Rozdział XX



Pobieranie 431,19 Kb.
Strona6/7
Data05.12.2017
Rozmiar431,19 Kb.
1   2   3   4   5   6   7
zastosujcie środki ludzkie i nadprzyrodzone, i spokojnie czekajcie. Ja też przez to przechodziłem (List do Juana Bautisty Torelló Barenysa, w: EF-661020-1).

48 List z 16 VI 1960, nr 25.

49 List do Héctora Raynala Garcíi, w: EF-650323 4.

50 List do Richarda Riemana, w: EF-500901-10; Por. także Javier Echevarría, Sum. 2227.

51 List z 16 VI 1960, nr 24.

52 List, w: EF-640314-1.

53 List z 16 VI 1960, nr 19.

54 List do Odóna Molesa Villaseñora, w: EF-570502 3. Do swoich synów w Chile, wśród których znajdowała się grupa Hiszpanów, pisał: Powinniście starać się być bardzo dobrymi Hiszpanami, ale nie prowadzić pracy hispanizującej, co jest już sprawą polityczną: jesteście tam, aby być apostołami i zakorzenić tam Dzieło (List, w: EF-520814-3).

55 I ja także chciałbym pojechać tam — pisał do Dicka Riemana — skąd spodziewam się tak wielkiej chwały dla Boga, ale jeśli nie będzie rozsądnego powodu kiedyś będzie na pewno nie mogę przedsięwziąć tej podróży, ponieważ sprzeciwia się temu duch ubóstwa (List, w: EF-610703-1).

56 List do Juana Bautisty Torelló Barenysa, w: EF-640505-1.

* (wł.) w Rzymie i z Rzymu – przyp. tłum.

**

57 Mons. Álvaro del Portillo tłumaczy, co założyciel Opus Dei rozumiał przez to słowo: «Wielokrotnie słyszałem, jak mówił o prehistorii pracy w jakimś państwie. Prehistoria polegała na tym, że na długo wcześniej, zanim otwarto pierwszy ośrodek Dzieła w jakimś kraju, nasz Ojciec, z wielkim wyprzedzeniem — byłem tego świadkiem — przeorywał tamtejszy grunt za pomocą modlitw i umartwień; potem objeżdżał miasta, modlił się w kościołach, spotykał z hierarchami, odwiedzał mnóstwo tabernakulów i sanktuariów maryjnych, aby po upływie jakiegoś czasu jego córki i synowie mogli znaleźć przygotowany teren w tym nowym kraju. Orał i siał, ponieważ, jak zwykł mawiać, rozrzucał po szosach i drogach tego kraju ziarno swych zdrowasiek, westchnień ludzkiej miłości, które przemieniały się w modlitwę, swoich aktów strzelistych, swych radosnych i ufnych umartwień» (Álvaro del Portillo: Instrumento de Dios, s. 36; w: En memoria de Mons. Josemaría Escrivá de Balaguer, Pamplona 1976). Por. także: Álvaro del Portillo, Sum. 632.

58 Por. Álvaro del Portillo, Sum. 638.

59 List, w: EF-491125 3; Por. Także: list do jego synów w Portugalii z Mediolanu, w: EF-491125 4.

* Kard. Michael von Faulhaber (1869-1952) – od 1917 arcybiskup Monachium, od 1921 kardynał. Udzielił w 1951 roku święceń kapłańskich Josephowi Ratzingerowi, obecnemu papieżowi Benedyktowi XVI – przyp. tłum.

60 Por. List do kard. Michaela von Faulhabera, w: EF-500413-1.

61 Por. List do Alfonso Para Balcellsa, w: EF-520904-1; Por. Rolf Thomas, Sum. 7689.

Alfonso Par, który był konsyliariuszem w Niemczech, opowiada anegdotę, która doskonale ilustruje, w jakiej żyli biedzie – porównywalnej z tą w Villa Tevere:

«Z Niemiec chcieliśmy pomóc dźwigać materialny ciężar prac. Za każdym razem, gdy jechałem do Rzymu z Niemiec, Fernando Inciarte dawał mi kilka marek.

Po przyjeździe oddawałem to Don Álvaro z pewnym wstydem, bo chodziło tu o sumy śmieszne: 50 lub 100 DM.

Ojciec zawsze nam za to dziękował. Pewnego razu wspomniał o naszym malutkim wsparciu wobec pozostałych członków Kolegium Rzymskiego. Ja byłem bardzo zawstydzony, przecież chcielibyśmy naprawdę pomóc, ale w tym czasiedopiero rozpoczynaliśmy pracę w Niemczech i mogliśmy bardzo mało pomóc » (Alfonso Par Balcells, RHF, T-04264, s. 72).


62 List do jego synów w Niemczech, w: EF-540601-14; Por. także list do Alfonsa Para Balcellsa, w: EF-540817-9.

63 Z St. Gallen pisał: Ileż pracy czeka nas w Szwajcarii! Rosiewamy Zdrowaśki po wszystkich tutejszych drogach, pewni że już wkrótce moi synowie rozpoczną pracę w kraju położonym tak strategicznie, z każdego punktu widzenia. Także z apostolskiego (List do jego synów z Rady Generalnej, w: EF-550430-1).

64 Por. Alfonso Par Balcells, RHF, T-04264.

65 AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Niemcy, II/1.

66 Por. List do Alfonsa Para Balcellsa, w: EF-550105-3.

67 List do Alfonsa Para Balcellsa, w: EF-550415-11.

68 Traktat ten podpisany został w maju, ale wszedł w życie dopiero pod koniec lipca.

* Abp Giovanni Dellepiane (1881-1961) – arcybiskup tytularny Stauropolis, nuncjusz apostolski w Wiedniu od 1949 roku do śmierci – przyp. tłum.

69 AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Niemcy II/1; Alfonso Par Balcells, RHF, T-04264. Dziennik ośrodka odnotował ten historyczny moment: «Teraz jesteśmy niewielkim ziarnem, niewielkim nasionkiem. Ale już rozwinął się pąk, już jesteśmy historią» (Dziennik Althaus, Bonn, 30 XI 1955: AGP Sec. N, 3 leg. 0001-27).

* (łac.) Święta Maryjo, Gwiazdo Wschodu, pomagaj Twoim synom – przyp. tłum.

70 List do jego synów z Rady Generalnej, z Wiednia, w: EF-551204-2.

71 List do jego synów z Rady Generalnej, z Wiednia, w: EF-551209-1; Por. Joaquín Alonso Pacheco, Sum. 4678.

«Z tego, co mi niejednokrotnie opowiadał — wspomina kardynał Franz König, ówczesny arcybiskup Wiednia — pomodlił się przed wizerunkiem Najświętszej Maryi Panny Pötsch i tam przyszło mu na myśl coś w rodzaju natchnienia. I zupełnie zawołał: “Maria, Stella Orientis, ora pro nobis [(łac.) Maryjo, Gwaizdo Wschodu, módl się za nami – przyp. tłum.”» (Franz König, Sum. 5254).



72 Por. AGP, P01 XII-1955, s. 17.

73 List do Alfonsa Para Balcellsa, w: EF-561020 5.

74 Por. Carmen Mouriz García, RHF, T-05437, s. 50.

75 List z St. Gallen, w: EF-580924-1.

76 List z St. Gallen, w: EF-580924 3.

* Willesden – przedmieście Londynu, sanktuarium maryjne. Kult i pielgrzymki do Najświętszej Maryi Panny z Willesden (Our Lady of Willesden) trwały od XV w. Zamarły w okresie reformacji, od 1903 roku zostały wskrzeszone dzięki drewnianej rzeźbie z wizerunkiem maryjnym podarowanej przez kard. Vaughana – przyp. tłum.

** Cudowny Medalik – jest to medalik stworzony na podstawie wizji maryjnych św. Katarzyny Labouré (1806-1876), siostry ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia Św. Wincentego à Paulo. Sanktuarium znajduje się w Paryżu przy rue du Bac 140. Medalik ma na awersie postać Maryi z świetlistymi promieniami wychodzącymi z dłoni, symbolizującymi łaski, wokół znajduje się napis „O Maryjo, bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy!”. Na rewersie znajduje się litera M, z niewielkim krzyżem powyżej, zaś poniżej Najświętsze Serca Jezusa i Maryi. Dookoła widnieje dwanaście gwiazd – przyp. tłum.

*** W Bari znajdują się relikwie św. Mikołaja Biskupa, wykradzione w 1807 roku przez włoskich kupców z Miry w Azji Mniejszej, stąd św. Mikołaj z Bari – przyp. tłum.

**** Miejscowość we Francji związana ze św. Janem Baptystą Marią Vianneyem (1786-1859), Proboszczem z Ars – przyp. tłum.

77 Por. Álvaro del Portillo, Sum. 837. Do Ars udawał się z pielgrzymką w latach 1953, 1956, 1958, 1959 i 1960.

78 Álvaro del Portillo, Sum. 630; Javier Echevarría, Sum. 2220; AGP, P06, IV, s. 25.

79 Por. AGP, P01 1979, s. 943.

* (łac.) abyście szli [... i owoc przynosili (J 15,16)] – przyp. tłum..

80 AGP, P01 1970, s. 20.

* (łac.) Bogu Ojcu Stworzycielowi, Bogu Synowi Odkupicielowi, Bogu Duchowi Uświęcicielowi – przyp. tłum..

81 Wiedeń to jedyna stolica — komentował — gdzie widziałem pomnik ku czci Trójcy Najświętszej (AGP, P01-1981, s. 823).

82 AGP, P04 1974, II, s. 525.

83 List do Juana Antonio Galarragi Ituarte, w: EF-500220-2.

84 List do jego synów w Anglii, w: EF-500124-3.

85 Por. list do jego córek w Anglii, w: EF-520706-1. Por. także Juan Antonio Galarraga Ituarte, RHF, T-04382, s. 3.

86 List do Juana Antonio Galarragi Ituarte, w: EF-540405-6.

* (łac.) Święta Maryjo, Stolico Mądrości, synów Twoich wspieraj– przyp. tłum.

87 Por. Diario de Netherhall House, Londyn, 4-5 VIII 1958, w: AGP Sec. N, 3 leg. 0285-29. W dniu swego przybycia do Londynu powiedział do tych, którzy mu towarzyszyli, że należałoby rozpocząć pracę na Uniwersytecie Oksfordzkim: Por. Juan Antonio Galarraga Ituarte, RHF, T-04382, s. 7.

** (ang.) założone w 1748, … w 1760, ...1825... – przyp. tłum.

* (wł.) to bardzo piękna rzecz – przyp. tłum.

88 List, z Londynu, w: EF-580800-3.

89 Por. Álvaro del Portillo, PR, s. 1506; Javier Echevarría, Sum. 2782.

90 Medytacja z 2 XI 1958, cytowana przez Álvaro del Portillo w: Sum. 1642.

91 Por. Juan Antonio Galarraga Ituarte, RHF, T-04382, s. 9.

* (łac.) Zawsze jak osiołek, w Londynie 15 IX 1958 – przyp. tłum.

** (łac.) Święta Maryjo, Królowo Anglii, synów Twoich wspieraj – przyp. tłum.

92 List z Londynu, w: EF-580813-1.

93 Trzeba jednak zaznaczyć, że były wyjątki. Jeden z nich miał miejsce w londyńskim City w dwa albo trzy dni po przyjeździe. Don Josemaría szedł ulicą w garniturze i w koloratce, nikt nie zwracał na niego uwagi, aż pewien osobnik w dziwnym turbanie i jaskrawo kolorowym ubraniu zaczął przyglądać się mu ze zdziwieniem. Ależ się gapi! Przecież ubrany jest dziwniej niż my – zwrócił się do towarzyszących mu osób (Por. Juan Antonio Galarraga Ituarte, RHF, T-04382, s. 11).

* (wł.) Wielkie gratulacje! Mariano – przyp. tłum.

** (łac.) sama prowadzi – przyp. tłum.

94 AGP, P01 1982, s. 757.

95 Por. AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Irlandia, II/2 oraz Álvaro del Portillo, Sum. 850.

96 List do Teodora Ruiza Jusué, z Londynu, w: EF-580904-3.

97 Por. List do mons. Benjamína de Arriba y Castro, z Londynu, w: EF-590809-1.

98 List do jego synów z Rady Generalnej, z Londynu, w: EF-590814-1.

99 List do jego synów w Hiszpanii, z Londyn, w: EF-590825-2.

100 Do don Leopolda, w którego diecezji mieli uzyskać święcenia klerycy z Opus Dei, nalezało udzielenie dyspensy od interstitiów, to jest od kanonicznego okresu, który musiał upłynąć pomiędzy uzyskaniem święceń subdiakonatu, diakonatu i prezbiteriatu. W tym czasie święcenia wyższe miało przyjąć dwudziestu pięciu kleryków.

101 Don Leopoldo polecił don Josemaríi, aby poinformował mons. Garcíę Lahiguerę, że interstitia uległy dyspensie. Don Josemaría uczynił to na piśmie już następnego dnia. Por. List do mons. José Maríi Garcíi Lahiguery, z Santiago de Compostela, w: EF-610725-1.

102 Kiedy następca założyciela odwiedził ponownie Wyspy w 1980 roku, na swych spotkaniach z członkami i współpracownikami Opus Dei wskazywał im cel, który jeszcze przed nimi stał. Jeszcze wciąż rozbijali skorupkę jajka, niczym wykluwające się kurczaki, poniewqaż jeszcze nie osiągnęli celów osobiście wskazanych przez założyciela.

Na jednym z tych masowych spotkań, jakie don Álvaro odbył w auli University College School — idąc w ślady swego poprzednika — zachęcał prawie tysiąc osób, aby kontynuowały to, co uruchomił przed dwudziestu laty prałat Escrivá de Balaguer. Tak wielka była ilość pracy, którą don Josemaría rozpoczął za życia.



103 AGP, P06, II, s. 225.

104 Alfonso Par Balcells, RHF, T-04264.

105 List do Pedra Casciaro Ramíreza, w: EF-530709-1.

106 Por. List do jego synów z Rady Generalnej, w: EF-490728-1. Dopóki Pan chce cię utrzymać na ziemi, śmierć byłaby dla ciebie tchórzostwem. Żyć, żyć i cierpieć i pracować dla Miłości, to Twoje zadanie, napisał założyciel w Kuźni, nr 1037; a także: myślę, że umrzeć byłoby “wygodnictwem”, bo winniśmy pragnąć pracować wiele lat dla Niego, w Jego imieniu i w służbie innym (Ibidem, nr 1039) .

107 Od założyciela: tertulia, 29 XII 1970. Por. także: Álvaro del Portillo, Instrumento de Dios, op. cit., s. 40.

108 List, w: EF-590324-1.

109 Por. Álvaro del Portillo, Sum. 599. Ekspansja była kontynuowana w następnej dekadzie: Paragwaj (1962), Australia (1963), Filipiny (1964), Nigeria i Belgia (1965), Portoryko (1969).

110 List z 16 VI 1960, nr 1.

111 Prałat Álvaro del Portillo wspomina, że biskup Rosario w Argentynie, Antonio Caggiano, przyszły kardynał, przy jakiejś okazji poprosił Ojca o przysłanie kilku członków Opus Dei do jego diecezji: «Proszę o to, na gwoździe z ran Chrystusa!». Założyciel Dzieła odpowiedział: Prośba Waszej Ekscelencji jest tak bardzo kapłańska, że uczynię wszystko, co możliwe, by ją spełnić, chociaż nie mamy ani środków, ani ludzi (Sum. 1180). Na temat poczatków działalności w Bogocie w 1951 roku, oraz oferty arcybiskupa Crisanto Luque Sáncheza: por. korespondencja z mons. Antonio Samoré, nuncjuszem w Kolumbii: list do założyciela, 22 V 1951, w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Kolumbia I/1, 1; odpowiedź założyciela Opus Dei nuncjuszowi, w: EF-510601-1. W 1952 roku nuncjusz apostolski w Wenezueli, mons. Armando Lombardi, oczekiwał przybycia kilku członków Opus Dei do Caracas (Por. list do założyciela Opus Dei z 26 I 1952, w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Wenezuela I/1, 1).

Często zdarzało się, że wobec nalegań jakiegoś dostojnika kościelnego założyciel Opus Dei wprost był zmuszony obiecać wysłanie swoich dzieci do jakiejś odległej diecezji, jak np. na prośbę arcybiskupa Marilii w Brazylii, bpa Hugo Bressane de Araújo (Por. listy, w: EF-560921-1, EF-561120-1, EF-570211-1 itd.). Podobnie rzecz się miała z zainstalowaniem ośrodka w Montrealu, ponieważ kardynał Paul Emile Léger pragnął, aby jego diecezja była pierwszą, która przyjmie Opus Dei w Kanadzie (Por. José Luis Múzquiz de Miguel, PM, k. 369v).



112 Por. Ernesto Juliá Díaz, Sum. 4120.

113 List 16 VI-1960, nr 1.

114 Bruzda, nr 1.

* (łac.) zespoleni w jedno [por. J 17,23] – przyp. tłum.

115 Por. Teresa Acerbis, PR, s. 1932.

116 Por. AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Japonia, I/1, 1. Biskup Paul Yoshigoro Taguchi (1902-1978) był od 1941 roku biskupem Osaki i administratorem apostolskim Prefektury Apostolskiej w Shikoku; w 1969 otrzymał tytuł arcybiskupa, a w 1973 purpurę kardynalską.

117 Założyciel żywo pragnął spełnić pragnienie biskupa, ponieważ od prawie trzydziestu lat myślał o misjach. Misje — notował w swych zapiskach w 1930 roku — nie można być chrześcijaninem, jeśli serce nie wyrywa się do tego apostolstwa [...]. Gdybym nie wiedział, że Bóg chce mnie dla Jego Dzieła, natychmiast bym się zaczął przygotowywać, ucząc się języka etc. aby jechać na misję do Japonii, jak tylko bym się uwolnił od obowiązków rodzinnych (Apuntes, nr 102, 3 XI 1930).

Z tego okresu pochodzi także inna notatka: Apostolstwo wśród cudzoziemców jest teraz bardzo zaniedbane. Gdy widzę te grupy Chińczyków sprzedających słodycze, których można spotkać na wszystkich rogach ulic w Madrycie, [...] rozdziera mi się serce! (Ibidem, nr 97, del 25 X 1930).

Wedle założyciela Opus Dei członkowie Dzieła, którzy mieszkają w krajach misyjnych służą Kościołowi i duszom poprzez swą pracę zawodową jak inni zwykli ludzie. Nie są więc misjonarzami.


118 José Luis Múzquiz de Miguel, RHF, T-04678/1, s. 32; Por. także Álvaro del Portillo, Sum. 631.

* (łac.) Gwiazda Morza – przyp. tłum.

119 List do José Luisa Múzquiza de Miguela, w: EF-580300-3.

** (łac.) Święta Maryjo, Gwiazdo Morza – przyp. tłum.

120 José Luis Múzquiz de Miguel, RHF, T-04678/1, s. 47. 1 maja 1958 roku José Luis Múzquiz spełnił życzenie Ojca i ucałował ziemię męczenników japońskich. Uczynił to w Nagasaki (Por. Ibidem, s. 647).

121 Por. List do José Luisa Múzquiza de Miguela, w: EF-580500-1.

122 AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Japonia I/1, 1.

123 Por. List do José Ramóna Madurgi Lacalle, w: EF-581100-3.

124 Por. List do José Ramóna Madurgi Lacalle oraz Fernando Acaso Gómeza, w: EF-590500-1.

125 List do jego synów w Japonii, w: EF-591000-1.

126 Olga Marlin, RHF, T-08425, s. 1.

127 Ibidem. Por. także Teresa Acerbis, PR, s. 1904.

W bardzo nadprzyrodzony sposób założyciel Dzieła dawał do zrozumienia swoim synom, że praca apostolska, którą prowadzą z dala od swego rodzinnego kraju jest wspólna, i że otrzymują wsparcie z Rzymu. W ten sposób pisał do członków Dzieła w Niemczech: Piszcie do mnie długie listy, ponieważ uwielbiam czytać o szczegółach z waszej naszej pracy (List do Alfonsa Para Balcellsa, w: EF-550105-3).



128 Por. José Luisa Múzquiza de Miguela, RHF, T-04678/1, s. 81.

* (łac.) ku wierze [chodzi o nawrócenie na chrześcijaństwo] – przyp. tłum.

129 Por. Fernando Valenciano Polack, Sum. 7097. «Prałat Escrivá zawsze był ożwyiony głębokim duchem misyjnym i dawał wyraz pragnieniu, by Dzieło jak najszybciej mogło dotrzeć do krajów misyjnych» (Ernesto Juliá Díaz, Sum. 4137).

130 Por. Álvaro del Portillo, Sum. 633. Por. także list z 16 VI 1960, nr 37.

131 Por. José Ramón Madurga Lacalle, PM, k. 292; Álvaro del Portillo, Sum. 631.

132 List do jego córek w Japonii, w: EF-600700-2.

133 Javier Echevarría, PR, s. 613.

134 Kardynał Manuel Gonçalves Cerejeira urodził się w 1888 roku. Święcenia kapłańskie uzyskał 1 IV 1911; biskupem Lizbony został 18 XI 1929, zaledwie w kilka miesięcy po otrzymaniu święceń biskupich. Kardynałem został na konsystorzu 16 XII 1929. Zmarł 2 VIII 1977 roku.

Podczas podróży do Portugalii w lutym 1945 roku założycielowi Opus Dei towarzyszyli m. in. don Álvaro del Portillo oraz biskup Tuy.



135 W liście polecającym z 1 III 1946 r., w którym kardynał prosił Ojca Świętego o wydanie Decretum Laudis dla Opus Dei, zawarł entuzjastyczną pochwałę dla założyciela: «D.D. Ioseph Maria Escrivá de Balaguer, vir est vere pius, animarum zelo imbutus, doctus, Superioribus plane subditus; illud vero spiritu poenitentiae, docilitate, apostolatus desiderio, castimonia atque eximia membrorum cultura excellens, optimum ac nostris temporibus medium demonstratur aptissimum societatem civilem penetrandi eamque ad veram vitam cristianam reducendi» (kserokopia w AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Portugalia I/2, 1); i dodaje: «apud Universitatem Conibricensem centrum actionis constituit, quod pro mea quoque Diocesi universaque Lusitania ardenter exopto». “Josemaría Escrivá de Balaguer jest człowiekiem prawdziwie pobożnym, przepełnionym gorliwością o dusze, wykształconym, całkowicie poddanym przełożonym; duch pokuty, uległość, zapał apostolski, czystość, a także wspaniała formacja jego dzieci duchowych czynią w naszych czasach jego Dzieło wspaniałym środkiem, aby przenikać społeczeństwo duchem chrześcijańskim”. “Ustanowił ośrodek przy Uniwrsytecie w Coimbrze. Gorąco pragnę takiego samego ośrodka także w mojej diecezji i w całej Portugalii”.

136 Por. list do Xaviera de Ayali Delgado, w: EF-501028-6 oraz wcześniejszy, EF-500313-2.

137 List do Xaviera de Ayali Delgado, w: EF-520715-1.

138 List kardynała Manuela Gonçalvesa Cerejeiry do don Xaviera de Ayali Delgado, z 21 grudnia 1954. (Oryginał w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Portugalia I/2, 2).

139 List do Xaviera de Ayali Delgado, w: EF-550106-1.

140 Ibidem.

141 W liście do konsyliariusza Portugalii, Xaviera de Ayali Delgado, w: EF-551107-1, Ojciec prosił, żeby udał się do nuncjusza i poprosił go o interwencję.

142 Por. List do Xavier de Ayala Delgado, w: EF-560418 6.

143 Por. relacja ks. Álvaro del Portillo, z 31 października 1957; w: EF-571104t-3.

144 List kardynała Manuela Gonçalvesa Cerejeiry, z 16 IX 1957, oryginał w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Portugalia I/2, 3.

145 Ibidem. W swej relacji z 31 października 1957 roku don Álvaro del Portillo, jedyny i wyłączny świadek całego zdarzenia, zdaje dokładnie sprawę z oświadczeń i stanowiska doktrynalnego i praktycznego, jakie zajmował kardynał, jeśli chodzi o sprawy, które wymienia.

146 List, w: EF-570930-1.

147 Por. list do Mons. Valerio Valeriego, w: EF-570930-2.

148 List, w: EF-571021-1. List kardynała Manuela Gonçalvesa Cerejeiry z 6 października 1957: oryginał w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Portugalia I/2, 5.

149 Por. kopia listu Sekretarza Świętej Kongregacji ds Zakonnych, ks. Arcadio Maríi Larraony Saraleguiego, do nuncjusza w Portugalii, Fernando Cento, z 13 listopada 1957, w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Portugalia I/2, 6.

Kardynał Cerejeira ponownie napisał do założyciela Opus Dei 2 stycznia 1958 roku, ponownie obstając przy swej interpretacji faktów. Założyciel odpowiedział na to w liście z 12 lutego, ograniczając się do przypomnienia mu faktów i wspominając o oczekiwaniu na deecyzję Stolicy Świętej, zapewniając go ponownie o swych uczuciach i szacunku. Por. list, w: EF-580212-1.



150 Relacja ks. Javiera Echevarríi, datowana 6 XII 1972. Oryginał w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Portugalia, I/2, 8.

151 List z 31 V 1954, nr 32; a także Rozmowy z prałatem Escrivá, 27.

152 Rolf Thomas, Sum. 7686. Istnieje wiele innych prac społecznych, stanowiących owoc działalności członków Opus Dei, prowadzonej wraz z innymi osobami, katolikami i niekatolikami, których nie uważa się za korporacyjne, ponieważ Opus Dei jako takie nie przejmuje odpowiedzialności za kierownictwo duchowe w ramach tych przedsięwzięć.

153 Por. List z 15 VIII 1953, nr 22; a także Rozmowy z prałatem Escrivá, 18.

154 AGP, P01 1967, s. 17; Por. także Rozmowy z prałatem Escrivá, 31.

155 Rozmowy z prałatem Escrivá, 82. W październiku 1951 roku otwarty został instytut Gaztelueta w Bilbao, który miał na celu wcielenie w życie innego projektu założyciela Opus Dei, to jest wychowanie chrześcijańskie. Ta szkoła średnia miała być, przy ścisłych kontaktach rodziców i nauczycieli, miejscem współpracy nauczycieli i uczniów w środowisku rodzinnym poprzez praktykowanie cnót chrześcijańskich, takich jak uczciwość, lojalność, koleżeńskość i radość.

156 W myśl przepisów prawnych nie można było nadać szkole nazwy uniwersytetu, ponieważ obowiązująca wówczas ustawa o organizacji uniwersytetów nie zezwalała na otwieranie uniwersytetów świeckich, nie należących do państwa, nazwano ją więc Studium Generalnym. Była to nazwa używana w średniowieczu na określenie instytucji kształcenia uniwersyteckiego.

* Deputacja Foralna (Deputacion Foral) – była specyficzną dla Nawarry samorządową władzą prowincji. Chociaż Hiszpania frankistowska była państwem o scentralizowanej w znacznym stopniu administracji, Nawarra cieszyła się znacznymi swobodami samorządowymi wywodzącymi się z prawa zwyczajowego (fueros) – przyp. tłum.

157 Enrique Delgado Gómez, w: Testimonios..., s. 122.

158 Francisco Ponz Piedrafita, RHF, T-04151, s. 18. Pierwszym rektorem Studium Generalnego został Ismael Sánchez Bella, pełnił tę funkcję do lutego 1960 roku. Zastąpił go José María Albareda Herrera, następnym rektorem w czerwcu 1966 roku został Francisco Ponz. Por. listy do José Maríi Albaredy Herrery, w: EF-591205-1oraz do Ismaela Sáncheza Belli, w: EF-591205-2.

159 Mario Lantini, PR, s. 599.

160 Budżet na ten rok akademicki wynosił 238.700 peset. Por. Álvaro del Portillo, Sum. 617.

161 Por. Álvaro del Portillo, Sum. 617; Ismael Sánchez Bella, RHF, T-06305, s. 17; Amadeo de Fuenmayor Champín, RHF, T-02769, s. 8.

162 Dwa pierwsze lata były wspólne na wszystkich kierunkach Filozofii i Nauk Humanistycznych.

163 IESE działał w Barcelonie i został ex post przyłączony do Uniwersytetu Nawarry.

164 Założyciel myślał o utworzeniu Instytutu Prawa Kanonicznego, który przyczyniłby się skutecznie do rozwoju badań w tej materii oraz do formacji licznych kapłanów hiszpańskich, a także osób świeckich. Jak wyjaśniał don Álvaro del Portillo w liście z 8 maja 1958 roku, ówczesny pomysł założyciela był następujący:

«1) Nie tworzyć Wydziału Prawa Kanonicznego, lecz Instytut Kanoniczny w ramach już istniejącej Szkoły Prawa. Potem utworzymy następne Instytuty — Filozofii Scholastycznej, Świętej Teologii, Historii Kościoła etc.— w ramach poszczególnych szkół Studium Generalnego. W ten sposób stworzona zostanie możliwość kompletnej formacji katolickiej dla studentów Studium Generalnego, które w ten sposób stanie się niezwykle skutecznym Uniwersytetem Katolickim, otwartym także na duchowieństwo;

2) Instytuty będą powstawać powoli, stopniowo. Tylko Instytut Prawa Kanonicznego zacznie pracę natychmiast;

3) Na razie poprosimy nie o erygowanie, ale o agregowanie tego Instytutu Kanonicznego przy jakimś Uniwersytecie Papieskim» (oryginał w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Universidad de Navarra, I/1, 9).

Dekret agregacji Instytutu Prawa Kanonicznego przy Uniwersytecie Laterańskim został podpisany przez kardynała Pizzardo, Prefekta Świętej Kongregacji Seminariów i Uniwersytetów, 12 czerwca 1959 (oryginał w: AGP, Sekcja Expansión Apostólica, Universidad de Navarra, I/1, 14, 2º).

Począwszy od 1960 roku, czyli od momentu erygowania Uniwersytetu, powstały inne liczne ośrodki i wydziały. Między innymi: Instytut Sztuk Wyzwolonych (1960), Wyzsza Techniczna Szkoła Inżynierów Przemysłowych (1962); Szkoła Asystentów Społecznych (1963); Instytut Filozofii (1964); Wyższa Szkoła Architektury (1964); Nauk Biologicznych (1964); Wydział Farmacji (1964), Nauk Fizycznych (1965); Międzynarodowy Instytut Nauk Edukacyjnych (1965); Instytut Teologiczny (1967); Szkoła Techniczna Inżynierii Przemysłowej (1969); Wydział Teologiczny (1969) i inne. Por. Francisco Ponz Piedrafita, RHF, T-04151, s. 49-50.



165 List do Mons. Benjamína de Arriba y Castro, z Londynu, w: EF-590809-1.

Na odpowiedzi nie trzeba było długo czekać. Wszystkie one wyrażały wdzięczność za tę formę posługi dla Kościoła: «Wszystkie te nowe dzieła Opus Dei są dowodem nadzwyczajnej żywotności i bardzo cenną posługą dla Kościoła. Koniecznie powinni radować się z nich radować się ci, którzy miłują Kościół bardziej niż swoje własne drobne interesy. Jeszcze dziś napiszę do kardynała Pizzardo z wyrazami satysfakcji z mojej strony» (list od kardynała Sewilli, José Maríi Bueno Monreala do założyciela Opus Dei, 12 VIII 1959; oryginał w: AGP, Sekja Expansión Apostólica, Universidad de Navarra, I/6, 33).

«Byłem wdzięczny za wspaniałą pracę wykonaną już przez Opus Dei [...], ale ten gigantyczny krok wyrywa mnie z mego niemego podziwu i każe złożyć dzięki za upodobanie, jakie [Dzieło] miało dla mojej diecezji, poprzez skuteczną pracę, jaką tutaj prowadzi, czyniąc z nas współuczestnikami owoców swego apostolstwa» (list od arcybiskupa Pampeluny, Enrique Delgado Gómeza, 28 VII 1959; ibidem).


166 Por. list biskupa Huelvy, Pedro Cantero Cuadrado, do założyciela Opus Dei, 17 VIII 1959; Por. ibidem.

167 Artykuł 31 Konkordatu stanowił, że: «Kościół Święty będzie mógł swobodnie korzystać z prawa, przysługującego mu na mocy kan. 1375 Kodeksu Prawa Kanonicznego, do organizowania i kierowania szkołami publicznymi wszelkich rodzajów i stopni, także przeznaczonych dla świeckich » (A.A.S., XXXV (1953), s. 648).

168 Na temat interwencji kard. Domenico Tardiniego por. list do kardynała Sewilli, José Maríi Bueno Monreala, w: EF-610317-1, w którym założyciel Opus Dei pisze, że:



1   2   3   4   5   6   7


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna