Rozdział 16 Gospodarka otwarta Chiński jedwab za węgiel; czipy za „Żubrówkę”



Pobieranie 0,74 Mb.
Strona1/3
Data02.06.2018
Rozmiar0,74 Mb.
  1   2   3

ROZDZIAŁ 16

Gospodarka otwarta

Chiński jedwab za węgiel; czipy za „Żubrówkę”: narody handlują ze sobą. Załatw mi pracę w Hamburgu; „Opel” zbudował fabrykę na Śląsku: zasoby płyną z kraju do kraju. Gospodarki stają się coraz bardziej otwarte.


16.1. Międzynarodowa współpraca gospodarcza
W wieku XX wywołany rozwojem technologii kilkudziesięciokrotny spadek kosztów transportu (np. postęp w budowie statków) i łączności (np. Internet) spowodował szybki wzrost obrotów handlu zagranicznego i przepływów kapitału. Gwałtowny rozwój międzynarodowej współpracy gospodarczej sprawił, że w drugiej połowie XX w. ekonomiści zaczęli mówić o integracji (ramka 16.1), a potem o globalizacji gospodarek (ramka 16.2).

Ramka 16.1

Integracja gospodarcza

Integracja gospodarcza to scalanie gospodarek np. grupy krajów (efektem jest np. większa swoboda przepływu gotowych dóbr i zasobów między tymi krajami) i przenoszenie uprawnień władz krajowych na szczebel ugrupowania (np. uprawnień do emisji pieniądza). Przykładem jest integracja europejska.

Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG) utworzyło w 1957 r. 6 krajów (RFN, Francja, Włochy, Benelux) (tzw. Traktat Rzymski). Stworzono unię celną (brak ceł wewnętrznych, wspólne cło zewnętrzne), a także finansowane ze składek programy (np. Wspólna Polityka Rolna, dbająca o wysokie ceny artykułów rolnych; Fundusz Zmian Strukturalnych, wspierający rozwój najbiedniejszych regionów Wspólnoty). Do EWG dołączyły kolejno: Dania, Irlandia, Wielka Brytania, Grecja, Hiszpania, Portugalia, Austria, Finlandia i Szwecja. W roku 1995 Wspólnota zmieniła nazwę na Unię Europejską (UE). Celem UE była unia walutowa, gospodarcza i polityczna (np. wspólne europejskie obywatelstwo). Najważniejsze organy UE to: Komisja Europejska, Parlament Europejski, Trybunał Sprawiedliwości. Dnia 1 maja 2004 r. do UE przystąpiły Cypr, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Słowacja, Słowenia i Węgry. Kolejne dwa kraje, Bułgaria i Rumunia, dołączyły do Unii 1 stycznia roku 2007. Od 1 lipca 2013 r. członkiem UE jest również Chorwacja.

Budowę unii walutowej (wspólny pieniądz i system finansowy) przyśpieszono w 1979 r., tworząc Europejski System Walutowy. Powstał Europejski Mechanizm Kursowy (ang. Exchange Rate Mechanism, ERM); należące doń kraje zobowiązały się nie dopuścić do wahań kursu swoich walut o więcej niż +/2,25% (korekty kursów musieli zaakceptować wszyscy). Stopniowo zaprzestano dewaluacji; wyrównały się tempa krajowej inflacji; spadło ryzyko kursowe w handlu.

W roku 1987 członkowie Wspólnoty ratyfikowali Jednolity Akt Europejski. Harmonizacja podatków, usunięcie pozataryfowych barier w handlu (np. uciążliwych kontroli granicznych) oraz ograniczeń przepływów czynników produkcji i kapitału finansowego doprowadziły do powstania w grudniu 1992 r. Europejskiego Rynku Wewnętrznego. Skutkiem były bardziej efektywna alokacja zasobów, korzyści skali, intensyfikacja konkurencji.

W roku 1992 zawarto Traktat z Maastricht. Zgodnie z nim w 1999 r., spełniwszy wiele kryteriów (m.in. niska inflacja i stopy procentowe, dwa lata „stażu” w ERM bez dewaluacji waluty, deficyt budżetu nie większy niż 3% PKB, stosunek długu publicznego do PKB nie większy niż 60%), 11 krajów europejskich utworzyło Unię Gospodarczą i Walutową (ang. Economic and Monetary Union, EMU) ze stałymi kursami walutowymi, zintegrowanym rynkiem finansowym i Europejskim Bankiem Centralnym we Frankfurcie, wyznaczającym stopę procentową dla wprowadzonej do obiegu w 2002 r. wspólnej waluty euro.

Dla krajów Unii Europejskiej nienależących do Unii Gospodarczej i Walutowej stworzony został system ERM2 (ang. Exchange Rate Mechanism 2). Ma on pomóc tym krajom w ustabilizowaniu kursu ich waluty i stopniowym wprowadzeniu euro. Po wejściu kraju zmierzającego do strefy euro do ERM2 kurs jego waluty może się zmieniać nie bardziej niż o +/15% w stosunku do kursu euro (nadmiernym wahaniom mają zapobiegać m.in. zmasowane interwencje walutowe). Dopiero po dwóch latach takiej kwarantanny możliwe jest wejście kraju do strefy euro.

*

Inne, poza Unią Europejską, wielkie ugrupowania integracyjne to m.in. NAFTA (ang. North American Free Trade Agreement), ASEAN (ang. Association of South East Asian Nations), MERCOSUR (hiszp. Mercado Común del Cono Sur).


Ramka 16.2

Globalizacja

„Globalizacja” jest nazwą wieloznaczną. Dla jednych oznacza ona tylko szybki rozwój technologii i związane z nim powstawanie jednolitej gospodarki światowej. Inni nazywają tak wszystkie skutki powstawania gospodarki globalnej, np. wykształcanie się ponadpaństwowych ośrodków władzy, ujednolicenie kultury w skali światowej.

Joseph Stiglitz, laureat Nagrody Nobla z ekonomii, definiuje globalizację jako „zaawansowaną integrację krajów i ludzi na świecie ... spowodowaną przez ogromny spadek kosztów transportu i łączności, a także usunięcie sztucznych barier na drodze przekraczających granice strumieni dóbr, usług, kapitału, wiedzy i ludzi” a. Jako przyczyny globalizacji wskazuje się kilka wspierających się czynników. Chodzi o: 1) liberalizację handlu światowego i znoszenie barier utrudniających przepływ towarów; 2) deregulację rynków finansowych i liberalizację międzynarodowych przepływów kapitału; 3) reformy rynkowe, które u schyłku XX w. dokonały się w wielu krajach (liberalizacja, deregulacja, prywatyzacja); 4) rozpowszechnienie się nowych technologii informatycznych i telekomunikacyjnych.

Entuzjaści globalizacji („globaliści”) twierdzą, że globalizacja bardzo korzystnie wpływa na współczesne stosunki międzynarodowe; np. ich zdaniem globalizacja sprzyja wzrostowi gospodarczemu na całym świecie. Przeciwnicy globalizacji („antyglobaliści”) krytykują globalizację (np. twierdzą, że powoduje ona zwiększenie się nierówności w poszczególnych krajach i między krajami).

Są jeszcze sceptycy, którzy twierdzą, że globalizacja nie jest nieuchronna. Ich zdaniem gospodarowanie na świecie ma charakter regionalny, nie globalny. Sugeruje się, że mówienie o globalizacji jest przejawem mody intelektualnej i świadectwem trapiącego nauki społeczne braku precyzji, a nawet, że cała ta koncepcja maskuje jedynie dążenie do amerykanizacji („macdonaldyzacji”, „westernizacji”) świata.

------------------------------------



a Zob. Joseph Stiglitz, Globalization and Its Discontents, New York: W.W. Norton & Company, 2002, s. 9. Oczywiście „tradycyjną” integrację gospodarczą można uznać za wstępną fazę tak rozumianej globalizacji.

16.1.1. Handel zagraniczny: świat i Polska
Jaka jest skala handlu zagranicznego w Polsce? Z kim i czym handlujemy?

W roku 2015 światowy eksport wynosił 16 500,3 mld dolarów amerykańskich. Na Polskę przypadło z tego 200,3 mld dolarów, czyli 1,2%. Udział eksportu w PKB w naszym kraju, a także wielkość eksportu per capita były stosunkowo niewielkie (49,6% i 5 210 dolarów w porównaniu np. z 82,5% i 27 834 dolarami w Holandii lub 83,0% i 15 047 dolarami w Czechach).

Około 85,7% światowego eksportu pochodziło z krajów rozwiniętych gospodarczo (np. Europa Zachodnia, Ameryka Północna, Japonia), 9,0% z krajów rozwijających się (np. Ghana), a 5,3% z krajów Europy Środkowo-Wschodniej (np. Polska). Naszym najważniejszym partnerem były Niemcy (27,1% polskiego eksportu i 22,9% importu!). Natomiast głównymi towarami importowanymi i eksportowanymi przez Polskę były odpowiednio: ropa, samochody osobowe i tworzywa sztuczne oraz samochody osobowe i silniki spalinowe.
16.1.2. Przepływ kapitału: świat i Polska
W roku 2014 zagraniczne inwestycje bezpośrednie (ang. foreign direct investment), w wyniku których inwestorzy nawiązują trwały związek lub stają się właścicielami zagranicznych firm, wyniosły na świecie 1 265 mld dolarów. W tymże roku wartość inwestycji bezpośrednich dokonanych w Polsce była równa około 38 mld złotych (prawie 13 mld USD). Dominował kapitał belgijski i luksemburski (16,0 mld zł), holenderski (14,5 mld zł), francuski (4,9 mld zł), cypryjski (3,1 mld zł) i niemiecki (2,6 mld zł).

Ważne są też zagraniczne inwestycje pośrednie (portfelowe) (ang. foreign portfolio investment), które nie powodują powstania trwałego związku z zagranicą (np. lokaty w bankach za granicą, kupno zagranicznych akcji i obligacji). W połowie roku 2016 zasób kapitału zainwestowanego w tych formach w 10 największych krajach biorcach badanych przez MFW wynosił niecałe 30 bln dolarów. Na przykład, w pierwszej połowie roku 2016 udział kapitału zagranicznego w obrotach akcjami ma głównym rynku warszawskiej Giełdy Papierów Wartościowych przekraczał 50%. Zagraniczni inwestorzy kupowali w Polsce nie tylko akcje, lecz także inne papiery wartościowe, finansując w ten sposób rozwój naszej gospodarki.


16.2. Korzyści z handlu zagranicznego
Handel daje narodom m.in. korzyści ze specjalizacji produkcji, których przyczyną jest absolutna lub komparatywna przewaga produktywności.

Załóżmy, że w krajach A i B jest po I00 pracowników. Każdy z nich wytwarza dziennie następujące ilości ryb lub wina (tablica 16.1).


Tablica 16.1

Absolutna przewaga produktywności

Kraj

Ryby

Wino

A

1

2

B

2

1

Otóż kraj A ma nad krajem B absolutną przewagę (ang. absolute advantage) produktywności w wytwarzaniu wina, a kraj B nad krajem A – w produkcji ryb. Jeśli – wyspecjalizowawszy się – kraj A będzie wytwarzał tylko wino, a kraj B tylko ryby, łącznie wytworzą dziennie więcej (200 butelek wina i 200 ryb) niż w sytuacji, kiedy produkują „wszystkiego po trochu” (150 butelek wina i 150 ryb)1. Oczywiście, warunkiem takiej specjalizacji jest handel zagraniczny, który umożliwia obu krajom wymianę posiadanych nadwyżek produkcji jednego dobra na drugie dobro.


Przewaga absolutna oznacza, że jeden kraj wytwarza dobro niższym kosztem niż drugi kraj2.
To nie koniec: nawet kiedy kraj A ma absolutną przewagę wydajności w produkcji obu dóbr, wymiana może się opłacać (tablica 16.2)! Przewaga kraju A jest mniejsza (dwukrotna) w produkcji wina niż w produkcji ryb (tu jest ona trzykrotna). (Kraj A jest lepszy w produkcji obu dóbr niż kraj B, jednak kraj B jest mniej gorszy w produkcji wina). Oznacza to przewagę komparatywną (przewagę względną) (ang. comparative advantage) kraju B w produkcji wina. Dzięki wymianie dóbr oba kraje mogą osiągnąć korzyści komparatywne. Przeanalizujmy tę sytuację uważnie.
Tablica 16.2

Komparatywna przewaga produktywności


Kraj

Ryby

Wino

A

6

2

B

2

1

Ponieważ nakład na złowienie 6 ryb jest w kraju A taki sam jak na wytworzenie 2 butelek wina, 1 butelka wina warta jest tu 3 ryby. Wszak, powstrzymując się od wytworzenia 1 butelki wina, można złowić 3 ryby. Podobnie, w kraju B 1 butelka wina warta jest 2 ryby. Innymi słowy, alternatywny koszt produkcji butelki wina w kraju A (3 ryby) jest większy niż w kraju B (2 ryby).


Przewaga komparatywna (przewaga względna) oznacza, że jeden kraj wytwarza dobro niższym kosztem alternatywnym niż drugi kraj.
Otóż w takiej sytuacji kraj B powinien się specjalizować w produkcji dobra, w przypadku którego ma przewagę komparatywną, a kraj A w produkcji drugiego dobra. Cena powinna należeć do przedziału wyznaczonego ustalonymi przed chwilą kosztami alternatywnymi [2(ryba/wino), 3(ryba/wino)], co zapewnia opłacalność takiego podziału pracy dla obu krajów. Cena ta określa terms of trade (pol. warunki handlu) obu krajów. Terms of trade decydują o podziale korzyści z handlu zagranicznego.

Oto przykład: Jeśli kraj A przesunie 4 pracowników z produkcji wina do produkcji ryb, wytworzą oni 24 ryby, a produkcja wina zmniejszy się o 8 butelek. Te 24 ryby można wymienić na wino [np. po cenie P* = 2,4 (ryba/wino)], otrzymując 10 butelek wina, co krajowi A pozwoli zyskać 10 – 8 = 2 butelki. Odwrotnie, jeśli kraj B przesunie 10 pracowników z produkcji ryb do produkcji wina, to wytworzą oni 10 butelek. Produkcja ryb zmniejszy się tu o 20 ryb. Za 10 butelek wina kraj B dostanie od kraju A 10  2,4 = 24 ryby. Kraj B zyska zatem 4 ryby3.

W praktyce przyczyną przewagi produktywności są technologia i zasoby. W kraju, w którym technologia jest rozwinięta, pracownicy są wydajni. (Produktywność robotników budowlanych wyposażonych w specjalistyczny sprzęt jest większa niż pracowników używających prostych narzędzi). Podobnie, obfitość zasobów zwiększa wydajność pracy. (Produktywność pracy rolników w kraju o dobrych glebach przewyższa produktywność rolników uprawiających gleby jałowe).

Poza absolutną i komparatywną przewagą produktywności źródłem korzyści z handlu zagranicznego może być również specjalizacja międzynarodowa, której skutkiem są wydłużenie się serii produkcyjnych i korzyści skali (maleje przeciętny koszt produkcji). Także w takiej sytuacji, dzięki handlowi zagranicznemu, z danych zasobów narody wytwarzają więcej gotowych produktów.

Taka specjalizacja tłumaczy tzw. handel wewnątrzgałęziowy, czyli handel produktami takich samych (a nie różnych) gałęzi. Chodzi o sytuację, kiedy np. kraj A kupuje samochody marki b od kraju B, który z kolei nabywa samochody marki a od kraju A. Dodatkowym powodem tego handlu jest to, że nabywcy cenią sobie możliwość wyboru spośród wielu odmian podobnego produktu. Na początku XXI w. handel wewnątrzgałęziowy stanowił wielką część wymiany handlowej krajów uprzemysłowionych, a jego znaczenie rosło szybko.

Wreszcie, otwarcie granic na towary zagraniczne rozszerza rynek. Wzmaga się konkurencja. Pamiętasz mikroekonomię? Gałąź, w której panuje konkurencja, sprzedaje taniej i wytwarza więcej niż gałąź zmonopolizowana. Handel zagraniczny może zatem powodować obniżki cen i zwiększenie się produkcji. Znowu, z posiadanych zasobów społeczeństwa wytwarzają więcej gotowych produktów.

Są i inne korzyści z handlu z zagranicą, dotyczące podziału, a nie produkcji. Załóżmy np., że w Peru wytwarza się tylko banany, a w Polsce – tylko węgiel. Jest oczywiste, że wymiana pewnej ilości bananów na węgiel zwiększyłaby zadowolenie zarówno mieszkańców Peru, jak i Polski. Dalej, handel sprzyja poznaniu się i tolerancji. Pomyśl o roli bazarów w kontaktach polsko-wietnamskich po roku 1990.
16.3. Polityka handlowa a wolny handel
Polityka handlowa oznacza, że państwo wpływa na eksport i import.
Polityka handlowa polega na kształtowaniu przez państwo wielkości importu i

eksportu.
Prowadząc politykę handlową, państwo często hamuje import i wspiera eksport. Import hamują m.in. cła i bariery pozataryfowe, czyli np. ograniczenia ilościowe (kontyngenty, kwoty importowe), dobrowolne ograniczenia eksportu, kampanie propagandowe („Kupuj tylko polskie produkty!”). Eksport wspierają np. państwowe subwencje, ubezpieczanie przez państwo transakcji eksportowych, tanie kredyty, informacja dla eksporterów.
16.3.1. Cła
Na początku XXI w. cła były stosunkowo niskie (ramka 16.3).
Cło jest opłatą, którą płaci państwu importer lub eksporter towaru.

Ramka 16.3

Krótka historia ceł

Przez prawie cały XIX w. główne ówczesne mocarstwo, czyli Wielka Brytania, prowadziło politykę wolnego handlu, a Stany Zjednoczone chroniły rynek wewnętrzny wysokimi cłami. Wielki Kryzys z przełomu lat 20. i 30. XX w. stał się przyczyną powszechnego powrotu do protekcjonizmu, mającego zapobiec rozszerzaniu się bezrobocia. Światową wojnę celną zapoczątkowało uchwalenie w Stanach Zjednoczonych w 1930 r. tzw. Ustawy Smoota-Hawleya (ang. Smoot-Hawley Act). W efekcie średnia stawka cła importowego w Stanach Zjednoczonych osiągnęła poziom 33% wartości importowanych dóbr. Dla porównania, na przełomie wieków XX i XXI średnia stawka cła importowego w tym kraju wynosiła 4%. Światowa recesja i protekcjonizm spowodowały załamanie się światowego eksportu, który zmniejszył się o niemal 60% w latach 1928–1935. Swój pierwotny poziom odzyskał on dopiero w latach 60. XX wieku.

Po II wojnie światowej obniżki ceł nastąpiły w efekcie podpisania w 1947 r. Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (ang. General Agreement on Tariffs and Trade, GATT). GATT zorganizował wiele rund wielostronnych negocjacji międzynarodowych (np. Runda Kennedy'ego, Runda Tokijska), których skutkiem były kolejne obniżki ceł. Największe z nich nastąpiły w wyniku tzw. Rundy Urugwajskiej, która rozpoczęła się w 1986 r. i trwała do 1994 r. Runda Urugwajska doprowadziła również do utworzenia w 1995 r. Światowej Organizacji Handlu (ang. World Trade Organization, WTO), która zastąpiła GATT (w 2001 r. po piętnastoletnich negocjacjach do WTO przystąpiły Chiny).

Pod auspicjami WTO w tymże 2001 r. rozpoczęto kolejną rundę negocjacji na temat liberalizacji handlu międzynarodowego (tzw. Runda Doha). Negocjcje te de facto załamały się w 2007 r. w trakcie konferencji w Poczdamie m.in. na skutek różnic stanowisk USA, Unii Europejskiej, Indii i Brazylii w kwestii otwarcia rynków towarów rolnych i przemysłowych, a także w kwestii subsydiowania rolnictwa w krajach rozwiniętych. Na początku 2017 r. trwały próby przełamania tego impasu.


Jak działa cło importowe?
Popatrzmy na rysunek 16.1a. Linie S i D ilustrują krajowe podaż i popyt na motorynki. Cena światowa motorynek wynosi P1. Po takiej cenie niewielki kraj może nabyć na świecie dowolną liczbę motorynek. Jeśli nic nie przeszkadza handlowi, arbitraż sprawi, że cena motorynek w takim kraju wyniesie P1; krajowi producenci zaoferują Q1 motorynek; krajowi nabywcy zgłoszą zapotrzebowanie na Q4; import będzie równy AB.

Otóż po nałożeniu cła w wysokości P2P1 cena motorynki na rynku krajowym wzrośnie do P2. Krajowi producenci zaoferują ilość Q2; krajowi nabywcy zgłoszą zapotrzebowanie na Q3; import motorynek wyniesie CF. Cło doprowadzi do wzrostu produkcji producentów krajowych i zmniejszenia się importu.

Natomiast rysunek 16.1b pokazuje nieefektywność (trójkąty CGA, FBH) i redystrybucję dochodów (czworoboki CFHG i P2CAP1) spowodowane wprowadzeniem cła. Pole trójkąta CGA odpowiada stracie w postaci nadwyżki kosztu wyprodukowania ilości Q1Q2 dobra w kraju (jego miarą są ceny odpowiadające fragmentowi AC linii podaży4) nad ceną światową (P1), po której można by kupić to dobro. Trójkąt FBH to strata, będąca skutkiem zaniechania importu ilości Q3Q4 dobra. Wszak za motorynki te nabywcy chcieli płacić więcej (zob. ceny odpowiadające fragmentowi FB linii popytu5) od ceny, po której można było je kupić (P1). Natomiast obszar CFHG odpowiada przychodom budżetu z cła [importowana ilość dobra razy stawka cła, CF  (P2P1)], a obszar P2CAP1 dodatkowym zyskom producentów [spowodowany cłem przyrost ceny razy dotychczas sprzedawana ilość, (P2P1)  Q1, plus utarg ze sprzedaży dodatkowej ilości dobra, P2  (Q2Q1) minus koszt jej wyprodukowania, CQ2Q1A]. Pieniądze te pochodzą z kieszeni nabywców.
Rysunek 16.1

Cło na rynku motorynek

Cło powoduje wzrost ceny z P1 do P2 na rysunku (a) i zmniejszenie się importu z AB do CF na rysunku (a). Na rysunku (b) widzimy, że towarzyszy temu redystrybucja dochodów (czworokąty P2CAP1 i CFHG) oraz społeczna strata (trójkąty CGA i FBH).



a) b)


16.3.2. Subwencja eksportowa
Jednym z wielu narzędzi wspierania eksportu jest subwencja eksportowa.
Subwencja eksportowa jest dopłatą, którą państwo wypłaca eksporterowi

towaru, zachęcając go do zwiększenia eksportu.
Jak działa subwencja eksportowa?
Na rysunku 16.2a światowa cena motorynek, P1, przewyższa (niezaznaczoną) cenę krajową, a eksport wynosi AB. Państwo dopłaca eksporterom kwotę P1P2 do ceny każdej wyeksportowanej motorynki, więc dla eksportera cena motorynki sprzedanej za granicą rośnie z P1 do P2. Cena nie jest różnicowana (wszak dla sprzedawców alternatywą dla sprzedaży na rynku krajowym jest sprzedaż na rynku zagranicznym), zatem zapotrzebowanie w kraju spada z Q2 do Q1, oferta rośnie z Q3 do Q4, a eksport zwiększa się do CF.
Rysunek 16.2

Subwencja eksportowa na rynku motorynek
Subwencja powoduje wzrost eksportu z AB do CF na rysunku (a). Na rysunku (b) widzimy, że towarzyszy temu społeczna strata (suma pól trójkątów CAG i FHB) i redystrybucja dochodów (P2FBP1).

a) b)

Na rysunku 16.2b widzimy nieefektywność (trójkąty CAG i FHB) i redystrybucję dochodów (czworobok P2FBP1) spowodowaną subwencją eksportową. Pole CAG pokazuje koszt zmniejszenia się konsumpcji krajowej. Przecież za motorynki z przedziału Q1Q2 nabywcy byli skłonni płacić więcej niż wynosiła ich cena światowa. Z kolei pole FHB odpowiada nadwyżce kosztów wytworzenia motorynek z przedziału Q3Q4 nad ceną, P1, po której można je nabyć na świecie. Natomiast obszar P2FBP1 odpowiada dodatkowym dochodom producentów i eksporterów (spowodowany subwencją wzrost ceny razy dotychczas sprzedawana ilość, (P2P1) Q3, plus utarg ze sprzedaży dodatkowej ilości dobra, P2  (Q4Q3), minus koszt jej wyprodukowania, FQ4Q3B). Pieniądze te pochodzą od podatników i krajowych nabywców dobra.



  1   2   3


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna