Rada unii europejskiej



Pobieranie 143,94 Kb.
Strona1/2
Data25.05.2018
Rozmiar143,94 Kb.
  1   2

18.IV.2008











RADA
UNII EUROPEJSKIEJ





PL

C/08/96

8397/08 (Presse 96)






KOMUNIKAT PRASOWY

2863. posiedzenie Rady


Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne
Luksemburg, 18 kwietnia 2008 r.




Przewodnicząca Dragutin Mate
Słoweński minister spraw wewnętrznych
Lovro Šturm
Słoweński minister sprawiedliwości










Główne wyniki posiedzenia Rady

Rada osiągnęła porozumienie polityczne co do decyzji, która przekształca Europejski Urząd Policji, znany pod nazwą Europol, w unijną agencję korzystającą z budżetu wspólnotowego i dysponującą statutem pracowniczym. Decyzja rozszerza również mandat Europolu na wszystkie poważne przestępstwa transgraniczne. Tym sposobem państwom członkowskim będzie łatwiej uzyskać jego pomoc w dochodzeniach dotyczących tego rodzaju przestępczości.

Osiągnięto także porozumienie polityczne co do unijnego planu działania w sprawie poprawy bezpieczeństwa materiałów wybuchowych. Plan ten jest jednym z wielu środków zaproponowanych przez Komisję w listopadzie 2007 r. w celu zwalczania terroryzmu. Sprawi on, że łatwiej będzie można lokalizować materiały wybuchowe w UE – np. dzięki systemowi alarmowemu, który będzie miał zastosowanie, gdy w którymś z państw członkowskich dojdzie do kradzieży takich materiałów.

Rada wypracowała również podejście ogólne do decyzji ramowej, na mocy której do unijnego prawodawstwa mają zostać włączone trzy nowe rodzaje przestępstw: publiczne nawoływanie do popełniania przestępstw terrorystycznych; rekrutacja na potrzeby terroryzmu oraz szkolenie terrorystyczne.

Ponadto Rada udzieliła Komisji mandatu negocjacyjnego na rozmowy z USA w sprawie niektórych warunków korzystania z amerykańskiego programu bezwizowego.



SPIS TREŚCI1

UCZESTNICY 5

OMAWIANE PUNKTY

KOMITET MIESZANY 7

SIS II 7

Wydalanie obywateli państw trzecich, którzy nielegalnie przebywają w UE 8

Polityka wizowa wobec krajów bałkańskich 9

ROZSZERZENIE STATUSU REZYDENTA DŁUGOTERMINOWEGO NA OSOBY OBJĘTE OCHRONĄ MIĘDZYNARODOWĄ 10

ROZMOWY UE – USA O PROGRAMIE BEZWIZOWYM: MANDAT DLA KOMISJI 11

NIELEGALNA MIGRACJA W GRECJI 12

EUROPOL 13

PLAN DZIAŁANIA UE W SPRAWIE POPRAWY BEZPIECZEŃSTWA MATERIAŁÓW WYBUCHOWYCH 14

DECYZJA RAMOWA ZMIENIAJĄCA DECYZJĘ RAMOWĄ 2002/475/WSiSW W SPRAWIE ZWALCZANIA TERRORYZMU 15

ZWIĘKSZENIE PRAW PROCESOWYCH W PRZYPADKU POSTĘPOWANIA ZAOCZNEGO 16

WZMOCNIENIE EUROJUST-u 17

EUROPEJSKIE PRAWO ZOBOWIĄZAŃ UMOWNYCH 18

SPRAWY RÓŻNE 20

INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAWY WEWNĘTRZNE


  • Frontex – udział Szwajcarii i Liechtensteinu 21

  • Szóste doroczne sprawozdanie Eurojustu (rok kalendarzowy 2007) – konkluzje Rady 21

  • Europejska konwencja o ekstradycji – uproszczony mechanizm ekstradycji 21

  • Europol – program prac na rok 2009 22

  • Ocena zagrożenia rosyjską przestępczością zorganizowaną (ROCTA) – konkluzje Rady 22

  • Wprowadzenie trwałego znakowania części – konkluzje Rady 23

  • Europol – ochrona osób publicznych 24

  • Jednolity wzór dokumentów pobytowych dla osób nie będących obywatelami UE 24

  • Porozumienie z Brazylią o zniesieniu wiz krótkoterminowych 24

  • Praktyczna współpraca w zakresie polityki azylowej – konkluzje Rady 25

  • Budżet SIS – uczestnictwo Szwajcarii 26

  • Kontrola nabywania i posiadania broni * 26

ROZSZERZENIE

  • Chorwacja – Rada ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia 27

UNIA CELNA

  • Konwencja o wspólnym tranzycie 27

  • Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów 28

ŚRODOWISKO

  • Lotnictwo – system UE handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych 28

TRANSPORT

  • Wykonywanie usług transportu lotniczego * 29

MIANOWANIA

  • Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny 30

UCZESTNICY

Rządy państw członkowskich oraz Komisja Europejska były reprezentowane przez następujące osoby:



Belgia:

Annemie TURTELBOOM minister ds. imigracji i azylu

Jean DE RUYT stały przedstawiciel

Bułgaria:

Miglena Janakiewa TACZEWA minister sprawiedliwości

Goran JONOW wiceminister spraw wewnętrznych

Republika Czeska:

Jirzi POSPISZIL minister sprawiedliwości

Milena VICENOVA stały przedstawiciel

Dania:

Lene ESPERSEN minister sprawiedliwości

Birthe RØNN HORNBECH minister ds. uchodźców, imigrantów i integracji

Niemcy:

Brigitte ZYPRIES federalna minister sprawiedliwości

Wolfgang SCHÄUBLE federalny minister spraw wewnętrznych

Estonia:

Rein LANG minister sprawiedliwości

Jüri PIHL minister spraw wewnętrznych

Grecja:

Prokopios PAVLOPOULOS minister spraw wewnętrznych



Hiszpania:

Julio PÉREZ HERNÁNDEZ sekretarz stanu ds. wymiaru sprawiedliwości

Carlos BASTARRECHE stały przedstawiciel

Francja:

Rachida DATI strażnik pieczęci, minister sprawiedliwości

Michèle ALLIOT-MARIE minister spraw wewnętrznych, terytoriów zamorskich oraz władz lokalnych i regionalnych

Brice HORTEFEUX minister ds. imigracji, integracji, tożsamości narodowej i solidarnego rozwoju



Irlandia:

Seán POWER wiceminister w Ministerstwie Sprawiedliwości, Równouprawnienia i Reformy Prawa (odpowiedzialny w szczególności za kwestie równouprawnienia)



Włochy:

Giuliano AMATO minister spraw wewnętrznych

Rocco Antonio CANGELOSI stały przedstawiciel

Cypr:

Kypros CHRISOSTOMIDES minister sprawiedliwości i porządku publicznego

Neoklis SYLIKIOTIS minister spraw wewnętrznych

Łotwa:

Gaidis BĒRZIŅŠ minister sprawiedliwości

Mareks SEGLIŅŠ minister spraw wewnętrznych

Litwa:

Petras BAGUŠKA minister sprawiedliwości

Regimantas ČIUPAILA minister spraw wewnętrznych

Luksemburg:

Luc FRIEDEN minister sprawiedliwości, minister skarbu i budżetu

Nicolas SCHMIT minister odpowiedzialny za sprawy zagraniczne i imigrację

Węgry:

Tibor DRASKOVICS minister sprawiedliwości i porządku publicznego



Malta:

Carmelo MIFSUD BONNICI minister sprawiedliwości i spraw wewnętrznych



Niderlandy:

Guusje TER HORST minister spraw wewnętrznych i minister ds. kontaktów z Królestwem

Ernst HIRSCH BALLIN minister sprawiedliwości

Nebahat ALBAYRAK sekretarz stanu ds. wymiaru sprawiedliwości



Austria:

Maria BERGER federalna minister sprawiedliwości

Günther PLATTER federalny minister spraw wewnętrznych

Polska

Zbigniew ĆWIĄKALSKI minister sprawiedliwości

Piotr STACHAŃCZYK podsekretarz stanu, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji

Portugalia:

Alberto COSTA minister sprawiedliwości

Rui PEREIRA minister spraw wewnętrznych

Rumunia:

Cătălin Marian PREDOIU minister sprawiedliwości

Vasile Gabriel NITA sekretarz stanu, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Reformy Administracyjnej

Słowenia:

Lovro SZTURM minister sprawiedliwości

Dragutin MATE minister spraw wewnętrznych

Katja REJEC LONGAR podsekretarz stanu



Słowacja:

Sztefan HARABIN wicepremier i minister sprawiedliwości

Jozef BUCZEK sekretarz stanu, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

Finlandia:

Tuija BRAX minister sprawiedliwości

Anne HOLMLUND minister spraw wewnętrznych

Astrid THORS minister migracji i spraw europejskich



Szwecja:

Beatrice ASK minister sprawiedliwości

Tobias BILLSTRÖM minister ds. migracji

Zjednoczone Królestwo:

Tony McNULTY wiceminister ds. bezpieczeństwa, walki z terroryzmem, przestępczości i porządku

Patricia SCOTLAND, baronowa ASTHAL prokurator generalna

Elish ANGIOLINI prokurator generalna (regionalny rząd Szkocji)



Komisja:

Jacques BARROT wiceprzewodniczący



OMAWIANE PUNKTY

KOMITET MIESZANY

SIS II

Rada przyjęła do wiadomości sprawozdanie o pracach nad projektem SIS II.

Harmonogram projektu przewiduje, że we wszystkich państwach członkowskich najpóźniej do dnia 3 października 2008 r. powinny zostać zakończone testy zgodności.

Po wejściu w życie w dniu 1 marca 2008 r. umowy o włączeniu się Szwajcarii we wdrażanie dorobku prawnego Schengen rząd tego kraju oświadczył, że jest gotów przystąpić do oceny stosowania tego dorobku. Prezydencja z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Szwajcarii do nadania projektowi SIS II najwyższej wagi.

Rada potwierdziła także zawarte w sprawozdaniu wnioski co do nierozstrzygniętych kwestii związanych z SIS II i przyjęła do wiadomości propozycje Komisji w sprawie przejścia z systemu SIS1+ do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II).

Na koniec Komisja potwierdziła, że podczas czerwcowego posiedzenia Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych przedstawi szczegółowy harmonogram wdrażania systemu SIS II, sporządzony na podstawie sprawozdania na temat nierozstrzygniętych kwestii.

Należy zwrócić uwagę, że w dniu 28 lutego podczas posiedzenia Rady przyjęto konkluzje w sprawie prac nad systemem informacyjnym Schengen drugiej generacji (SIS II), w tym w sprawie dodatkowego mechanizmu wspomagającego rozwój SIS II w państwach członkowskich przed rozpoczęciem jego funkcjonowania. Rada zwróciła się także do prezydencji, by w kwietniu 2008 roku przedstawiła jej sprawozdanie na temat nierozstrzygniętych kwestii związanych ze szczegółowym harmonogramem SIS II, sporządzone na podstawie sprawozdania przygotowanego przez grupę „przyjaciół SIS II”; mechanizm ten został utworzony bezpośrednio po przyjęciu przez Radę wspomnianych konkluzji.

Wydalanie obywateli państw trzecich, którzy nielegalnie przebywają w UE

Komitet mieszany/Rada przyjęły do wiadomości najnowsze informacje o pracach nad wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie ustanowienia w państwach członkowskich wspólnych norm i procedur wydalania obywateli państw trzecich, którzy nielegalnie przebywają w UE.

Przyjęły do wiadomości przede wszystkim informacje o rozmowach prezydencji z przedstawicielami Parlamentu Europejskiego, które odbyły się w dniu 9 kwietnia 2008 r.

Prezydencja podkreśliła, że zarówno w negocjacjach na szczeblu Rady, jak i w negocjacjach z Parlamentem dokonany został znaczny postęp i że negocjacje te będą wymagały kompromisu od wszystkich stron. Zaznaczyła, że niezbędne są dalsze prace, a to, czy porozumienie będzie możliwe, będzie zależeć zwłaszcza od zbliżających się ostatecznych negocjacji z Parlamentem.

Komitet mieszany/Rada zdecydowanie poparły stanowisko prezydencji opowiadającej się za zakończeniem negocjacji z Parlamentem.

W projekcie dyrektywy poruszono kluczowe problemy polityki wydaleń, takie jak: dobrowolny wyjazd osób wydalanych; wykonywanie decyzji o wydaleniu w drodze deportacji; odraczanie deportacji; nakładanie zakazów wjazdu jako środek uzupełniający decyzję o wydaleniu; forma decyzji o wydaleniu; środki odwoławcze od decyzji o wydaleniu i zabezpieczenia przysługujące osobie oczekującej na wydalenie; możliwość przyspieszenia procedury wydalenia w pewnych przypadkach, a także umieszczanie osób wydalanych w ośrodku detencyjnym i warunki, na jakich to się odbywa.

Największe kontrowersje budzą: zakres zastosowania proponowanej dyrektywy, kwestia dobrowolnych wyjazdów, zakazów wjazdu, umieszczanie nielegalnych imigrantów w ośrodkach detencyjnych oraz warunki, na jakich się to odbywa.

Komisja przedłożyła przedmiotowy wniosek w 2005 roku; następnie był on analizowany podczas kolejnych prezydencji. Ma on zostać przyjęty zgodnie z procedurą współdecyzji, w której uczestniczy Parlament Europejski.

Komitet mieszany/Rada zobowiązały się do kontynuowania prac w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim, tak aby osiągnąć porozumienie co do projektu dyrektywy. Kierująca pracami UE Słowenia nadała pracom nad wnioskiem priorytet na szczeblu Rady i ściśle współpracuje z Parlamentem. W dniu 9 kwietnia odbyły się rozmowy trójstronne, podczas których omawiano najbardziej kontrowersyjne przepisy. Kolejne spotkanie na szczeblu politycznym z udziałem przedstawicieli Parlamentu odbędzie się w dniu 23 kwietnia 2008 r. Następnie prezydencja poinformuje komitet mieszany/Radę o stanie prac.

Polityka wizowa wobec krajów bałkańskich

Wiceprzewodniczący Komisji, Jacques Barrot, poinformował Radę o piśmie przygotowanym wraz z prezydencją, w którym krajom bałkańskim wysyła się pozytywne sygnały dotyczące polityki wizowej.

W piśmie poruszono przede wszystkim kwestię zwolnienia pewnych grup z opłat wizowych (np. studentów, sportowców, dziennikarzy, emerytów oraz dzieci w wieku poniżej sześciu lat). W rzeczywistości ok. 80% obywateli Serbii, Czarnogóry, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Albanii oraz Bośni i Hercegowiny może zostać zwolnionych z opłat wizowych.

Osoby, które będą musiały uiścić opłatę wizową – głównie turyści nienależący do żadnej z wyżej wymienionych kategorii – zapłacą specjalnie obniżoną kwotę 35 euro.



ROZSZERZENIE STATUSU REZYDENTA DŁUGOTERMINOWEGO NA OSOBY OBJĘTE OCHRONĄ MIĘDZYNARODOWĄ

Rada przeprowadziła debatę na temat tytułowego wniosku, korzystając z kwestionariusza udostępnionego przez prezydencję.

Dyrektywa Rady 2003/109/WE (dyrektywa w sprawie rezydentów długoterminowych) określa status obywateli państw trzecich, którzy są rezydentami długoterminowymi (zamieszkują w jednym z państw członkowskich przez okres dłuższy niż pięć lat). W momencie przyjmowania tej dyrektywy Rada z zadowoleniem przyjęła zobowiązanie Komisji, że przedłoży ona kolejny wniosek w tej sprawie, w którym zaproponuje objęcie statusem rezydenta długoterminowego uchodźców i osób korzystających z ochrony uzupełniającej. Wypełnieniem tego zobowiązania jest nowy wniosek Komisji, przedłożony w czerwcu 2007 roku.

Prezydencja zwróciła się do delegacji o odpowiedź na następujące pytania:

a) Czy opowiadają się za włączeniem osób objętych ochroną międzynarodową, czyli osób uznanych za uchodźców i posiadających taki status oraz osób korzystających z ochrony uzupełniającej na mocy dyrektywy 83/2004/WE, w zakres zastosowania dyrektywy w sprawie rezydentów długoterminowych?

b) Czy zgadzają się, że inne formy ochrony przyznawanej przez państwa członkowskie ze względów humanitarnych powinny być również włączone w zakres zastosowania dyrektywy w sprawie rezydentów długoterminowych?

c) Czy opowiadają się za tym, by do celów obliczania okresu zamieszkania jednakowo traktować osoby uznane za uchodźców oraz osoby objęte ochroną uzupełniającą?

Większość delegacji jest skłonna poprzeć objęcie wspomnianą dyrektywą zarówno uchodźców, jak i osób korzystających z ochrony uzupełniającej – bez różnicy w ich traktowaniu.

Wyniki wspomnianej debaty posłużą prezydencji do przygotowania kompromisowego tekstu, który w ciągu kilku tygodni trafi pod obrady COREPER-u.

ROZMOWY UE – USA O PROGRAMIE BEZWIZOWYM: MANDAT DLA KOMISJI

Rada udzieliła Komisji mandatu negocjacyjnego na rozmowy z USA w sprawie niektórych warunków korzystania z amerykańskiego programu bezwizowego.

Jeżeli chodzi o amerykański program bezwizowy, Wspólnota stawia sobie za cel, by jak najszybciej zostały nim objęte wszystkie państwa członkowskie UE, a tym samym by wszyscy obywatele UE zyskali – na zasadzie wzajemności – możliwość podróżowania bez wiz oraz byli traktowani równorzędnie.

W dniu 5 marca 2008 r. UE i je państwa członkowskie przyjęły wspólne podejście na użytek rozmów z USA (zob. komunikat prasowy 7338/08); państwa członkowskie mają stosować to podejście w dwustronnych porozumieniach i uzgodnieniach z USA i mają przy tym ściśle przestrzegać prawa wspólnotowego.

Podczas spotkania ministerialnej trojki UE – USA w dniu 13 marca w Słowenii strony uzgodniły przyjęcie dwutorowego podejścia do przedmiotowej kwestii. Zakłada ono, że Komisja będzie prowadzić z USA rozmowy o problemach leżących w gestii UE, a państwa członkowskie UE – o problemach leżących w ich gestii.

W mandacie udzielonym Komisji wskazano tematy leżące w kompetencjach UE i umożliwiono Komisji podjęcie wstępnych rozmów na niektóre z nich.



NIELEGALNA MIGRACJA W GRECJI

Minister spraw wewnętrznych Grecji, Prokopios Pavlopoulos, poinformował Radę o problemach, które wystąpiły w jego kraju w ostatnich miesiącach w związku ze wzrostem liczby nieuzasadnionych wniosków o azyl.

Poinformował, jak stosowane jest wspólnotowe prawodawstwo w zakresie polityki azylowej i opisał, w jaki sposób Grecja postępuje z nielegalną imigracją, respektując prawa człowieka i prawa podstawowe UE.

W dniu 31 marca 2008 r. minister Prokopios Pavlopoulos wystosował do prezydencji pismo, w którym przedstawił obecne problemy Grecji w przedmiotowej dziedzinie i wystąpił o umieszczenie tego punktu w porządku posiedzenia Rady.



EUROPOL

Rada osiągnęła porozumienie polityczne co do decyzji ustanawiającej Europejski Urząd Policji (Europol). Po tym, jak decyzja zostanie formalnie przyjęta, Europol stanie się agencją wspólnotową. Zmiana statusu znacznie poprawi funkcjonowanie Europolu pod względem operacyjnym i administracyjnym.

Decyzja poszerzy mandat Europolu o zadania związane z czynami przestępczymi niepowiązanymi bezpośrednio z przestępczością zorganizowaną. Dzięki temu państwa członkowskie uzyskają większe wsparcie ze strony Europolu w prowadzeniu dochodzeń transgranicznych w sprawach karnych, które początkowo nie wykazują związku z przestępczością zorganizowaną.

Znaczną zmianą jest to, że działalność Europolu będzie finansowana z budżetu wspólnotowego (od dnia 1 stycznia 2010 r.). Pozwoli to uprościć procedury administrowania budżetem i personelem Europolu. Wzrośnie także udział Parlamentu Europejskiego w kontroli nad Europolem i zwiększy się demokratyczny nadzór nad nim na szczeblu europejskim.

Europol dołoży wszelkich starań, by zapewnić interoperacyjność swoich systemów przetwarzania danych z systemami państw członkowskich oraz z systemami używanymi przez organy powiązane z Unią Europejską, z którymi może nawiązać stosunki.

Przejście od sytuacji obecnej do sytuacji przewidzianej w decyzji będzie płynne. Wniosek zawiera wiele przepisów przejściowych koniecznych do tego, by ten proces nie zakłócił działalności operacyjnej Europolu i nie naruszył obowiązujących praw pracowników.

Europejski Urząd Policji (Europol) powstał w 1995 r. na podstawie konwencji zawartej między państwami członkowskimi. Ustanowiono w niej jego strukturę, określono kompetencje, zadania i sposób zarządzania, a także zamieszczono przepisy o jego organach, personelu i budżecie.

Z biegiem lat okazało się, że należy dokonać zmian organizacyjnych w celu zwiększenia efektywności: należy dostosować mandat i zadania Europolu do zmian w zakresie międzynarodowej przestępczości zorganizowanej oraz w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, a także poprawić funkcjonowanie i finansowanie urzędu. To właśnie zapewni przedmiotowa decyzja.



PLAN DZIAŁANIA UE W SPRAWIE POPRAWY BEZPIECZEŃSTWA MATERIAŁÓW WYBUCHOWYCH

Rada uzgodniła plan działania w sprawie poprawy bezpieczeństwa materiałów wybuchowych (dok. 8109/08).

Plan ten jest jednym ze środków zaproponowanych przez Komisję w listopadzie 2007 r. w pakiecie dotyczącym zwalczania terroryzmu. Przygotowany przez specjalistyczną grupę zadaniową ds. bezpieczeństwa materiałów wybuchowych, prezentuje kompleksowe podejście do przeciwdziałania zagrożeniom związanym z materiałami wybuchowymi i z prekursorami tych materiałów. Prace koncentrowały się na czterech osobnych kwestiach: prekursorach, łańcuchu dostaw, wykrywaniu i bezpieczeństwie publicznym.

Strategicznym celem planu działania jest walka ze stosowaniem urządzeń wybuchowych przez terrorystów na terenie UE. Plan działań koncentruje się przede wszystkim na kwestiach bezpieczeństwa publicznego. Ponadto niektóre zaprezentowane w nim działania mają pozytywny wpływ na bezpieczeństwo stosowania materiałów wybuchowych.

Należy zauważyć, że podejście UE do problemu bezpieczeństwa materiałów wybuchowych opiera się na następujących filarach: zapobieganiu, wykrywaniu i reagowaniu. Jednocześnie powyższe filary uzupełnia i scala pakiet środków horyzontalnych w zakresie bezpieczeństwa publicznego. W dziedzinie bezpieczeństwa materiałów wybuchowych istnieją następujące priorytety horyzontalne:


  • usprawnienie wymiany aktualnych informacji i rozpowszechniania najlepszych wzorców;

  • ustanowienie mechanizmów koordynacji i podejmowanie wspólnych działań w określonych kwestiach;

  • zintensyfikowanie badań dotyczących materiałów wybuchowych.

Jak wspomniano, plan przygotowała specjalistyczna grupa zadaniowa ds. bezpieczeństwa materiałów wybuchowych, złożona z przedstawicieli odpowiednich zainteresowanych stron, w tym przedmiotowego sektora i władz publicznych. W czerwcu 2007 r. grupa ta przedstawiła sprawozdanie, w którym zaleciła pięćdziesiąt działań mających zwiększyć bezpieczeństwo materiałów wybuchowych w UE.

DECYZJA RAMOWA ZMIENIAJĄCA DECYZJĘ RAMOWĄ 2002/475/WSiSW W SPRAWIE ZWALCZANIA TERRORYZMU

Rada wypracowała podejście ogólne do decyzji ramowej, na mocy której do unijnego prawodawstwa mają zostać włączone trzy nowe rodzaje przestępstw:



  • publiczne nawoływanie do popełniania przestępstw terrorystycznych,

  • rekrutacja na potrzeby terroryzmu oraz

  • szkolenie terrorystyczne.

Obowiązująca obecnie decyzja ramowa 2002/475/WSiSW zostanie zatem uzupełniona o te przestępstwa i dostosowana do konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi.

Włączenie do dyrektywy wspomnianych przestępstw pozwoli bardziej zintegrować ramy instytucjonalne UE. Do przestępstw tych będą miały zastosowanie przepisy o rodzaju i poziomie sankcji karnych oraz obowiązkowe przepisy o jurysdykcji.

Uruchomione zostaną unijne mechanizmy współpracy (zob. np. decyzja z 2005 r. o przekazywaniu Europolowi i Eurojustowi informacji związanych z terroryzmem), którym podlega przedmiotowa decyzja ramowa.

Tekst stanowi, że:



  • „publiczne nawoływanie do popełniania przestępstw terrorystycznych” oznacza rozpowszechnianie lub inną formę udostępniania publicznego przekazu w celu zachęcenia do popełnienia jednego z przestępstw wyszczególnionych w decyzji ramowej, jeżeli takie postępowanie, niezależnie od tego, czy stanowi ono bezpośrednie podżeganie do przestępstw terrorystycznych, powoduje zagrożenie popełnienia jednego lub większej liczby takich przestępstw;

  • „rekrutacja na potrzeby terroryzmu” oznacza werbunek innych osób na potrzeby popełnienia jednego z przestępstw wyszczególnionych w decyzji ramowej; oraz

  • „szkolenie terrorystyczne” oznacza prowadzenie instruktażu w zakresie wytwarzania lub stosowania materiałów wybuchowych, broni palnej lub innych rodzajów broni bądź szkodliwych lub niebezpiecznych substancji bądź instruktażu w zakresie innych szczególnych metod lub technik do celów popełnienia jednego z przestępstw wyszczególnionych w decyzji ramowej, ze świadomością, że przekazywane umiejętności mają posłużyć do tych celów.

ZWIĘKSZENIE PRAW PROCESOWYCH W PRZYPADKU POSTĘPOWANIA ZAOCZNEGO

Rada omówiła inicjatywę w sprawie decyzji ramowej zwiększającej prawa procesowe osób i ułatwiającej stosowanie zasady wzajemnego uznawania do orzeczeń wydanych w przypadku nieobecności danej osoby na rozprawie (postępowanie zaoczne).

Rada stwierdziła, że poczyniono duże postępy w pracach nad tym dossier, i poleciła COREPER-
-owi je kontynuować, tak by na czerwcowym posiedzeniu Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych mogła osiągnąć porozumienie w tej sprawie.

Wniosek ma określić jasne wspólne podstawy nieuznawania orzeczeń wydanych w wyniku rozprawy, na której dana osoba się nie stawiła, a tym samym wprowadzić zmiany do obowiązujących aktów o wzajemnym uznawaniu orzeczeń (decyzje ramowe w sprawie: europejskiego nakazu aresztowania; kar o charakterze pieniężnym; nakazów konfiskaty; wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków; nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych).

Przyjęcie decyzji ramowej będzie oznaczać, że przestanie istnieć niepewność prawna co do wzajemnego uznawania orzeczeń wydanych w przypadku nieobecności danej osoby na rozprawie (zaocznie). W tekście poza nowymi wymogami w zakresie informowania wprowadzono postanowienie o tym, że państwa członkowskie powinny uznawać orzeczenia wydane w przypadku nieobecności danej osoby na rozprawie, jeżeli osobie tej przysługiwało prawo do ponownego rozpoznania sprawy.

WZMOCNIENIE EUROJUST-u

W oczekiwaniu na wycofanie zastrzeżenia parlamentarnego, Rada przyjęła podejście ogólne do pewnych aspektów projektu decyzji wzmacniającej Eurojust.

W szczególności Rada wyraziła zgodę na artykuły wniosku dotyczące składu Eurojustu, jego zadań, statusu członków krajowych i personelu Eurojustu.

Prace nad pozostałymi przepisami tego aktu będą kontynuowane na szczeblu ekspertów.

Wniosek ten został przedłożony w styczniu 2008 r. przez Słowenię, Francję, Republikę Czeską, Szwecję, Hiszpanię, Belgię, Polskę, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Słowację, Estonię, Austrię i Portugalię.

EUROPEJSKIE PRAWO ZOBOWIĄZAŃ UMOWNYCH

Rada zatwierdziła sprawozdanie, w którym utworzono wspólne ramy odniesienia dla europejskiego prawa zobowiązań umownych.

Sprawozdanie to określa stanowisko Rady w odniesieniu do czterech zasadniczych aspektów wspólnych ram odniesienia:

a) cel wspólnych ram odniesienia: narzędzie służące lepszemu stanowieniu prawa, przeznaczone dla wspólnotowych prawodawców;

b) zawartość wspólnych ram odniesienia: zbiór definicji, ogólnych zasad i standardowych klauzul w dziedzinie prawa zobowiązań umownych, opracowanych na podstawie wielu źródeł;

c) zakres zastosowania wspólnych ram odniesienia: całość prawa zobowiązań umownych, w tym również prawo umów konsumenckich;

d) skutki prawne wspólnych ram odniesienia: zbiór niewiążących wytycznych, z którego dobrowolnie korzystać mają prawodawcy na szczeblu Wspólnoty jako ze wspólnego źródła inspiracji lub punktu odniesienia w procesie stanowienia prawa.

Sprawozdanie zostanie przekazane Komisji, tak by Komisja mogła należycie je uwzględnić w swoich przyszłych pracach nad wspólnymi ramami odniesienia.

Należy zauważyć, że w 2001 roku Komisja rozpoczęła proces konsultacji i dyskusji dotyczących tego, jak na wspólnotowym szczeblu radzić sobie z problemami wynikającymi z różniących się między krajami przepisów prawa zobowiązań umownych. Plan działania Komisji na 2003 rok zawierał konkluzje z pierwszej rundy konsultacji i propozycję środków służących poprawie jakości i spójności dorobku wspólnotowego w obszarze prawa zobowiązań umownych. W następstwie niniejszego planu działania utworzono sieć badaczy w celu opracowania wspólnych ram odniesienia dla europejskiego prawa zobowiązań umownych.

W następstwie prezentacji planu działania Komisji Rada przyjęła rezolucję w sprawie bardziej spójnego prawa zobowiązań umownych 1 . W rezolucji tej Rada uznała, że w celu uzyskania większej przejrzystości, spójności i uproszczenia prawa zobowiązań umownych przydatne byłoby dalsze ulepszenie, skonsolidowanie i ujednolicenie obowiązującego prawodawstwa WE w dziedzinie prawa zobowiązań umownych.

W Programie haskim2 określono, że w sprawach podlegających prawu zobowiązań umownych jakość istniejącego i przyszłego prawa Wspólnoty powinna zostać podniesiona za pomocą ujednolicenia, kodyfikacji i racjonalizacji obowiązujących instrumentów prawnych oraz poprzez opracowanie wspólnych ram odniesienia. Należy stworzyć ramy w celu zbadania możliwości opracowania ogólnounijnych warunków prawa zobowiązań umownych, które mogłyby być stosowane przez spółki i stowarzyszenia branżowe w Unii. Należy podjąć działania w celu umożliwienia Radzie sprawowania bardziej systematycznego nadzoru nad jakością i spójnością wszelkich wspólnotowych instrumentów prawa dotyczących współpracy w sprawach cywilnych.

SPRAWY RÓŻNE


  • Spotkanie ministerialnej trojki UE – USA w dziedzinie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych

Prezydencja poinformowała Radę o wynikach spotkania ministerialnej trojki Unia Europejska – Stany Zjednoczone Ameryki w dziedzinie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, które odbyło się w dniach 12–13 marca 2008 r. w miejscowościach Bled i Brdo pri Kranju w Słowenii.


  • Informacje przekazane przez delegację Niderlandów w sprawie przesiedlenia uchodźców

Delegacja Niderlandów poinformowała Radę o przebiegu niedawnej wizyty w Tajlandii (wraz z przedstawicielami Belgii i Luksemburga), podczas której podniesiono kwestię ewentualnego przesiedlenia uchodźców przebywających obecnie w Tajlandii.

W tym kontekście, w styczniu 2008 r., Niderlandy wraz z Danią, Irlandią, Finlandią, Szwecją i Zjednoczonym Królestwem skierowały do innych członków UE pismo w sprawie możliwości rozwiązania sytuacji w drodze przesiedlania uchodźców na całym świecie znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji.



  • Kandydat z Włoch na stanowisko dyrektora generalnego Międzynarodowej Organizacji do Spraw Migracji

Delegacja włoska przedstawiła Radzie kandydaturę profesora Luki Riccardiego na stanowisko dyrektora generalnego Międzynarodowej Organizacji do Spraw Migracji.

  • Przestępstwa popełnione przez reżimy totalitarne

Wiceprzewodniczący Komisji, Jacques Barrot, poinformował Radę o pierwszym europejskim przesłuchaniu w sprawie przestępstw popełnionych przez reżimy totalitarne, które zostało przeprowadzone w Brukseli 8 kwietnia 2008 r.

INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAWY WEWNĘTRZNE


  1   2


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna