studentów, a w roku akademickim 1992-1993 - 12.420.

194 Enrique Delgado Gómez, w: Testimonios..., s. 132.

Biskupowi Abilio del Campo y de la Bárcena, biskupowi Calahorry, który sugerował, by diecezje wnosiły wsparcie materialne na potrzeby utrzymania uniwersytetu, jeśli miały studentów na wydziałach teologii i prawa kanonicznego, założyciel odpowiadał: chciałbym dać wyraz mojej wielkiej wdzięczności za ten wyraz dobrej woli, ale kryterium założycielskim Rady jest to, że nie pobiera nigdy pomocy ze strony diecezji. Jedyną rzeczą, której Uniwersytet i ja sam oczekujemy ze strony Wielebnych Księży Biskupów jest, by się modlili i prosili innych o modlitwę za owoce kulturalne i apostolskie ośrodków studiów kościelnych Uniwersytetu Nawarry (List z Madrytu, w: EF-721020-1).



195 List mons. Gastone Mojaisky Perrelliego, 6 X 1957. Oryginał w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Kenia, I/1, 1.

* (łac.) na miejscu – przyp. tłum.

** (łac.) w Panu – przyp. tłum.

196 Ibidem.

* (łac.) oddanego w Panu – przyp.tłum.

197 List do mons. Gastone’a Mojaisky Perrelliego, w: EF-571104-1.

198 Por. list do jego synów z Meksyku, w: EF-581017-1.

199 Por. list do bpa Johna Josepha McCarthy’ego, w: EF-591022-1. Ks. McCarthy został wyświęcony na biskupa w 1946 roku, a w 1953 wyniesiony na stolicę arcybiskupią w Nairobi.

200 Pedro Casciaro Ramírez, Sum. 6345. Na temat symbolicznych odpłatności, por. rozdział XXI, 6: Charyzmat założycielski.

201 Javier Echevarría, Sum. 2224. Por. także Rozmowy z prałatem Escrivá, 71. W tych latach liczba ludności ulegała dużym wahaniom. W chwili uzyskania niepodległości składało się na nią około 50.000 Europejczyków, około 200.000 Azjatów oraz ponad 9 milionów Afrykanów.

Ojciec marzył o pierwszych kenijskich kobietach i mężczyznach z Opus Dei, którzy staną się narzędziem skutecznego rozwoju naszej pracy apostolskiej w Afryce (List do Pedra Casciaro Ramíreza, w: EF-620203-1). Jak tylko jego córki stanęły na ziemi kenijskiej, założyciel Dzieła pytał je: Kiedy przyjdzie ta pierwsza? (List do jego córek z Kenii, w: EF-620430-1).



202 Por. Teresa Acerbis, Sum. 4986; Carmen Ramos García, Sum. 7370; Blanca Fontán Suanzes, PM, k. 1082v. Także Kianda rządziła się tym samym chrześcijańskim duchem, co Strathmore.

203 Pedro Casciaro Ramírez, Sum. 6345.

«Wkrótce potem — opowiada bp Javier Echevarría — rozpoczęła się praca w Nigerii, na tych samych zasadach i w tym samym celu: przybyć, by służyć wszystkim bez żadnej dyskryminacji. W nieco innym kontekście objawiały się oznaki szacunku i wdzięczności z powodu pracy członków Opus Dei. Wybuchła rebelia w Biafrze. Choć Sługa Boży przyjmował to, co Bóg ześle, jeśli chodzi o życie jego dzieci, martwił się, co się może z nimi stać, modlił się więc dużo i nakazywał modlitwę w ich intencji. Wreszcie dostał list od swych dzieci, gdy z kraju zostali już wydaleni członkowie wszystkich innych instytucji katolickich. Donosili, że władze rządowe potraktowały ich z wielkim szacunkiem i uczuciem, uznając ich za obywateli państwa, ponieważ mogli stwierdzić, że nie praktykowano żadnej dyskryminacji rasowej, religijnej czy plemiennej. Twierdzili, że nadal pracują, każdy na swoim stanowisku, i że nie doznali najmniejszej szkody» (Sum. 2225).



204 List z 12 XII 1952, nr 30.

205 List z 19 III 1954, nr 35.

206 Przyjaciele Boga, nr 273.

207 List, w: EF-561108-1.

*



208 Pod koniec 1956 roku, zanim zostały utworzone terytoria misyjne, do założyciela Opus Dei dotarła wiadomość z Limy, że hiszpańska diecezja Majorka ma obowiązek wysłać do Peru księży diecezjalnych, aby zajęli się misjami. Natychmiast don Josemaría napisał do mons. Antonia Samoré: Jesteśmy zawsze gotowi udać się do Yauyos i w jakiekolwiek inne miejsce, gdzie skieruje nas Stolica Święta, ale odważę się zasugerować, z całym szacunkiem, czy nie byłoby lepiej wysłać nas na teren, co do którego nikt nie będzie podejrzewał, że odebraliśmy pracę apostolską kapłanom diecezjalnym z Hiszpanii (List, w: EF-561229-1).

W tym samym czasie pisał do mons. Francesco Lardone, nuncjusza w Peru od 1953 roku: Bolałoby mnie, gdyby w Hiszpanii pomyślano, że staramy się wyprzeć diecezję majorkańską (List, w: EF-561231-1). Pewne jest to, że brakowało księży, a terenu było aż nadto. Por. list do mons. Francesco Lardone, w: EF-570125-1. Ostatnia wizytacja duszpasterska na tym terenie miała miejsce w czasach św. Toribio de Mogrovejo, arcybiskupa Limy zmarłego w 1606 roku.



Przypadek prałatury Yauyos jest rzeczywiście wyjątkowy (por. list do José de Orbegozo y Telleríi, w: EF-570514-3). Podczas rozmowy, w której mons. Samoré prosił założyciela Opus Dei, by zgodził się zająć duszpasterstwem na terytorium misyjnym w Peru, don Josemaría oznajmił mu, że to przedsięwzięcie nie było w zasadzie jednym z celów właściwych Opus Dei, które nie zajmuje się strukturami ani inicjatywami kościelnymi. Wyjaśnił, że praca apostolska w Yauyos będzie miała charakter wyjątkowy, ponieważ księża z Dzieła są księżmi diecezjalnymi w diecezjach, w których przebywają. Założyciel przyjął jednak natychmiast propozycję, gdy tylko mons. Samoré wspomniał, że było to wyraźne życzenie papieża (por. Javier Echevarría, Sum. 2384). Dzieła apostolskie, rozpoczęte przez członków Opus Dei w Yauyos i Cañete, takie jak Instytut Wiejski Valle Grande dla rolników, czy też ośrodek formacji zawodowej Condoray dla kobiet wiejskich, mają charakter świecki.

209 List z 16 VII 1933, nr 15.

210 List do jego córek, w: EF-561200-2.

211 Por. listy do członków Komisji Regionalnej w Hiszpanii, w: EF-561122-1; do Manuela Botasa Cuervo, w: EF-561031-1; do mons. Hugo Bressane de Araújo, w: EF-561120-1, itd.

212 Por. A.A.S., XLIX (1957), s. 307 i 881. Po ustanowieniu prałatury Ojciec Święty mianował jej Prałatem ks. Ignacio Maríę de Orbegozo y Goicoecheę, który objął to stanowisko 2 X 1957 r.

213 Jedną z przyczyn, dla których dołączono do prałatury terytorium peruwiańskiej prowincji Cañete, była chęć utrzymania pod względem materialnym terytoriów bardzo biednych, pozbawionych księży i jakichkolwiek źródeł dochodu. Włączenie Cañete oznaczało poważne wsparcie. Dekret, na mocy którego Stolica Święta zmieniała granice jednostek kościelnych pochodzi z 24 marca 1962 r. Por. A.A.S., LIV (1962), s. 735.

214 Ignacio María de Orbegozo y Goicoechea, Sum. 7277. W chwili ustanowienia prałatury, zgdonie z praktyką postępowania w Kościele, prałat nie był biskupem (Por. list do José de Orbegozo y Telleríi, w: EF-570514-3). 25 stycznia 1964 roku prałat Orbegozo został wyświęcony na biskupa tytularnego kościoła Ariasso, a od 26 kwietnia 1968 roku był biskupem Chiclayo. Por. listy do José de Orbegozo y Telleríi, w: EF-631203-2 oraz do Ignacio Maríi de Orbegozo y Goicoechei, w: EF-640205-1.

215 List, w: EF-580130-1.

216 Alfonso Fernández Galiana, RHF, T-00161, s. 2.

217 List do prał. Ignacio Maríi de Orbegozo y Goicoechei oraz synów w Yauyos, w: EF-590317-1.

218 List, w: EF-591014-1.

* (łac.) zespoleni w jedno [por. J 17,23] – przyp. tłum..

219 List, w: EF-600216 2.

220 Ignacio María de Orbegozo y Goicoechea, Sum. 7277.





1   2   3   4   5   6   7


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna