Przestępstwa



Pobieranie 281,12 Kb.
Strona6/7
Data14.02.2018
Rozmiar281,12 Kb.
1   2   3   4   5   6   7
Pojęcia ogólne


Pranie pieniędzy jest postrzegane jako ogół czynności mających na celu ukrycie

prawdziwego źródła pochodzenia nielegalnych dochodów uzyskiwanych z przestępczej

działalności i nadania im znamion legalnego pochodzenia.

Czynności te mają służyć dwóm podstawowym celom:

stworzenie dystansu między środkami a przestępstwem,

zbudowanie fikcyjnej podstawy ich legalności.

Natomiast „brudne pieniądze” jest to termin służący określeniu nielegalnych dochodów

pochodzących przede wszystkim z przestępczości zorganizowanej na dużą skalę, często

o charakterze międzynarodowym.

Proces prania pieniędzy ma stworzyć jak największy dystans pomiędzy pieniędzmi

pochodzącymi z przestępstwa a przestępstwem, z którego pochodzą. Trzeba w tym miejscu

zwrócić uwagę na fakt, iż poszczególne zachowania przestępcze zasadniczo niczym się nie różnią od zwykłych czynności handlowych i finansowych w legalnym obrocie gospodarczym. Do przykładowych, najczęściej wykorzystywanych do prania pieniędzy transakcji można zaliczyć:

−zawieranie umowy handlowej z kwotą znacznie przekraczającą cenę rynkową,

−obciążenia fikcyjnymi karami i obciążeniami między kontrahentami,

−obrót udziałami i akcjami pomiędzy spółkami,

−transakcje dobrami niematerialnymi, jak prace badawczo-rozwojowe,

−doradztwo, konsulting, szkolenia, badania rynku, konkursy gazetowe (fikcyjne),

−zbiórki dobroczynne połączone z założeniem konta.

Klasyczny cykl prania pieniędzy może także wyglądać następująco: przestępcy uzyskują

gotówkę z ulicznej sprzedaży narkotyków, następnie dokonują wymiany na banknoty o wyższych nominałach, następnie wpłacają pieniądze na rachunek bankowy, z kolei dokonują transferu pieniędzy za granicę, następnie pieniądze powracają do kraju, w którym dokonano przestępstwa w postaci pozornej pożyczki. Nie sposób wykryć tego łańcuszka wydarzeń w odwrotnej kolejności tj. wychodząc od transakcji pożyczki.



2.2. Metody prania pieniędzy

Działalność przestępcza związana z praniem pieniędzy jest zawsze albo przekształceniem

albo ruchem wartości majątkowych. Przekształcenie ma miejsce, gdy pieniądze zmieniają swojąformę i dzieje się tak np. wtedy, gdy sprawca za nielegalne zyski nabywa polecenie wypłaty lub samochód. Nielegalne zyski zmieniają swoją formę z gotówki i stają się dokumentem uprawniającym do otrzymania pieniędzy lub ruchomości.

Z ruchem mamy natomiast do czynienia, gdy te same pieniądze zmieniają miejsce i są na

przykład przesyłane przelewem, telegraficznie do innego miasta lub przekazywane pocztą.

2.2.1. Etapy prania pieniędzy

Istnieją trzy podstawowe etapy prania brudnych pieniędzy.

1) Lokowanie (umiejscawianie, umieszczanie) - jest to wprowadzanie gotówki pochodzącej

z przestępstwa do systemu finansowego (wpłata do banku) lub wymiana gotówki na różnego

rodzaju instrumenty finansowe (papiery wartościowe) lub inne dobra (zakup nieruchomości,

maszyn itp.).



Pranie pieniędzy prawie zawsze zaczyna się od operacji gotówkowych, które są anonimowe.

Jest to ważny etap, biorąc pod uwagę, że operacje finansowe są coraz częściej bezgotówkowe,

w tym kierunku idzie zarówno praktyka jak i przepisy prawne. Operacje gotówkowe coraz

częściej traktowane są podejrzliwie, zwłaszcza, iż pojawia się coraz więcej instrumentów

rozliczeń bezgotówkowych.

Aby zachować anonimowość transakcji, wpłaty dokonywane w banku lub inne transakcje, są dokonywane w kwotach poniżej progu kwotowego, przy którego przekroczeniu transakcja ulega rejestracji. Wpłaty te mogą być dokonywane na rachunki własne albo na rachunki innych osób, nieistniejących przedsiębiorstw.

2) Maskowanie (nawarstwianie) - jest to ukrywanie przestępczego pochodzenia środków

poprzez dokonywanie wielu transakcji, mających na celu oddzielenie pieniędzy od przestępstwa i zapewnienie anonimowości ich dysponentowi. Powoduje to wydłużenie faktyczne i czasowe dystansu od miejsca tworzenia nielegalnych dochodów, np. nielegalnego laboratorium amfetaminy na posesji pod Warszawą i pieniędzy pochodzących z tego miejsca przesyłanych elektronicznie na rachunek w banku rosyjskim na Arubie.

3) Integracja (legitymizacja) - polega na znalezieniu pozornych podstaw dla pojawienia się

określonych środków w obrocie gospodarczym. Działania na tym etapie skierowane są na

umieszczanie wyczyszczonych pieniędzy w obiegu gospodarczym w taki sposób, iż wchodzą one ponownie do systemu bankowego i przyjmują znamiona legalnych dochodów. Uwiarygodnieniu mają służyć odpowiednie zaświadczenia z banków, organizacji gospodarczych i innych instytucji, przez które środki te przepłynęły.


2.2.2. Techniki prania pieniędzy

W każdym etapie prania brudnych pieniędzy mogą wystąpić różnorodne techniki prania



pieniędzy i tak np.:

- Mieszanie (w etapie umiejscawiania) - łączenie brudnych pieniędzy z dochodami legalnego podmiotu gospodarczego. Restauracje, hotele, motele, piwiarnie, pralnie chemiczne, bary, punkty usług dla ludności należą do licznych rodzajów działalności gospodarczej przynoszącej dochodyo zmiennej w czasie wielkości i stwarzającej przez to sposobność do wyprania pieniędzy.

- Smurfing - polegający na wykorzystywaniu dużej ilości drobnych pośredników, którzy

nabywają czeki bankowe i inne papiery wartościowe na okaziciela za wartości poniżej granicy obligującej do identyfikacji albo też dokonują licznych i wielokrotnych transakcji w wielu instytucjach.

- Smurfing towarowy - zlecanie studentom lub bezrobotnym nabywania za brudną gotówkę

luksusowych towarów np. ze skóry w innych państwach. Są to grupy zwykle 10 - osobowe.

sprzedawane po niższej cenie, a zyski wpłacane na rachunki bankowe jako pochodzące z handlu.

- Structuring - w celu zmniejszenia objętości posiadanej gotówki przestępcy wykorzystują

smurfy do wymiany banknotów na większe nominały z pominięciem nawiązania stałych

kontaktów z instytucją finansową oraz poniżej limitów obligujących do identyfikacji.

Wykorzystywać można w tej technice np. kantory czy kasyna gier, gdzie gotówka jest

wymieniana na żetony, a następnie na banknoty o najwyższych nominałach lub czeki

(structuring).

- Spółki off shore - do prania pieniędzy wykorzystywane są transfery elektroniczne między

rachunkami spółek off shore tworzonych przez organizacje przestępcze w rajach podatkowych, czyli państwach i terytoriach zależnych, legitymujących się niskim opodatkowaniem, a także gwarantowaniem ścisłej tajemnicy finansowej i bankowej, brakiem restrykcji dewizowych, dogodnym systemem prawnym ułatwiającym prowadzenie działalności gospodarczej i tworzenie przedsiębiorstw.

- Kredyt dla siebie - do prania pieniędzy stosowany jest kredyt. Jedną z najpowszech-

niejszych technik w tym zakresie jest tzw. „kredyt dla siebie”. Polega na stworzeniu fikcyjnej

firmy, która otrzyma czyszczone pieniądze. Założenie jej za granicą skutecznie na ogół ukrywa fakt, że taka firma jest własnością osób prowadzących przestępczą działalność. Aby wykorzystać czyszczone pieniądze, przestępcy uzyskują kredyt z jednego banku oraz drugi - często znacznie większy - od siebie jako fikcyjnej firmy. Legalny kredyt jest spłacany wraz z oprocentowaniem z większego, fałszywego kredytu. Daje to przestępcom pieniądze dające się wykorzystać (np. do rozwoju działalności przestępczej), zadłużenie wobec samych siebie (jako fikcyjnej firmy), możliwość finansowania legalnych przedsięwzięć z uczciwych źródeł (np. inwestowanie w przedsiębiorstwo produkcyjne), a także ulgę podatkową od spłaty oprocentowania albo możliwości jej wliczenia w koszty (w zależności od obowiązujących przepisów finansowych w danym państwie).

- Zakupy dla siebie - w metodzie „zakupu dla siebie”, umowę kredytu zastępuje się umową

kupna a przedmiotem transakcji staje się mienie, którego właścicielem jest już kupujący.

Przedmiotem transakcji może być np. przedsiębiorstwo, nieruchomość czy biżuteria.

Wykorzystuje się ją w fazie integracji.

- Transferpricing - do prania pieniędzy wykorzystuje się transakcje w handlu

międzynarodowym. Najpowszechniejsza technika określana jest jako transferpricing. Wykorzystuje się w niej podmioty powiązane, które dokonują nadfakturowywania lub niedofakturowywania eksportu czy importu. Dla przykładu transferu przestępczych zysków z Polski do innego kraju można dokonać poprzez zawarcie niekorzystnego kontraktu eksportowego - sprzedaży towarów lub usług poniżej ich wartości (niedofakturowywanie) albo stosując reklamacje bądź bonifikaty. Można też zawrzeć kontrakt na import towarów z zagranicy ze znacznie zawyżoną ceną. Oczywiście transfer pieniędzy z zagranicy do Polski może być dokonywany przez odwrócenie

opisanych wyżej transakcji.

- Transakcje puste – wielokrotnie transferpricing zastępowany jest tzw. transakcjami

pustymi. Związane są one z fałszowaniem faktur w całkowicie fikcyjnych operacjach

handlowych np. fikcyjne przedsiębiorstwo z Polski przelewa pieniądze pochodzące z działalności przestępczej na rachunek partnera w raju podatkowym na podstawie fikcyjnej faktury wystawionej przez firmę mającą siedzibę na Litwie.

- Podziemna bankowość - do prania pieniędzy wykorzystuje się tzw. podziemną

bankowość. Stanowi ona w różnych regionach świata tradycyjne instytucje kulturowe - systemy pożyczania, wymiany bądź przemieszczania pieniędzy. W Polsce tworzone są np. przez Albańczyków, Wietnamczyków, czy Rosjan. W każdym z nich normalne związki rodzinne, zawodowe i etniczne wzmacniane są bardzo silnie przez wpływy potężnych i zdyscyplinowanych gangów. Ich działanie możliwe jest dzięki sieci współpracowników. Podziemna bankowość wykorzystywana jest przez mniejszości etniczne w Polsce z kilku powodów. Po pierwsze system gwarantuje konkurencyjne do oficjalnych kursy walut. Po drugie, w podziemnej bankowości znacznie krótsze są terminy realizacji transakcji (szybkość transferu związana jest np. z długością rozmowy telefonicznej czy przesyłu faxu). Po trzecie, nie występują żadne obowiązki natury administracyjnej, np. otwieranie rachunku, wypełnianie odpowiednich aplikacji, identyfikacja danych personalnych itp. Po czwarte, podziemna bankowość nie pozostawia śladów audytorskich. Po piąte, stanowi jeden z elementów mechanizmów uchylania się od opodatkowania.

- Internet – Internet daje także możliwości dla przestępców chcących legalizować swoje

dochody. Po pierwsze jest łatwo dostępny. Po drugie gwarantuje depersonalizację kontaktów

klienta z instytucją. Po trzecie zapewnia szybkość i minimalne koszty realizacji transakcji. Po

czwarte czyni identyfikację i rejestrację transakcji o wiele bardziej skomplikowanymi niż jest to w przypadku tradycyjnych kontaktów klienta i instytucji. Poza tym zapewnia coraz to nowe

produkty, które stają się coraz bardziej anonimowe np. system elektronicznej gotówki.

III. PRZECIWDZIAŁANIE PRANIU PIENIĘDZY I FINANSOWANIU TERRORYZMU

3.1. Unormowania prawne

Podstawowym aktem prawnym określającym zasady oraz tryb przeciwdziałania

wprowadzeniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych

źródeł, przeciwdziałania finansowaniu terroryzmu oraz obowiązki podmiotów uczestniczących w obrocie finansowym w zakresie gromadzenia i przetwarzania informacji jest ustawa z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1505) zwanej dalej ustawą.

Na podstawie art. 13 powołanej ustawy Minister Finansów wydał Rozporządzenia z dnia

21 września 2001 r. w sprawie określenia wzoru rejestru transakcji, sposobu jego prowadzenia oraz trybu dostarczania danych z rejestru Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej

(Dz. U. Nr 113, poz. 1210 ze zmianami).
3.2. Organy właściwe w sprawach zapobiegania wprowadzeniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu
Zgodnie z przepisami art. 3 ustawy organami tymi są:

1) minister właściwy do spraw instytucji finansowych, jako naczelny organ informacji

finansowej,

2) Generalny Inspektor Informacji Finansowej zwany dalej, „Generalnym Inspektorem”.


3.2.1. Zadania Generalnego Inspektora Informacji Finansowej

Zgodnie z przepisami art. 4 ustawy do zadań Generalnego Inspektora należy: uzyskiwanie,

gromadzenie, przetwarzanie i analizowanie informacji oraz podejmowanie działań w celu

przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących

z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł i przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu

a w szczególności:

−badanie przebiegu transakcji, o których Generalny Inspektor został powiadomiony na

zasadach określonych w ustawie,

−przeprowadzanie procedury wstrzymywania transakcji lub blokady rachunku,

−przekazywanie instytucjom obowiązanym informacji o podmiotach, co do których zachodzi

uzasadnione podejrzenie, że mają one związek z popełnieniem aktów terrorystycznych,

−opracowywanie i przekazywanie uprawnionym organom dokumentów uzasadniających

podejrzenie popierania przestępstwa,

−inicjowanie i podejmowanie innych działań obejmujących przeciwdziałanie

wykorzystywania polskiego systemu finansowego do legalizacji dochodów pochodzących

z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, w tym szkolenie pracowników instytucji

obowiązanych w zakresie zadań nałożonych na te instytucje,

−sprawowanie kontroli przestrzegania przepisów ustawy,

−współpraca z zagranicznymi instytucjami zajmującymi się zapobieganiem wprowadzeniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł lub przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu.

Ustawa o praniu pieniędzy stworzyła nowy urząd państwowy mający zadania agendy

wywiadu finansowego. Instytucja Generalnego Inspektora Informacji Finansowej ma służyć

dwóm celom:

−samodzielnemu zwalczaniu niezgodnych z prawem działań w sektorze finansowym,

−utworzeniu banku danych dla wszystkich instytucji, które w ramach swoich kompetencji

zwalczają proceder.

Generalny Inspektor jest instytucją pośredniczącą. Zdobywa on dane i przekazuje je

odpowiednim instytucjom już po przeanalizowaniu i ocenie, a także w pewien sposób koordynuje współpracę różnych instytucji finansowych i organów ścigania. Mechanizm działania Generalnego Inspektora nie polega jedynie na gromadzeniu danych z instytucji finansowych i przekazywaniu ich, po przeanalizowaniu, do organów kontroli, organów ścigania i państwowych jednostek organizacyjnych.

Także organy ścigania mają obowiązki informacyjne wobec agendy wywiadu finansowego,

która wykorzystuje je w podejmowaniu działań wobec instytucji obowiązanych (wstrzymanie

transakcji, blokady rachunków). Powoduje to, iż w jednym centrum znajdują się informacje

o określonych transakcjach finansowych oraz o czynnościach wykrywczych, związanych

z ustaleniami w zakresie ich powiązań z działalnością przestępczą. Dochodzi tu do konfrontacji bazy danych finansowych z bazą danych o przestępstwach.

Urząd Generalnego Inspektora Informacji Finansowej jako agenda „wywiadu finansowego”

nie jest wywiadem skierowanym na uzyskiwanie przez państwo powszechnej informacji

o obywatelach, ale jest to wywiad skierowany jedynie na wyłowienie spośród obywateli

przestępców i przeciwko nim jest on skierowany. Wszystkie działania, w tym głównie szkolenia, mają służyć zarówno lepszemu ściganiu przestępców, ale przede wszystkim jak najmniejszemu ingerowaniu w legalny obrót finansowy i unikaniu sytuacji narażania uczciwego obywatela na nieprzyjemności w przeprowadzaniu legalnych transakcji.


3.2.2. Instytucje obowiązane

3.2.2.1. Katalog instytucji obowiązanych

Przepisy art. 2 pkt 1 określają zamknięty katalog konkretnych instytucji, które są

zobowiązane do wypełnienia obowiązków określonych ustawą.

Należą tu:

−banki, oddziały banków zagranicznych,

−instytucje pieniądza elektronicznego, oddziały zagranicznych instytucji pieniądza

elektronicznego oraz agenci rozliczeniowi prowadzący działalność na podstawie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instytucjach płatniczych (Dz. U. z 2002 r. Nr 169

poz. 1385),

−domy maklerskie, banki prowadzące działalność maklerską i inne podmioty niebędące

bankiem prowadzące działalność maklerską na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. -

Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 49, poz. 447),

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A. w Warszawie w zakresie, w jakim

prowadzi rachunki papierów wartościowych,

−podmioty prowadzące działalność w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach,

−zakłady ubezpieczeń, głównie oddziały zagranicznych zakładów ubezpieczeń,

−fundusze inwestycyjne, towarzystwa funduszy inwestycyjnych,

−spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe,

−państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej Poczta Polska,

−notariusze w zakresie czynności notarialnych, dotyczących obrotu wartościami

majątkowymi,

−podmioty prowadzące działalność kantorową,

−przedsiębiorcy prowadzący: domy aukcyjne, antykwariaty, działalność leasingową

i factoringową, działalność w zakresie: obrotu metalami i kamieniami szlachetnymi

i półszlachetnymi, sprzedaży komisowej, udzielania pożyczek pod zastaw (lombardy) lub

pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

3.2.2.2. Obowiązki instytucji obowiązanych

Do obowiązków instytucji obowiązanych w szczególności należy:

−ustalenie wewnętrznych procedur zapobiegających wprowadzaniu do obrotu finansowego

wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, dotyczących

w szczególności realizowania obowiązku identyfikacji klienta i przechowywania informacji

objętych tą identyfikacją, zapewniających udział pracowników w programach szkoleniowych

dotyczących identyfikacji transakcji mogących mieć związek z przestępstwem, o którym

mowa w art. 299 Kodeksu karnego, oraz wyznaczanie osób odpowiedzialnych za realizację

obowiązków określonych w ustawie.

−rejestracja transakcji przekraczających równowartość 10 000 EURO (od 01.01.2004 r. -

15 000 EURO)

−rejestracja transakcji, której okoliczności wskazują, że wartości majątkowe mogą pochodzić

z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, bez względu na jej wartość i charakter,

−prowadzenie rejestru transakcji, o których wyżej mowa, który wraz z dokumentami

dotyczącymi zarejestrowanych transakcji winien być przechowywany przez okres 5 lat,

−identyfikacja klientów i beneficjentów oraz identyfikacja podmiotów, w imieniu lub na rzeczktórych działa dokonujący transakcji,

−przekazywanie informacji Generalnemu Inspektorowi w terminach określonych ustawą.

IV. TYPOWANIE TRANSAKCJI PODEJRZANYCH

4.1. Podstawowe pojęcia

Do podstawowych pojęć związanych z procesem typowania transakcji składających się na

proceder prania pieniędzy można zaliczyć:

−transakcje niejasne - czyli takie, których okoliczności są niejednoznaczne w kontekście

ekonomiczno-finansowym, tzn. ich charakterystyki finansowe są niepełne albo cel ich

realizacji jest niedookreślony,

−transakcje nietypowe - tj. takie, które nie są podobne do innych realizowanych przez danego klienta, tzn. nie mają związku z zakresem działalności zleceniodawcy,

−transakcje nadzwyczajne - to te, które są na zapotrzebowanie klienta realizowane w kosztowny sposób, dotyczą wielkich kwot i pod względem gospodarczym są nieuzasadnione,

−transakcje podejrzane - polegające na działaniu niespójnym ze znanym i udokumentowanym charakterem działalności klienta (jego pośrednika czy pełnomocnika) lub występowaniu nietypowych obrotów dla danego rodzaju klientów lub ich działalności, które mogą świadczyć o występowaniu przestępstwa prania pieniędzy,

−uzasadnione podejrzenie - oznacza sytuacje, gdy istnieje podstawa wszczęcia śledztwa

(dochodzenia) przedstawienia zarzutów podejrzanemu, ewentualnego podjęcia innych

czynności procesowych,

−transakcje powiązane - polegają przeważnie na tym, że jedna osoba dla uniknięcia rejestracji, dokonuje licznych wpłat poniżej sumy granicznej, w różnych bankach i oddziałach, albo też skupuje instrumenty finansowe (np. papiery wartościowe), korzystając z różnych kont za kwoty niższe od granicznych. Rejestracja transakcji nie przekraczających pewnej kwoty, ale bardzo częstych, powiązanych np. przez osobę wpłacającego i przez to podejrzanych, pozwala na wyciągnięcie wniosków, w przypadku zgromadzenia danych z rejestrów w jednej bazie, jaką dysponuje Generalny Inspektor Informacji Finansowej, że mamy do czynienia z transakcjami powiązanymi. Mogą być ze sobą połączone przez osobę zleceniodawcy, właściciela rachunku, jego pełnomocnika lub beneficjenta.

Z punktu widzenia metodyki przeciwdziałania praniu pieniędzy najlepszym i najbardziej

racjonalnym rozwiązaniem jest określenie „ryzyka prania pieniędzy” w stosunku do wszystkich klientów, klasyfikując ich w kategorie „niskiego” lub „wysokiego ryzyka”.

BIBLIOGRAFIA

1.Banasiński Antoni "Ubezpieczenia gospodarcze" Poltext, Warszawa 1993.

2. Broda Marcin "Ubezpieczenie jako jedna z metod ochrony organizacji przed ryzykiem", Nowe Ubezpieczenia nr 2 (4), 1999.

3. Buczkowski K., Wojtaszek M., Pranie pieniędzy, Warszawa 2002.

4. Buczkowski K., Wojtaszek M., Przestępstwa gospodarcze w praktyce prokuratorskiej i sądowej, Warszawa 1998.

5. Findeisen M., Międzynarodowe przepisy oraz podstawowe zasady postępowania w zakresie zwalczania zjawiska prania pieniędzy, „Prokuratura i Prawo” 1995, nr 6.

6. Głuchowski J., Oazy podatkowe w międzynarodowym prawie finansowym, „Państwo i Prawo” 1994, nr 2.

7. Górnik O., Prawo karne gospodarcze. Komentarz, Toruń 1997.

8. Górnik O., Przestępstwa gospodarcze. Rozdział XXXVI i XXXVII Kodeksu karnego, Warszawa 2000.

9. Huba W., Przestępstwo prania pieniędzy w świetle prawa i praktyki prokuratorskiej, „Prokuratura

i Prawo” 1996, nr 11.

10. Iwonicki J., Pranie brudnych pieniędzy, „Gazeta Sądowa” 1996, nr 17.

11. Jasiński W., Nowe zalecenia Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy, „Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego” 1997, nr 10.

12. Jasiński W., Na praczy – Agencja, „Rzeczpospolita” 1998, nr 39.

13. Jasiński W., Wykorzystywanie elektronicznych przelewów funduszy do prania pieniędzy,

„Prokuratura i Prawo” 1998, nr 4.

14. Jasiński W., Pranie brudnych pieniędzy, Warszawa 1998.

15. Jasiński W., Konfiskata mienia i normy prudencyjne dla instytucji finansowych w zakresie zapobiegania praniu brudnych pieniędzy. VIII Raport Roczny Financial Action Task Force on Money Laundering, „Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego” 1999, nr 1.

16. Jasiński W., Zadania koordynatora ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy de lege lata i de lege ferenda oraz w świetle praktyki bankowej, W: Finansowe i techniczne bezpieczeństwo banku (pod red. S.Flejterskiego), Szczecin 1999.

17. Jasiński W., Relacje między przestępstwami podatkowymi i praniem pieniędzy, „Kontrola Państwowa” 2000, nr 1.

18. Jasiński W., Systemy zwalczania prania pieniędzy w państwach dostosowujących prawo do standardów Unii Europejskiej, „Prokuratura i Prawo” 2000, nr 4.

19. Jasiński W., Prawo przeciw schludnym, „Rzeczpospolita” z 13 lipca 2000.

20. Jasiński W., Standardy prawne w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy, „Przegląd

Ustawodawstwa Gospodarczego” 2000, nr 10.

21 Kuciński Ryszard "Przestępstwa popełniane na szkodę banków", Ochrona Mienia, Nr 2 1999.

22. Ministerstwo Finansów, Przeciwdziałanie praniu brudnych pieniedzy

23.Kukulski Jacek, Aspekty prawne bankowych kart płatniczych, Warszawa 2002

24. Pływaczewski E., Pranie brudnych pieniędzy. Możliwości przeciwdziałania z uwzględnieniem roli

systemu bankowego, Toruń 1993.

25.Smykala Bernard, Przeciwdziałanie praniu brudnych pieniędzy w bankach, Warszawa 2001

26. Wójcik J. W., Źródła brudnych pieniędzy w Polsce, „Bank” 1996, nr 4.

27. Wójcik J. W., Pranie pieniędzy. Studium prawno-kryminologiczne i kryminalistyczne, Warszawa 1997.

28. Wójcik J. W., Kryminologiczna ocena transakcji w procesie prania pieniędzy, Warszawa 2001.

29.Kulesza Marek "Twarzą w twarz z zagrożeniem", Rzeczpospolita nr 81, 7 kwiecień 1999.

30.Sangowski Tadeusz " Prewencja normatywna zakładów ubezpieczeń", OchrMienia, Nr 3 1998.

31.Sangowski Tadeusz " Ubezpieczenia gospodarcze", Poltext, Warszawa 1996.



1   2   3   4   5   6   7


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna