ProtokóŁ do Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczący trwałych zanieczyszczeń organicznych (pop)



Pobieranie 464,19 Kb.
Strona4/6
Data23.10.2017
Rozmiar464,19 Kb.
1   2   3   4   5   6

ZAŁĄCZNIK II



SUBSTANCJE, KTÓRYCH WYKORZYSTANIE MA ZOSTAĆ OGRANICZONE
O ile nie przewidziano inaczej w niniejszym Protokole, załącznik ten nie stosuje się do substancji wymienionych poniżej, kiedy występują one: (i) jako substancje zanieczyszczające w produktach; lub (ii) w artykułach produkowanych lub używanych przed datą wejścia w życie Protokołu; lub (iii) jako półprodukty chemiczne wykorzystywane jedynie w danym zakładzie w produkcji jednej lub kilku różnych substancji i tym samym chemicznie przekształcone. O ile nie określono inaczej, każde poniższe zobowiązanie ma zastosowanie z chwilą wejścia Protokołu w życie.


Substancja

Wymagania dotyczące wprowadzenia w życie

Ograniczone do zastosowań

Warunki

DDT

CAS: 50-29-3



1. Do ochrony zdrowia publicznego przed chorobami takimi, jak malaria i zapalenie mózgu.

2. Jako chemiczny półprodukt do produkcji Dikofolu.



1. Jedynie jako składnik zintegrowanej strategii walki ze szkodnikami i tylko w stopniu koniecznym do osiągnięcia tego celu oraz jedynie w przeciągu jednego roku po dacie zakończenia produkcji zgodnie z Załącznikiem I.

2. Takie wykorzystanie musi zostać ponownie ocenione nie później niż dwa lata po wejściu w życie niniejszego Protokołu.



HCH

CAS : 608-73-1



Wykorzystanie technicznego HCH (tzn. mieszanych izomerów HCH) jest ograniczone tylko do użycia jako półproduktu w produkcji chemicznej.




Wykorzystanie produktów, w których przynajmniej 99% izomeru HCH jest w formie gamma (tzn. lindan, CAS:58-89-9) jest ograniczone do następujących rodzajów użycia:

  1. Zaprawianie nasion.

  2. Zastosowanie w glebie, bezpośrednio po którym następuje łączenie się z warstwą uprawną gleby.

  3. Profesjonalna zapobiegawcza lub przemysłowa obróbka surowca drzewnego, drewna oraz dłużyc.

  4. Kontaktowy środek owadobójczy dla potrzeb zdrowia publicznego i weterynarii.

  5. Zastosowanie inne niż opryskiwanie rozsad drzew, użycie na małą skalę na trawnikach oraz w zamkniętych pomieszczeniach i na wolnym powietrzu w szkółkach drzew i roślin ozdobnych.

  6. Przemysłowe i domowe zastosowanie w zamkniętych pomieszczeniach.

Wszelkie ograniczone wykorzystanie lindanu musi zgodnie z niniejszym Protokołem zostać ponownie ocenione nie później niż po dwóch latach od jego wejścia w życie.

Polichlorowane bifenyle (PCB) (a)

PCB wykorzystywane od momentu wejścia w życie Protokołu lub wyprodukowane do 31 grudnia 2005 zgodnie z przepisami Załącznika I.

Strony podejmą zdecydowane wysiłki mające na celu:

(a) Zakończenie korzystania z rozpoznawalnych PCB w urządzeniach (np. w transformatorach, kondensatorach oraz innych pojemnikach zawierających szczątkowe materiały ciekłe) zawierających PCB w ilościach większych niż 5 dm3 i posiadających stężenie PCB 0,05% lub większe, tak szybko, jak to możliwe, lecz nie później niż do 31 grudnia 2010 roku lub 31 grudnia 2015 roku dla państw, których gospodarki są w okresie przejściowym;

(b) Zniszczenie lub dekontaminacja w sposób przyjazny dla środowiska wszystkich ciekłych PCB wymienionych w punkcie (a) oraz innych ciekłych PCB zawierających ponad 0,005% PCB nie w urządzeniach tak szybko, jak to możliwe, lecz nie później niż do 31 grudnia 2015 roku lub 31 grudnia 2020 roku dla państw, których gospodarki są w okresie przejściowym; oraz

(c) Dekontaminacja lub likwidacja urządzeń określonych w podpunkcie (a) w sposób przyjazny dla środowiska.


(a): Strony zgadzają się, w ramach Protokołu, ponownie ocenić produkcję i wykorzystanie terfenyli polichlorowanych oraz substancji o nazwie„ugilec” do dnia 31 grudnia 2004 roku.



ZAŁĄCZNIK III
SUBSTANCJE OKREŚLONE W ARTYKULE 3 UST. 5 LIT. a) ORAZ ROK REFERENCYJNY DLA ZOBOWIĄZANIA


Substancja

Rok referencyjny

Policykliczne węglowodory aromatyczne (PAH) (a)

1990; lub inny rok w okresie od 1985 do 1995 roku włącznie, określony przez Stronę w momencie ratyfikacji, akceptacji, zatwierdzenia lub akcesji.

Dioksyny/Furany (b)

1990; lub inny rok w okresie od 1985 do 1995 roku włącznie, określony przez Stronę w momencie ratyfikacji, akceptacji, zatwierdzenia lub akcesji.

Heksachlorobenzen

1990; lub inny rok w okresie od 1985 do 1995 roku włącznie, określony przez Stronę w momencie ratyfikacji, akceptacji, zatwierdzenia lub akcesji.




    1. Policykliczne węglowodory aromatyczne (PAH): Dla celów określenia emisji należy wykorzystać cztery następujące związki chemiczne: benzo(a)piren, benzo(b)fluoraten, benzo(k)fluoraten oraz indeno(1,2,3-cd)piren.

    2. Dioksyny i furany (PCDD/F): Polichlorowane dibenzo-p-dioksyny (PCDD) oraz polichlorowane dibenzofurany (PCDF) to tricykliczne, aromatyczne związki tworzone przez dwa pierścienie benzenowe połączone przez dwa atomy tlenu w PCDD oraz jeden atom tlenu w PCDF, których atomy wodoru mogą zostać zastąpione przez maksymalnie osiem atomów chloru.


ZAŁĄCZNIK IV
WARTOŚCI DOPUSZCZALNE DLA DIOKSYN I FURANÓW (PCDD/F) Z GŁÓWNYCH ŹRÓDEŁ STACJONARNYCH

  1. Wstęp




  1. Definicja dioksyn i furanów (PCDD/F) jest podana w Załączniku III do niniejszego Protokołu.

  2. Wartości dopuszczalne wyrażone zostały w ng/m3 lub mg/m3 w warunkach standardowych (273,15 K, 101,3 kPa oraz gaz suchy).

  3. Wartości dopuszczalne odnoszą się do normalnej sytuacji roboczej, łącznie z procedurami rozruchu i zamknięcia zakładu chyba, że określone wartości dopuszczalne zostały zdefiniowane dla tych sytuacji.

  4. Próbkowanie i analiza polutantów musi zostać przeprowadzona zgodnie z normami określonymi przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) lub przy pomocy odpowiadających im metod amerykańskich lub kanadyjskich. W czasie oczekiwania na opracowanie norm CEN lub ISO, należy stosować normy krajowe.

  5. Dla celów weryfikacji, interpretacja wyników pomiarów w odniesieniu do wartości dopuszczalnej musi także uwzględniać niedokładność metody pomiaru. Wartość dopuszczalna jest uważana za przestrzeganą, jeśli wynik pomiaru, od którego odjęta została wartość wynikająca z niedokładności pomiaru, nie przekracza jej.

  6. Emisje różnych kongenerów PCDD/F podane są we współczynnikach toksyczności (TE) w porównaniu z 2,3,7,8-TCDD przy pomocy systemu zaproponowanego przez Komitet NATO ds. Wyzwań Nowoczesnego Społeczeństwa (NATO-CCMS) w roku 1988.



  1. Wartości dopuszczalne dla głównych źródeł stacjonarnych




  1. Następujące wartości dopuszczalne dotyczące stężenia O2 11% w gazach spalinowych dotyczą następujących rodzajów pieców do spopielania:




    • komunalne odpady stałe (spalanie ponad 3 ton na godzinę)

0,1 ng TE/m3

    • medyczne odpady stałe (spalanie ponad 1 tony na godzinę)

0,5 ng TE/m3

    • niebezpieczne odpady (spalanie ponad 1 tony na godzinę)

0,2 ng TE/m3

ZAŁĄCZNIK V
NAJLEPSZE DOSTĘPNE TECHNIKI OGRANICZANIA EMISJI TRWAŁYCH ZANIECZYSZCZEŃ ORGANICZNYCH Z GŁÓWNYCH ŹRÓDEŁ STACJONARNYCH

          1. Wstęp




    1. Celem niniejszego Załącznika jest zapewnienie wskazówek dla Stron Konwencji dotyczących określania najlepszych dostępnych technik umożliwiających wypełnianie zobowiązań zawartych w artykule 3 ust. 5 niniejszego Protokołu.

    2. Określenie „najlepsze dostępne techniki” (Best available techniques - BAT) oznacza najbardziej wydajny i najbardziej zaawansowany etap w rozwoju działań i sposobów postępowania, które wskazują na praktyczną przydatność danych technik do zapewnienia podstawy dla wartości dopuszczalnych emisji stworzonych w celu zapobiegania i, gdy nie jest to wykonalne, do ograniczania emisji i ich szkodliwego wpływu na całe środowisko:




    • określenie „techniki” obejmuje zarówno użytą technologię, jak i sposób projektowania budowania, konserwowania, eksploatowania i wycofywania instalacji z eksploatacji,

    • określenie „dostępne” oznacza techniki rozwinięte na skalę pozwalająca na ich wdrożenie w danym sektorze przemysłowym, w odpowiednich warunkach gospodarczych i technicznych, biorąc pod uwagę koszty i zalety oraz fakt, czy techniki te są używane lub produkowane na terytorium danej Strony tak długo, jak są dostępne dla operatora,

    • określenie „najlepsze” oznacza najbardziej wydajne w uzyskiwaniu wysokiego ogólnego poziomu ochrony całego środowiska.

Podczas ustalania najlepszych dostępnych technik, należy zwrócić szczególną uwagę – ogólnie lub w konkretnych przypadkach – na poniższe czynniki, pamiętając o prawdopodobnych kosztach i korzyściach danego środka oraz o zasadach ostrożności i działaniach zapobiegawczych:




    • wykorzystanie technologii produkującej małe ilości odpadów,

    • wykorzystanie mniej niebezpiecznych substancji,

    • wspieranie odzyskiwania i powtórnego przetwarzania substancji wytwarzanych i wykorzystywanych w procesie oraz odpadów

    • porównywalne procesy, urządzenia lub metody działania, które zostały z powodzeniem wypróbowane na skalę przemysłową,

    • postępy i zmiany technologiczne w stanie wiedzy naukowej i zrozumienia,

    • własności fizyczne, efekty i wielkość danych emisji,

    • daty wprowadzenia do eksploatacji nowych lub istniejących instalacji,

    • czas potrzebny do wprowadzenia najlepszej dostępnej techniki,

    • zużycie i własności fizyczne surowców (łącznie z wodą) wykorzystywanych w procesie oraz ich wydajność energetyczna,

    • potrzeba zapobiegania lub zmniejszenia do minimum ogólnego wpływu emisji na środowisko oraz ich zagrożeń dla środowiska,

    • potrzeba zapobiegania wypadkom i minimalizowania ich konsekwencji dla środowiska.

Pojęcie najlepszych dostępnych technik nie ma na celu opisania danej techniki lub technologii. Należy uwzględnić także charakterystyki techniczne danej instalacji, jej położenie geograficzne oraz lokalne warunki środowiskowe.




    1. Informacje dotyczące wydajności i kosztów środków kontrolnych są oparte na dokumentach otrzymanych i sprawdzanych przez Grupę Roboczą oraz Przygotowawczą Grupę Roboczą ds. POP (trwałych zanieczyszczeń organicznych). Jeśli nie stwierdzono inaczej, wymienione techniki wdrożone na podstawie doświadczenia eksploatacyjnego uważa się za prawidłowo wprowadzone.

    2. Doświadczenie z nowych zakładów pracujących z wykorzystaniem technik niskiej emisji szkodliwych substancji oraz z modernizacji istniejących zakładów stale wzrasta. Dlatego też konieczne jest regularne poszerzanie i zmienianie niniejszego Załącznika. Najlepsze dostępne techniki (BAT) określone dla nowych zakładów mogą zwykle być zastosowane w zakładach istniejących pod warunkiem, że wprowadzony zostanie odpowiedni okres przejściowy i zostaną one dostosowane do istniejących warunków.




    1. Niniejszy Załącznik wymienia pewną ilość środków kontrolnych w szerokim zakresie kosztów i wydajności. Wybór środków dla danego przypadku zależy od wielu czynników, łącznie z warunkami gospodarczymi, infrastrukturą i zdolnościami technologicznymi oraz istniejącymi środkami kontroli zanieczyszczenia powietrza.




    1. Najważniejsze trwałe związki organiczne (POP) emitowane ze źródeł stacjonarnych to:




      1. polichlorowane dibenzo-para-dioksyny/furany (PCDD/F);

      2. heksachlorobenzen (HCB);

      3. policykliczne węglowodory aromatyczne (PAH).

Odpowiednie definicje znajdują się w Załączniku III do niniejszego Protokołu.



          1. Główne stacjonarne źródła emisji trwałych zanieczyszczeń organicznych (POP)




  1. PCDD/F są emitowane podczas procesów termicznych wykorzystujących substancje organiczne oraz chlor jako skutek niepełnego spalania lub reakcji chemicznych. Główne stacjonarne źródła PCDD/F to:

      1. spopielanie odpadów, łącznie z współspopielaniem;

      2. termiczne procesy metalurgiczne, np. produkcja aluminium i innych metali nieżelaznych, żelaza i stali;

      3. zakłady wykorzystujące spalanie do wytworzenia energii

      4. spalanie w piecach domowych i małych kotłowniach; oraz

      5. określone procesy produkcji chemicznej wydzielające produkty pośrednie i uboczne.




  1. Główne stacjonarne źródła emisji policyklicznych węglowodorów aromatycznych (PAH) to:




    1. domowe ogrzewanie przy pomocy drewna i węgla

    2. otwarty ogień, tzn. spalanie śmieci, pożary lasów, palenie poplonu;

    3. produkcja koksu i produkcja elektrod;

    4. produkcja aluminium (przy pomocy procesu Soederberga); oraz

    5. instalacje przeznaczone do impregnacji drewna, z wyjątkiem Strony, dla której kategoria ta nie przyczynia się w znaczny sposób do całkowitej emisji PAH (zdefiniowanej w Załączniku III).




  1. Emisje heksachlorobenzenu (HCB) wynikają z tego samego typu procesów cieplnych i chemicznych, co emisja PCDD/F a HCB jest tworzone przy pomocy podobnego mechanizmu. Główne źródła emisji HCB to:




    1. zakłady spopielania odpadów, łącznie ze współ-spopielaniem;

    2. źródła ciepła dla przemysłu metalurgicznego; oraz

    3. wykorzystanie chlorowanych paliw w piecach przemysłowych.



  1. Ogólne podejście do kontroli emisji trwałych zanieczyszczeń organicznych (POP)




  1. Istnieją różne podejścia do kontroli lub zapobiegania emisji POP ze źródeł stacjonarnych. Jest to m.in. zmiana odpowiednich materiałów podawanych, modyfikacje procesów (łącznie z kontrolą konserwacji i eksploatacji) oraz modernizacja sprzętu w istniejących zakładach. Poniższa lista zawiera ogólny opis dostępnych środków, które można połączyć ze sobą lub wprowadzić w życie osobno:




  1. zastąpienie materiałów podawanych będących POP, lub jeśli istnieje bezpośrednie powiązanie pomiędzy tymi materiałami a emisją POP z danego źródła;

  2. najlepsze praktyki mające na celu ochronę środowiska, takie jak rutynowa konserwacja i utrzymanie, zapobiegawcze programy konserwacyjne lub zmiany procesów, np. układy zamknięte (np. w koksowniach lub wykorzystanie obojętnych elektrod do elektrolizy);

  3. modyfikacja procesu w celu zapewnienia pełnego spalania i, w ten sposób, zapobiegania tworzeniu się trwałych zanieczyszczeń organicznych poprzez kontrolę takich parametrów jak temperatura spopielania oraz czas przebywania;

  4. metody czyszczenia gazów spalinowych, takie jak termiczne lub katalityczne spopielanie lub utlenianie, oddzielanie pyłu, adsorpcja;

  5. postępowanie z pozostałościami, odpadami oraz szlamem ściekowym przy pomocy, np. obróbki cieplnej lub wykonywania działań prowadzących do tego, że staną się one obojętne.




  1. Poziomy emisji podane dla poszczególnych środków w tabelach 1, 2, 4, 5, 6, 8 i 9 zwykle dotyczą konkretnych przypadków. Podawane liczby i zakresy wyrażane są w procentach wartości dopuszczalnych emisji przy wykorzystaniu technik konwencjonalnych.




  1. Rozważania ekonomiczne można oprzeć na całkowitych kosztach rocznych w odniesieniu do jednostki ulg podatkowych (łącznie z kosztami inwestycyjnymi i eksploatacyjnymi). Koszty ograniczenia emisji POP należy także rozważać przy uwzględnieniu aspektów ekonomicznych procesów, np. efektu środków kontrolnych oraz kosztów produkcji. Biorąc pod uwagę ilość czynników mogących mieć znaczenie, koszty inwestycyjne oraz operacyjne w dużym stopniu zależą od konkretnych przypadków.



  1. Techniki ograniczenia emisji polichlorowanych dibenzo-para-dioksyn/furanów (PCDD/F)



            1. Spopielanie odpadów



  1. Spopielanie odpadów dotyczy spopielania odpadów komunalnych, niebezpiecznych, medycznych oraz osadów ściekowych.



14. Główne środki ograniczania emisji PCDD/F z zakładów spopielania odpadów to:



  1. Środki pierwotne dotyczące spopielanych odpadów;

  2. Środki pierwotne dotyczące technik procesowych;

  3. Środki regulacji parametrów fizycznych procesu spalania oraz gazów odlotowych (np. etapy temperaturowe, szybkość chłodzenia, zawartość O2, itd.);

  4. Czyszczenie gazów spalinowych; oraz

  5. Postępowanie z pozostałościami z procesów czyszczenia.

15. Środki pierwotne dotyczące spopielanych odpadów, łącznie z zarządzaniem materiałem podawanym poprzez zmniejszanie ilości substancji zawierających chlorowce i zamiana ich na nie chlorowcowane odpowiedniki, nie są odpowiednie dla spopielania odpadów komunalnych i niebezpiecznych. Bardziej wydajną metodą jest modyfikacja procesu spopielania oraz instalacja środków wtórnych polegających na oczyszczaniu gazów spalinowych. Zarządzanie materiałem podawanym jest użyteczne jako środek pierwotny do ograniczenia ilości odpadów i oferuje dodatkową korzyść powtórnego wykorzystania. Może mieć to skutek w pośrednim zmniejszeniu ilości PCDD/F poprzez zmniejszenie ilości spopielanych odpadów.



16. Modyfikacja technik procesowych w celu optymalizacji warunków spalania to ważny i wydajny środek ograniczenia emisji PCDD/F (zwykle 850°C lub więcej, regulacja ilości dostarczanego tlenu w zależności od ciepła spalania oraz konsystencji odpadów, odpowiedni czas przebywania - 850°C przez około 2 sekundy – przepływ burzliwy gazów, unikanie zimnych obszarów fazy gazowej w piecu do spopielania, itd.). Fluidyzacyjne piece do spopielania utrzymują temperaturę niższą od 850°C przy dobrych wynikach emisji. W przypadku istniejących pieców do spopielania zwykle oznacza to ponowne projektowanie i/lub wymianę instalacji, lecz w niektórych krajach może to być niemożliwe do wykonania z powodów ekonomicznych. Należy także zminimalizować zawartość węgla w popiołach.



17. Środki dotyczące gazów spalinowych. Poniższe środki umożliwiają całkiem wydajne obniżenie zawartości PCDD/F w gazach spalinowych. Synteza de novo zachodzi przy 250°C do 450°C. Środki te są warunkiem wstępnym dla dalszych obniżek w celu osiągnięcia wymaganych poziomów na końcu rury:




  1. chłodzenie gazów spalinowych (bardzo wydajne i względnie niedrogie);

  2. dodawanie czynników hamujących, t.j. trietanolaminy lub trietylaminy (może także zmniejszyć ilość tlenków azotu), lecz, z przyczyn bezpieczeństwa, należy także wziąć pod uwagę efekty uboczne;

  3. korzystanie z systemów odpylaczy dla temperatur od 850°C do 1000°C, np. filtry ceramiczne i odpylacze cyklonowe;

  4. korzystanie z niskotemperaturowych elektrycznych systemów odprowadzania gazów; oraz

  5. unikanie osadzania się popiołu lotnego w systemie wydechowym gazów spalinowych.



18. Metody czyszczenia gazów spalinowych to:




  1. konwencjonalne urządzenia do oddzielania pyłu redukujące ilości PCDD/F osadzone na cząstkach pyłu;

  2. selektywna redukcja katalityczna lub selektywna redukcja nie katalityczna;

  3. adsorpcja przy pomocy aktywowanego węgla drzewnego lub koksu w systemach ze złożem stacjonarnym fluidalnym;

  4. różne rodzaje metod adsorpcji oraz zoptymalizowanych układów natryskowych obejmujące mieszanki aktywowanego węgla drzewnego, węgla martenowskiego, wapna i roztworów wapienia w reaktorach ze złożem stałym, ruchomym oraz fluidalnym. Skuteczność zatrzymywania gazowych PCDD/F można poprawić poprzez zastosowanie odpowiedniej wstępnej warstwy filtracyjnej z aktywowanego koksu osadzonego na powierzchni tkaniny filtra workowego;

  5. utlenianie H2O2; oraz

  6. metody spalania katalitycznego z zastosowaniem różnego rodzaju katalizatorów (t.j. Pt/Al2O3 lub katalizatory miedziowe-chromowe z różnymi aktywatorami, aby ustabilizować powierzchnie i ograniczyć starzenie się katalizatorów).



19. Powyższe metody pozwalają na osiągnięcie poziomów emisji równych 0,1 ng TE/m3 PCDD/F w gazach spalinowych. Jednakże, w przypadku systemów wykorzystujących aktywowany węgiel drzewny lub adsorbery/filtry koksowe należy zwrócić uwagę, czy uchodzący pył węglowy nie zwiększa emisji PCDD/F z gazami odprowadzanymi z tych procesów. Należy także zauważyć, że adsorbery oraz instalacje odpylające działające przed katalizatorami (technika selektywnej redukcji katalitycznej) wytwarzają pozostałości (odpady) zawierające PCDD/F, które muszą zostać ponownie przetworzone lub wymagają odpowiedniego usunięcia.



20. Porównanie pomiędzy różnymi metodami obniżenia PCDD/F w gazach spalinowych jest bardzo złożone. Uzyskany materiał porównawczy obejmuje szeroki zakres instalacji o różnych wydajnościach i konfiguracji. Parametry kosztów zawierają środki zmierzające do zminimalizowania obecności również innych zanieczyszczeń, takich jak metale ciężkie (osadzone lub nie na cząstkach pyłów). Dlatego też, bezpośrednie zależności związane tylko z redukcją emisji PCDD/F nie mogą, w większości przypadków, być traktowane w sposób odosobniony. Podsumowanie dostępnych danych dla różnych środków ograniczania emisji przedstawiono w tabeli 1.


Tabela 1

Porównanie różnych metod oczyszczania gazów spalinowych oraz modyfikacje procesowe w spalarniach odpadów w celu ograniczenia emisji PCDD/F


Możliwe rozwiązania (sposoby postępowania)

Poziom emisji (%)(a)

Szacowane koszty

Zagrożenia związane z metodą



Pierwotne środki polegające na modyfikacji materiałów wsadowych:

    • eliminacja prekursorów i materiałów zawierających chlor, oraz




    • zarządzanie strumieniami odpadów.

Osiągany poziom emisji nie określony ilościowo; wydaje się nie być liniowo zależny od ilości materiału podawanego do spalania.


-”-




Wstępne sortowanie materiału podawanego nieskuteczne; można było zebrać tylko części; nie można uniknąć innych materiałów zawierających chlor, np. sól kuchenna, papier, itd. Rozwiązanie nie jest wskazane dla niebezpiecznych odpadów chemicznych.
Użyteczny środek ograniczenia emisji przydatny w specjalnych przypadkach (np. odpady olejowe, części elektryczne, itd.), mający dodatkową zaletę związaną z możliwością recyklingu materiałów.

Modyfikacja technologii procesu:

    • zoptymalizowane warunki spalania,

    • unikanie temperatur poniżej 850°C oraz zimnych obszarów w gazach spalinowych,

    • odpowiednia zawartość tlenu; regulacja doprowadzenia tlenu w zależności od ciepła spalania oraz konsystencji materiału podawanego, oraz

    • odpowiedni czas przebywania i przepływ burzliwy.






Wymagana modernizacja całego procesu



Środki dotyczące gazów spalinowych:

Zapobieganie osadzaniu się cząstek przez stosowanie:



    • urządzeń do usuwania sadzy, w tym urządzeń mechanicznych, dźwiękowych lub parowych zdmuchiwaczy sadzy.

Usuwanie pyłu, ogólnie w spalarniach odpadów:


    • filtry tkaninowe,




    • filtry ceramiczne,



    • odpylacze cyklonowe, oraz




    • wytrącanie elektrostatyczne.

Utlenianie katalityczne.


Chłodzenie gazu.


Wysokowydajna jednostka adsorpcyjna z sorbentem zawierającym cząstki aktywnego węgla drzewnego (typu Venturi).
Selektywna redukcja katalityczna.


<10

1 – 0,1
Niska skuteczność


Niska skuteczność
Średnia skuteczność


Średnie

Wyższe
Średnie


Duże koszty inwestycyjne i niskie eksploatacyjne.



Parowe zdmuchiwanie sadzy może zwiększyć szybkość formowania się PCDD/F.
Usuwanie PCDD/F zaadsorbowanych na cząstkach pyłu. Metody usuwania cząstek ze strumieni gorących gazów spalinowych są wykorzystywane tylko w instalacjach doświadczalnych.
Stosowanie przy temperaturach <150°C.
Stosowanie przy temperaturach 800 – 1000°C.
Stosowanie przy temperaturze 450°C; warunki sprzyjające syntezie de novo PCDD/F, wyższe emisje NOx, ograniczenie rekuperacji ciepła.

Stosowanie przy temperaturach 800 – 1000°C. Konieczne oddzielne oczyszczanie fazy gazowej.

Redukcja NOx, o ile dodane zostanie NH3; wysokie wymagania przestrzenne, zużyte katalizatory i pozostałości aktywowanego węgla (AC) oraz koksu lignitowego (ALC) mogą być usuwane, katalizatory mogą być, w większości przypadków, ponownie przetwarzane przez producentów, AC oraz ALC mogą być spalane w rygorystycznie kontrolowanych warunkach.


Różne rodzaje metod wilgotnej i suchej adsorpcji z mieszankami aktywowanego węgla drzewnego, koksu martenowskiego oraz roztworów wapna i wapienia w reaktorach ze złożem stacjonarnym, ruchomym oraz fluidalnym:

    • reaktor ze złożem stacjonarnym, adsorpcja za pomocą aktywnego węgla drzewnego oraz koksu martenowskiego; oraz



    • reaktor przepływowy (ruchome złoże) lub reaktor z cyrkulującym złożem fluidalnym z dodatkiem aktywnego koksu/wapna lub roztworów wapienia (mleko wapienne), w sekwencji z filtrem tkaninowym.

Dodanie H2O2




<2

(0,1 ng TE/m3)



<10

(0,1 ng TE/m3)


2-5


(0,1 ng TE/m3)

Duże koszty inwestycyjne i średnie eksploatacyjne.


Niskie koszty inwestycyjne i średnie eksploatacyjne.

Niskie koszty inwestycyjne i niskie eksploatacyjne.


Usuwanie pozostałości; duże wymagania przestrzenne.

Usuwanie pozostałości.


(a) Resztkowa emisja porównana do emisji przed zastosowaniem środków redukcji

  1. W wielu krajach piece do spopielania odpadów medycznych mogą być głównym źródłem PCDD/F. Specyficzne odpady medyczne, takie jak ludzkie części anatomiczne, odpady zainfekowane, igły, krew, plazma oraz środki cytostatyczne są traktowane jako specjalny rodzaj odpadów niebezpiecznych podczas, gdy inne odpady medyczne są często spopielane na miejscu w systemie wsadowym. Piece do spopielania działające w systemach wsadowych mogą spełniać takie same wymagania dotyczące redukcji PCDD/F, jak inne spalarnie odpadów.



  1. Strony mogą chcieć rozważyć przyjęcie polityki promującej spalanie odpadów medycznych i komunalnych raczej w dużych instalacjach regionalnych niż w mniejszych lokalnych. Podejście to może uczynić stosowanie BAT bardziej wydajnym ekonomicznie.



  1. Traktowanie pozostałości z procesów oczyszczania gazów spalinowych. W przeciwieństwie do popiołów z pieców do spopielania, pozostałości te zawierają duże stężenie metali ciężkich, zanieczyszczeń organicznych (łącznie z PCDD/F), chlorków i siarczków. Dlatego też, metoda ich usuwania musi być dokładnie kontrolowana. W szczególności systemy przemywania gazu produkują duże ilości kwasowych, zanieczyszczonych odpadów płynnych. Istnieją specjalne metody obróbki tych odpadów, obejmujące:




  1. katalityczna obróbka pyłów z filtrów tkaninowych przy niskiej temperaturze i braku tlenu;

  2. przemywanie pyłów z filtrów tkaninowych przy pomocy procesu 3-R (ekstrakcja metali ciężkich przy pomocy kwasów oraz spalanie w celu usunięcia materii organicznej);

  3. witryfikacja pyłów z filtrów tkaninowych;

  4. dalsze metody immobilizacji; oraz

  5. zastosowanie technologii plazmowej.



B. Procesy termiczne w przemyśle metalurgicznym



  1. Specyficzne procesy w przemyśle metalurgicznym mogą być ważnym źródłem emisji PCDD/F:




  1. Pierwotny przemysł żelaza i stali (wielkie piece, spiekalnie, grudkowanie rudy żelaza);

  2. Wtórny przemysł żelaza i stali; oraz

  3. Pierwotny i wtórny i przemysł metali nieżelaznych (produkcja miedzi).

Podsumowanie różnych środków ograniczania emisji PCDD/F w przemyśle metalurgicznym przedstawiono w tabeli 2.


Tabela 2

Redukcja emisji PCDD/F w przemyśle metalurgicznym







Możliwe rozwiązania (sposoby postępowania)

Poziom emisji (%)(a)

Szacowane koszty

Zagrożenia związane z metodą




Spiekalnie
Środki pierwotne:
- Optymalizacja/obudowa przenośników spieku;

- Recyrkulacja gazów odlotowych, np. spiekanie z zoptymalizowaną emisją (EOS) redukujące przepływ gazów odlotowych o około 35% (zmniejszone koszty dalszych środków wtórnych poprzez zmniejszony przepływ gazów odlotowych), pojemność 1 milion Nm3/godz.;



Środki wtórne:
- Wytrącanie elektrostatyczne + sito molekularne
- Dodanie mieszanek wapienia/węgla aktywnego;

- Wysoko-wydajne płuczki – istniejąca instalacja: AIRFINE (Voest Alpine Stahl Linz) od 1993 dla 600.000 Nm3/godz.; druga instalacja planowana w Holandii (Hoogoven) na rok 1998.



40

Średnia wydajność


Wysoka wydajność (0,1 ng TE/m3)
Wysoko-wydajna redukcja emisji do (0,2-0,4 ng TE/m3)

Niskie
Niskie

Średnie


Średnie

Średnie


Nie osiągalne w 100%

Można osiągnąć wartość 0,1 ng TE/m3 przy wyższym zapotrzebowaniu energii; brak istniejącej instalacji.






Produkcja metali nieżelaznych (np. miedź):
Środki pierwotne:
- Wstępne sortowanie złomu, unikanie materiałów wsadowych typu plastik oraz złomu zanieczyszczonego PCV, usuwanie powłok oraz korzystanie z materiałów izolujących nie zawierających chloru;



Niskie





Środki wtórne:
- Chłodzenie gorących gazów odlotowych;
- Wykorzystanie tlenu lub powietrza wzbogaconego tlenem do zasilania paleniska, wstrzykiwanie tlenu do pieca (zapewniające pełne spalanie oraz minimalizację objętości gazów odlotowych);
- Reaktor ze złożem stacjonarnym lub reaktor z fluidalnym strumieniem wtryskowym działający na zasadzie adsorpcji na węglu aktywnym drzewnym lub martenowskim pyle węglowym;
- Utlenianie katalityczne; oraz
- Redukcja czasu przebywania w krytycznym zakresie temperatury w układzie gazów odlotowych.

Wysoka wydajność


5 – 7 (1,5 – 2 TE/m3)

(0,1 ng TE/m3)

(0,1 ng TE/m3)


Niskie


Wysokie

Wysokie

Wysokie





Produkcja żelaza i stali
Środki pierwotne:
- Czyszczenie złomu z oleju przed załadowaniem urządzeń produkcyjnych;
- Eliminacja przypadkowych organicznych domieszek, np. oleju, emulsji, smaru, farby oraz plastiku z procesu czyszczenia materiału wsadowego;
- Zmniejszenie wysokich objętościowych przepływów gazów odlotowych;
- Oddzielne zbieranie i oczyszczanie emisji z załadunku i opróżniania;
Środki wtórne:
- Oddzielne zbieranie i oczyszczanie emisji z załadunku i opróżniania; oraz
- Filtr tkaninowy w połączeniu z wtryskiwaniem koksu.



<1

Niskie

Niskie
Średnie


Niskie
Niskie


Średnie


Należy użyć rozpuszczalników czyszczących.


Wtórna produkcja aluminium
Środki pierwotne:
- Unikanie materiału chlorowcowanego (heksachloroetan);
- Unikanie smarów zawierających chlor (np. chlorowane parafiny); oraz
- Czyszczenie i sortowanie zabrudzonych partii złomu, np. przy pomocy usuwania zanieczyszczeń z powierzchni i suszenie, metod separacji z wykorzystaniem zjawiska pływanie – tonięcie w celu oddzielenia ciężkich cząstek oraz wytrącanie przy pomocy wirującego strumienia;
Środki wtórne
- jedno- lub wielostopniowy filtr tkaninowy z dodatkowym stopniem aktywnym wapienia/węgla aktywnego przed filtrem;


<1 (0,1 ng TE/m3)

Niskie

Niskie

Średnie/Wysokie







- Minimalizacja oraz oddzielne usuwanie i oczyszczanie strumieni gazowych zanieczyszczonych w różny sposób;


- Unikanie wytrącania się cząstek stałych z gazów odlotowych oraz stosowanie szybkiego przechodzenia gazów przez krytyczne zakresy temperatur; oraz
- Ulepszone oczyszczanie wstępne rozdrobnionego złomu aluminiowego poprzez stosowanie metod separacji z wykorzystaniem zjawiska pływanie – tonięcie, oraz sortowanie przy pomocy strumienia wirowego.



Średnie/Wysokie



Średnie/Wysokie
Średnie/Wysokie




(a) Resztkowa emisja porównana do emisji przed zastosowaniem środków redukcji.


  1. Emisje PCDD/F z produkcji metali i instalacji towarzyszących, przy stosowaniu środków ograniczających te emisje, są w stanie spełniać wymaganie maksymalnego stężenia emisyjnego na poziomie 0,1 ng TE/m3 (przy objętościowym przepływie > 5000 m3/godz.).


Spiekalnie


  1. Pomiary wykonywane w spiekalniach w przemyśle żelaza i stali zwykle wykazywały emisje PCDD/F w zakresie 0,4 to 4 ng TE/m3. Pojedynczy pomiar w jednej spiekalni bez zastosowania środków ograniczenia emisji wykazał stężenie na poziomie 43 ng TE/m3.




  1. Związki chlorowcowane mogą powodować tworzenie PCDD/F, jeśli są doprowadzane do spiekalni w podawanym materiale (surowcach) (miał koksowy, zawartość soli w rudzie) oraz w dodanym materiale recyrkulowanym (np. zgorzelina walcownicza, pył z gazu gardzielowego z wielkiego pieca, pył z filtrów oraz osady z oczyszczania ścieków). Jednakże, podobnie, jak w przypadku spopielania odpadów, nie istnieje wyraźny związek pomiędzy zawartością chloru w podawanych materiałach a emisjami PCDD/F. Odpowiednim środkiem zapobiegawczym może być unikanie zanieczyszczonych pozostałości (materiału resztkowego) oraz odolejanie lub odtłuszczanie zgorzeliny walcowniczej przed jej wprowadzeniem do spiekalni.




  1. Najbardziej efektywne ograniczenie emisji PCDD/F można osiągnąć, stosując połączenie różnych środków wtórnych, wymienionych poniżej:

  1. Recyrkulowanie gazów odlotowych znacznie zmniejsza emisje PCDD/F. Co więcej, przepływ gazów odlotowych jest znacznie ograniczony, co daje obniżenie kosztów instalacji dodatkowych systemów końcowego oczyszczania (końca rury).

  2. Instalacja filtrów tkaninowych (w niektórych przypadkach w połączeniu z elektrofiltrami) lub elektrofiltrów pracujących z natryskiwaniem gazów odlotowych mieszankami węgla aktywnego /węgla martenowskiego/wapienia do gazu odlotowego;

  3. Nastąpił rozwój metod natryskowych, które obejmują wstępne chłodzenie gazów odlotowych, wypłukiwanie przy pomocy wysokowydajnego natryskiwania oraz oddzielanie przy pomocy wytrącania skroplin. Można wtedy osiągnąć emisje wielkości 0,2 do 04 ng TE/m3. Po dodaniu odpowiednich środków adsorpcyjnych, takich jak koksu z węgla brunatnego / węgla odpadowego, można osiągnąć stężenie emisji rzędu 0,1 ng TE/m3.


Podstawowa i wtórna produkcja miedzi


  1. Istniejące zakłady zajmujące się pierwotną i wtórną produkcją miedzi mogą osiągnąć poziom emisji PCDD/F w wysokości kilku pikogramów do 2 ng TE/m3 po oczyszczeniu gazów spalinowych. Przed optymalizacją agregatów, pojedynczy piec szybowy do produkcji miedzi emitował do 29 ng TE/m3 PCDD/F. Ogólnie mówiąc, emisje z tego typu zakładów charakteryzują się szerokim zakresem wartości z powodu dużej różnorodności surowców stosowanych w różnych agregatach i procesach.




  1. Ogólnie, następujące środki są odpowiednie do zmniejszenia emisji PCDD/F:

    1. wstępne sortowanie złomu;

    2. wstępna obróbka złomu, np. usuwanie powłok plastikowych lub z PCV, wstępna obróbka złomowanych kabli przy wykorzystaniu tylko metod na zimno/mechanicznych;

    3. chłodzenie gorących gazów odlotowych (zapewniając utylizację ciepła), aby zmniejszyć czas przebywania w krytycznych obszarach temperatur w systemie gazów odlotowych;

  1. korzystanie z tlenu lub powietrza wzbogaconego tlenem w zasilaniu paleniska lub wstrzykiwanie tlenu do pieca szybowego (zapewniając całkowite spalanie oraz minimalizacje ilości gazów odlotowych);

  2. adsorpcja w reaktorze ze złożem stacjonarnym lub w reaktorze fluidalnym ze strumieniem wtryskowym przy pomocy aktywnego węgla drzewnego lub martenowskiego pyłu węglowego; oraz

  3. utlenianie katalityczne.


Produkcja stali


  1. Emisje PCDD/F ze stalowni produkujących stal konwertorową oraz z wielkich pieców prowadzonych na gorącym dmuchu, pieców elektrycznych oraz elektrycznych pieców łukowych do topienia żeliwa są znacznie mniejsze niż 0,1 ng TE/m3. Zimne piece płomienne oraz obrotowe piece rurowe (topienie żeliwa) powodują wyższe emisje PCDD/F.




  1. Piece łukowe wykorzystywane we wtórnej produkcji stali mogą osiągnąć wartość stężenia emisji 0,1 ng TE/m3, jeśli zastosowane zostaną następujące środki:

    1. Oddzielne zbieranie emisji z załadunku i rozładowywania; oraz

    2. Wykorzystanie filtrów tkaninowych lub elektrofiltrów w połączeniu z wtryskiwaniem koksu.




  1. Materiał podawany do pieców łukowych często zawiera oleje, emulsje lub smary. Jako ogólne pierwotne środki mające na celu zmniejszenie emisji PCDD/F można zastosować sortowanie, odolejanie oraz usuwanie powłok ze złomu, które mogą zawierać tworzywa sztuczne, gumę, farby, pigmenty lub dodatki wulkanizujące.



Zakłady wytapiania metalu w przemyśle aluminiowym (produkcja wtórna)


  1. Emisje PCDD/F z instalacji wytapiania metalu w przemyśle aluminiowym przy produkcji wtórnej wynoszą od 0,1 do 14 ng TE/m3. Poziomy te są uzależnione od rodzaju agregatów do wytapiania, wykorzystywanych materiałów oraz technik oczyszczania gazów odlotowych.




  1. Ogólnie mówiąc, jedno- i wielostopniowe filtry tkaninowe z dodatkiem wapienia/węgla aktywnego /węgla martenowskiego przed filtrem spełniają wymagania poziomu emisji 0,1 ng TE/m3 przy skuteczności redukcji rzędu 99%.




  1. Można także brać pod uwagę następujące środki:




    1. minimalizacja oraz oddzielne usuwanie i oczyszczanie w różny sposób zanieczyszczonych gazów odlotowych;

    2. unikanie wytrącania się cząstek z gazów odlotowych;

    3. szybkie przejście przez krytyczny zakres temperatur;

    4. ulepszenie wstępnego sortowania złomu aluminiowego z maszyny do rozdrabniania złomu przy pomocy technik separacji z wykorzystaniem zjawiska pływanie – toniecie w celu oddzielenia ciężkich cząstek oraz wytrącanie przy pomocy wirującego strumienia; oraz

    5. ulepszenie wstępnego oczyszczania złomu aluminiowego przy pomocy usuwania zanieczyszczeń powierzchniowych zawierających drobne cząstki oleju i suszenia.




  1. Opcje (d) i (e) są ważne, ponieważ jest niemożliwe, aby nowoczesne beztopnikowe metody wytapiania metali (unikające stosowania topników z soli chlorowców) były odpowiednie dla niskogatunkowego złomu, którego można użyć w piecach obrotowych.




  1. W ramach Konwencji Ochrony Środowiska Morskiego Północno-wschodniego Atlantyku kontynuowane są dyskusje dotyczące weryfikacji wcześniejszej rekomendacji, aby zaprzestać używania heksachloroetanu w przemyśle aluminiowym.




  1. Stop może być poddany obróbce z zastosowaniem zaawansowanej technologii, np. z użyciem mieszanin azotu/chloru w proporcji pomiędzy 9:1 i 8:2, sprzętu do wtryskiwania gazu zapewniającego dokładne rozproszenie, wstępnego i finalnego przepłukiwania azotem oraz próżniowego usuwania smaru. W przypadku mieszanin azotu/chloru, stwierdzono stężenie emisji PCDD/F w wysokości około 0,03 ng TE/m3 (w porównaniu do wartości > 1 ng TE/m3 w przypadku samego chloru). Chlor jest wymagany do usuwania magnezu oraz innych niepożądanych składników.



C. Spalanie paliw kopalnych w kotłach komunalnych i przemysłowych




  1. Podczas spalania paliw kopalnych w kotłach komunalnych i przemysłowych (> 50 MW mocy cieplnej), ulepszona wydajność energetyczna oraz oszczędzanie energii spowodują obniżenie poziomu emisji zanieczyszczeń z powodu zmniejszenia zapotrzebowania na paliwo. Spowoduje to także redukcję emisji PCDD/F. Usunięcie chloru z węgla lub oleju byłoby nieekonomiczne, lecz tendencja w kierunku instalacji zasilanych gazem pomoże obniżyć emisje PCDD/F w tym sektorze.




  1. Należy zauważyć, że emisje PCDD/F mogą znacznie wzrosnąć, jeśli odpady (osady ściekowe, zużyty olej, odpady gumowe, itd.) zostaną dodane do paliwa. Spalanie odpadów w celu uzyskania energii może być wykorzystywane tylko w instalacjach korzystających z systemów oczyszczania gazów odlotowych zapewniających bardzo wydajną redukcję PCDD/F (opis w sekcji A powyżej).




  1. Stosowanie technik ograniczających emisje tlenków azotu, dwutlenku siarki oraz cząstek stałych z gazów spalinowych może także spowodować eliminację emisji PCDD/F. Podczas stosowania tych technik, skuteczność usuwania PCDD/F będzie różna w różnych instalacjach. Obecnie prowadzone są badania mające na celu rozwój technik usuwania PCDD/F, lecz dopóki techniki te nie będą dostępne na skalę przemysłową, nie można określić najlepszej dostępnej techniki usuwania PCDD/F.


D. Spalanie domowe




  1. Wkład urządzeń spalania domowego do całkowitej emisji PCDD/F jest mniej znaczący, gdy zatwierdzone paliwa są stosowane w odpowiedni sposób. Dodatkowo mogą mieć miejsce duże regionalne różnice poziomu emisji wynikające z rodzaju i jakości paliwa, ilości i wykorzystania urządzeń na danym obszarze geograficznym.




  1. Domowe kominki mają gorszy stopień spalania węglowodorów zawartych w paliwach i gazach odlotowych niż duże instalacje do spalania. Ma to miejsce szczególnie, gdy wykorzystywane są w nich paliwa stałe, takie jak drewno i węgiel, w przypadku których stężenie emisji PCDD/F wynosi od 0,1 do 0,7 ng TE/m3.




  1. Spalanie materiałów opakowaniowych wraz z paliwami stałymi zwiększa emisje PCDD/F. Mimo, że w niektórych krajach jest to zabronione, w prywatnych gospodarstwach domowych może występować spalanie śmieci i opakowań. Z powodu rosnących opłat za wywóz śmieci, należy stwierdzić, że odpady domowe będą spalane w domowych instalacjach grzewczych. Wykorzystanie drewna z dodatkiem odpadowych opakowań może doprowadzić do wzrostu emisji PCDD/F od 0,06 ng TE/m3 (wyłącznie drewno) do 8 ng TE/m3 (odniesione do 11% objętościowych O2). Wyniki te zostały potwierdzone przez badania przeprowadzone w kilku krajach, w których zmierzono wartości do 114 ng TE/m3 (odniesione do 13% obj. tlenu) w gazach odlotowych z urządzeń spalania domowego zasilanych odpadami.




  1. Emisje z urządzeń do spalania domowego mogą zostać zmniejszone poprzez ograniczenie rodzaju spalanych materiałów do dobrej jakości paliwa oraz unikanie spalania odpadów, chlorowcowanych tworzyw sztucznych i innych materiałów. Do osiągnięcia tego celu mogą pomóc publiczne programy informacyjne skierowane do dostawców/operatorów urządzeń.


E. Instalacje opalane drewnem (<50 MW mocy cieplnej)




  1. Wyniki pomiarów dla instalacji opalanych drewnem wykazują, że emisje PCDD/F wyższe niż 0,1 ng TE/m3 występują w gazach odlotowych szczególnie podczas niekorzystnych warunków spalania i/lub kiedy spalane substancje posiadają wyższą zawartość związków chlorowanych niż zwykłe nie przetworzone drewno. Wyznacznikiem złego spalania jest całkowite stężenie węgla w gazach odlotowych. Badania wykazały korelacje pomiędzy emisjami CO, jakością spalania i emisjami PCDD/F. Tabela 3 podsumowuje stężenia emisyjne i wskaźniki dla instalacji opalanych drewnem.





1   2   3   4   5   6


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna