ProtokóŁ do Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczący trwałych zanieczyszczeń organicznych (pop)



Pobieranie 464,19 Kb.
Strona5/6
Data23.10.2017
Rozmiar464,19 Kb.
1   2   3   4   5   6

Tabela 3


Stężenia i jednostkowe wskaźniki emisji dla instalacji opalanych drewnem


Paliwo

Stężenie emisyjne (ng TE/m3)

Wskaźnik emisji (ng TE/kg)

Wskaźnik emisji (ng/Gl)

Drewno naturalne (bukowe)


Naturalne wióry drewniane z lasów
Płyty wiórowe
Miejskie drewno odpadowe
Odpady domowe
Węgiel drzewny

0,02 – 0,10


0,07 – 0,21

0,02 – 0,08


2,7-14,4
114
0,03

0,23 – 1,3


0,79 – 2,6

0,29 – 0,9


26-173
3230


12-70
43-140



16-50
1400-9400



  1. Spalanie miejskiego drewna odpadowego (drewna uzyskanego z rozbiórek) na ruchomych rusztach powoduje względnie wysokie emisje PCDD/F, w porównaniu z drewnem nie odpadowym. Podstawowym środkiem obniżenia emisji jest unikanie stosowania przetworzonego drewna odpadowego w instalacjach opalanych drewnem. Spalanie tego typu drewna powinno być prowadzone tylko w instalacjach z odpowiednim systemem oczyszczania gazów odlotowych, aby zminimalizować emisje PCDD/F.


V. Techniki ograniczania emisji policyklicznych węglowodorów aromatycznych (PAH)



A. Produkcja koksu




  1. Podczas produkcji koksu, związki typu PAH są uwalniane do powietrza głównie,:




    1. gdy piec jest ładowany przez otwory załadowcze;

    2. poprzez nieszczelności drzwi pieca, rur wstępujących oraz pokryw otworów załadowczych; oraz

    3. podczas przegarniania i chłodzenia koksu.




  1. Stężenie benzo(a)pirenu (BaP) znacząco różni się dla poszczególnych źródeł w zespole koksowniczym. Najwyższe stężenia BaP występują w jego górnej części oraz najbliższej odległości od drzwi.




  1. Związki typu PAH pochodzące z produkcji koksu można zredukować poprzez techniczne ulepszenie istniejących zintegrowanych wytwórni żelaza i stali. Wprowadzenie tych zmian może wymagać zamknięcia lub wymiany starych zespołów koksowniczych oraz ogólnego zmniejszenia produkcji koksu, np. poprzez wtryskiwanie wysokiej jakości węgla podczas produkcji stali.




  1. Strategia redukcji PAH w zespołach koksowniczych powinna obejmować następujące środki techniczne:




  1. ładowanie pieców koksowniczych




    • redukcja emisji cząstek stałych podczas ładowania węgla z zasobnika do wózków załadowczych,

    • wykorzystywanie systemów zamkniętych do przesyłania węgla, gdy stosuje się jego wstępne podgrzewanie,

    • usuwanie gazów wypełniających piec oraz ich obróbka poprzez przesyłanie do sąsiedniego pieca lub przesyłanie rurociągiem zbiorczym poprzez magistralę zbierającą, do pieca do spopielania oraz kolejnych urządzeń odpylających. W niektórych przypadkach, usuwane gazy wypełniające mogą być spalane na wózkach załadowczych, lecz rezultaty dotyczące ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa uzyskiwane przy pomocy takich systemów są mniej zadowalające. Należy wytworzyć odpowiednie ssanie w rurach wznośnych przy pomocy wtryskiwania wody lub pary;




  1. emisje z pokryw otworów załadowczych podczas koksowania należy wyeliminować poprzez:




    • korzystanie z dobrze uszczelnionych pokryw,

    • uszczelnianie, po każdym załadowaniu, pokrywy gliną (lub innym skutecznym materiałem),

    • czyszczenie pokryw otworów załadowczych oraz ram przed zamknięciem otworu,

    • usuwanie osadów węgla ze stropów pieca;




  1. pokrywy rur wznośnych powinny być wyposażone w uszczelnienia wodne, aby uniknąć emisji gazu i smoły, należy także regularnie czyścić uszczelnienia;

  2. oprzyrządowanie pieca koksowniczego do obsługi drzwi tego pieca powinno być wyposażone w systemy czyszczące uszczelnienia oraz powierzchnie na futrynach i drzwiach;




  1. drzwi pieca koksowniczego:




    • należy korzystać z wysokowydajnych uszczelek (np. sprężynowe drzwi membranowe),

    • po każdym uruchomieniu urządzenia należy dokładnie wyczyścić uszczelki i framugi drzwi pieca,

    • drzwi należy zaprojektować w sposób umożliwiający montaż systemu usuwania cząstek stałych połączonego z urządzeniem odpylającym (przez rurociąg zbiorczy), działającego podczas operacji przegarniania;




  1. urządzenie do transportu koksu powinno być wyposażone w zintegrowane okapturzenie, stacjonarny kanał oraz stacjonarny system oczyszczania gazów (najlepiej z filtrem tkaninowym);




  1. dla operacji chłodzenia koksu należy zastosować procedury powodujące niskie emisje, np. suche chłodzenie koksu. Zalecana jest zamiana procesu mokrego chłodzenia koksu na suche, pod warunkiem, że, dzięki wykorzystaniu systemu o obiegu zamkniętym, unika się wytwarzania ścieków. Należy także zmniejszyć ilości pyłów wytwarzanych podczas obsługi wysuszonego koksu.




  1. Proces produkcji koksu zwany „produkcja koksu bez odzysku produktów ubocznych” powoduje znacznie mniejsze emisje PAH niż bardziej konwencjonalny proces z odzyskiem produktów ubocznych. Dzieje się tak, ponieważ piece pracują w warunkach obniżonego ciśnienia co eliminuje ulatnianie się gazów (przecieki) do atmosfery przez drzwi pieca koksowniczego. Podczas koksowania, surowy gaz koksowniczy jest z niego usuwany z pieców w wyniku ciągu naturalnego, co utrzymuje podciśnienie w piecu. Piece te nie są dostosowane do odzysku chemicznych produktów ubocznych z surowego gazu z pieca koksowniczego. Zamiast tego, gazy odlotowe z procesu koksowania (zawierające PAH) są wydajnie spalane w wysokich temperaturach oraz przy długim czasie przebywania. Ciepło odpadowe uzyskane podczas tego spalania służy jako źródło energii dla koksowania a nadwyżka ciepła może być wykorzystana do produkcji pary. Ekonomika tego typu koksowania może wymagać zastosowania instalacji do współwytwarzania elektryczności z nadwyżki pary. Obecnie istnieje tylko jeden zakład do produkcji koksu bez odzysku produktów ubocznych działający w Stanach Zjednoczonych oraz jeden w Australii. Proces ten jest oparty na piecu do produkcji koksu bez odzysku produktów ubocznych z poziomym przewodem dla gazów kominowych i komorą spalania połączoną z dwoma piecami. Proces ten umożliwia naprzemienne ładowanie pieców oraz koksowanie według ustalonych harmonogramów czasowych. W ten sposób, jeden piec zawsze dostarcza gazy koksownicze do komory spalania. Spalanie gazów koksowniczych w komorze zapewnia niezbędne źródło ciepła. Konstrukcja komory zapewnia odpowiedni czas przebywania (około 1 sekundy) oraz wysokie temperatury (minimum 900°C).




  1. Należy wdrożyć odpowiedni program monitorujący przecieki z drzwi pieca koksowniczego, z rur wznośnych i pokryw otworu załadowczego. Oznacza to monitorowanie i zapisywanie przecieków oraz natychmiastowe naprawy lub konserwacje. Można w ten sposób osiągnąć znaczne ograniczenie emisji rozproszonych.




  1. Modernizacja istniejących zespołów koksowniczych, mająca na celu poprawę kondensacji gazów spalinowych ze wszystkich źródeł (z odzyskiem ciepła) powoduje redukcję PAH w powietrzu o 86% do powyżej 90% (nie biorąc pod uwagę oczyszczania ścieków). Koszty inwestycji powinny zamortyzować się po pięciu latach, biorąc pod uwagę odzyskaną energię, ogrzewaną wodę, gaz do syntezy oraz zaoszczędzoną wodę chłodzącą.




  1. Wzrastające objętości pieców koksowniczych dają w wyniku zmniejszenie ogólnej ilości pieców, liczby otwierań drzwi pieców (liczby załadunków w ciągu dnia), liczby uszczelnień w zespole koksowniczym oraz, co za tym idzie, zmniejszenie emisji PAH. W ten sposób, poprzez obniżenie kosztów eksploatacyjnych i personelu, wzrasta też zdolność produkcyjna zakładów.




  1. Suche systemy chłodzenia koksu wymagają większych nakładów inwestycyjnych niż metody mokre. Wyższe koszty eksploatacyjne mogą zostać zrekompensowane przez rekuperację ciepła w procesie wstępnego podgrzewania koksu. Wydajność energetyczna połączonego systemu obejmującego suche chłodzenie koksu oraz wstępne podgrzewanie węgla wzrasta z 38% do 65%. Wstępne podgrzewanie węgla powoduje wzrost zdolności produkcyjnej o 30%. Można ją nawet podnieść do 40%, ponieważ w systemie tym proces koksowniczy jest bardziej jednorodny.




  1. Wszystkie zbiorniki oraz instalacje do przechowywania i obróbki smoły węglowej i jej produktów muszą być wyposażone w wydajny system odzyskiwania i/lub system unieszkodliwiania oparów. Koszty eksploatacyjne systemu destrukcji oparów można zmniejszyć przy zastosowaniu autotermicznego sposobu dopalania gazów, jeśli stężenie związków węgla w odpadach jest odpowiednio wysokie.




  1. Tabela 4 podsumowuje środki redukcji emisji PAH w instalacjach do produkcji koksu.

Tabela 4


Ograniczanie emisji PAH przy produkcji koksu


Możliwe rozwiązania (sposoby postępowania)

Poziom emisji (%)(a)

Szacowane koszty

Zagrożenia związane z metodą


Modernizacja starych zakładów z systemem kondensacji emitowanych gazów spalinowych ze wszystkich źródeł obejmuje następujące środki:

- usuwanie i dopalanie gazów wydzielanych podczas ładowania pieców lub przesyłanie gazów do sąsiednich pieców,


- możliwie jak największe zapobieganie emisji przy pokrywach otworów załadowczych, np. poprzez użycie specjalnych konstrukcji pokryw i wysoce skutecznych metod uszczelniania. Należy stosować drzwi pieców koksowniczych wyposażone w wysoce skuteczne uszczelnienia. Czyszczenie pokryw i futryn drzwi załadowczych przed zamknięciem otworów,
- gazy odlotowe powstające podczas załadunku powinny być zbierane i przesyłane do urządzenia odpylającego,
- stosowanie mokrych metod chłodzenia koksu tylko wtedy, gdy są one odpowiednio prowadzone bez wytwarzania ścieków.
Procedury sprzyjające niskiej emisji przy chłodzeniu koksu, np. suche chłodzenie koksu.


Większe wykorzystanie pieców o dużej objętości w celu zmniejszenia ilości otworów oraz powierzchni wymagających uszczelnień.

Razem <10 ( z wyłączeniem ścieków)

5

<5

<5

Brak emisji do wody

Znaczny

Wysokie

(Amortyzacja kosztów inwestycji, biorąc pod uwagę odzysk energii, podgrzana wodę, gaz do syntezy oraz zaoszczędzoną wodę chłodzącą, może nastąpić po pięciu latach.)

Wyższe koszty inwestycyjne niż w przypadku chłodzenia mokrego (lecz niższe koszty energii uzyskane dzięki wstępnemu podgrzewaniu koksu oraz wykorzystaniu ciepła odpadowego)


Nakłady inwestycyjne o około 10% wyższe niż w przypadku instalacji konwencjonalnych

Bardzo wysokie emisje ścieków pochodzące z mokrego chłodzenia. Metoda powinna być stosowana tylko wtedy, gdy woda jest recyrkulowana w obiegu zamkniętym

W większości przypadków niezbędne jest całkowite dozbrojenie lub budowa nowej koksowni.


(a): Pozostała emisja porównana do emisji przed zastosowaniem środków redukcji.


B. Produkcja anod




  1. Z emisjami PAH z produkcji anody należy postępować w podobny sposób, jak w przypadku produkcji koksu.




  1. Wykorzystywane są następujące środki wtórne do redukcji emisji pyłu zanieczyszczonego PAH:




  1. elektrostatyczne wytrącanie smoły;




  1. połączenie konwencjonalnego elektrofiltru smoły z elektrofiltrem mokrym jako bardziej skuteczne rozwiązanie techniczne;




  1. termiczne dopalanie gazów odlotowych; oraz




  1. suche natryskiwanie przy pomocy wapienia/koksu naftowego lub tlenku glinowego (Al2O3).




  1. Koszty eksploatacyjne dopalania termicznego mogą zostać obniżone poprzez zastosowanie dopalania autotermicznego, jeśli stężenie związków węgla w gazach odlotowych jest odpowiednio wysokie. Tabela 5 podsumowuje środki ograniczania emisji PAH dla produkcji anody.


Tabela 5
Środki ograniczania emisji PAH dla produkcji anody


Możliwe rozwiązania (sposoby postępowania)

Poziom emisji (%)(a)

Szacowane koszty

Zagrożenia związane z metodą


Modernizacja starych instalacji poprzez redukcje rozproszonych emisji przy pomocy następujących środków:
- redukcja przecieków,
- instalacja elastycznych uszczelnień w drzwiach pieców,
- usuwanie gazów wypełniających piece oraz ich dalsze przetwarzanie poprzez przesyłanie do pobliskiego pieca lub przesyłanie gazów za pośrednictwem rurociągu zbiorczego do pieca do spalania i następnie do urządzenia odpylającego,
- systemy eksploatacji oraz chłodzenia pieca koksowniczego, oraz
- usuwanie i oczyszczanie emisji cząstek stałych z koksu.
Istniejące technologie produkcji anody w Holandii:
- nowy piec z suchą płuczką wieżową (z wapieniem/koksem naftowym lub z aluminium),
- wydajna utylizacja w pastownicy.
BAT:
- elektrostatyczne wytrącanie kurzu, oraz

- dopalanie termiczne.


3-10


45-50

2-5

15

Wysokie


Niższe koszty eksploatacyjne w trybie autotermicznym


Wdrożone w Holandii w 1990 roku. Natryskiwanie wapieniem lub koksem naftowym jest skuteczne do redukcji PAH; w przypadku aluminium brak danych.


Wymagane regularne czyszczenie smoły.

Praca w trybie autotermicznym tylko, gdy stężenie PAH w gazach odlotowych jest wysokie.


(a): Pozostała emisja porównana do emisji przed zastosowaniem środków redukcji.


C. Przemysł aluminiowy




  1. Aluminium jest produkowane z tlenku glinowego (Al2O3) przy pomocy elektrolizy w kotłach (elektrolizerach) elektrycznie połączonych w szeregi. Elektrolizery są klasyfikowane jako kotły wstępnie prażone lub kotły Soederberga w zależności od typu anody.




  1. Elektrolizery wstępnie prażone posiadają anody składające się z wypalonych (prażonych) bloków węgla, które są wymieniane po częściowym zużyciu. Anody Soederberga są prażone w elektrolizerze przy pomocy mieszanki koksu naftowego oraz węglowego paku smołowego działającego jako spoiwo.




  1. Podczas procesu Soederberga mają miejsce bardzo wysokie emisje PAH. Pierwotne środki redukcji, które mogą zmniejszyć emisje PAH o 70 do 90%, obejmują modernizację istniejących instalacji oraz optymalizację procesów. Możliwe jest osiągnięcie poziomu emisji równego 0,015 kg B(a)P/tonę Al. Wymiana istniejących elektrolizerów Soederberga na elektrolizery wstępnie prażone wymagałaby dużej rekonstrukcji istniejącego procesu, lecz prawie całkowicie wyeliminowałaby emisje PAH. Koszty inwestycyjne tego przedsięwzięcia są bardzo wysokie.




  1. Tabela 6 podsumowuje środki ograniczania emisji PAH dla produkcji aluminium.



Tabela 6
Środki ograniczania emisji PAH dla produkcji aluminium z zastosowaniem procesu Soederberga


Możliwe rozwiązania (sposoby postępowania)

Poziom emisji (%)(a)

Szacowane koszty

Zagrożenia związane z metodą


Wymiana elektrod Soederberga na:
- elektrody wstępnie prażone (bez spoiwa smołowego),
- anody obojętne.

Zamknięte systemy prażenia wstępnego z podawaniem punktowym tlenku glinowego, skuteczną regulacją procesu, pełnym okapturzeniem elektrolizera oraz umożliwiające skuteczne zbieranie substancji zanieczyszczających powietrze.


Kocioł Soederberga z pionowymi śrubami stykowymi oraz systemami zbierania gazów odlotowych.
Technologia Sumitomo (brykiety anody dla procesu VSS):
Oczyszczanie gazów:
- elektrostatyczne filtry smołowe,

- połączenie konwencjonalnych elektrofiltrów smołowych z elektrostatycznym oczyszczaniem gazów na mokro;


- dopalanie termiczne.
Wykorzystanie smoły posiadającej wyższą temperaturę topnienia (HSS + VSS).
Wykorzystanie suchego natryskiwania w istniejących instalacjach HSS + VSS).

3-30


1-5

>10


2-5

<1

Wysoki


Wyższe koszty elektrod – około 800 milionów USD.

Modernizacja technologii Soederberga poprzez hermetyzację oraz zmodyfikowany punkt podawania: od 50000 do 100000 USD na jeden piec
Niskie/średnie

Niskie


Średnie

Niskie/średnie


Średnie/wysokie



Elektrody Soederberga są tańsze od tych wstępnie prażonych, ponieważ niepotrzebna jest instalacja prażenia anody. Obecnie prowadzone są badania, lecz oczekiwania są niewielkie. Skuteczna praca oraz monitorowanie emisji to istotne elementy ograniczania emisji. Złe działanie instalacji może powodować duże emisje rozproszone.

Emisje rozproszone występują podczas podawania, rozbijania skorupy oraz umieszczania żelaznych śrub kontaktowych w wyższym położeniu.

Wysoki poziom iskrzenia elektrycznego i wyładowań łukowych; mokre oczyszczanie gazów generuje ścieki.



(a) Pozostała emisja porównana do emisji przed zastosowaniem środków redukcji.


D. Spalanie domowe




  1. Emisje PAH ze spalania domowego pochodzą z pieców oraz otwartych kominków, szczególnie, gdy używane jest w nich drewno lub węgiel. Gospodarstwa domowe mogą być ważnym źródłem emisji PAH. Jest to wynikiem korzystania z kominków oraz małych instalacji opalających wykorzystujących paliwa stałe. W niektórych krajach piece są zwykle opalane węglem. Piece te emitują mniej PAH niż te opalane drewnem, czego powodem jest wyższa temperatura spalania oraz wyższa jednorodność paliwa.




  1. Co więcej, systemy spalania z zoptymalizowanymi charakterystykami działania (np. szybkość spalania) skutecznie ograniczają emisje PAH ze spalania mieszkaniowego. Zoptymalizowane warunki spalania to, m.in. zoptymalizowana konstrukcja komory spalania oraz dopływ powietrza. Istnieje kilka technik optymalizujących warunki spalania oraz zmniejszania emisji. Występują znaczące różnice wielkości emisji dla różnych technik. Nowoczesny kocioł opalany drewnem ze zbiornikiem akumulacyjnym na wodę, reprezentujący BAT, zmniejsza emisje o ponad 90% w porównaniu z przestarzałym kotłem bez tego zbiornika. Nowoczesny kocioł posiada trzy strefy: palenisko, w którym następuje gazyfikacja drewna, strefę spalania gazu wyposażoną w materiał ceramiczny lub inny materiał pozwalający na osiągnięcie temperatur do 1000°C oraz strefę konwekcji. Część konwekcyjna, w której woda absorbuje ciepło powinna być odpowiednio długa i wydajna, aby temperatura gazu mogła być obniżona z 1000°C do 250°C lub nawet niżej. Istnieją także techniki pozwalające na wyposażenie starych kotłów, w np.; zbiornik akumulacyjny wody, wkładki ceramiczne lub palniki do spalania zgranulowanego paliwa (peletów).




  1. Zoptymalizowanym warunkom spalania towarzyszą niskie emisje tlenku węgla (CO), całkowitych ilości węglowodorów (THC) oraz PAH. Ustalenie dopuszczalnych wartości (limitów) (przepisy dotyczące zatwierdzania typów pieców) emisji CO i THC odnosi się także do emisji PAH. Niskie emisje CO i THC powodują niskie emisje PAH. Ponieważ pomiary poziomu PAH są znacznie droższe niż pomiary CO, najbardziej ekonomicznym rozwiązaniem jest ustanowienie wartości dopuszczalnej dla CO i THC. Prowadzone są prace nad propozycją normy CEN dotyczącej kotłów opalanych węglem i drewnem o mocy do 300 kW (patrz tabela 7).


Tabela 7
Projekt norm CEN z roku 1997


Klasa

Moc (kW)

3

2

1

3

2

1

3

2

1

CO

THC

Cząstki stałe

Ręczne

Automatyczne



<50

>50-150


>150-300
<50

>50-150


>150-300

5000

2500


1200
3000

2500


1200

8000

5000


2000
5000

4500


2000

25000

12500


12500
15000

12500


12500

150

100


100
100

80

80



300

200


200
200

150


150

2000

1500


1500
1750

1250


1250

150/125

150/125


150/125
150/125

150/125


150/125

180/150

180/150


180/150
180/150

180/150


180/150

200/180

200/180


200/180
200/180

200/180


200/180

Uwaga: Poziomy emisji podane w mg/m3 przy 10% O2.



  1. Emisje z pieców do spalania drewna w gospodarstwach domowych można zredukować w następujący sposób:




  1. W przypadku istniejących pieców, poprzez kampanie informacyjne dotyczące odpowiedniej eksploatacji pieców, korzystanie tylko z nie przetworzonego drewna, procedur przygotowania paliwa oraz odpowiednie sezonowanie drewna w celu ograniczenia zawartości wilgoci; oraz




  1. W przypadku nowych pieców, poprzez stosowanie norm produktowych opisanych w projekcie normy CEN (i równoważnych norm produktowych obowiązujących w USA i Kanadzie).




  1. Bardziej ogólne środki redukcji emisji PAH są związane z rozwojem scentralizowanych systemów dla gospodarstw domowych oraz rozwiązań zmierzających do oszczędzania energii, np. ulepszona izolacja termiczna, w celu zmniejszenia zużycia energii.




  1. Informacje powyższe są podsumowane w tabeli 8.


Tabela 8
Kontrola emisji PAH w przypadku spalania domowego


Możliwe rozwiązania (sposoby postępowania)

Poziom emisji (%)(a)

Szacowane koszty

Zagrożenia związane z metodą


Wykorzystanie suchego węgla i drewna (wysuszone drewno to drewno magazynowane przez okres od 18 do 24 miesięcy).

Wykorzystanie suchego węgla

Konstrukcja systemów ogrzewania dla paliw stałych, aby zapewnić zoptymalizowane warunki zupełnego spalania:
- strefa gazyfikacji;
- spalanie w strefie z wyposażeniem ceramicznym;
- wydajna strefa konwekcyjna.
Zbiornik do gromadzenia wody
Instrukcje techniczne dla efektywnej eksploatacji
Publiczna kampania informacyjna dotycząca pieców opalanych drewnem.

Wysoka skuteczność

Wysoka skuteczność

55

30 do 40


Średnie


Niskie

Należy przeprowadzić negocjacje z producentami pieców w celu wdrożenia procedury zatwierdzania pieców.


Można to także osiągnąć poprzez intensywną edukację społeczeństwa połączoną z praktycznymi instrukcjami oraz przepisami dotyczącymi rodzajów pieców.




(a): Pozostała emisja porównana do emisji przed zastosowaniem środków redukcji.


E. Instalacje do konserwacji drewna




  1. Zabezpieczenie drewna przy pomocy produktów ze smoły węglowej zawierających PAH może być dużym źródłem emisji PAH do atmosfery. Emisje te mogą mieć miejsce podczas samego procesu impregnacji drewna, jak również podczas magazynowania, transportu lub korzystania z impregnowanego drewna na otwartej przestrzeni.




  1. Najbardziej rozpowszechnione produkty ze smoły węglowej zawierające PAH to karbolineum i kreozot. Obie te substancje to destylaty smoły węglowej zawierające PAH używane do ochrony drewna przed atakiem biologicznym.




  1. Emisje PAH z instalacji do konserwacji drewna oraz magazynów można zredukować przy pomocy poniższych metod stosowanych osobno lub w połączeniu:




  1. wymogi dotyczące warunków magazynowania, aby zapobiec zanieczyszczaniu gleby i wody powierzchniowej przez wypłukane PAH oraz zanieczyszczoną wodę deszczową (np. miejsca magazynowe nie przepuszczające wody deszczowej, zadaszenia, ponowne użycie zanieczyszczonej wody do procesu impregnacji, wymogi jakości dla produkowanych materiałów);




  1. środki mające na celu zmniejszenie emisji do atmosfery z instalacji do impregnacji drewna (np. podgrzane drewno powinno być schładzane z 90°C do przynajmniej 30°C przed transportem do miejsc magazynowania. Jednakże należy pokreślić, że alternatywną metodą wykorzystującą sprężoną parę wodną w warunkach próżniowych do impregnacji drewna kreozotem powinna być BAT;




  1. optymalne dostarczenie środka konserwującego, zapewniające odpowiednią ochronę obrabianego drewna in situ, może być uważane za BAT, jako że zmniejszy to przyszłe potrzeby wymiany uszkodzonego drewna, i co za tym idzie, zmniejszy poziom emisji z instalacji do konserwacji drewna;




  1. korzystanie z produktów do konserwacji drewna z niską zawartością PAH będących POP:




    • w miarę możliwości stosowanie zmodyfikowanego kreozotu będącego frakcją z destylacji wrzącą przy temperaturze od 270°C do 355°C, co zmniejsza zarówno emisje bardziej lotnych, jak i cięższych i bardziej toksycznych PAH;







  1. Ocena i następnie wykorzystanie, o ile jest to odpowiednie, przedstawionych w tabeli 9 alternatyw, które minimalizują uzależnienie od produktów opartych na PAH.




  1. Spalanie impregnowanego drewna podnosi poziom emisji PAH i innych szkodliwych substancji. Jeśli takie spalanie ma miejsce, należy je wykonywać w instalacjach wyposażonych w odpowiednie systemy zmniejszania emisji.


Tabela 9
Możliwe alternatywy do metod zabezpieczania drewna wykorzystujących produkty oparte na PAH



Możliwe rozwiązania (sposoby postępowania)

Zagrożenia związane z metodą

Wykorzystanie materiałów alternatywnych do zastosowania w konstrukcjach:


- twarde drewno liściaste produkowane w sposób zrównoważony (nabrzeża rzek, ogrodzenia, bramy)
- tworzywa sztuczne (słupy dla ogrodnictwa)
- beton (podkłady kolejowe)
- wymiana konstrukcji sztucznych na naturalne (nabrzeża rzeki, ogrodzenia, itd.)
- wykorzystanie nie przetworzonego drewna.
W trakcie rozwoju znajduje się kilka alternatywnych technik zabezpieczania drewna, które nie przewidują impregnacji z wykorzystaniem produktów opartych na PAH.

Należy ocenić inne problemy dotyczące ochrony środowiska, takie jak:


- dostępność odpowiednio produkowanego drewna,
- emisje powodowane przez produkcję i usuwanie tworzyw sztucznych, szczególnie PCV.




ZAŁĄCZNIK VI

TERMINY DLA WPROWADZENIA WARTOŚCI DOPUSZCZALNYCH ORAZ NAJLEPSZYCH DOSTĘPNYCH TECHNIK DLA NOWYCH I ISTNIEJĄCYCH ŹRÓDEŁ STACJONARNYCH
Oto terminy dla wprowadzenia wartości dopuszczalnych i najlepszych dostępnych technik:


      1. dla nowych źródeł stacjonarnych: dwa lata od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu;




      1. dla istniejących źródeł stacjonarnych: osiem lat od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu. Jeśli to konieczne, okres ten może zostać wydłużony dla konkretnych istniejących źródeł stacjonarnych zgodnie z okresem odroczenia zapewnionym przez ustawodawstwo krajowe.





1   2   3   4   5   6


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna