Rozdział I istota kredytu bankowego



Pobieranie 313,84 Kb.
Strona1/5
Data17.01.2018
Rozmiar313,84 Kb.
  1   2   3   4   5

Rozdział I

Istota kredytu bankowego




    1. Cechy i rodzaje kredytów bankowych

Umowa o kredyt bankowy została uregulowana w Prawie bankowym. Zgodnie z art. 69 ustawy Prawo bankowe1: „Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na określony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu”. Udzielanie kredytów jednostkom gospodarczym i osobom fizycznym jest podstawową czynną operacją bankową. Kredyt bankowy jest stosunkiem ekonomicznym między bankiem a kredytobiorcą. Operacja udzielania kredytu polega na postawieniu do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych na określony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się zwrócić je z odsetkami w umownym terminie.2 Czynnikiem określającym pojęcie kredytu jest ZAUFANIE.3 Nawiązywanie stosunków prawnych odbywa się zwykle na podstawie umów, a więc łączy się z zaufaniem do kontrahenta. Osobę, która ma prawo do otrzymania świadczenia od kontrahenta nazywamy creditorem, czyli wierzycielem.4 I to właśnie element zaufania wyróżnia czynności kredytowe spośród innych czynności prawnych. W przypadku kredytu bankowego jest to zaufanie do klienta, który posiada zdolność do spłaty kredytu wraz z należnymi odsetkami w umownym terminie i wywiązał się z zaciągniętych poprzednio zobowiązań.

Istotną cechą wyróżniającą kredyt jest określenie jego przeznaczenia, które zapewnia bankowi prawo kontroli wykorzystania kredytu, a także prawo wypowiedzenia umowy, gdyby jego wykorzystanie odbiegało od warunków umowy.

Ogólne zasady udzielania kredytów są zawarte w prawie bankowym, a szczegółowe, obowiązujące w poszczególnych bankach, ujęte są w ich regulaminach kredytowych. Ustawa określa również niezbędne elementy umowy kredytowej zawartej na piśmie:



  1. strony umowy

  2. kwotę i walutę kredytu

  3. cel, na który kredyt został udzielony

  4. zasady i termin spłaty kredytu

  5. wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany strony umowy

  6. kwotę i walutę kredytu

  7. cel, na który kredyt został udzielony

  8. zasady i termin spłaty kredytu

  9. wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany

  10. sposób zabezpieczenia spłaty kredytu

  11. zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu

  12. terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych

  13. wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje

  14. warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy.

Podział kredytów według różnego rodzaje kryteriów jest dokonany przez praktykę bankową, gdyż prawo bankowe nie wyróżnia i nie narzuca żadnego podziału. W zasadzie każdy bank komercyjny dokonuje podziałów swoich należności kredytowych przede wszystkim pod kątem własnych potrzeb.

Stosowana w praktyce klasyfikacja kredytów nie zawsze może być w pełni precyzyjna, gdyż brak niejednokrotnie jednoznacznych odniesień. Na przykład określony nakład (przedmiot kredytu) może być zaliczany do kredytu obrotowego w przypadku inwestycji o krótkim cyklu realizacji i wysokiej rentowności, a inny do kredytu inwestycyjnego z uwagi na długi cykl wykonawstwa.5

W obecnym krajowym systemie bankowym nie istnieje więc kompleksowy, jednolity podział i nazewnictwo kredytów, udzielanych przez banki. Ogólne zasady udzielania kredytów są zawarte w prawie bankowym, a szczegółowe, obowiązujące w poszczególnych bankach, ujęte są w ich regulaminach kredytowych.

Podziału kredytów można dokonać na podstawie różnych kryteriów, wśród których najważniejsze są:


  • okres kredytowania,

  • metoda udzielania kredytu,

  • przeznaczenie ( cel kredytu),

  • waluta kredytu ( w złotych lub w dewizach).6

Banki, w zależności od potrzeb, dzielą kredyty także w zależności od przedmiotu i formy, sposobu wykorzystania i spłaty, rodzaju kredytobiorcy, sposobu zabezpieczania, zasad oprocentowania i formuły spłaty kredytu. Niektóre banki dokonują również rozróżnienia w zależności od częstotliwości wykorzystania i spłat kredytu lub liczby banków kredytujących. Charakterystyczną cechą kredytu jest jego zwrotność w określonym terminie, a terminy udzielania i spłaty kredytu stanowią przedmiot negocjacji i są określone umową kredytową. Polskie banki rozróżniają w swych regulaminach:

  • kredyty krótkoterminowe, udzielane na okres do 1 roku,

  • kredyty średnioterminowe, z terminem spłaty od 1 roku do 3 lat,

  • kredyty długoterminowe, z terminem spłaty powyżej 3 lat.7

Z punktu widzenia techniki operacyjnej ważna jest metoda kredytowania, co oznacza, że kredyty mogą być udzielane:

  • w rachunku bieżącym,

  • w rachunku kredytowym ( pożyczkowym).

Istota kredytu w rachunku bieżącym polega na tym, że zadłużenie występuje w postaci salda debetowego (ujemnego) rachunku bieżącego kredytobiorcy. Bank na podstawie umowy kredytu upoważnia klienta do spowodowania debetu do wysokości przyznanego limitu, wskazanego w umowie.8

Zadłużenie powstaje w wyniku dyspozycji płatniczych kredytobiorcy, realizowanych w ciężar tego rachunku. Natomiast wpływy na rachunek bieżący zmniejszają zadłużenie.

Cechą charakterystyczną kredytu w rachunku bieżącym jest jego odnawialność, co oznacza, że każda całkowita lub częściowa spłata wykorzystanego kredytu daje możliwość ponownego, wielokrotnego zadłużenia się klienta w ramach przyznanego kredytu.

Kredyt w rachunku kredytowym to rozwiązanie stosowane powszechnie w polskim systemie kredytowym, polega na prowadzeniu odrębnych rachunków kredytów ( obok rachunku bieżącego kredytobiorcy).

Kredyt udzielony w rachunku kredytowym może być wykorzystany:



  1. w drodze przeksięgowania kredytu na rachunek bieżący,

  2. bezpośrednio w ciężar rachunku kredytowego poprzez realizację dyspozycji płatniczych kredytobiorcy.9

Ta forma kredytu wymaga, najczęściej ze strony klienta, oddzielnych dyspozycji i przeksięgowań między rachunkiem kredytu a rachunkiem bieżącym w zakresie wykorzystania ( transzowania ) oraz spłaty zaciągniętego kredytu w umownym terminie.

Kredyt w rachunku kredytowym w praktyce przyjmuje różne formy. Najczęściej występujące to:



Kredyt docelowy służy do sfinansowania konkretnej transakcji i nie może być odnawialny.

Kredyt na wymagalne zobowiązania przeznaczony jest na sfinansowanie wymagalnych zobowiązań w okresach przejściowych trudności płatniczych kredytobiorcy.

Kredyt kasowy służy do zastąpienia chwilowo niedostępnej gotówki.

Kredyt sezonowy występuje, gdy wpływy ze sprzedaży produkcji lub usług są istotnie przesunięte w czasie w stosunku do nakładów eksploatacyjnych. Może to wynikać ze specyfiki produkcji.

Linia kredytowa stwarza możliwość sukcesywnego i powtarzalnego kredytowania pewnych transakcji, np. dostaw określonych surowców, materiałów, towarów czy świadczonych usług.10
W zależności od przedmiotu ( celu ) kredytu można wyróżnić:

  • kredyty obrotowe, najczęściej krótkoterminowe oraz

  • kredyty inwestycyjne. Udzielane na dłuższy okres w związku z finansowaniem rzeczowych przedsięwzięć inwestycyjnych.

Kredyty obrotowe udzielane są na finansowanie bieżących potrzeb działalności gospodarczej ( eksploatacyjnej ) kredytobiorcy, związanych z zaopatrzeniem, produkcją i sprzedażą oraz procesem rozliczeń pieniężnych.

Kredyty obrotowe są udzielane na różne cele i tradycyjnie nazywa się je np. kredytami sezonowymi ( np. zapasy cukru w cukrowniach ), kredytami na skup produktów rolnych, kredytami na karty kredytowe itp.11

Forma kryterium pozwala także wyróżnić, oprócz kredytu w rachunku bieżącym i w rachunku kredytowym:


Kredyt dyskontowy występuje wówczas, gdy instytucja kredytująca ( bank ) wyraża zgodę na przyjmowanie weksli przed terminem ich wymagalności, dyskontując je od daty przyjęcia do daty zapłaty. Bank otwiera linię dyskontowo - kredytową, w ramach której wyraża zgodę na przyjmowanie weksli. Kredyt dyskontowy jest kredytem krótkoterminowym i służy najczęściej finansowaniu działalności bieżącej.

Sprzedawcą weksla i kredytobiorcą jest najczęściej dostawca, który prolonguje zapłatę odbiorcy dobra lub usługi, jednak żąda potwierdzenia swej należności za pomocą weksla. Sprzedaż weksla bankowi jest praktycznie formą uzyskania jeszcze niewymagalnej należności, czyli uzyskania przez dostawcę środków finansowych.

Na mocy umowy o kredyt akceptacyjny bank zobowiązuje się do akceptowania ciągnionych na niego weksli przez osoby do tego upoważnione. W tym przypadku bank nie stawia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych, lecz akceptując ciągniony na siebie weksel, staje się głównym dłużnikiem wekslowym zobowiązanym do wykupu tego weksla. Kredyt akceptacyjny jest udzielany w momencie wykupienia przez bank weksla nie opłaconego przez płatnika.

Kredyt akceptacyjny jest wykorzystywany najczęściej do finansowania obrotu towarowego. Za udzielenie akceptu bank pobiera prowizję.



Kredyty związane ze skupem faktur polegają na dyskontowaniu faktur. Ich istota sprowadza się do skupu wierzytelności ( ich cesji ). Sprzedający wierzytelność nie ponosi odpowiedzialności za wypłacalność dłużnika, chyba że umowa stanowi inaczej.12

W zależności od treści umowy bank ( faktur ) może spełnić trzy funkcje: finansowania, przejęcia ryzyka i usługową.

Funkcja finansowania sprowadza się do wypłacenia przez bank zaliczki na posiadaną należność. Bank płaci cenę kupna, czyli wartość należności pomniejszoną o odsetki i prowizję.

Funkcja przejęcia ryzyka oznacza, że bank jako faktor przejmuje na siebie pełne ryzyko związane z ewentualną niewypłacalnością dłużnika..

Z kolei funkcja usługowa sprowadza się do przejęcia przez bank obowiązków organizacyjno-technicznych, takich jak: wystawianie rachunków, upomnienia dłużników, inkaso należności itp.

Kredyty związane z leasingiem mają charakter kredytu rzeczowego.



Leasing jest w zasadzie alternatywną wobec kredytu formą finansowania, polegającą na dostarczeniu przez leasingodawcę ustalonego umownie wyposażenia, urządzeń, budynków, itp. Leasingobiorca zobowiązuje się do płacenia określonej opłaty leasingowej rozłożonej zazwyczaj na raty. Właścicielem przedmiotu umowy jest leasingodawca, ale strony mogą przewidzieć w umowie przeniesienie własności na leasingobiorcę; wówczas raty leasingowe, oprócz opłaty leasingowej, obejmują także część zapłaty za nabywany obiekt.13 Leasingodawcą może być bank, ale także wyspecjalizowana firma leasingowa, producent, którego wyroby będą przedmiotem leasingu.

Z punktu widzenia sposobu zabezpieczenia kredyty można podzielić na:



  • lombardowe,

  • hipoteczne.14

Kredyt lombardowy jest udzielany pod zastaw papierów wartościowych, towarów, przedmiotów wartościowych, lokat bankowych i należności (np. z tytułu ubezpieczeń). Jest on udzielany w bankach komercyjnych zazwyczaj na okres do 3 miesięcy. Cechą tego krótkoterminowego kredytu jest posiadanie przez bank przedmiotu zastawu, a kredyt udzielany jest nie do pełnej jego wartości. Przedmiotem zastawu są rzeczy, których fizyczne przechowywanie nie nastręcza bankowi trudności.

Biorąc pod uwagę przedmiot zastawu, można wyróżnić następujące rodzaje kredytu lombardowego:



  • pod zastaw papierów wartościowych,

  • pod zastaw towarów na podstawie odpowiednich dokumentów składowych (warrantów) lub transportowych,

  • pod zastaw weksli,

  • pod zastaw należności.

Kredyt lombardowy jest najczęściej udzielany do wysokości 60% wartości zastawu stanowiącego jego zabezpieczenie.

Kredyt hipoteczny jest definiowany w literaturze światowej w dwojaki sposób. Jedna definicja oparta jest wyłącznie na przymiotniku „hipoteczny”, który wskazuje na specyficzną formę zabezpieczenia kredytu, jakim jest hipoteka, czyli wpis w IV dziale księgi wieczystej roszczenie kredytodawcy w stosunku do właściciela dane nieruchomości. Nieruchomość opisana daną księgą wieczystą nie musi być przy tym przedmiotem kredytowania. Polskie banki udzielają już pożyczek, czasami na znaczne kwoty, zabezpieczonych hipoteką na nieruchomości, a cel udzielonej pożyczki może być dowolny.

Inna definicja kredytu hipotecznego przypisuje mu określone, charakterystyczne cechy, takie jak:



  • długi okres spłaty,

  • zabezpieczenie hipoteczne na nieruchomości,

  • powiązanie przedmiotu kredytu z przedmiotem zabezpieczenia,

  • relatywnie niskie oprocentowanie ze względu na mały stopień ryzyka kredytowego,

  • możliwość sprzedaży wierzytelności zabezpieczonych hipotecznie bezpośrednio na rynku kapitałowym lub za pomocą długoterminowych papierów wartościowych – listów zastawnych.15

Druga definicja kredytu hipotecznego oddaje jego istotę jako instrumentu charakterystycznego dla banku hipotecznego.

Hipoteka jest pewną formą zabezpieczenia zwrotu kredytu nawet w sytuacji, gdy nieruchomość zmieni właściciela. Wynika to z faktu, że bank zachowuje pierwszeństwo przed wierzycielami kolejnych właścicieli nieruchomości.16

Ze względu na sposób oprocentowania kredytu wyróżniamy:


  • kredyt o stałym oprocentowaniu, który zachowuje stałą stopę procentową przez cały okres obowiązywania umowy kredytowej,

  • kredyt o zmiennym oprocentowaniu, w którym stopa procentowa zmienia się w zależności od zmian oprocentowania w umownym okresie kredytowania,

Stałe oprocentowanie jest cechą kredytów krótkoterminowych lub tych, w których odsetki są pobierane za cały okres korzystania z kredytu. Oprocentowanie zmienne ma zastosowanie do kredytów udzielanych na dłuższe okresy.

Kredyty mogą być wykorzystane:



  • jednorazowo – cała kwota kredytu wykorzystywana jest w jednym terminie ustalonym w umowie kredytu,

  • w transzach – kwota kredytu może być wykorzystana w wielu częściach i w różnych terminach,

  • w ciągnieniach – jest to sposób wykorzystania stosowany w przypadku linii kredytowej lub kredytu w rachunku bieżącym – kredytobiorca sam reguluje wysokość wykorzystania kredytu w zależności od potrzeb.

Ze względu na formy spłaty, można podzielić kredyty na spłacane:



  • jednorazowo- cała kwota kredytu spłacona jest w jednym terminie ustalonym w umowie kredytu,

  • w ratach – kredyt spłacany w częściach, których liczba i wysokość ustalona jest w umowie kredytu,

  • z wpływów na rachunek – gdy kredyt jest udzielony w rachunku bieżącym lub przy linii kredytowej – wysokość i terminy spłat zależą wyłącznie od kredytobiorcy, ponieważ jego zadłużenie zmniejsza się przy każdym wpływie na rachunek.

Formy wykorzystania i spłaty kredytów wiążą się ściśle z określonymi rodzajami kredytów.

Możemy rozróżnić kredyty również ze względu na osobę kredytobiorcy:



  • na finansowanie działalności gospodarczej,

  • konsumpcyjne, służące finansowaniu osobistych potrzeb kredytobiorcy.

Podstawą udzielenia kredytu jest wniosek kredytowy, który powinien określać istotne elementy umowy kredytowej.

Ogólnie rzecz biorąc przyjmuje się, że wniosek powinien zawierać:



  • charakterystykę wnioskodawcy, czyli potencjalnego kredytobiorcy

  • kwotę i walutę wnioskowanego kredytu

  • przeznaczenie kredytu z ewentualnym potwierdzeniem zawartymi kontraktami

  • proponowany okres kredytowania, okres karencji i terminy spłaty

  • proponowane zabezpieczenie kredytu.


1.2. Kredytowanie działalności gospodarczej.

Działalność banku komercyjnego jest prowadzona w warunkach ryzyka gospodarczego, zapewniając przy tym bezpieczeństwo przyjmowanym wkładom i udzielanym kredytom. Z tego powodu pełnią w gospodarce rynkowej rolę wyspecjalizowanych pośredników finansowych.17

Kredyty gospodarcze są udzielane przedsiębiorcom – osobom fizycznym, osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej, utworzonym zgodnie z przepisami prawa, jeżeli ich przedmiot działania obejmuje prowadzenie działalności gospodarczej, którą stanowi: działalność wytwórcza, budowlana, handlowa lub usługowa prowadzona w celach zarobkowych na rachunek podmiotu prowadzącego taką działalność.

Udzielając kredytu, czy to przedsiębiorcy czy też osobie fizycznej, bank musi myśleć przede wszystkim o zadowalającym zakończeniu transakcji i terminowym dopływie spłat kredytu, a także zadać sobie pytanie, czy cel kredytowania zabezpiecza jego spłatę. Polskie prawo bankowe uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej kredytobiorcy, rozumianej jako zdolność do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w umownych terminach. Zdolność kredytowa nie może być przedmiotem negocjacji, a jej oceny dokonuje samodzielnie bank.

Podstawą udzielenia kredytu jest wniosek kredytowy, który powinien określać istotne elementy umowy kredytowej. Wniosek zawiera ekonomiczne uzasadnienie rodzaju i kwoty potrzebnego kredytu oraz okresu jego trwania i ewentualnych rat spłaty. Najczęściej przyjmuje się, że wniosek powinien zawierać niżej wymienione dane:18


  1. Charakterystykę potencjalnego kredytobiorcy:

  • Kim jest wnioskodawca ( nazwa firmy, adres firmy, rodzaj działalności prowadzonej przez firmę, cele i misja firmy )

  • Historia działalności firmy ( gdzie i kiedy powstała oraz profil działalności )

  • Zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz pełny numer REGON

  • Status prawny firmy potwierdzony stosownym dokumentem np. umową spółki, wyciągiem z rejestru handlowego

  • Główni udziałowcy spółki oraz podstawowe o nich informacje ( nazwisko i imię, wiek, wykształcenie, doświadczenie zawodowe )

  • Własność obiektów wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej wraz z dokumentacją potwierdzającą tytuły własności, wyciąg z księgi wieczystej, umowa dzierżawy

  • Informacja o zadłużeniu firmy z tytułu kredytów i pożyczek

  • Zaświadczenie banku prowadzącego rachunek bieżący firmy o wysokości obrotów na rachunku oraz opinię banku o terminowości spłaty zaciągniętych kredytów

  1. Kwota i waluta wnioskowanego kredytu

  2. Przeznaczenie kredytu z ewentualnym potwierdzeniem zawartymi kontraktami

  3. Wnioskowany okres kredytowania, okres karencji i terminy spłaty

  4. Proponowane zabezpieczenie kredytu.

Przedsiębiorca ubiegający się o kredyt dołącza do wniosku określone dokumenty – w zależności od rodzaju kredytu i wnioskowanej kwoty oraz sposobu prowadzenie przez wnioskodawcę sprawozdawczości finansowej i sposobu rozliczania się z podatku z Urzędem Skarbowym.

Załączniki do wniosku kredytowego można podzielić na dwa typy. Pierwszy z nich charakteryzuje aktualny stan firmy, drugi prezentuje przedsięwzięcie i sytuację firmy po jego zrealizowaniu.

Załącznik opisujący aktualny stan firmy zawiera takie informacje, jak:


  • Przedmiot działalności firmy

  • Aktualna pozycja firmy na rynku ( lokalnym, krajowym ) oraz główni dostawcy, odbiorcy i konkurenci

  • Maszyny, urządzenia i inne aktywa firmy

  • Bilans za ostatnie trzy lata lub od momentu rozpoczęcia działalności

  • Aktualne sprawozdania finansowe

Załącznik drugiego typu powinien zawierać:

  • Informację o przewidywanej wielkości sprzedaży, potwierdzone zamówieniami na wyroby i usługi lub zawartymi kontraktami eksportowymi

  • Koszt inwestycji, harmonogram jej realizacji oraz strukturę nakładów finansowych

  • Projekcje sprawozdań finansowych obejmujących cały okres kredytowania ( spłaty kredytu )

Banki, w zależności od regulacji wewnętrznych, mogą odstąpić od wymogu złożenia części informacji i dokumentów, gdy wnioskodawca jest stałym i dobrze znanym, w znaczeniu pozytywnym, klientem banku, a jego sytuacja ekonomiczno-finansowa oraz majątkowa jest znana oddziałowi i daje gwarancję spłaty zobowiązań.

Wniosek może także wymagać podania dodatkowych informacji, mających istotne znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania i pozycji rynkowej firmy, Mogą to być dane o nawiązaniu współpracy z renomowaną firmą, wejściu w związki kooperacyjne, wdrożeniu nowej technologii, uzyskaniu normy międzynarodowej lub uzyskaniu

znaku jakości dla produkowanego wyrobu.19

Praktyka kredytowa poszczególnych banków nie jest jednak tak jednorodna, jak możnaby było się spodziewać. Formularze wniosków kredytowych są bardzo różnorodne i zróżnicowane ze względu na bank oraz rodzaj i skalę kredytu.

Raz wnioski są bardzo uproszczone, innym razem przybierają formę bardzo szczegółowych, zawierającą pełną analizę ekonomiczno-finansową. Po przykrych doświadczeniach z minionych lat kredytowania banki mają tendencję do stawiania większych wymagań wobec wnioskodawców i w związku z tym gama wymaganych dokumentów jest coraz szersza. Wymóg przedstawienia dokumentów stanowiących podstawę prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę stał się w dzisiejszych czasach rzeczą powszechną. Wniosek kredytowy dodatkowo więc uzupełniają:


  • Dokumenty dotyczące sytuacji prawnej firmy ( zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, umowa spółki potwierdzona w Urzędzie Skarbowym, lub wyciąg z rejestru handlowego i akt notarialny )

  • Zaświadczenie Urzędu Skarbowego o obrotach firmy i niezaleganiu z podatkiem

  • Zaświadczenie ZUS o odprowadzaniu składek na ubezpieczenie społeczne

  • Dokumenty potwierdzające tytuły własności nieruchomości ( akt własności, wyciąg z księgi wieczystej, umowa dzierżawy )

  • Dokumenty potwierdzające możliwości zaopatrzeniowe firmy oraz zbyt jej wyrobów i usług

  • Zawarte kontrakty na dostawy przedmiotu kredytu ( np. dotyczące zakupu maszyn i urządzeń, surowców i materiałów )

  • Sprawozdania finansowe ( F – 01 i F – 02 )

  • Inne dokumenty ( np. oświadczenie współmałżonka o zgodzie na zaciągnięcie kredytu )

Złożenie wniosku kredytowego zazwyczaj poprzedzone jest negocjacjami między inspektorem kredytowym a potencjalnym kredytobiorcą. W trakcie tych negocjacji są uzgadniane podstawowe postanowienia umowy kredytowej, takie jak oprocentowanie kredytu, jego wysokość, terminy spłaty i okres kredytowania, wysokość prowizji bankowej i rodzaje proponowanego zabezpieczenia kredytu. Z tego względu znaczący wpływ na korzystniejsze warunki kredytowania oraz samą możliwość zaciągnięcia kredytu ma przygotowanie się przez wnioskodawcę do negocjacji z bankiem. Na skutek takich negocjacji dobrze przygotowany do rozmów z bankiem właściciel lub reprezentant firmy może uzyskać dużo lepsze warunki kredytu niż osoba, która nie potrafi przedstawić i zaakcentować mocnych punktów przedsiębiorstwa.

Negocjator powinien wziąć pod uwagę zagadnienia, które są ważne z punktu widzenia banku:



  • Podstawowe informacje o firmie i właścicielu ( forma organizacyjno – prawna, odpowiedzialny wspólnik, osoba zarządzająca, przygotowanie fachowe pracowników firmy, struktura organizacyjna firmy, profil działalności, możliwości sprzedaży )

  • Dane o działalności firmy ( skala sprzedaży, udział eksportu, stan zamówień, przewidywany zysk, skład dłużników )

  • Wizje rozwojowe firmy ( horyzont czasowy planów, zamierzenia inwestycyjne, przewidywane wdrożenia nowych wyrobów, sposoby finansowania )

  • Inne informacje ( np. długoterminowe umowy z dostawcami i odbiorcami, powiązania z innymi przedsiębiorstwami, pozycja rynkowa, sytuacja konkurencji, kiedy odbyła się ostatnie weryfikacja bilansu ).20

Wobec małych i średnich przedsiębiorstw banki mogą prowadzić preferencyjną politykę kredytową. Stosownie do prawa działalności gospodarczej21 państwo stwarza korzystne warunki dla rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw, m. Im. Przez ułatwianie dostępu do środków finansowych pochodzących z kredytów i poręczeń kredytowych.

Definicje małego i średniego przedsiębiorcy zawiera art. 54 i 55 ustawy. Zgodnie z nimi „Za małego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w poprzednim roku obrotowym:



  1. zatrudniał średniorocznie mniej niż 50 pracowników oraz

  2. osiągał przychód netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 7 milionów EURO lub suma aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec roku obrotowego nie przekroczyła równowartości w złotych 5 milionów EURO”.

W następnym artykule zawarta jest definicja średniego przedsiębiorcy:

„Za średniego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, nie będącego małym przedsiębiorcą, który w poprzednim roku obrotowym:



  1. zatrudniał średniorocznie mniej niż 250 pracowników oraz

  2. osiągnął przychód netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nie przekraczający równowartości w złotych 40 milionów EURO lub suma aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec poprzedniego roku obrotowego nie przekroczyła równowartości w złotych 27 milionów EURO”.

Przed wypłatą kredytu, czyli jego wykorzystaniem przez kredytobiorcę, dochodzi do zawarcia umowy kredytowej na piśmie. Polskie prawo bankowe określa jej niezbędne elementy: strony umowy, kwota kredytu, termin lub terminy ( transze ) postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych, terminy spłaty i oprocentowanie kredytu, wysokość prowizji. Ponadto umowa określa sposób wykorzystania kredytu, np. w formie przelania środków na rachunek bieżący, realizowanie zleceń na rzecz osób trzecich.




  1   2   3   4   5


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna