RóŻne rzeczywistośCI



Pobieranie 0,5 Mb.
Strona7/11
Data28.01.2018
Rozmiar0,5 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

ZEŚRODKOWANIE


Mimo, że istnieje siedem ośrodków (centrów), które z grubsza odpowiadają siedmiu głównym czakrom lub wirom energii cielesnej, ogromna większość ludzi działa aktywnie z jednego z trzech ośrodków głównych: emocji, ruchu lub intelektu.

Czasami ktoś wybiera sobie centrum instynktu. Dalsze ośrodki – wyższe emocji, wyższe ruchu i wyższe intelektu są używane przez większość ludzi tylko czasami, jakby przy okazji.

Gdy reagujesz na coś natychmiast, wtedy działasz z twojego ulubionego ośrodka. Człowiek ześrodkowany w centrum intelektu mógłby zareagować na utratę pracy analizą, racjami i długim rozmyślaniem, podczas gdy ześrodkowany emocjonalnie zareagowałby uczuciem zranienia, złością, smutkiem itp. Człowiek ześrodkowany w centrum ruchu może od razu zareagować działaniem, prawdopodobnie wyruszając natychmiast na poszukiwanie innej pracy, zagrać w tenisa albo zachowywać się niespokojnie, ruchliwie, wykazując rozdrażnienie.

Każde z tych trzech głównych centrów wybierane jest w jednakowy sposób i mniej więcej w tych samych proporcjach. Nasza kultura jest bardzo konserwatywna, 50 procent ludzi w USA wybiera centrum intelektu, 40 procent centrum emocji, a 10 procent centrum ruchu.

Wszyscy również wybieramy ześrodkowanie dodatkowe, czyli pomocnicze, w które możemy wejść. Jeśli ktoś nie używa ruchu jako centrum głównego ani dodatkowego, będzie mniej skłonny do wykonania ćwiczeń gimnastycznych jakich ono wymaga. Inną cechą może być tendencja do robienia mało, ponieważ bodźcem będzie myślenie i odczuwanie, a niekoniecznie rezultat w postaci wykonania czegoś konkretnego.

(Impuls aby zrobić jest też pobudzany przez łuski wywodzące się z osi działania, szczególnie z dominacji, pokory, wytrwałości, agresji i niecierpliwości lub kiedy ma się rolę Wojownika czy Króla).


Ześrodkowanie emocjonalne

Człowiek z intuicją, skupiony emocjonalnie przerabia szybciej niż inny problemy, które przynosi mu życie. Uczucia i intuicja pracują bowiem jak błyskawica w porównaniu z wolniejszym procesem rozważanym przez intelekt. Ześrodkowanie emocjonalne ofiarowuje głębokie poczucie poznania, zdolność zareagowania ze zrozumieniem, życzliwością i wejścia w samo sedno zagadnienia. Może również tworzyć sentymentalizm lub histerię. Dusze na poziomie Dojrzałym faworyzują takie ześrodkowanie bo z powodu swej intensywności prowadzi ono do wzajemnych związków międzyludzkich.

Można stwierdzić, że ludzie używają swoich centrów stosunkowo prawidłowo, a mają problemy jedynie z wyborem ośrodków dodatkowych, które są szczególnie widoczne kiedy jesteśmy w złym humorze. Każdy wybiera centrum główne aby nim się posługiwać i wybiera część dodatkową używając jej jako pomocniczej, a która może okazać się potencjalną pułapką.

W ten sposób kobieta ześrodkowana emocjonalnie może używać części intelektualnej jako dodatkowej, balansując między uczuciami (centrum emocji) i myślami (część intelektualna). Gdy jest niezadowolona lub czymś rozdrażniona, nie skupiona, a więc poza swym centrum, może to spowodować krążenie jej umysłu (część intelektualna) wokół danego tematu, tworząc nadmiar myśli i pogłębienie frustracji. Może być w tym momencie zżerana przez zazdrość (co jest stanem mentalnym) lub pełna przeintelektualizowanych racji, które powodują jej postrzeganie negatywne. O tym właśnie mówi Michael gdy nazywa ześrodkowanie dodatkowe pułapką.

Jeśli ta sama kobieta użyłaby dodatkowo centrum ruchu, wówczas czułaby potrzebę zrobienia czegoś ze swymi myślami i uczuciami. Być może miałaby ochotę zostać śpiewaczką czy aktorką, tancerką, wróżką lub terapeutka medycyny niekonwencjonalnej. Kiedy jakaś inna kobieta znajdzie się poza równowagą swego centrum, jej centrum ruchu jako pułapka będzie popychało ją do działania i doprowadzi do stanu histerii – co się przejawi np. w przewracaniu przedmiotów, uderzaniu w ściany, kopaniu mebli, rozrzucaniu papierów, prowadzeniu samochodu z nadmierną szybkością, jedzeniem, piciem alkoholu itp.

Najwłaściwszą drogą wyjścia z takich sytuacji jest uświadomienie sobie złapania w pułapkę i natychmiastowe przeskoczenie w trzecie centrum. To trzecie centrum, w którym nieczęsto przebywamy, przynosi nam równowagę. Pierwsza z omawianych kobiet mogłaby wycofać się do swojego centrum ruchu, aby świadomie wykorzystać go na spacer lub na bieg. Prawdopodobnie stwierdziłaby, że emocje i umysł uspokoiły się. Druga kobieta mogłaby wyjść z impasu wprowadzając swój intelekt, być może robiąc listę za i przeciw, czytając metafizyczną lekturę albo spotykając się z przyjaciółmi aby im wszystko opowiedzieć.

Postacie publiczne, które poruszają się przy pomocy swoich uczuć (używają lub używali swej ruchowej części centrum emocji) to: Martin Luther King Junior, Nancy Reagan, Lily Tomlin, Prince, Stevie Wonder, Linda Evans i Madonna. Mimo, że ludzie ci uzyskali wszelkie sukcesy w życiu, wybór w którym nie byłoby centrum intelektu, mógłby być przeszkodą do rozwoju duchowego w Ameryce.

Intelektualna część podstawowego centrum emocji stosowana jest przez takie osoby jak: Stephen Spielberg, Woody Allen, Roseanne Barr, Lionel Richie, Ronald Reagan, Deng Xiaoping

i Coretta Scott King. Spielberg jest geniuszem manewrowania emocją i usatysfakcjonowania jej przez swoje filmy. Jeśli byłby ześrodkowany w intelekcie jego Filmy prawdopodobnie nie miałyby tego czaru. Sarkazm Roseanne Barr pochodzi z jej realistyczno-cynicznej postawy i z szybkiej emocjonalnej percepcji, którą raczy nas ze swojego dodatkowego ześrodkowania intelektualnego.
Ześrodkowanie w ruchu

Ludzie ześrodkowani w centrum ruchu, stanowiący zaledwie 10 procent występujących w naszej kulturze, są kłębkami w nieustannym, niespokojnym ruchu ł działaniu. Przeważnie byli oni waszymi szkolnymi nauczycielami gimnastyki. To ześrodkowanie na ruchu stwarza kontakt z ich ciałem do tego stopnia, że mogą odczuwać nawet każdą zmianę wcześniej, zanim ich emocja czy intelekt taką zmianę spowodują.

Ludzie skupieni w ruchu lubią sport, samoloty, wyścigowe auta i łodzie, pracę w policji, w budownictwie, malowanie, biwakowanie, nawigację na tratwie, handel obwoźny i wszystko to, co wymaga fizycznej aktywności. Mogą chodzić, gestykulować i przechodzić z jednego działania w drugie, bez dokończenia tego, co obiecali wykonać innym czy sobie.

Nikita Chruszczow, tupiąc nogami przy pulpicie w ONZ podczas swojego wystąpienia, był ogarnięty całkowicie furią centrum ruchu, tak jak bywają w niej czasem Pee Wee Herman i Bette Midler.

Gdy używają ośrodka emocji jako dodatkowego, osoby z centrum mchu będą w zażyłości z ich emocjonalną naturą. Ruch nadaje takim ludziom rzeczywisty impet. Sylvester Stallone – Wojownik, którego filmy stały się sławne dzięki akcji wspieranej emocją, jest dowodem na to jak można użyć części emocjonalnej centrum ruchu. Taki ładunek energii znany jako Eddie Murphy jest przykładem, który więcej mówi nam o tym ześrodkowaniu. Rzemieślnik – Sean Penn, który rozwinął tendencję do gwałtu, też jest skupiony w centrum ruchu z przeskokami do centrum emocji. Jego bodźce w kierunku „ruchu” przefiltrowane przez jego młody wiek i hormony wprowadzają go w biegun jego celu – dominacji z postawą agresji. Mae West i Tina Turner to dwie kobiety, które używają (używały) tego ześrodkowania.

Księżna Diana, rzucająca się w oczy, piękna kobieta powiedziała, że jej mózg jest – cytuję: „...wymiarów groszku”, a gdy brała udział w grze pod nazwą „Zwykły pościg” rzekła: „...jestem tak gruba jak deska”. Jest ona przykładem osoby ześrodkowanej w ruchu, która lubi tańczyć, bawić się i być aktywną – z dodatkowym centrum emocji o gorącym wnętrzu. Ze względu na to, że intelekt nie jest jej mocną stroną, wywołuje to w niej naturalne, niemiłe poczucie niższości.

W mentalności naszego społeczeństwa centrum ruchu, bez dodatkowego ześrodkowania intelektualnego, tworzy obraz osoby niezaadoptowanej, co z kolei powoduje powstanie nowego problemu związanego z poszanowaniem siebie.

Z impulsem otrzymanym od dodatkowego ześrodkowania intelektualnego, ruch może być kierowany zamiarem i przewidywaniem. Styl tańca Freda Astaire, ruch troskliwie kierowany intelektem, jest tego dowodem. Dla takich ludzi ich ulubionymi zajęciami mogłaby być mimika, aktorstwo, naprawa aut lub komputerów, robótki na drutach lub tkanie, rzeźbienie czy zajmowanie się nowymi wynalazkami.

W biegunie negatywnym ludzie z wybranym ześrodkowaniem w ruchu mogą być apodyktyczni w swym działaniu, być zwariowani na punkcie gier komputerowych i mieć nawałnicę wtórnych myśli na temat tego, co przed chwilą zrobili.

Paul Newman, który często „brzęczy” w swych filmach, w ten czy inny sposób jest ześrodkowany w ruchu z dodatkowym wchodzeniem w intelekt. Tak samo jak dwóch ruchowo-intelektualnych komików: Robin Williams i Whoopi Goldberg. Stephen Bingham, aktywista (tak, ześrodkowany w ruchu) prawnik, gdy był oskarżony o pomoc Czarnym Panterom w ucieczce z więzienia w San Quentin, opuścił Kalifornię, był w ciągłym ruchu, poruszył również innych. Następnie udał się do Paryża, gdzie pracował jako malarz pokojowy, ale tylko by z powrotem wypłynąć na powierzchnię w Kaliforni i oczyścić swoje imię.

Dr Ruth Westheimer, autor Ken Kesey i Matka Teresa też ukazują nam wyraźnie w jaki sposób, drogą unikatową i niespokojną, łączą swoje ześrodkowanie w centrum ruchu z siłą intelektu.
Ześrodkowanie intelektualne

Ześrodkowanie intelektualne tworzy sposób myślenia – mózgowy, pojęciowy i lewopółkulowy, tak bardzo szanowany w naszej kulturze. Może ono dać umysł błyskotliwy, skrzący się i dyskryminujący. Cudowne dziecko, które osiąga sukces w szkole (jest ona dla takich dzieci ciekawa) i wypełnia wszystkie testy, jest właśnie przykładem ześrodkowania intelektualnego. Ludzie ześrodkowani w centrum intelektu najczęściej są erudytami, akademikami, teoretykami, bibliofilami, molami książkowymi, pedantami i uczonymi.

Mimo, że centrum to jest głównie linearne w swych funkcjach, ma tendencję do objaśniania myśli i wewnętrznego wglądu. Intelekt sam może nie wystarczyć by stać się myślicielem, aby mieć zdrowy rozsądek i być mądrym, ponieważ są to wartości bardziej bliskie centrum emocji.

Osoba ześrodkowana w intelekcie, używająca jako dodatkowego centrum ruchu, nie „wejdzie” łatwo w emocje. Z drugiej strony ona lub on będą skłonni do tworzenia idei i ukazaniu ich światu. Jest to ześrodkowanie, które lubi budować cywilizację, a wartości te możemy znaleźć u Lenina, Johna Kennedy, Henry Kissingera i Glorii Steinem.

Syryjski prezydent Assad, Pat Robertson, Orson Welles, Frank Herbert i Rajneesh, wszyscy mają taki układ – centrum intelektu z dodatkową częścią ruchu. Lubią oni przedstawiać ideę i poruszyć nią powszechną opinię wywołując efekt tak wielki, jak tylko możliwe.

Istnieje tu mały bodziec emocjonalny, a wiec są to typy, którym, jeżeli chcesz być z nimi w zażyłości, musisz to dobrze wyjaśnić. Nie zauważają bowiem emocjonalnych niuansów jakie kryją się pod zwykłą konwersacją.

Ludzie ześrodkowani intelektualnie jak: Katherine Hepburn, Dustin Hoffman, Yassar Arafat, Tip O'Neill, Peter Jennings, Barbara Walters i Timothy Leary używają dodatkowego centrum emocjonalnego, wciąż przechodzą z myślenia na odczucia, z których jedno pobudza drugie na zmianę – na dobre lub złe.
Ześrodkowanie instynktowne

Centrum to związane jest z pierwszą czakrą czyli wirem energetycznym na końcu kości ogonowej. Jest pierwotną przyczyną wszystkich czakr, można je odczuwać jak rybę na wrzącej patelni, jak ukłucia milionów insektów lub spokojny i bogaty wir, jak pradawny las sekwoi.

Tak długo jak przebywamy w ciele fizycznym i chcemy wzrastać, powinniśmy to centrum otaczać troskliwością i poświęcać mu wiele uwagi. Ono potrzebuje leczenia tak samo, jak potrzebuje go serce.

Mimo, że centrum instynktu to miejsce w którym niektórzy przebywają przez całą inkarnację, jest ono również miejscem, w które wchodzimy codziennie wypełniając nasze funkcje fizjologiczne (w klozecie) lub gdy jesteśmy pod prysznicem, ćwiczymy jogging czy tai chi lub składamy pranie, podlewamy kwiaty w ogrodzie czy też przez cały dzień telefonujemy. Możemy wylądować w centrum instynktu dzięki spokojnej, monotonnej, stale powtarzającej się pracy, i wtedy to centrum może być użyte jako brama prowadząca do wyższych stanów świadomości.

Centrum instynktu jest również bramą instynktownego lęku, który najczęściej opiera się na pamięci przeżyć z poprzednich inkarnacji. Ono nie pracuje w zgodzie z czasem linearnym, dla niego wszystko co się zdarzyło i zdarza jest ciągle teraz.

Ze względu na to, że podstawową funkcją centrum instynktu jest zapewnienie przeżycia ciału, jest w nim wiele „Uważaj na to!” co oznacza przesłanie i pobudzenie refleksu. To może być ważne, lub nie, dla aktualnego życia.

Centrum instynktu ma również dostęp do informacji dotyczących warunków środowiska toteż może nas ostrzec w sposób delikatny lub nawet zastraszający przed ukrytym niebezpieczeństwem, znajdując zawsze najlepszy ze sposobów. Aby uzupełnić cykl fizyczny inkarnacji koniecznie trzeba zaprzestać tworzenia nowej karmy lub przebywania w niej. Tak więc centrum instynktu Duszy Starej wykona wszystkie ostrzeżenia lub da wewnętrzny wgląd, który oddali ją od kłopotów. Na przykład przeczuje ona spotkanie z kimś bez szczególnego powodu, zrezygnuje, mimo posiadania biletu z lotu samolotem, który zbliża się do katastrofy lub nie wejdzie do ulubionej restauracji bo za chwilę ma tutaj wybuchnąć bomba.

Gdy ktoś wybiera – przeważnie na poziomie Duszy Noworodka lub Dziecka – spędzanie całej inkarnacji w centrum instynktu, może rozwinąć się paranoja ze względu na przebywanie w stałym napięciu i otrzymywane ostrzeżenia typu: „Uwaga! Strzeż się!”. LSD stworzyło wielu ludziom żywe przeżycia wizualne przez centrum instynktu, czasami ze skutkiem leczniczym, czasami poszerzającym ich doznania i obejmującym całe życie, a czasami z niezbyt szczęśliwym zakończeniem.

Zbrodniarze, którzy mają szaleństwo w oczach (jak Charles Manson czy Richard Ramirez), często pozostają przez dłuższy czas w centrum instynktu, podobnie jak przebywający w szpitalach dla psychicznie chorych. Także nieszczęśliwi ludzie wzięci do niewoli w czasie wojen są często popychani do swych centrów instynktu, ponieważ życie ich wisi na włosku i żyją z dnia na dzień. Hitler żył przeważnie poza swoim centrum instynktu, tak jak i Libijczyk Khadafy, który przez wiele lat nie spał nigdy dłużej w tym samym miejscu niż przez jedną lub dwie noce. Postępował tak ponieważ żył poza centrum instynktu i nie mógł liczyć na jakiekolwiek ostrzeżenie z tej strony. Mężczyźni, którzy strzelali do Papieża Jana Pawła II i Indiri Ghandi, mają inkarnacje przebiegające przez centrum instynktu.

Stephen King o roli Mędrca – autor horrorów jeżących włos na głowie, jest Duszą na wczesnym etapie poziomu Dziecka, ma czasami kontakt ze świadomością Duszy Noworodka na ostatnich etapach i swoim naturalnym centrum instynktu. Opowieści Kinga zawierają problemy podstawowego instynktu do którego ma on tak łatwy dostęp. Figlarny Pee Wee Herman, jak i komedie o bełkoczącym nieudaczniku Boba Goldthwaita, w których protagoniści przekraczają barierę szoku nerwowego, używają swych twórczych energii do stworzenia rzeczy niosących strach, a pochodzących z instynktu. Tą potworną rozrywką autorzy dotykają miejsc pełnych lęku i paniki pochodzących z ich własnej psychiki; tworzą dogodne warunki by patrzeć na swoje lęki i stany psychiczne, móc zahamować je i wyeliminować.

Choroba, wysoka temperatura, ból zamykają centrum ruchu, intelektu, a nawet emocji wciągając człowieka w centrum instynktu. To daje czas na obszerny, bardziej lub mniej nieświadomy przegląd materiału, który tam został zgromadzony. Gdy wracamy do normalnego stanu zdrowia często mamy nowy wewnętrzny wgląd i nowe pojęcie o sobie. Choroba jest jedną z dróg, które przechodzimy w centrum instynktu; wyrzucamy wtedy stare normy myślowe i zmieniamy ukierunkowanie w życiu. Niektóre terapie też osiągają ten rezultat. Tak bywa przy hipnozie, rebirthingu, ćwiczeniach oddechowych, przy głębokich pracach z ciałem, jak Warsztaty Hellera i Rolfmgu.
Wyższe Centra

Pozostałe trzy centra nazywamy: wyższe intelektu, wyższe emocji, wyższe ruchu. Mimo, że centra te dają poczucie oświecenia, gdy dana osoba ich używa, nie są one tymi, które wybieramy sobie przed urodzeniem. Są one raczej drogą uczenia się „bycia”, zależnie od sytuacji, czy to przez medytację, modlitwę czy inne duchowe praktyki; są one częścią tego, co czyni nas w pełni ludzkimi.

W wyższym centrum intelektualnym intelekt jest w kontakcie z królestwem ducha, posiada głębszą prawdę o życiu co sprawia, że ludzie rozumieją dlaczego i po co są tutaj, dlaczego życie układa się tak, a nie inaczej. Pojęcia stają się wtedy kryształowo czyste.

„Uzdrawiając nasz świat”, „Dalej od wojny” i kilka innych organizacji pokojowych to przykłady grup opierających się na zasadach, które pochodzą z wyższego centrum intelektu. Grupy te mają na celu skontaktowanie świata z prawdą i poczuciem pokoju jakiego można tam doświadczyć.

Intelektualiści częściej wchodzą w przestrzeń należącą do wyższego centrum intelektu. Wielu, wielu ludzi spotyka się z tym miejscem, niekiedy kilka razy dziennie. Matthew Fox, John Muir i Carl Jung są indywidualnymi przykładami wierzących w częsty kontakt z tym centrum w którym umysł odczuwa wszystko i przenika wszystko.

W wyższym centrum emocji człowiek pozostaje w kontakcie z najwyższymi uczuciami, miłością uniwersalną, serdecznym współczuciem, które jak promień przenika wszystko. Poezja, muzyka i sztuka wydają się szczególnie piękne i wzruszające. Wyższe emocjonalne doświadczenia przychodzą często wraz z medytacją i wywołują efekt objęcia tym uczuciem całego życia. Narkotyki zwane Ekstazą lub ADM, mają właściwości tworzenia wyższych stanów emocjonalnych takich jak nieopisana radość i porywające uczucia. Ludzie, którzy doświadczyli tego przyjemnego uczucia, na przykład stanu harmonii, często walczą by utrzymać go nadal w swoim życiu. Oczywiście najważniejsze jest osiągnięcie tego rodzaju stanów przez miłość, a nie dzięki narkotykom.

Wyższe centrum ruchu daje poczucie bardzo silnego odczuwania przez mięśnie, ścięgna i stawy. Czasami można go doświadczać podczas kochania się (seksu). Osoba, która leczy energią przez przykładanie rąk, często używa wyższego centrum ruchu, ponieważ to umożliwia jej transformowanie materii. Powitanie ręką lub pasy magnetyczne wzdłuż ciała, pozdrowienie z dobrym życzeniem (typu – bądź zdrów) sprawiają, że czyniący to biczuje innych energią przez swoje wyższe centrum ruchu, zmuszając do przemiany energii u osoby z którą ma kontakt podczas takiego spotkania. Jest to bardzo charyzmatyczne.

Używamy tego centrum gdy chłoniemy piękno przyrody, jesteśmy w Himalajach, wąchając kwiat, oglądając wspaniały wschód słońca lub patrząc na piękno poruszającego się zwierzęcia. Czujemy to wtedy w naszym ciele, odbiera ono bowiem rezonans z obfitością piękna przed nami.


ROZDZIAŁ VII



1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna