Proof Copy ([1/4] w trakcie przeredagowywania)



Pobieranie 1,19 Mb.
Strona2/23
Data14.02.2018
Rozmiar1,19 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   23
mechanika klasyczna". Gdyby ktoś starał się zdefiniować ową mechanikę klasyczną, jej definicja przyjęłaby mniej więcej następującą postać: "mechanika klasyczna jest to gałąź fizyki obliczeniowej, jaka zajmuje się analizą zmian energii wyrażających się w postaci zmian w ruchu obiektów". Aczkolwiek dzisiejsza nauka nie wyjaśnia tego w sposób otwarty, pretendując że jest to rzeczą absolutnie oczywistą, w swoim zdefiniowaniu mechanika klasyczna przyjęła jedno niezwykle istotne "niepisane" założenie upraszczające, jakie ogranicza jej zastosowanie tylko do ruchu obiektów materialnych. Owo niepisane założenie upraszczające stwierdza: "zmiany energii powodowane są wyłącznie przez te zjawiska, jakie manifestują się poprzez powodowanie zmian w ruchu jakichś obiektów materialnych". Zgodnie z tym założeniem, każda zmiana energii może jedynie pojawić się, jeśli spowodowana jest jakąś zmianą ruchu dotyczącą obiektu materialnego (lub vice versa). Przykładowo, aby rozgrzany obiekt ostygł, elektrony w składających się na niego atomach muszą spaść na niższe orbity wyrzucając z siebie fotony. Z kolei aby energia potencjalna kamienia się zmniejszyła, musi on np. stoczyć się w dół ze zbocza góry, itd. Natomiast jeśli spotykamy się ze zjawiskiem jakie nie powoduje sobą zmian ruchu, wówczas - zgodnie z mechaniką klasyczną, nie jest ono związane ze zmianami energii. Dla przykładu, stojący bez ruchu atleta, który w wyciągniętych w górę rękach trzyma jakiś znaczny ciężar, zgodnie z mechaniką klasyczną nie zużywa podczas tego trzymania żadnej energii (spróbujmy to jednak wmówić owemu atlecie!). Jest to dosyć absurdalne założenie, jakie wiedzie do wielu paradoksów, w rodzaju opisanego powyżej atlety, u którego dźwiganie ciężaru jakoby nie ma zużywać żadnej energii.

Mechanika totaliztyczna zupełnie unieważnia to absurdalne założenie i stwierdza, że "zmiany energii powodowane są przez absolutnie wszystkie zjawiska, których zaistnienie i przebieg daje się nie tylko zaobserwować, ale choćby tylko zdefiniować rozumem, lub być świadomym, nawet jeśli zjawiska te nie powodują zmian w ruchu obiektów materialnych i stąd nie dadzą się zaobserwować". W ten sposób mechanika totaliztyczna poszerza swoje zastosowanie również do zjawisk myślowych, czyli do wysiłku intelektualnego, do zjawisk doznaniowych, czyli np. do uczuć, do motywacji, do odpowiedzialności, itp. Obejmuje ona także sobą wszelkie zjawiska jakie zachodzą w innych światach, np. w przeciw-świecie i w świecie wirtualnym, opisywanych w podrozdziałach I2 i I5. Zgodnie więc z mechaniką totaliztyczną zmiany energii powodowane mogą też być m.in. i wysiłkiem myślowym, cierpieniem uczuciowym, przemieszczeniem się czyjejś duszy, itp. - i to nawet wówczas, jeśli myśli te, uczucia, lub dusze nie powodują żadnych zmian w ruchu obiektów materialnych. Życie od dawna potwierdza już zresztą poprawność tego poszerzenia - i w ten sposób dokumentuje potrzebę istnienia takiej dyscypliny jak mechanika totaliztyczna. Wszakże od dawna doświadczyliśmy, że intensywna praca umysłowa potrafi nas wyczerpać niemal tak samo jak intensywna praca fizyczna. Z kolei czyste cierpienie (np. nieruchome stanie godzinami w upale) zużywa tyle samo energii co ruchowe działanie. Tyle tylko, że dotychczas nikt jakoś nie potrafił się zmobilizować aby te oczywiste prawdy sformułować w postać obliczeniowej dyscypliny naukowej. Tak przy okazji to warto tutaj odnotować, że z powodu unieważnienia wskazanego poprzednio założenia upraszczającego, jakie zawężało zakres zastosowań mechaniki klasycznej, mechanika klasyczna staje się obecnie tylko jednym z podzbiorów (tj. części składowych) mechaniki totaliztycznej. Stąd obecnie możemy definiować mechanikę klasyczną jako jedną z części składowych mechaniki totaliztycznej, tyle że o zastosowaniach zawężonych jedynie do przypadku zmiany ruchu doświadczanego przez obiekty materialne. Ponieważ mechanika totaliztyczna nie posiada tego założenia ograniczającego, jej ważność rozciąga się na wszystkie możliwe zmiany energii i na wszelkie możliwe zjawiska - włączając w to także i te jakie obecnie opisywane są mechaniką klasyczną.

Na obecnym etapie swego rozwoju mechanika totaliztyczna nie zdołała jeszcze zgromadzić wymaganego zasobu pojęć, jednostek, metod pomiaru, urządzeń pomiarowych, oraz danych pomiarowych, aby być gotową do szerokiego stosowania praktycznego. Niemniej, na podstawie jej atrybutów, w szczególności zaś używanego przez nią pojęcia energii moralnej, już obecnie można łatwo przewidzieć, że nosi ona potencjał aby stać się jedną z praktycznie najbardziej użytecznych dyscyplin obliczeniowych. Wszakże już obecnie staje się ona kluczem do szczęścia osobistego - dostarcza ona bowiem metod obliczeniowych jak osiągnąć stan nirwany lub stany z nirwaną pokrewne (patrz podrozdział JF9). Już obecnie dostarcza ona też jeden z najlepszych mierników czyjegoś wkładu do społeczeństwa i wydajności czyjejś pracy. Ponadto, już obecnie definiuje precyzyjnie i wyjaśnia cały szereg pojęć i współzależności, jakich pełnego zrozumienia i powiązania z innymi wielkościami dotychczasowa nauka ziemska nie potrafiła ustalić. Jako przykład w tym zakresie rozważ pojęcia pola moralnego, energii moralnej, czy inteligencji. Można więc bez trudu przewidywać, że po jej pełnym rozpracowaniu, jej przydatność w poza-materialnym obszarze naszego życia, będzie co najmniej równa, jeśli nie wyższa, jak dzisiejsza przydatność mechaniki klasycznej w materialnym obszarze naszego życia.

Istnieją rozliczne podobieństwa pomiędzy mechaniką totaliztyczną a mechaniką klasyczną, jakie już obecnie uświadamiają potencjał i możliwości mechaniki totaliztycznej. Podobieństwa te stają się najbardziej widoczne w następujących obszarach:

A. Analogie pomiędzy wielkościami używanymi przez obie te mechaniki. Jak się okazuje, każda wielkość mechaniki klasycznej, posiada swój dokładny odpowiednik w mechanice totaliztycznej, oraz vice versa. Dla przykładu, pojęcie masy z mechaniki klasycznej, posiada swój odpowiednik w pojęciu inteligencji z mechaniki totaliztycznej. Podobnie przemieszczenie linowe, przyspieszenie linowe, siła, energia i moc z mechaniki klasycznej, posiadają swoje odpowiedniki w odnośnych totaliztycznych pojęciach, tj. w motywacji, odpowiedzialności, uczuciu, energii moralnej, oraz mocy moralnej.

B. Rodzaje ruchu jakie obie te mechaniki opisują. Mechanika klasyczna uznaje dwa zasadnicze rodzaje ruchu, mianowicie ruch postępowy oraz ruch obrotowy (czyli wirowanie). Z kolei mechanika totaliztyczna twierdzi, że wszystko co wywodzi się z następstw uprawiania filozofii totalizmu posiada charakter i atrybuty ruchu liniowego. Natomiast wszystko co wywodzi się z następstw uprawiania filozofii pasożytnictwa nosi charakter i atrybuty ruchu wirowego. Przykładowo motywacja i odpowiedzialność są totaliztycznymi odpowiednikami przemieszczenia i przyspieszenia liniowego. Natomiast uczucie przygnębienia (depresji) jest pasożytniczym odpowiednikiem siły rozrywającej (po angielsku "centrifugal force") pojawiającej się w wirujących obiektach. Dlatego parametry życia pasożytniczego muszą zostać opisane odmiennymi wielkościami i odmiennymi wzorami, niż parametry życia totaliztycznego (porównaj podrozdział JE3, opisujący parametry życia totaliztycznego, z podrozdziałem JE4 tej monografii, opisującym niektóre parametry życia pasożytniczego). Z powodu owego podobieństwa zjawisk towarzyszących filozofii totalizmu do parametrów ruchu liniowego, oraz zjawisk towarzyszących filozofii pasożytnictwa do parametrów ruchu obrotowego, mechanika totaliztyczna demaskuje czym naprawdę jest pasożytnictwo, oraz dlaczego uniemożliwia ono swoim wyznawcom osiąganie jakichkolwiek celów życiowych. Wszakże w sensie skutków, pasożytnictwo jest wirowaniem czyjejś inteligencji (masy) wokół własnego pępka - jako takie zużywa więc ono energię oraz wyzwala najróżniejsze niemoralne uczucia, chociaż nie jest w stanie nigdzie intelektu tego zaprowadzić.

C. Społeczne role i zadania, jakie obie te mechaniki wypełniają w naszej cywilizacji. Jeśli przeanalizować mechanikę klasyczną oraz mechanikę totaliztyczną, okazuje się że obie one wypełniają, lub potencjalnie są w stanie wypełniać, cały szereg ogromnie istotnych ról i zadań na rzecz naszej cywilizacji. Poza nimi, tych zadań i ról nie jest już w stanie wypełnić żadna odmienna dyscyplina. Wyliczmy tutaj choćby tylko najważniejsze z owych ról i zadań:

- (1C) Definiowanie jednostek miar, a stąd umożliwianie mierzenia poszczególnych wielkości. Gdyby nie mechanika klasyczna, nie mielibyśmy jednostek pomiaru. Nie wiedzielibyśmy więc przykładowo, że przemieszczenie można mierzyć używając metry, zaś masę - kilogramy. Z kolei, nie mając jednostek jakie pozwalają nam mierzyć poszczególne wielkości fizyczne, nie bylibyśmy w stanie niczego dokładnie pomierzyć. Podobnie obecnie mechanika totaliztyczna stara się powprowadzać jednostki, jakie umożliwią nam precyzyjny pomiar inteligencji, energii moralnej, uczucia, motywacji, odpowiedzialności, itp.

- (2C) Dostarczanie metod i urządzeń pomiarowych. Pomiar wielu wielkości złożonych, takich jak przykładowo energia czy moc, musi się odbywać za pomocą relatywnie złożonych metod i urządzeń, jakich dostarcza nam właśnie mechanika. Nawet więc gdybyśmy mieli jednostki pomiaru, bez znajomości owych metod i urządzeń ciągle nie bylibyśmy w stanie szybko i efektywnie mierzyć. Właśnie ustalenie takich metod pomiaru, oraz opracowanie pierwszych urządzeń pomiarowych, jest obecnie jednym z najpilniejszych zadań mechaniki totaliztycznej.

- (3C) Definiowanie pojęć i związków ilościowych pomiędzy wielkościami fizycznymi. Mechanika definiuje również poszczególne pojęcia, oraz ustala wzory jakie wyrażają współzależności pomiędzy nimi. Przykładowo stwierdza ona, że siła "F" jest równa masie "m" razy przyspieszenie "a", tj. "F=ma" (tzw. Drugie Prawo Newtona). Poprzez zaś zdefiniowanie takich związków ilościowych i równań, nie tylko że wyjaśnia jak jedne wielkości wpływają na drugie, ale również ujawnia czym precyzyjnie są poszczególne pojęcia. I tak, przykładowo, zgodnie z powyższym wzorem, masa "m" jest równa sile "F" dzielonej przez przyspieszenie "a", tj. "m=F/a" (stąd właśnie wywodzi się klasyczna definicja "masy" jako "miernika inercji siłowej"). W podobny sposób służyła będzie ludziom mechanika totaliztyczna. Również będzie ona definiowała najróżniejsze związki pomiędzy wielkościami poza-materialnymi, jak przykładowo zależność, że uczucie "F" jest równe inteligencji "I" pomnożonej przez odpowiedzialność "A", tj. "F=IA". Będzie też ściśle definiowała poszczególne pojęcia poza-materialne, przykładowo wyjaśniając że inteligencja "I" jest to stosunek zmiany uczucia "F" do odpowiadającej jej zmiany odpowiedzialności "A", tj.: "I=F/A".

- (4C) Dostarczanie metod obliczeniowych i danych wyjściowych do obliczeń. Poprzez dostarczenie nam równań opisujących związki pomiędzy poszczególnymi wielkościami, oraz danych wyrażających te wielkości ilościowo, mechanika umożliwia nam też wyliczanie interesujących nas wielkości. Przykładowo mechanika klasyczna pozwala nam wyliczenie wielkości puszki na konserwy, oraz ilości blachy jaką musimy zużyć na wykonanie owej puszki, jeśli tylko wiemy jaką objętość lub masę określonej substancji puszka ta ma pomieścić. W ten sposób umożliwia nam ona projektowanie najróżniejszych obiektów i urządzeń, przewidywanie ich własności i zachowania na długo zanim zostaną one zbudowane, itp. Podobnie jeśli rozpracujemy mechanikę totaliztyczną, będziemy mogli planować i przewidywać efekty dosłownie wszystkiego, na długo przed tym zanim zostanie to wprowadzone w życie.

- (5C) Ujawnianie, wyjaśnianie, oraz uściślanie używanych pojęć. Jest to ogromnie istotna funkcja mechaniki, z jakiej niewielu ludzi zdaje sobie sprawę. Przykładowo rozważ pojęcie masy. To właśnie mechanika klasyczna wyjaśniła, że "masa jest miernikiem inercji". Mogła to uczynić ponieważ znane jej się stało równanie Newtona "F=ma", które po przekształceniu na "m=F/a" ujawnia właśnie, że "masa jest miernikiem inercji". Gdyby nie mechanika klasyczna, wówczas ogromna liczba pojęć ciągle byłaby dla nas zupełnie niezrozumiała, lub rozumiana jedynie bardzo powierzchownie. Podobnie rzecz ma się z mechaniką totaliztyczną. Gdyby nie ona, nie byłoby nam znane ścisłe zrozumienie wielu pojęć, których dotychczasowa nauka nie potrafiła wyjaśnić, jednak które dzięki mechanice totaliztycznej zostały relatywnie precyzyjnie wyjaśnione już w niniejszej monografii. Jako przykład rozważ podstawowe dla tej mechaniki pojęcie "energii moralnej", czy omawiane już powyżej pojęcie "inteligencji" - których bez mechaniki totaliztycznej dotychczasowa nauka ziemska nie była w stanie precyzyjnie wyjaśnić.

- (6C) Wskazywanie metod pośredniego zarządzania poszczególnymi wielkościami. Przykładowo, poprzez wyjaśnienie, że energia wyraża się wzorem: E=mas, mechanika klasyczna pozwala na wpływanie na przepływ energii w sposób pośredni, za pośrednictwem sterowania wielkościami które wpływają na ową energię, czyli za pośrednictwem zarządzania masą "m", lub przyspieszeniem "a", lub przemieszczeniem "s". W podobny sposób mechanika totaliztyczna pozwala nam na pośrednie sterowanie jej wielkościami. Przykładowo, poprzez wyjaśnienie że uczucie "F" jest moralnym odpowiednikiem siły, wyrażającym się wzorem "F=IA", pozwala ona nam na pośrednie sterowanie owym uczuciem, poprzez np. wpływanie na wielkość odpowiedzialności "A" lub inteligencji "I".

Chociaż mechanika klasyczna jest jedynie podzbiorem mechaniki totaliztycznej, oraz chociaż w przyszłości wiele problemów mechaniki klasycznej zapewne dawało się też będzie rozwiązać za pośrednictwem mechaniki totaliztycznej, istnieje jednak również i cały szereg zasadniczych różnic jakościowych pomiędzy nimi dwoma. Wskażmy więc teraz również i najważniejsze z owych różnic. Należą do nich m.in:

1. Rodzaj odpowiedzi jakie obie te mechaniki są w stanie udzielić. Mechanika klasyczna koncentruje się na udzieleniu odpowiedzi "ile" lub "w jakiej ilości". Przykładowo "ile energii potrzeba aby wynieść na orbitę satelitę o określonej masie". Natomiast mechanika totaliztyczna stara się dodatkowo odpowiedzieć na pytanie "co się stanie". Przykładowo "co się stanie jeśli zrealizujemy określone działanie z określonym poziomem motywacjami" (np. że w jego wyniku nasza energia E podniesie się o tyle a tyle, że nasze samopoczucie się zmieni na takie to a takie, że nasze stany depresyjne ustąpią o taki procent, itp.).

2. Obszar zastosowań. Mechanika klasyczna ogranicza się wyłącznie do następstw fizykalnych - i to tylko dla niektórych zjawisk. Dla przykładu, mechanika klasyczna odmawia zajęcia się konsekwencjami moralnymi wszelkich możliwych zjawisk. Zawęża ona także wybór zjawisk jakie jest gotowa rozpatrywać. Dla przykładu odmawia ona badanie fizykalnych konsekwencji takich zjawisk jak wszelkie zjawiska poza-materialne, psychokineza, hipnoza, działalność duchów, manifestacje UFO, itp. Z kolei mechanika totaliztyczna nie czyni żadnych wyjątków. Włącza ona w obszar swoich rozważań wszelkie możliwe następstwa - razem z następstwami moralnymi, a także rozważa wszelkie możliwe zjawiska - bez jakiejkolwiek dyskryminacji lub traktowania preferencyjnego.

3. Przyjęte założenia upraszczające. Mechanika klasyczna przyjmuje wiele niepisanych założeń upraszczających, bez informowania swoich użytkowników o ich istnieniu. Dobrym przykładem jest omawiane na wstępie tego rozdziału niepisane założenie upraszczające, że "tylko ruchy obiektów materialnych wpływają na zmiany w poziomie energii" (np. atleta nieruchomo trzymający ciężar w podniesionych do góry rękach, zgodnie z mechaniką klasyczną nie traci żadnej energii), czy założenie że "każde działanie fizyczne wywołuje odpowiadający mu skutek" (np. jeśli pociągniemy za spust, pocisk poleci po określonym torze). Tymczasem mechanika totaliztyczna eliminuje owe niepisane założenia i stara się wyjaśnić otaczające nas zjawiska z najwyższą możliwie dokładnością. Przykładowo stwierdza ona, że wszelkie zjawiska powodują zmiany energetyczne, włączając w to zjawiska myślowe, uczuciowe, czy duchowe (stąd, zgodnie z nią, np. cierpiący atleta traci odpowiednio dużo energii, nawet jeśli nie porusza on nieruchomo trzymanym ciężarem), a także że skutek jaki wywołany jest danym działaniem fizycznym zależał będzie głównie od odnośnych praw moralnych a dopiero potem od praw fizycznych (np. jeśli pociągniemy za spust, pocisk przebędzie wymierzoną trajektorię tylko jeśli na trajektorii tej nie stoi ktoś niewinny, w czyjej karmie nie leżało zginąć od kuli).

Rozpracowanie mechaniki totaliztycznej jest bezpośrednim następstwem odniesienia do już istniejącej mechaniki klasycznej, wielkości wynikających z rozwoju totalizmu oraz wypracowania jego pojęć ilościowych (szczególnie zaś pojęcia "energii moralnej" będącego odpowiednikiem pojęcia energii/pracy z mechaniki klasycznej - patrz podrozdziały JB3.3, JD1.6.1, oraz JE3.7). Z kolei wynikiem rozpracowania mechaniki totaliztycznej jest uzyskanie potężnego narzędzia obliczeniowego, którego możliwości najlepiej zostały ujawnione w podrozdziale JF9, zaś stają się jeszcze pełniej zrozumiałe po przeglądnięciu przykładów ilustrujących zestawionych w podrozdziale JE10. Oczywiście, niniejszy podrozdział prezentuje jedynie najbardziej fundamentalne zręby tej mechaniki, jakie udało mi się sformułować do czasu napisania niniejszej monografii. W celu zapoznania się z jej jeszcze pełniejszym sformułowaniem, oraz dla poznania dalszych z jej licznych zastosowań, czytelnikowi rekomendowane jest zapoznanie się z przyszłymi wydaniami niniejszej monografii lub monografii [8].

JE3. Definicje, jednostki, oraz pomiary podstawowych pojęć mechaniki totaliztycznej,

które reprezentują moralne odpowiedniki dla pojęć ruchu liniowego z mechaniki klasycznej

(współrzędne, czas, masa, przemieszczenie, szybkość, przyspieszenie, siła, energia, moc, itp.,

dla działania moralnego oraz dla ruchu liniowego)


Zgodnie z mechaniką totaliztyczną, postępowanie zgodne z zaleceniami filozofii totalizmu, a więc również zgodne z działaniem praw moralnych, w sensie swojej natury reprezentuje moralny odpowiednik dla ruchu liniowego w mechanice klasycznej. Podobnie więc jak w ruchu linowym wszystko daje się osiągnąć nakładem sił i drogi jakie są najmniejsze ze wszystkich możliwych, również i w działaniach zgodnych z prawami moralnymi cel zostaje osiągnięty przy minimalnym nakładzie sił i środków. W postępowaniu zgodnym z zaleceniami totalizmu wszystko jest więc prostolinijne i przewidywalne, nie wzbudza swoim zaistnieniem żadnych ubocznych zjawisk i efektów, itp. Dzięki owemu podobieństwu postępowania moralnego do ruchu liniowego, w mechanice totaliztycznej postępowanie zgodne z prawami moralnymi opisywane jest przez zestaw wielkości jakie są moralnymi odpowiednikami dla parametrów i pojęć opisujących ruch liniowy w mechanice klasycznej. Tak więc, działania zgodne z prawami moralnymi opisywane są przez odpowiedniki dla przemieszczenia liniowego, szybkości liniowej, przyspieszenia liniowego, siły i energii ruchu liniowego, itp. Niniejszy podrozdział opisuje najważniejsze wielkości moralne mechaniki totaliztycznej, które stanowią odpowiedniki ruchu liniowego.

Zdarzenia dowolnego rodzaju mechaniki muszą zachodzić w jakiejś przestrzeni. W mechanice klasycznej przestrzeń ta posiada trzy wymiary. Również zdarzenia mechaniki totaliztycznej zachodzą w trójwyniarowej przestrzeni, nazywanej "przestrzenią moralną". Jednak zamiast wymiarów lub osi współrzędnych nazywanych: wysokością (Z), szerokością (X), oraz głębokością (Y), jakie ograniczają wszelkie zdarzenia mechaniki klasycznej, mechanika totaliztyczna uznaje następujące trzy podstawowe wymiary lub osie przestrzeni moralnej: wymiar intelektualny (Z), wymiar fizyczny (X) i wymiar uczuciowy (Y). Dokładniejsze opisy tej trójwymiarowej przestrzeni moralnej, w jakiej wszelkie zjawiska mechaniki totaliztycznej mają miejsce, zaprezentowane są w podrozdziałach JC11.8, JA1 i JA4.1. Należy przy tym podkreślić, że wobec jej istnienia, niemal każde ludzkie działanie zawiera w sobie składową intelektualną, składową fizyczną, oraz składową uczuciową. Z tych trzech, tylko składowa intelektualna pokrywa się z przebiegiem największego gradientu pola moralnego, pozostałe dwie są do tego gradientu prostopadłe. (Pole moralne jest opisane w podrozdziałach JA4, JB3.2, oraz I4.2.) Warto przy tym zwróci uwagę, ze każda składowa czy wymiar przestrzeni moralnej faktycznie sama w sobie też stanowi odrębną przestrzeń. Przykładowo składowa fizyczna faktycznie jest trówymiarową przestrzenią fizyczną opisywaną podstawowymi wymiarami mechaniki klasycznej (tj. wysokością Z, szerokością X, oraz głębokością Y).

U fundamentów mechaniki klasycznej leży bardzo ścisły układ podstawowych wielkości, jednostek, oraz definicji. Dla przykładu, dla ruchu liniowego mechanika klasyczna ściśle definiuje, a następnie używa, takich wielkości jak "droga" lub "przemieszczenie" (dla której jednostką SI jest "metr"), "szybkość" (z jednostką SI "metr na sekundę"), "przyspieszenie" (z jednostką SI "metr na sekundę kwadratową"), "siła" (z jednostką SI nazywaną "Newton"), "energia" (z jednostką SI nazywaną "Joule"), "moc" (z jednostką SI nazywaną "Watt"), oraz wiele więcej. Dlatego również i mechanika totaliztyczna musi w końcu zamknąć dotychczasowy okres niejednoznaczności w wyrażeniach używanych w codziennym języku i zacząć definiować swoje podstawowe wielkości w podobnie ścisły sposób, oraz wprowadzać do tych wielkości wymagane jednostki. To zaś praktycznie oznacza, że mechanika totaliztyczna musi również wprowadzić podobny zbiór wielkości, jednostek miary, oraz definicji, jak to już dawno uczyniła mechanika klasyczna, oraz opisać za ich pomocą podobny zbiór pojęć jaki stopniowo pozwoli rozbudowywać naszą wiedzę o moralności.

Na obecnym etapie rozwoju mechanika totaliztyczna jest głównie zainteresowana jak najszybszym opisem ilościowym wszystkich zjawisk moralnych. Dlatego musi ona powprowadzać nowe wielkości, jednostki, oraz definicje, które właśnie opiszą owe zjawiska moralne. Aby to osiągnąć, mechanika totaliztyczna ma zamiar wprowadzić i ściśle zdefiniować, następujące nowe wielkości, które reprezentują moralne odpowiedniki dla wielkości ruchu liniowego z mechaniki klasycznej:

- Czas (t): reprezentuje on upływ czasu "t" w jakim dany zjawisko moralne się manifestuje.

- Masa moralna, albo inteligencja (I): reprezentuje ona odpowiednik moralny dla masy "m" z mechaniki klasycznej.

- Droga moralna albo motywacja (S): reprezentuje ona moralny odpowiednik dla przemieszczenia liniowego "s" z mechaniki klasycznej.

- Szybkość moralna (V): reprezentuje ona moralny odpowiednik dla szybkości liniowej "v" z mechaniki klasycznej.

- Przyspieszenie moralne albo odpowiedzialność (A): jest to moralny odpowiednik dla przyspieszenia liniowego "a" z mechaniki klasycznej.

- Siła moralna albo uczucie (F): reprezentują one moralne odpowiedniki dla siły "F" z mechaniki klasycznej.

- Energia moralna zwow (E): reprezentuje ona moralny odpowiednik energii "e" z mechaniki klasycznej.

- Moc moralna (W): reprezentuje ona moralny odpowiednik dla mocy "w" z mechaniki klasycznej.

W podrozdziałach JE3.1 do JE3.8 tego rozdziału, każde z tych pojęć zostanie zdefiniowane dokładniej. Ponieważ ich zrozumienie wymaga dosyć obszernych objaśnień, każde z nich omówione jest w odrębnym podrozdziale, poświęconym tylko danemu pojęciu.

W tym miejscu należy z naciskiem podkreślić, że zanim mechanika totaliztyczna została sformułowana w głębokiej konspiracji, na naszej planecie żadne z tych pojęć nie było rozumiane ściśle, chociaż ich badania zlecane były całym sztabom dobrze płatnych naukowców, jakich nikt nie prześladował ani nie zabraniał im zajmowania się tym tematem. Aczkolwiek w codziennym języku ludzie używali już terminologię, którą mechanika totaliztyczna przejęła od nich później do nazywania tych wielkości, taką jak nazwy inteligencja, motywacje, odpowiedzialność, uczucia, energia, jednak ta naprawdę to nikt nie potrafił jednoznacznie i wymiernie zdefiniować co pod nazwami owymi się kryje, nikt nie potrafił zinterpretować fizykalnej wymowy tych pojęć, nikt nie potrafił zmierzyć ich wielkości u określonych ludzi, nikt nie potrafił też wskazać jakie są wzajemne współzależności matematyczne pomiędzy nimi. Nie byłoby więc dalekie od rzeczywistości stwierdzenie, że dotychczasowe badania tych wielkości prowadzone przez oficjalną i dobrze płatną naukę, jedynie szerzyły niewiedzą i konfuzję na ich temat. Dopiero więc rozwijana w konspiracji mechanika totaliztyczna zdołała odkryć prawdę na ich temat i nadała im opisywane tutaj zrozumienie oraz znaczenie. Dopiero też mechanika totaliztyczna otwarła drogę do ich mierzenia i przeliczania.

Mechanika totaliztyczna wyznaje filozoficzną zasadę, że "wszystko co daje się zdefiniować, daje się też zmierzyć". Zgodnie z tą zasadą, każda z wielkości moralnych wprowadzanych przez mechanikę totaliztyczną pozwala na wypracowanie swoich jednostek miar, oraz na praktyczne mierzenie swojej wartości. Tyle tylko, że zanim nastąpi to zdefiniowanie jednostek i pomierzenie wartości, ktoś musi poświęcić temu zagadnieniu swój czas i energię.

Aby uniknąć kłopotów z formowaniem najróżniejszych systemów jednostek, jakie zmuszona była pokonać w swym rozwoju mechanika klasyczna, każda z wielkości mechaniki totaliztycznej posiadała będzie co najmniej dwie jednostki. Jednostki te nazywane będą: "jednostką idealną", oraz "jednostkami użytkowymi".



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   23


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna