Rada unii europejskiej



Pobieranie 110,44 Kb.
Strona1/3
Data10.01.2018
Rozmiar110,44 Kb.
  1   2   3

Bruksela, 22 maja 2000

RADA UNII EUROPEJSKIEJ


AKTY LEGISLACYJNE ORAZ INNE INSTRUMENTY PRAWNE

Temat: Akt Rady ustanawiający, zgodnie z artykułem 34 Traktatu o Unii Europejskiej, Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej


AKT RADY


ustanawiający, zgodnie z artykułem 34 Traktatu o Unii Europejskiej, Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,


Mając na względzie Traktat o Unii Europejskiej, a zwłaszcza jego artykuł 31 litera a) oraz artykuł 34 ustęp 2 litera d),

Mając na względzie inicjatywę Państw Członkowskich,

Mając na względzie Opinię Parlamentu Europejskiego1,

Zważywszy, że:



  1. Dla osiągnięcia celów Unii powinny zostać ulepszone zasady wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, oraz powinna zostać ustanowiona w tym celu Konwencja przedstawiona w Załączniku do niniejszego dokumentu.

  2. Niektóre z postanowień Konwencji wchodzą w zakres artykułu1 Decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch Państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen1.

  3. Sytuacja taka występuje w przypadku artykułów 3, 5, 6, 7, 12 oraz 23, a także – w zakresie odnoszącym się do artykułu 12 – w przypadku artykułów 15 oraz 16, jak również – w zakresie odnoszącym się do wymienionych artykułów – w przypadku artykułu1.

  4. Procedury wyszczególnione w Układzie zawartym przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącym włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen2 są przestrzegane w odniesieniu do tych postanowień.

  5. Z chwilą powiadomienia Republiki Islandii oraz Królestwa Norwegii o przyjęciu niniejszego Aktu zgodnie z artykułem 8 ustęp 2 litera a) wyżej wymienionego Układu, te dwa Państwa zostaną poinformowane w szczególności o treści artykułu 29 dotyczącego wejścia w życie Konwencji w odniesieniu do Islandii oraz Norwegii, oraz zostaną one zaproszone, z chwilą poinformowania przez nie Rady i Komisji o spełnieniu swoich konstytucyjnych wymogów - do przedstawienia stosownych deklaracji zgodnie z artykułem 24 Konwencji,

POSTANOWIŁA, że Konwencja, której tekst przedstawiony jest w Załączniku, oraz która została podpisana w dniu dzisiejszym przez Przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich Unii, zostaje niniejszym ustanowiona,

ZALECA przyjęcie jej przez Państwa Członkowskie zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi,

ZAPRASZA Państwa Członkowskie do rozpoczęcia stosowania wymaganych w tym celu procedur przed 1 stycznia 2001 roku.

Sporządzono w


W imieniu Rady
Prezydent

ZAŁĄCZNIK


KONWENCJA,
USTANOWIONA PRZEZ RADĘ ZGODNIE Z ARTYKUŁEM 34 TRAKTATU O UNII EUROPEJSKIEJ, O WZAJEMNEJ POMOCY W SPRAWACH KARNYCH POMIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI UNII EUROPEJSKIEJ

WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY niniejszej Konwencji, Państwa Członkowskie Unii Europejskiej,

ODWOŁUJĄC SIĘ do Aktu Rady ustanawiającego Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej,

PRGNĄC usprawnić współpracę sądową w sprawach karnych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii, bez naruszania zasad chroniących wolność indywidualną,

WSKAZUJĄC na wspólny interes Państw Członkowskich w zapewnieniu, aby wzajemna pomoc pomiędzy Państwami Członkowskimi była świadczona w sposób szybki i skuteczny, zgodny z podstawowymi zasadami ich prawa wewnętrznego, jak również w zgodzie z indywidualnymi prawami i zasadami Europejskiej Konwencji na rzecz ochrony praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku,

WYRAŻJĄC swoje zaufanie do struktury i funkcjonowania systemów prawnych Państw Członkowskich oraz ich zdolności do zagwarantowania sprawiedliwego procesu,

POSTANOWIŁY uzupełnić Europejską Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 roku oraz inne Konwencje obowiązujące w tej materii – o Konwencję Unii Europejskiej,

UZNAJĄC, że postanowienia tych Konwencji nadal obowiązują w odniesieniu do wszelkich kwestii nie objętych niniejszą Konwencją,

UZNAJĄC, że Państwa Członkowskie przywiązują wagę do wzmacniania współpracy sądowej, kontynuując jednocześnie stosowanie zasady proporcjonalności,

STWIERDZAJĄC, że niniejsza Konwencja reguluje wzajemną pomoc w sprawach karnych w oparciu o zasady Konwencji z dnia 20 kwietnia 1959 roku,

ZWAŻYWSZY jednakże, iż artukuł 20 niniejszej Konwencji obejmuje pewne szczególne sytuacje dotyczące przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych, bez wywierania jakichkolwiek skutków na inne tego rodzaju sytuacje pozostające poza zakresem stosowania Konwencji,

ZWAŻYWSZY, że w sytuacjach nie objętych niniejszą Konwencją mają zastosowanie ogólne zasady prawa międzynarodowego,

UZNAJĄC, że niniejsza Konwencja nie wpływa na wykonywanie przynależnych Państwom Członkowskim obowiązków w zakresie utrzymania prawa i porządku oraz zapewnienia bezpieczeństwa wewnętrznego, jak również, że każde Państwo Członkowskie samodzielnie określa, zgodnie z artykułem 33 Traktatu o Unii Europejskiej, warunki w jakich będzie ono utrzymywać prawo i porządek oraz zapewniać bezpieczeństwo wewnętrzne,

UZGODNIŁY NASTĘPUJĄCE POSTANOWIENIA:



TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

ARTYKUŁ 1

Relacja do innych konwencji o wzajemnej pomocy

  1. Celem niniejszej Konwencji jest uzupełnienie postanowień oraz ułatwienie stosowania pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej:

  1. Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 roku, dalej zwanej jako "Europejska Konwencja o wzajemnej pomocy";

  2. dodatkowego Protokołu z dnia 17 marca 1978 roku do Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy;

  3. postanowień o wzajemnej pomocy w sprawach karnych Konwencji wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 roku do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku o stopniowym znoszeniu kontroli na wspólnych granicach (dalej zwanych jako "Konwencja wykonawcza do Układu z Schengen"), które nie zostały uchylone na mocy artykułu 2 ustęp 2;

  4. Rozdziału 2 Traktatu o ekstradycji oraz wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy Królestwem Belgii, Wielkim Księstwem Luksemburga oraz Królestwem Niderlandów z dnia 27 czerwca 1962 roku, z poprawkami wniesionymi na mocy Protokołu z dnia 11 maja 1974 roku (dalej zwanego "Traktatem Beneluksu"), w kontekście stosunków pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Gospodarczej Beneluksu.

  1. Niniejsza Konwencja nie narusza stosowania bardziej korzystnych postanowień bilateralnych lub wielostronnych umów pomiędzy Państwami Członkowskimi lub – zgodnie z postanowieniami artykułu 26 ustęp 4 Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy – uzgodnień w dziedzinie wzajemnej pomocy w sprawach karnych ustalonych na podstawie ujednoliconego ustawodawstwa lub na podstawie specjalnego systemu przewidującego stosowanie na zasadzie wzajemności środków wzajemnej pomocy na odpowiednich terytoriach tych Państw.

ARTYKUŁ 2

Postanowienia dotyczące dorobku Schengen

  1. Postanowienia artykułów 3, 5, 6, 7, 12 i 23 oraz - w zakresie odnoszącym się do artykułu 12 – artykułów 15 i 16 oraz – w zakresie odnoszącym się do wyżej wymienionych artykułów – postanowienia artykułu 1 są środkami, które wprowadzają poprawki oraz rozszerzają postanowienia wymienione w Załączniku A do Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen1.

  2. Postanowienia artykułów 49 litera a), 52, 53, oraz 73 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen zostają niniejszym uchylone.

ARTYKUŁ 3

Postępowania, w związku z którymi wzajemna pomoc ma być również udzielana

  1. Wzajemna pomoc ma być również udzielana w postępowaniach wszczętych przez organy administracyjne w związku z czynami karalnymi na podstawie prawa wewnętrznego Państwa Członkowskiego wzywającego lub wezwanego, lub obu tych Państw, z powodu tego, że stanowią one naruszenia przepisów prawa, a wydana decyzja może skutkować postępowaniem przed sądem posiadającym jurysdykcję w szczególności w sprawach karnych.

  2. Wzajemna pomoc ma być również udzielana w związku z postępowaniami karnymi oraz postępowaniami wymienionymi w ustępie 1 dotyczącymi przestępstw lub naruszeń, za które osoba prawna może zostać pociągnięta do odpowiedzialności w Państwie Członkowskim wzywającym.

ARTYKUŁ 4

Formalności oraz procedury w wykonaniu wniosków o wzajemną pomoc

  1. Jeżeli udzielana jest wzajemna pomoc, Państwo Członkowskie wezwane zastosuje się do formalności i procedur wyraźnie wskazanych przez Państwo Członkowskie wzywające, chyba że niniejsza Konwencja stanowi inaczej, oraz pod warunkiem, że takie formalności oraz procedury nie pozostają w sprzeczności z podstawowymi zasadami prawa w Państwie Członkowskim wezwanym.

  2. Państwo Członkowskie wezwane wykona wniosek o pomoc tak szybko, jak jest to możliwe, uwzględniając w jak najszerszym zakresie terminy proceduralne oraz inne terminy wskazane przez Państwo Członkowskie wzywające. Państwo Członkowskie wzywające wyjaśni powody uzasadniające wskazane terminy.

  3. Jeżeli wniosek nie może zostać wykonany, lub nie może zostać wykonany w całości zgodnie z wymogami określonymi przez Państwo Członkowskie wzywające, wówczas organy Państwa Członkowskiego wezwanego niezwłocznie poinformują o tym organy Państwa Członkowskiego wzywającego oraz określą warunki, na jakich możliwe jest wykonanie wniosku. Organy Państwa Członkowskiego wzywającego oraz wezwanego mogą następnie uzgodnić dalsze działania do podjęcia w związku z wnioskiem, uzależniając - tam, gdzie to konieczne – takie działania od spełnienia określonych warunków.

  4. Jeżeli można przewidzieć, że termin wyznaczony przez Państwo Członkowskie wzywające dla wykonania jego wniosku nie może być dotrzymany, oraz jeżeli powody wymienione w drugim zdaniu ustępu 2 wyraźnie wskazują, że jakiekolwiek opóźnienie doprowadzi do istotnego osłabienia postępowania prowadzonego w Państwie Członkowskim wzywającym, wówczas organy Państwa Członkowskiego wezwanego niezwłocznie określą szacowany czas niezbędny dla wykonania wniosku. Organy Państwa Członkowskiego wzywającego niezwłocznie poinformują, czy mimo to wniosek zostaje podtrzymany. Organy Państwa Członkowskiego wezwanego mogą następnie uzgodnić dalsze działania, jakie mają zostać podjęte w związku z wnioskiem.

ARTYKUŁ 5

Wysyłanie oraz doręczanie dokumentów proceduralnych

  1. Każde Państwo Członkowskie wysyła dokumenty proceduralne przeznaczone dla osób, które znajdują się na terytorium innego Państwa Członkowskiego - pocztą bezpośrednio tym osobom.

  2. Dokumenty proceduralne mogą być wysyłane za pośrednictwem organów Państwa Członkowskiego wezwanego jedynie wówczas, jeżeli:

  1. adres osoby, dla której dokument jest przeznaczony jest nieznany albo niepewny; lub

  2. odpowiednie przepisy proceduralne Państwa Członkowskiego wzywającego wymagają poświadczenia faktu doręczenia dokumentu adresatowi - innego niż poświadczenie, jakie można uzyskać za pośrednictwem poczty; lub

  3. nie można było doręczyć dokumentu pocztą; lub

  4. Państwo Członkowskie wzywające ma uzasadnione powody, aby sądzić, iż wysyłka pocztą będzie nieskuteczna lub jest niewłaściwa.

  1. W sytuacji, jeżeli istnieją powody by przypuszczać, że adresat nie rozumie języka, w którym sporządzono dokument, wówczas dokument ten, lub przynajmniej jego istotne fragmenty, musi zostać przetłumaczony na język (jeden z języków) Państwa Członkowskiego, na terytorium którego przebywa adresat. Jeżeli organ, który wystawił dokument proceduralny wie, że adresat rozumie jedynie jakiś inny język, wówczas dokument ten, lub przynajmniej jego istotne fragmenty musi zostać przetłumaczony na ten inny język.

  2. Do wszelkich dokumentów proceduralnych należy dołączyć instrukcję stwierdzającą, że adresat może uzyskać od organu, przez który dokument został wystawiony, lub od innych organów w tym Państwie Członkowskim - informacje dotyczące swoich praw i obowiązków odnoszących się do takiego dokumentu. Ustęp 3 nie ma zastosowania to takiej instrukcji.

  3. Niniejszy artykuł nie narusza stosowania artykułów 8, 9 oraz 12 Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy oraz artykułów 32, 34 oraz 35 Traktatu Beneluksu.

ARTYKUŁ 6

Przekazywanie wniosków o wzajemną pomoc

  1. Wnioski o wzajemną pomoc oraz spontaniczna wymiana informacji wymienione w artykule 7 dokonywane są na piśmie lub za pośrednictwem jakichkolwiek innych środków umożliwiających sporządzenie pisemnego zapisu, przy zachowaniu warunków umożliwiających Państwu Członkowskiemu otrzymującemu stwierdzenie ich autentyczności. Takie wnioski składane są bezpośrednio pomiędzy organami sądowymi terytorialnie właściwymi dla ich sporządzania i wykonywania, i zwracane są tymi samymi kanałami, chyba że zostało to inaczej określone w niniejszym artykule.

    Wszelkie informacje przedkładane przez Państwo Członkowskie w celu prowadzenia dochodzeń przed sądami innego Państwa Członkowskiego w rozumieniu artykułu 21 Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy oraz artykułu 42 Traktatu Beneluksu mogą być przedmiotem bezpośredniej korespondencji pomiędzy właściwymi organami sądowymi.



  2. Ustęp 1 nie narusza możliwości wysyłania lub zwracania wniosków w szczególnych przypadkach:

  1. pomiędzy organem centralnym Państwa Członkowskiego a organem centralnym innego Państwa Członkowskiego; lub

  2. pomiędzy organem sądowym jednego Państwa Członkowskiego a organem centralnym innego Państwa Członkowskiego.

  1. Pomimo ustępu 1, odpowiednio Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia, za wystosowaniem zawiadomienia przewidzianego w artykule 27 ustęp 2 mogą oświadczyć, że wnioski oraz korespondencja kierowane do nich muszą być wysyłane za pośrednictwem ich organu centralnego, zgodnie z określeniem w wystosowanej przez nie deklaracji. Te Państwa Członkowskie mogą w każdym czasie, w kolejnej deklaracji, ograniczyć zakres takiej deklaracji w celu nadania większej skuteczności ustępowi 1. Uczynią one to wówczas, gdy postanowienia o wzajemnej pomocy Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen nabiorą mocy w stosunku do tych Państw.

    Każde Państwo Członkowskie może zastosować zasadę wzajemności w odniesieniu do deklaracji wymienionych powyżej.



  2. W nagłych przypadkach każdy wniosek o wzajemną pomoc może zostać złożony za pośrednictwem Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej (Interpol) lub jakiegokolwiek ciała właściwego na mocy postanowień przyjętych na podstawie Traktatu o Unii Europejskiej.

  3. W sytuacji, jeżeli w odniesieniu do wniosków na podstawie artykułów 12, 13 lub 14 organem właściwym jest organ sądowy lub organ centralny w jednym Państwie Członkowskim oraz policja lub organ celny w innym Państwie Członkowskim, wnioski można składać, oraz odpowiadać na nie -bezpośrednio pomiędzy tymi organami. Ustęp 4 ma zastosowanie w odniesieniu do takich kontaktów.

  4. W sytuacji, jeżeli – w przypadku wniosków o wzajemną pomoc w odniesieniu do postępowań przewidzianych w artykule 3 ustęp 1 - organem właściwym jest organ sądowy lub organ centralny w jednym Państwie Członkowskim oraz organ administracyjny w innym Państwie Członkowskim, wnioski można składać, oraz odpowiadać na nie - bezpośrednio pomiędzy tymi organami.

  5. Każde Państwo Członkowskie może oświadczyć przy składaniu zawiadomienia przewidzianego w artykule 27 ustęp 2, że nie jest ono związane pierwszym zdaniem ustępu 5 lub ustępem 6 niniejszego artykułu, lub jednym i drugim, lub że będzie ono stosować te postanowienia jedynie pod pewnymi warunkami, które ono określi. Taka deklaracja może zostać wycofana lub zmieniona w każdym czasie.

  6. Następujące wnioski lub korespondencję należy składać za pośrednictwem organów centralnych Państw Członkowskich:

  1. wnioski o tymczasowe przekazanie lub tranzyt osób pozbawionych wolności, wymienione w artykule 9 niniejszej Konwencji, w artykule 11 Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy oraz w artykule 33 Traktatu Beneluksu;

  2. zawiadomienia lub informacje pochodzące z akt sądowych wymienione w artykule 22 Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy oraz arykule 43 Traktatu Beneluksu. Jednakże, wnioski o kopie wyroków skazujących oraz zastosowanych środków wymienione w artykule 4 Dodatkowego Protokołu do Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy, mogą być składane bezpośrednio do właściwych organów.

ARTYKUŁ 7

Spontaniczna wymiana informacji

  1. W ramach określonych przez prawo wewnętrzne, właściwe organy Państw Członkowskich mogą bez wniosku wymieniać informacje dotyczące przestępstw karnych oraz naruszeń przepisów prawa wymienionych w artykule3 ustęp 1, za które karanie, lub którymi zajmowanie się wchodzi w zakres kompetencji organu otrzymującego informacje w chwili ich dostarczania.

  2. Organ dostarczający informacje może, zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym, narzucić warunki dotyczące wykorzystywania takich informacji przez organ otrzymujący je.

  3. Organ otrzymujący jest związany tymi warunkami.

TYTUŁ II

WNIOSKI O NIEKTÓRE SZCZEGÓLNE FORMY WZAJEMNJEJ POMOCY

ARTYKUŁ 8

Restytucja

  1. Na wniosek Państwa Członkowskiego wzywającego, oraz bez uszczerbku dla osób trzecich działających w dobrej wierze, Państwo Członkowskie wezwane może oddać przedmioty uzyskane z popełnienia przestępstwa do dyspozycji Państwa wzywającego w celu zwrotu tych przedmiotów ich prawowitym właścicielom.

  2. Przy stosowaniu artykułu 3 oraz 6 Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy oraz artykułów 24 ustęp 2 i 29 Traktatu Beneluksu, Państwo Członkowskie wezwane może odstąpić od zwrotu przedmiotów – zarówno przed, jak i po przekazaniu ich Państwu Członkowskiemu wzywającemu - jeżeli restytucja tych przedmiotów ich prawowitym właścicielom może zostać przez to ułatwiona. Prawa osób trzecich działających w dobrej wierze nie mogą zostać naruszone.

  3. W przypadku odstąpienia od zwrotu takich przedmiotów przed przekazaniem ich Państwu Członkowskiemu wzywającemu, Państwo Członkowskie wezwane nie może wykonywać żadnego prawa zabezpieczenia ani innego prawa regresu na mocy ustawodawstwa podatkowego lub celnego w odniesieniu do tych przedmiotów.

    Odstąpienie wymienione w ustępie 2 nie narusza prawa Państwa Członkowskiego wezwanego do pobierania podatków lub należności od prawowitego posiadacza tych przedmiotów.



ARTYKUŁ 9

Tymczasowy transfer osób pozbawionych wolności dla celów dochodzenia

  1. W sytuacji, jeżeli istnieje uzgodnienie pomiędzy właściwymi organami zainteresowanych Państw Członkowskich, Państwo Członkowskie, które wnioskowało o przeprowadzenie dochodzenia, w którym wymagana jest obecność osoby pozbawionej wolności na jego własnym terytorium - może tymczasowo przekazać tę osobę na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym ma się odbyć dochodzenie.

  2. Uzgodnienie takie obejmuje ustalenia mające na celu tymczasowe przekazanie tej osoby oraz termin, w którym musi ona zostać zwrócona na terytorium Państwa Członkowskiego wzywającego.

  3. W sytuacji, jeżeli na przekazanie osoby zainteresowanej wymagana jest jej zgoda, wówczas deklaracja zgody, lub jej kopia, powinna zostać niezwłocznie dostarczona Państwu Członkowskiemu wezwanemu.

  4. Okres pozbawienia wolności na terytorium Państwa Członkowskiego wezwanego odejmuje się od okresu pozbawienia wolności, jaki dana osoba jest lub będzie zobowiązana odbyć na terytorium Państwa Członkowskiego wzywającego.

  5. Postanowienia artykułów 11 ustęp 2 i 11 ustęp 3, 12 oraz 20 Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy stosują się mutatis mutandis do niniejszego artykułu.

  6. Przy wystosowywaniu zawiadomienia przewidzianego w artykule 27 ustęp 2 każde Państwo Członkowskie może złożyć deklarację stwierdzającą, że – zanim osiągnięte zostanie uzgodnienie na podstawie ustępu 1 niniejszego artykułu - wymagana będzie zgoda wymieniona w ustępie 3 niniejszego artykułu, lub będzie ona wymagana na określonych warunkach wskazanych w takiej deklaracji.

ARTYKUŁ 10

Przesłuchanie za pośrednictwem videokonferencji

  1. Jeżeli osoba, która znajduje się na terytorium jednego Państwa Członkowskiego ma zostać przesłuchana w charakterze świadka lub biegłego przez organy sądowe innego Państwa Członkowskiego, to drugie Państwo – jeżeli nie jest pożądane lub możliwe, aby osoba ta stawiła się osobiście na jego terytorium – może wnosić, aby przesłuchanie odbyło się za pośrednictwem videokonferencji, zgodnie z postanowieniami ustępów 2 do 8.

  2. Państwo Członkowskie wezwane wyraża zgodę na przesłuchanie za pośrednictwem videokonferencji pod warunkiem, że zastosowanie videokonferencji nie jest sprzeczne z podstawowymi zasadami jego prawa oraz pod warunkiem, że posiada ono techniczne środki dla przeprowadzenia przesłuchania. Jeżeli Państwo Członkowskie wezwane nie ma dostępu do technicznych środków videokonferencyjnych, takie środki mogą mu zostać udostępnione, na jego życzenie, przez Państwo Członkowskiej wzywające, na podstawie wspólnego uzgodnienia.

  3. Wnioski o przesłuchanie za pośrednictwem videokonferencji, oprócz informacji wymienionych w artykule14 Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy oraz w artykule 37 Traktatu Beneluksu, powinny określać powód, dla którego nie jest pożądane lub możliwe osobiste uczestnictwo świadka lub biegłego, a także nazwę organu sądowego oraz osób, które będą przeprowadzały przesłuchanie.

  4. Organ sądowy Państwa Członkowskiego wezwanego wzywa zainteresowaną osobę do stawiennictwa, zgodnie z formularzami określonymi przez jego prawo.

  5. W odniesieniu do przesłuchania za pośrednictwem videokonferencji, zastosowanie mają następujące zasady:

  1. organ sądowy Państwa Członkowskiego wezwanego jest obecny podczas przesłuchania, jeżeli jest to konieczne przy udziale tłumacza, i odpowiada zarówno za zapewnienie ustalenia tożsamości osoby, która ma zostać przesłuchana, jak również za poszanowanie podstawowych zasad prawa Państwa Członkowskiego wezwanego. Jeżeli organ sądowy Państwa Członkowskiego wezwanego stwierdzi, że podczas przesłuchania zostały naruszone podstawowe zasady prawa Państwa Członkowskiego wezwanego, natychmiast podejmie on niezbędne działania mające na celu zapewnienie, aby przesłuchanie było kontynuowane zgodnie z tymi zasadami;

  2. w sytuacjach wymagających tego – pomiędzy właściwymi organami Państwa Członkowskiego wzywającego a Państwa Członkowskiego wezwanego uzgadniane są środki służące ochronie osoby, która ma zostać przesłuchana;

  3. przesłuchanie będzie prowadzone bezpośrednio przez organ sądowy, lub pod kierunkiem organu sądowego Państwa Członkowskiego wzywającego, zgodnie z jego własnym prawem;

  4. na wniosek Państwa Członkowskiego wzywającego lub osoby, która ma zostać przesłuchana, Państwo Członkowskie wezwane zapewni, aby osobie, która ma zostać przesłuchana towarzyszył tłumacz, o ile zaistnieje taka potrzeba;

  5. osoba, która ma zostać przesłuchana może powołać się na prawo do nie-składania zeznań, które przysługuje jej na podstawie prawa Państwa Członkowskiego albo wezwanego albo wzywającego;

  1. Organ sądowy Państwa Członkowskiego wezwanego, bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków uzgodnionych w celu ochrony osób, sporządza na zakończenie przesłuchania protokół podający datę i miejsce przesłuchania, tożsamość osoby przesłuchiwanej, tożsamość oraz funkcje wszelkich innych osób w Państwie Członkowskim wezwanym uczestniczących w przesłuchaniu, wszelkie składane przysięgi, oraz warunki techniczne, w jakich odbyło się przesłuchanie. Dokument ten przesyłany jest przez właściwy organ Państwa Członkowskiego wezwanego do właściwego organu Państwa Członkowskiego wzywającego.

  2. Koszty ustanowienia łącza video, koszty związane z obsługą łącza video w Państwie Członkowskim wezwanym, wynagrodzenie zapewnionych przez nie tłumaczy oraz diety dla świadków i biegłych, jak również koszty ich podróży w Państwie Członkowskim wezwanym - zostaną zrefundowane przez Państwo Członkowskie wzywające Państwu Członkowskiemu wezwanemu, chyba że to drugie odstąpi od wymogu refundacji wszystkich lub niektórych z tych wydatków.

  3. W sytuacji, jeżeli świadkowie lub biegli przesłuchiwani są na terytorium Państwa Członkowskiego zgodnie z niniejszym artykułem i odmawiają składania zeznań będąc zobowiązani do tego, lub nie zeznają zgodnie z prawdą – każde Państwo Członkowskie podejmie niezbędne działania dla zapewnienia, aby jego prawo wewnętrzne było stosowane w taki sam sposób, jakby przesłuchanie odbywało się w ramach procedury prawa wewnętrznego.

  4. Tam, gdzie jest to właściwe, oraz za zgodą swoich odpowiednich organów sądowych, Państwa Członkowskie mogą również, według swojego uznania, stosować postanowienia niniejszego artykułu w odniesieniu do przesłuchań przeprowadzanych za pośrednictwem videokonferencji z udziałem osoby oskarżonej. W takim przypadku, decyzja odbycia videokonferencji oraz sposób, w jaki videokonferencja będzie realizowana – podlega uzgodnieniu pomiędzy zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, zgodnie z ich prawem wewnętrznym oraz odpowiednimi instrumentami międzynarodowymi, w tym Europejską Konwencją na rzecz ochrony praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 roku.

    Każde Państwo Członkowskie, przy składaniu zawiadomienia zgodnie z artykułem 27 ustęp 2 może oświadczyć, że nie będzie stosowało postanowienia pierwszego akapitu. Taka deklaracja może zostać wycofana w każdym czasie.



    Przesłuchania mogą być przeprowadzane jedynie za zgodą osoby oskarżonej. Zasady, jakie mogą okazać się niezbędne dla ochrony praw osób oskarżonych zostaną przyjęte przez Radę w formie wiążącego instrumentu prawnego.


  1   2   3


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna