Rozdział VI Ö Przepisy szczegółowe dotyczące instalacji produkujących ditlenek tytanu Õ



Pobieranie 2,55 Mb.
Strona1/9
Data02.04.2018
Rozmiar2,55 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9

ê 78/176/EWG (dostosowany)



Rozdział VI

Ö Przepisy szczegółowe dotyczące instalacji produkujących ditlenek tytanu Õ

Artykuł 61

Ö Zakres Õ



Ö Niniejszy rozdział stosuje się do instalacji produkujących ditlenek tytanu. Õ

Artykuł 1

1. Celem niniejszej dyrektywy jest zapobieganie powstawaniu i stopniowe zmniejszanie, mające na celu całkowitą eliminację zanieczyszczeń spowodowanych przez odpady pochodzące z przemysłu ditlenku tytanu.

2. Do celów niniejszej dyrektywy:

a) „zanieczyszczenie” oznacza bezpośrednie lub pośrednie wprowadzanie przez człowieka do środowiska wszelkich pozostałości z procesu wytwarzania ditlenku tytanu, którego wynikiem jest powodowanie zagrożenia dla zdrowia ludzi, szkód w zasobach naturalnych i ekosystemach, zniszczeń infrastruktury lub zakłóceń innych, zgodnych z prawem sposobów korzystania z danego środowiska;

b) „odpady” oznaczają:

  • wszelkie pozostałości z procesu wytwarzania ditlenku tytanu, które ich posiadacz usuwa lub jest zobowiązany usunąć na mocy istniejącego ustawodawstwa krajowego;

  • wszelkie pozostałości z procesu przetwarzania pozostałości, określonych w tiret pierwsze;

c) „unieszkodliwianie” oznacza:

  • zbieranie, sortowanie, transport i przetwarzanie odpadów oraz ich składowanie i zwałowania na powierzchni ziemi lub pod ziemią, a także ich wtryskiwanie do gruntu;

  • ich odprowadzanie do wód powierzchniowych, wód gruntowych i morza oraz ich zatapianie w morzu,

  • procesy przekształcania, niezbędne do ich ponownego wykorzystania, odzysku lub recyklingu;

d) „istniejące zakłady przemysłowe” oznacza zakłady przemysłowe już powstałe w dniu notyfikacji niniejszej dyrektywy;

e) „nowe zakłady przemysłowe” oznacza zakłady przemysłowe będące w budowie w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy lub te, które zostały zbudowane po tej dacie. Rozbudowa istniejącego zakładu przemysłowego powodująca na jego terenie wzrost zdolności produkcyjnej ditlenku tytanu o ponad 15000 ton lub więcej rocznie jest uważana za nowy zakład przemysłowy.
ê 82/883/EWG

Artykuł 1

Niniejsza dyrektywa ustanawia, na podstawie art. 7 ust. 3 dyrektywy 78/176/EWG, procedury nadzorowania i monitorowania wpływu na środowisko naturalne, uwzględniając jego aspekty fizyczne, biologiczne i ekologiczne, odprowadzania, magazynowania, składowania, wprowadzania do gruntu odpadów z przemysłu ditlenku tytanu.

Artykuł 2

Do celów niniejszej dyrektywy:

  • „narażone środowisko naturalne” oznacza wody, powierzchnię ziemi i warstwy podziemne oraz powietrze, jako miejsce odprowadzania, magazynowania, składowania lub wprowadzania do gruntu odpadów z przemysłu ditlenku tytanu,

  • „miejsce pobierania próbek” oznacza miejsce, w którym pobierane są próbki.

Artykuł 3

1. Parametry określone w art. 1, które mają zastosowanie do celów nadzorowania i monitorowania podane są w załącznikach.

2. Jeśli w załączniku parametr znajduje się w kolumnie „oznaczenie obowiązkowe”, pobieranie próbek i ich analiza muszą być przeprowadzone w odniesieniu do wskazanych składników środowiska naturalnego.

3. Jeśli w załączniku parametr znajduje się w kolumnie „oznaczenie nieobowiązkowe”, Państwa Członkowskie, o ile uznają to za konieczne, muszą pobrać próbki i dokonać ich analizy w odniesieniu do wskazanych składników środowiska naturalnego.
ê 92/112/EWG

Artykuł 1

Niniejsza dyrektywa zawiera, jak tego wymagał art. 9 ust. 3 dyrektywy 78/176/EWG, procedury harmonizacji programów ograniczania i ostatecznej eliminacji zanieczyszczeń pochodzących z istniejących zakładów przemysłowych oraz ma na celu poprawę warunków konkurencji w przemyśle ditlenku tytanu.

Artykuł 2

1. Do celów niniejszej dyrektywy:

a) tam gdzie jest stosowany proces siarkowania:

  • odpady stałe oznaczają:

  • nierozpuszczalne pozostałości rudy nie rozłożone przez kwas siarkowy podczas procesu produkcyjnego,

  • witrol żelazny, tj. krystaliczny siarczan żelazawy (FeSO4 7H20),

  • odpady mocnych kwasów oznaczają:

  • roztwory macierzyste pochodzące z filtracji fazy powstałej po hydrolizie roztworu siarczanu tytanu. Jeśli tym roztworom macierzystym towarzyszą odpady słabo kwaśne, które zawierają więcej niż 0,5 % wolnego kwasu siarkowego, oraz różne metale ciężkie[9], to roztwory te razem z odpadami są uważane za odpady mocnych kwasów,

  • odpady utylizacyjne oznaczają:

  • sole filtracyjne, osady ściekowe i odpady ciekłe powstające podczas utylizacji (zagęszczanie lub neutralizacja) odpadów mocnych kwasów i zawierających różne metale ciężkie, z wyjątkiem odpadów zneutralizowanych i filtrowanych lub strąconych zawierających tylko śladowe ilości metali ciężkich oraz tych, których wartość pH przed rozcieńczeniem wynosi powyżej 5,5,

  • odpady słabych kwasówoznaczają:

  • wody płuczne, wody chłodzące, kondensaty oraz osady i odpady ciekłe, inne niż te, o których była mowa w podanych wyżej definicjach, zawierające 0,5 %, lub mniej, wolnego kwasu siarkowego,

  • odpady zneutralizowane oznaczają:

  • każdą płyn o pH powyżej 5,5, zawierający tylko śladowe ilości metali ciężkich i otrzymany bezpośrednio przez filtrację lub strącanie odpadów mocnych kwasów lub słabych kwasów po ich przetworzeniu w celu zmniejszenia kwasowości i zawartości metali ciężkich,

  • pył oznacza:

  • wszystkie rodzaje pyłu pochodzącego z zakładów produkcyjnych, w szczególności rudy i proszek pigmentowy,

  • SOx oznacza:

  • gazowy ditlenek i tritlenek siarki uwalniany w różnych etapach produkcji oraz procesach wewnętrznego utylizacji, włącznie z kroplami kwasu,

b) tam gdzie jest stosowany proces chlorowania:

  • odpady stałe oznaczają:

  • nierozpuszczalne pozostałości rudy nie strącone przez chlorowanie podczas procesu produkcyjnego,

  • chlorki metalu i wodorotlenki metalu (substancje filtrujące), powstające w formie stałej podczas produkcji czterochlorku tytanu,

  • pozostałości koksu powstające podczas produkcji czterochlorku tytanu,

  • odpady mocnych kwasów oznaczają:

  • odpady zawierające więcej niż 0,5 % wolnego kwasu solnego i rożnych metale ciężkie (10);

  • odpady utylizacyjne oznaczają:

  • sole filtracyjne, osady ściekowe i odpady ciekłe powstające podczas utylizacji (koncentracja lub neutralizacja odpadów mocnych kwasów, zawierające różne metale ciężkie, z wyjątkiem odpadów zneutralizowanych i filtrowanych lub strąconych zawierających tylko śladowe ilości metali ciężkich oraz tych, których wartość pH przed rozcieńczeniem wynosi powyżej 5,5,

  • odpady słabych kwasów oznaczają:

  • wody płuczne, wody chłodzące, kondensaty i inne osady i odpady ciekłe, inne niż te, o których była mowa w podanych wyżej definicjach, zawierające 0,5 %, lub mniej, wolnego kwasu solnego,

  • odpady zneutralizowane oznaczają:

  • każdą płyn o pH powyżej 5,5, zawierający tylko śladowe ilości metali ciężkich i otrzymany bezpośrednio przez filtrację lub strącanie odpadów mocnych kwasów lub słabych kwasów po ich przetworzeniu w celu zmniejszenia kwasowości i zawartości metali ciężkich,

  • pył oznacza:

  • wszystkie rodzaje pyłu pochodzące z zakładów produkcyjnych, w szczególności pył rudy, pigmentu i koksu,

  • chlor oznacza:

  • gazowy chlor uwalniany na różnych etapach procesów produkcyjnych,

c) tam gdzie jest stosowany proces siarkowania i chlorowania:

  • zrzut oznacza:

  • każde rozmyślne wprowadzenie do śródlądowych wód powierzchniowych, wewnętrznych wód przybrzeżnych, wód terytorialnych lub pełnego morza substancji i materiałów przez statki lub samoloty (lub z nich) (11)

2. Terminy definiowane w dyrektywie 78/176/EWG mają takie samo znaczenie do celów niniejszej dyrektywy.
ê 92/112/EWG (dostosowany)

Ü Rada


Artykuł 624

Ö Zakaz unieszkodliwiania odpadów Õ

Państwa członkowskie Ö zakazują Õ powinny podjąć niezbędne środki, aby zapewnić wprowadzenie zakazu zrzucania Ö unieszkodliwiania następujących rodzajów Õ odpadów do Ö w Õ śródlądowych wód powierzchniowych, wewnętrznych Ö jednolitej części Õ wód, przybrzeżnych, wód terytorialnych oraz do pełnego Ü w Û morzua Ö lub oceanie Õ :

1a) w odniesieniu do odpadów stałych; odpadów mocnych kwasów oraz odpadów przetworzonych pochodzących z istniejących zakładów przemysłowych stosujących procesy siarkowania:

do dnia 15 czerwca 1993 r. we wszystkich wyżej wymienionych wodach,

b) w odniesieniu do odpadów stałych i odpadów mocnych kwasów pochodzących z istniejących zakładów przemysłowych stosujących proces chlorowania:

do dnia 15 czerwca 1993 r. we wszystkich wyżej wymienionych wodach.
ê 92/112/EWG Art. 2 ust. 1 lit. a) (dostosowany)

Ü Rada


2) roztworówy macierzystyche pochodzącyche z filtracji fazy powstałej po hydrolizie roztworu siarczanu tytanu Ö z instalacji stosujących proces siarkowania Õ ;. Jeśli tym roztworom macierzystym towarzyszą Ö zawierających Õ odpady słabo kwaśne, Ö towarzyszące takim roztworom, Õ które zawierają więcej niż 0,5% wolnego kwasu siarkowego, oraz różne metale ciężkie Ö , w tym odpady kwaśne, które zostały rozcieńczone do zawartości 0,5% lub mniej wolnego kwasu siarkowego Õ;, oraz różne metale ciężkie[9], to roztwory te razem z odpadami są uważane za odpady mocnych kwasów,

Ö 3) odpadów z instalacji stosujących proces chlorowania, zawierających więcej niż 0,5% wolnego kwasu chlorowodorowego i rożne metale ciężkie, w tym odpady, które zostały rozcieńczone do zawartości 0,5% lub mniej wolnego kwasu siarkowego; Õ



4) solie filtracyjnyche, osadówy ściekowyche i odpadówy ciekłe Ö płynnych Õ powstającyche podczas utylizacji Ö przetwarzania Õ (zagęszczanie lub neutralizacja) odpadów mocnych kwasów Ö wymienionych w ust. 2 i 3 Õ i zawierających różne metale ciężkie, z wyjątkiem odpadów zneutralizowanych i filtrowanych lub strąconych zawierających tylko śladowe ilości metali ciężkich Ü […] Û Ü i Û których wartość pH przed rozcieńczeniem wynosi powyżej 5,5.,
ê 78/176/EWG

Artykuł 2

Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że odpady są unieszkodliwiane bez narażania zdrowia ludzi i powodowania szkód w środowisku, w szczególności:

- bez zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin i zwierząt;

- bez szkodliwego wpływu na piękno krajobrazu lub tereny wiejskie.

Artykuł 3

Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki wspierające zapobieganie powstawaniu, recykling i przetwarzanie odpadów, uzyskiwanie z nich surowców oraz wszelkie inne procesy ponownego użycia odpadów.

Artykuł 4

1. Odprowadzanie, zatapianie, składowanie, zwałowanie oraz wtryskiwanie odpadów jest zakazane, chyba że wcześniej zostanie wydane zezwolenie przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium odpady powstają. Uprzednie zezwolenie wydawane jest przez właściwe władze Państwa Członkowskiego:

  • na którego terytorium odpady są odprowadzane, składowane, zwałowane albo wtryskiwane;

  • z którego terytorium są odprowadzane lub zatapiane.

2. Zezwolenie jest wydawane jedynie na czas ograniczony. Może być przedłużane.

Artykuł 5

W przypadku odprowadzania lub zatapiania odpadów, właściwe władze mogą, zgodnie z art. 2 na podstawie informacji dostarczonych zgodnie z załącznikiem I wydać zezwolenie, określone w art. 4, pod warunkiem że:

a) odpadów nie można unieszkodliwić w bardziej właściwy sposób;

b) ocena przeprowadzona na podstawie dostępnej wiedzy naukowej i technicznej wykazuje, że nie wystąpią zarówno natychmiastowe, jak i późniejsze szkodliwe skutki dla środowiska wodnego;

c) nie ma szkodliwych skutków dla wodniactwa, wędkarstwa, działalności rekreacyjnej, wydobycia surowców, odsalania, hodowli ryb i skorupiaków oraz dla regionów o szczególnym znaczeniu naukowym lub dla innego zgodnego z prawem wykorzystywania środowiska wodnego.

Artykuł 6

W przypadku składowania, zwałowania albo wtryskiwania właściwe władze mogą, zgodnie z art. 2 i na podstawie informacji dostarczonych zgodnie z załącznikiem I, wydać zezwolenie, określone w art. 4, pod warunkiem że:

a) odpadów nie można unieszkodliwić w bardziej właściwy sposób;

b) ocena przeprowadzona na podstawie dostępnej wiedzy naukowej i technicznej wykazuje, że nie wystąpią zarówno natychmiastowe, jak i późniejsze szkodliwe skutki dla wód podziemnych, gleby i atmosfery;

c) nie ma szkodliwych skutków dla działalności rekreacyjnej, wydobycia surowców, roślin, zwierząt, regionów o specjalnym znaczeniu naukowym lub dla innego zgodnego z prawem wykorzystywania danego środowiska.
ê 92/112/EWG (dostosowany)

Ü Rada


Artykuł 3

Zrzut odpadów stałych, odpadów mocnych kwasów, przetworzonych, odpadów słabo kwaśnych lub odpadów zneutralizowanych, określonych w art. 2powinien być zakazany ze skutkiem od dnia 15 czerwca 1993 r.

Artykuł 5

W przypadku Państw Członkowskich, mających poważne techniczne i ekonomiczne trudności w przestrzeganiu terminu zastosowania określonego w art. 4, Komisja może przyznać przedłużenie, pod warunkiem że program efektywnego ograniczania zrzucania takich odpadów zostanie przedłożony Komisji najpóźniej do dnia 15 czerwca 1993 r. Program ten musi skutkować ostatecznym zakazem takich zrzutów do dnia 30 czerwca 1993 r.

Nie później niż trzy miesiące po przyjęciu tej dyrektywy, Komisja jest informowana o każdym takim przypadku i konsultuje go. Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie.

Artykuł 11

Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że w stosunku do wszystkich odpadów z przemysłu ditlenku tytanu, w szczególności odpadów objęte zakazem składowania w wodach lub emisji do atmosfery:

- zapobiega się ich powstawaniu lub są ponownie wykorzystywane, gdy jest to możliwe ze względów technicznych i uzasadnione ekonomicznie,

- są ponownie wykorzystywane lub unieszkodliwiane bez zagrożenia zdrowia ludzi i powodowania szkód w środowisku.

To samo ma zastosowanie do odpadów powstających przy ponownym wykorzystaniu lub unieszkodliwianiu wyżej wymienionych odpadów.
ê 92/112/EWG (dostosowany)

Ü Rada

Artykuł 636

Ö Kontrola emisji do wody Õ



Ö Ü […] Û Emisje z instalacji do wody nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji określonych w części 1 załącznika VIII. Õ

Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, że zrzuty odpadów są ograniczane zgodnie z następującymi przepisami:

a) z istniejących zakładów przemysłowych stosujących proces siarkowania:

  • ilość odpadów słabo kwaśnych i odpadów zneutralizowanych powinna być ograniczona do dnia 31 grudnia 1993 r. we wszystkich wodach do wartości nie większej niż 800 kg całkowitego siarczanu na tonę produkowanego ditlenku tytanu (co odpowiada jonom SO4 zawartym w wolnym kwasic siarkowym oraz w siarczanach metali);

b) z istniejących zakładów produkcyjnych stosujących proces chlorowania:

  • ilość odpadów słabo kwaśnych, odpadów przetworzonych oraz odpadów zneutralizowanych powinna być ograniczona do dnia 15 czerwca 1993 r. we wszystkich wodach i w przeliczeniu na całkowity chlor przypadający na tonę produkowanego ditlenku tytanu (co odpowiada jonom Cl zawartym w wolnym kwasie chlorowodorowym oraz w chlorkach metali) do:

  • 130 kg przy stosowaniu obojętnego rutylu,

  • 228 kg przy stosowaniu syntetycznego rutylu,

  • 450 kg przy stosowaniu żużlu.

W przypadku zakładów stosujących więcej niż jeden typ rudy, wartości powinny być proporcjonalne do ilości stosowanych rud.

Artykuł 7

Z wyjątkiem śródlądowych wód powierzchniowych, w razie trudności techniczno-ekonomicznych Państwa Członkowskie mogą odroczyć termin zastosowania określony w art. 6 lit. a), najpóźniej do dnia 31 grudnia 1994 r., jeżeli wymagają tego poważne trudności techniczno-ekonomiczne i pod warunkiem że program efektywnego ograniczania zrzutów takich odpadów zostanie przedstawiony Komisji do dnia 15 czerwca 1993 r. Program taki umożliwia osiągnięcie następujących dopuszczalnych ilości odpadów przypadających na tonę wyprodukowanego ditlenku tytanu w poniższych terminach:

odpady słabych kwasów i odpady zneutralizowane: 1200 kg - do dnia 15 czerwca 1993 r.,

odpady słabych kwasów i odpady zneutralizowane: 800 kg - do dnia 31 grudnia 1994 r.

Najpóźniej trzy miesiące po przyjęciu niniejszej dyrektywy Komisja jest informowana o takich przypadkach i są one przedmiotem konsultacji w Komisji. Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie.

Artykuł 8

1. W odniesieniu do wymagań art. 6, Państwa Członkowskie mogą korzystać z celów jakościowych w połączeniu z właściwymi wartościami dopuszczalnymi stosowanymi w taki sposób, aby efekty w zakresie ochrony środowiska i zapobiegania zakłóceniom konkurencji odpowiadały wartościom dopuszczalnym ustanowionym w niniejszej dyrektywie.

2. Jeśli Państwo Członkowskie korzysta z celów jakościowych, przedstawia Komisji program[12] wykazujący, że środki osiągają skutek, który w zakresie ochrony środowiska naturalnego i zapobiegania zakłóceniom konkurencji jest równoważny skutkowi wprowadzenia wartości dopuszczalnych, w terminach, w których wartości te są stosowane zgodnie z art. 6.

Program ten jest przedstawiany Komisji przynajmniej 6 miesięcy przed datą, od której Państwo Członkowskie zamierza stosować cele jakościowe.

Program ten jest oceniany przez Komisję zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 10 dyrektywy 78/176/EWG.

Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie.
ê 78/176/EWG (dostosowany)

Artykuł 8

Ü […] Û 1. Właściwe władze danego Ü […] Û Ö Ü […] Û Õ właściwe kroki w celu naprawienia jednej z podanych niżej sytuacji, żądając w razie potrzeby zawieszenia działań związanych z odprowadzaniem, zatapianiem, składowaniem, zwałowaniem lub wtryskiwaniem odpadów:

a) jeśli wyniki monitorowania przewidzianego w załączniku II rozdział A pkt 1 wskazują, że warunki uprzednio wydanego zezwolenia, określonego w art. 4, 5 i 6, nie zostały spełnione; lub

b) jeśli wyniki badań ostrej toksyczności, określone w załączniku II rozdział A pkt 2 wskazują na przekroczenie ustanowionych tam wartości granicznych; lub
ê 82/883/EWG Art. 12 (dostosowany)

c) jeśli wyniki monitorowania, które Państwa Członkowskie obowiązane są prowadzić w odniesieniu do tego środowiska naturalnego, wykazują pogorszenie w odniesieniu do badanego obszaru albo
ê 78/176/EWG (dostosowany)

d) jeśli odprowadzanie lub zatapianie powoduje szkodliwe skutki dla wodniactwa, wędkarstwa, działalności rekreacyjnej, wydobycia surowców, odsalania, hodowli ryb i skorupiaków oraz dla regionów o specjalnym znaczeniu naukowym lub innego zgodnego z prawem wykorzystywania środowiska wodnego; lub

e) jeśli składowanie, zwałowanie lub wtryskiwanie powoduje szkodliwe skutki dla działalności rekreacyjnej, wydobycia surowców, roślin, zwierząt oraz dla regionów o specjalnym znaczeniu naukowym lub innego zgodnego z prawem wykorzystywania danego środowiska.

2. Jeśli sprawa dotyczy kilku Państw Członkowskich, działania są podejmowane po konsultacji.
ê 78/176/EWG (dostosowany)

è1 83/29/EWG Art. 1



Ü Rada

Artykuł 9

1. Państwa Członkowskie opracowują programy stopniowego zmniejszania i ostatecznej eliminacji zanieczyszczeń powodowanych przez odpady z istniejących zakładów przemysłowych.

2. Programy, wspomniane w ust. 1, ustalają ogólne cele dotyczące zmniejszenia zanieczyszczenia odpadami płynnymi, stałymi i gazowymi, które należy osiągnąć najpóźniej do dnia 1 lipca 1987 r. Programy zawierają również cele pośrednie. Ponadto zawierają one informację o stanie danego środowiska, środkach podejmowanych w celu zmniejszenia zanieczyszczenia oraz o metodach przetwarzania odpadów pochodzących bezpośrednio z procesu produkcyjnego.

3. è1 Najpóźniej do dnia 1 lipca 1980 r. programy, określone w ust. 1, zostają przesłane do Komisji, która przed dniem 15 marca 1983 r. przedkłada Radzie odpowiednie propozycje ç dotyczące harmonizacji tych programów w odniesieniu do przemyśle produkcji ditlenku tytanu. Rada stanowi w sprawie tych propozycji w terminie sześciu miesięcy od opublikowania opinii Parlamentu Europejskiego i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

4. Państwa Członkowskie wprowadzają program najpóźniej do dnia 1 stycznia 1982 r.

Artykuł 10

1. Programy, określone w art. 9 ust. 1, muszą obejmować wszystkie istniejące zakłady przemysłowe, określając względem nich działania, jakie należy podjąć.

2. Jeśli w szczególnych okolicznościach Państwo Członkowskie uważa, że dany zakład nie musi podejmować dodatkowych środków w celu spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy, to w terminie sześciu miesięcy od notyfikacji niniejszej dyrektywy przedstawia Komisji dowody prowadzące do takiego wniosku.

3. Po przeprowadzeniu wszelkiej niezależnej weryfikacji dowodów, która może okazać się konieczna, Komisja może uzgodnić z Państwem Członkowskim, że przyjmowanie dodatkowych środków w odniesieniu do rozpatrywanego zakładu przemysłowego nie jest konieczne. Komisja musi wydać zgodę wraz z uzasadnieniem w terminie sześciu miesięcy.

4. Jeśli Komisja nie zgadza się z Państwem Członkowskim, w programie zainteresowanego Państwa Członkowskiego należy umieścić dodatkowe środki odnoszące się do tego zakładu.

5. Jeśli Komisja wyraża zgodę, postanowienie to podlega okresowej analizie w świetle wyników monitorowania prowadzonego na mocy niniejszej dyrektywy oraz po każdej znaczącej zmianie procesu produkcyjnego lub celów polityki ochrony środowiska.

Artykuł 11

Nowe zakłady przemysłowe składają do właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zakład ma być zbudowany, wnioski o uprzednie zezwolenie. Zezwolenia takie muszą być poprzedzane badaniem wpływu na środowisko. Zezwolenia mogą być udzielane tylko firmom, które zobowiążą się do wykorzystywania tylko najmniej szkodliwych dla środowiska materiałów, procesów i technik dostępnych na rynku.

Artykuł 12

Z zastrzeżeniem niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą przyjąć bardziej rygorystyczne przepisy.
ê 92/112/EWG (dostosowany)

Artykuł 649

Ö Zapobieganie emisjom do powietrza i ich kontrola Õ



1.(iii) Państwa Członkowskie wymagają zainstalowania odpowiednich środków zapobiegających Ö Zapobiega się Õ emisji kropelek kwasu Ö z instalacji Õ .;

Ö 2. Emisje z instalacji do powietrza nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji określonych w części 3 załącznika VIII. Õ



Artykuł 10

Państwa Członkowskie monitorują wartości i ograniczenia wymienione w art. 6, 8 i 9 w odniesieniu do bieżącej produkcji każdego zakładu.
ê 78/176/EWG (dostosowany)

Ü Rada


Artykuł 765

Ö Monitorowanie emisji Ü […] Û Õ



1. Niezależnie od metody i zakresu przetwarzania odpadów, ich odprowadzaniu, zatapianiu, składowaniu, zwałowaniu oraz wtryskiwaniu do środowiska towarzyszy monitorowanie odpadów i danego środowiska, określone w załączniku II, przy uwzględnieniu aspektów fizycznych, chemicznych, biologicznych i ekologicznych.

2. Działania związane z monitorowaniem są prowadzone okresowo przez jeden lub więcej organów wyznaczonych przez Państwo Członkowskie, którego właściwe władze wydały zezwolenie, określone w art. 4. W przypadku zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym między Państwami Członkowskimi, dany organ wyznaczony jest wspólnie przez zainteresowane strony.

3. W ciągu jednego roku od notyfikacji niniejszej dyrektywy Komisja przedkłada Radzie propozycję dotyczącą procedur nadzoru i monitorowania określonych środowisk. Rada stanowi w sprawie tej propozycji w terminie sześciu miesięcy od opublikowania opinii Parlamentu Europejskiego i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Ö 1. Państwa członkowskie zapewniają monitorowanie emisji do wody w celu umożliwienia właściwemu organowi sprawdzenia zgodności z warunkami pozwolenia i art. 63. Õ

Ö 2. Państwa członkowskie zapewniają monitorowanie emisji do powietrza w celu umożliwienia właściwemu organowi sprawdzenia zgodności z warunkami pozwolenia i art. 64. Õ
ò nowy

Ü Rada


Takie monitorowanie obejmuje co najmniej monitorowanie emisji określone w części 5 załącznika Ü […] Û Ü VIII Û .
ê 82/883/EWG (dostosowany)

Ü Rada


Artykuł 4

31. Państwa członkowskie Ö zapewniają Õ prowadzą nadzorowanie i monitorowanie narażonego środowiska Ü […] Û Ö narażonego poprzez zrzuty odpadów z instalacji produkujących ditlenek tytanu do wody zgodnie z częścią 4 załącznika VIII. Õ oraz strefy przyległej, uważanej za nienarażoną, szczególnie biorąc pod uwagę miejscowe czynniki środowiska naturalnego oraz sposób usuwania – okresowy lub ciągły. Ü Monitorowanie przeprowadza się zgodnie z normami CEN lub, jeżeli normy CEN nie są dostępne, zgodnie z normami ISO, normami krajowymi lub międzynarodowymi, które zapewniają dostarczenie danych o równoważnej jakości naukowej. Û

2. Państwa Członkowskie, w poszczególnych przypadkach, określają dokładnie miejsca, z których mogą być pobierane próbki, odległość tych miejsc od najbliższego punktu usuwania zanieczyszczeń oraz głębokość i wysokość, z których powinny być pobrane próbki, o ile nie postanowiono inaczej w załącznikach.

Kolejne próbki muszą być pobierane w tych samych miejscach, z tej samej głębokości i w takich samych warunkach jak poprzednie, na przykład w przypadku wód pływowych, w takim samym czasie względem przypływu i współczynnika przypływu.

3. W celu monitorowania i kontroli narażonego środowiska naturalnego Państwa Członkowskie ustalą częstotliwość pobierania próbek i ich analizowania w odniesieniu do każdego z parametrów wymienionych w załącznikach.

W przypadku parametrów, których oznaczenie jest obowiązkowe, częstotliwość pobierania próbek i ich analizowania nie może być mniejsza niż minimalna częstotliwość wskazana w załącznikach. Kiedy zostanie ustalone, zależnie od możliwości, zachowanie, przeznaczenie oraz wpływ odpadów, a nie nastąpi istotne pogorszenie jakości środowiska naturalnego, Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć częstotliwość pobierania i analizowania próbek poniżej tych częstotliwości. Jednak w przypadku istotnego pogorszenia jakości środowiska naturalnego, spowodowanego przez odpady lub zmianę sposobu ich usuwania, Państwo Członkowskie powróci do częstotliwości pobierania i analizowania próbek nie mniejszej niż określona w załącznikach. Jeśli Państwo Członkowskie uzna za niezbędne lub wskazane wprowadzenie zróżnicowania między poszczególnymi parametrami, może zastosować niniejszy punkt w stosunku do tych parametrów, wobec których nie odnotowano znacznego pogorszenia jakości środowiska naturalnego.

4. Ustanowienie częstotliwości pobierania próbek oraz ich analizowania w celu monitorowania i kontrolowania odpowiedniej strefy przyległej, uważanej za nienarażoną, podlega ocenie Państw Członkowskich. Jeśli Państwo Członkowskie uzna, że określenie strefy przyległej nie jest możliwe, powiadomi o tym Komisję.
ò nowy

Ü Rada

Ü […] Û
ê 82/883/EWG (dostosowany)

Ü Rada


Artykuł 5

1. Metody referencyjne pomiarów, do oznaczenia wartości parametrów są podane w załącznikach. Laboratoria używające innych metod powinny zapewnić, że otrzymywane wyniki będą porównywalne.

2. Pojemniki używane do przenoszenia próbek, czynniki lub metody używane do zachowania części próbek potrzebnych do analizowania jednego lub więcej parametrów, transport i przechowywanie próbek oraz ich przygotowanie do analizy nie mogą w znaczący sposób wpływać na wyniki analiz.

Artykuł 6

W celu nadzorowania i monitorowania narażonego środowiska naturalnego Państwa Członkowskie mogą w dowolnym czasie ustanowić inne parametry obok tych, które zostały ustanowione w niniejszej dyrektywie.
ê 78/176/EWG

Artykuł 13

1. Do celów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszystkie niezbędne informacje dotyczące:

  • zezwoleń wydanych na podstawie art. 4, 5 i 6,

  • wyników monitorowania danego środowiska, przeprowadzanego na podstawie art. 7,

  • środków przyjętych na podstawie art. 8.

Ponadto Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje ogólne, dotyczące materiałów, procesów i technik zgłaszanych im na podstawie art. 11.

2. Informacje uzyskane w wyniku stosowania niniejszego artykułu mogą zostać użyte tylko do celów niniejszej dyrektywy.

3. Komisja i właściwe władze Państw Członkowskich, ich urzędnicy i inni pracownicy nie mogą ujawniać informacji zebranych na mocy niniejszej dyrektywy oraz objętych tajemnicą zawodową.

4. Przepisy ust. 2 i 3 nie stanowią przeszkody dla publikacji ogólnych informacji lub badań, które nie zawierają informacji odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.

Artykuł 14
ê 91/692/EWG Art. 2 ust. 1 i załącznik I.b

Co trzy lata Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące wykonywania niniejszej dyrektywy w formie sprawozdania sektorowego, które obejmuje również inne stosowne dyrektywy wspólnotowe. Sprawozdanie to jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szkicu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG1. Kwestionariusz lub szkic jest przesyłany Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed rozpoczęciem się okresu objętego sprawozdaniem. Sprawozdanie jest przesyłane Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu objętego sprawozdaniem.

Pierwsze sprawozdanie obejmuje lata 1993-1995 włącznie.

Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe w sprawie wykonania dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.
ê 82/883/EWG

Artykuł 7

1. Sprawozdanie, które na podstawie art. 14 dyrektywy 78/176/EWG Państwa Członkowskie są zobowiązane przysyłać Komisji, musi zawierać szczegóły dotyczące nadzoru oraz monitorowania przeprowadzonego przez wyznaczone organy, zgodnie z art. 7 ust. 2 tamtej dyrektywy. Szczegóły te w odniesieniu do każdego narażonego obszaru zawierają następujące informacje:

  • opis miejsca pobierania próbek, łącznie z jego cechami stałymi, które mogą być zakodowane, oraz inne informacje administracyjne i geograficzne. Informacje te muszą być dostarczone tylko jeden raz, przy wyznaczaniu miejsca pobierania próbek,

  • opis metod pobierania próbek,

  • wyniki obowiązkowego pomiaru parametrów, których oznaczenie jest obowiązkowe oraz jeśli Państwa Członkowskie uważają to za użyteczne, także innych parametrów, których oznaczenie jest nieobowiązkowe,

  • metody użyte do pomiaru i analizy oraz gdzie to stosowne, ich granice wykrywalności, dokładność i precyzja,

  • zmiany przyjęte zgodnie z art. 4 ust. 3, odnośnie do częstotliwości pobierania próbek oraz analizy.

2. Pierwszy zestaw danych przekazywanych zgodnie z ust. 1 obejmuje dane zebrane trzeciego roku po notyfikacji niniejszej dyrektywy.

3. Komisja, po uprzednim uzgodnieniu z danym Państwem Członkowskim, opublikuje streszczenie dostarczonych jej informacji.

4. Komisja ocenia skuteczność procedury nadzorowania i monitorowania narażonego środowiska naturalnego i przedstawi Radzie, nie później niż sześć lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy, o ile uzna to za właściwe, propozycje usprawnienia tej procedury i w razie potrzeby mające na celu harmonizację metod pomiaru próbek, łącznie z ich granicą wykrywalności, dokładnością i precyzją.

Artykuł 8

Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania niniejszej dyrektywy w przypadku powodzi lub klęski żywiołowej albo ze względu na wyjątkowe warunki pogodowe.

Artykuł 9

Pożądane zmiany dla dostosowania treści załączników dotyczące:

parametrów wymienionych w kolumnie „oznaczenie nieobowiązkowe”,

referencyjnych metod pomiaru,

do postępu naukowego-technicznego zostają przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11.

Artykuł 13

Jeśli usuwanie odpadów wymaga, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 78/176/EWG, aby właściwe władze więcej niż jednego Państwa Członkowskiego uprzednio wydały pozwolenie, Państwa Członkowskie konsultują się wzajemnie co do treści i sposobu wprowadzenia programu monitorowania.
ê 96/61/WE (dostosowany)


  1   2   3   4   5   6   7   8   9


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna