Projekt z dnia 2 marca 2015 r



Pobieranie 402,4 Kb.
Strona5/8
Data14.02.2018
Rozmiar402,4 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

7) sporządzanie i przekazywanie do Instytutu za pośrednictwem właściwej jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi raportów o niepożądanych zdarzeniach i niepożądanych reakcjach, w tym o poważnych niepożądanych zdarzeniach oraz o poważnych niepożądanych reakcjach;

8) sporządzanie i przekazywanie do właściwej jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi rocznych sprawozdań z działalności podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w zakresie krwiolecznictwa, zgodnie z zaleceniami tej jednostki dotyczącymi tych sprawozdań, nie później niż do dnia 30 stycznia każdego roku, za rok poprzedni.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia, do dnia 31 października danego roku kalendarzowego, ogłasza maksymalną wysokość opłat, o których mowa w ust. 8, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Ministra Zdrowia.

8. Jednostka przeprowadzająca szkolenie określa, do 31 grudnia danego roku, wysokość opłaty obowiązującej w następnym roku kalendarzowym, za szkolenie, o którym mowa w ust. 3, uwzględniając koszty ponoszone przez tę jednostkę w związku z jego przeprowadzaniem. Wysokość opłaty nie może przekroczyć maksymalnej wysokości opłaty obowiązującej w danym roku, o której mowa w ust. 7.

9. Koszty udziału w szkoleniach, o których mowa w ust. 3 pkt 1, pokrywa podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne kierujący na szkolenie.

10. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowe programy szkoleń dla lekarzy odpowiedzialnych za gospodarkę krwią, sposób dokumentowania ich przebiegu oraz wzór zaświadczenia o odbytym szkoleniu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, uwzględniając konieczność zapewnienia tym lekarzom nabycia umiejętności niezbędnych do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 4, oraz zapewnienie czytelności zaświadczenia o odbytym szkoleniu.


Art. 45. 1. W podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w którym krew i jej składniki są przetaczane w więcej niż czterech jednostkach lub komórkach organizacyjnych przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego, kierownik tego podmiotu powołuje komitet transfuzjologiczny, zwany dalej „komitetem”, jeżeli w tych jednostkach lub komórkach organizacyjnych przetacza się łącznie, średnio, w ciągu roku, co najmniej jedną jednostkę składnika krwi dziennie.

2. W skład komitetu wchodzą:

1) ordynatorzy lub inne osoby kierujące jednostkami lub komórkami organizacyjnymi przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w których często przetacza się krew, lub ich zastępcy;

2) lekarz odpowiedzialny za gospodarkę krwią;

3) kierownik pracowni immunologii transfuzjologicznej wykonującej badania na rzecz tego podmiotu;

4) naczelna pielęgniarka, położna lub ratownik medyczny, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2.

3. W celu realizacji zadań komitetu, o których mowa w ust. 4, współpracuje on z właściwą jednostką organizacyjną publicznej służby krwi.

4. Do zadań komitetu należy:

1) dokonywanie okresowej oceny wskazań do przetoczenia, nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy;

2) analiza zużycia krwi i jej składników oraz produktów krwiopochodnych w celu ograniczenia niepotrzebnych przetoczeń i prowadzenia racjonalnej gospodarki krwią;

3) nadzór nad monitorowaniem leczenia krwią i dokumentacji z tym związanej;

4) analiza każdej poważnej niepożądanej reakcji oraz każdego niepożądanego zdarzenia wraz z oceną postępowania;

5) analiza raportów o niepożądanych zdarzeniach oraz o niepożądanych reakcjach;

6) opracowanie planu kształcenia lekarzy, pielęgniarek, położnych i ratowników medycznych w dziedzinie leczenia krwią i jej składnikami oraz nadzór nad jego realizacją;

7) udział w planowaniu zaopatrzenia w krew i jej składniki oraz sprawozdawczości dotyczącej ich zużycia;

8) sporządzanie sprawozdań z działalności komitetu.

5. Raporty, o których mowa w ust. 4 pkt 5, i sprawozdania z działalności komitetu są przekazywane kierownikowi podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne i właściwej jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi nie rzadziej niż raz na rok, najpóźniej do dnia 30 stycznia kolejnego roku, oraz na każde żądanie tej jednostki, w przypadku gdy powzięto wiadomość o nieprawidłowościach dotyczących leczenia krwią w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.
Art. 46. 1. Kierownik podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne zapewnia jednostkom lub komórkom organizacyjnym przedsiębiorstwa tego podmiotu ciągły, całodobowy dostęp do krwi i jej składników.

2. Dostęp do krwi i jej składników, o których mowa w ust. 1, może być zapewniony poprzez utworzenie banku krwi w podmiocie leczniczym, zlokalizowanym w odrębnym pomieszczeniu przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego albo na terenie pracowni immunologii transfuzjologicznej lub medycznego laboratorium diagnostycznego.

3. Kierownikiem banku krwi jest kierownik pracowni immunologii transfuzjologicznej albo lekarz odpowiedzialny za gospodarkę krwią.

4. Kierownik podmiotu leczniczego, który prowadzi bank krwi, w tym również na rzecz innych podmiotów leczniczych, zgłasza ten fakt do właściwej jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi, nie później niż 30 dni od daty rozpoczęcia prowadzenia banku krwi; w zgłoszeniu należy wskazać na rzecz jakich podmiotów dany bank krwi będzie działał. Wszelkie zmiany w tym zakresie należy zgłaszać na tych samych zasadach.


Art. 47. 1. Do zadań banku krwi należy:

1) składanie zamówień na krew i jej składniki we właściwej jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi zgodnie z zamówieniami jednostek lub komórek organizacyjnych przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

2) odbiór krwi i jej składników;

3) przechowywanie krwi i jej składników do czasu ich wydania jednostce lub komórce organizacyjnej przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

4) wydawanie krwi i jej składników jednostce lub komórce organizacyjnej przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, na rzecz którego funkcjonuje;

5) prowadzenie dokumentacji:

a) przychodów i rozchodów krwi i jej składników,

b) zapewniającej identyfikację dawcy krwi i biorcy krwi,

c) zużycia krwi i jej składników,

d) dotyczącej przechowywania i transportu krwi i jej składników.

2. Kierownik banku krwi jest odpowiedzialny za:

1) opracowanie w porozumieniu z właściwą jednostką organizacyjną publicznej służby krwi SOP obowiązujących w banku krwi;

2) przeszkolenie osób, posiadających co najmniej średnie wykształcenie medyczne, zatrudnionych w banku krwi, w zakresie czynności mających na celu realizację zadań, o których mowa w ust. 1;

3) nadzór nad prawidłowym wykonywaniem czynności przez osoby, o których mowa w pkt 2;

4) zapewnienie przestrzegania wymagań dobrej praktyki, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2, w zakresie dotyczącym działalności banków krwi.
Art. 48. 1. Badania związane z przetaczaniem krwi i badania immunohematologiczne na potrzeby leczenia krwią wykonywane są w pracowniach immunologii transfuzjologicznej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 38 ust. 2.

2. Pracownie immunologii transfuzjologicznej są obowiązane do przestrzegania wymagań dobrej praktyki, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2, w zakresie dotyczącym ich działalności.


Art. 49. Kierownik pracowni immunologii transfuzjologicznej albo medycznego laboratorium diagnostycznego, w ramach którego działa pracownia immunologii transfuzjologicznej, nie później niż 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności, zgłasza ten fakt do właściwej jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi.
Art. 50. 1. W strukturze przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego pracownia immunologii transfuzjologicznej, działa jako:

1) samodzielna jednostka albo komórka organizacyjna;

2) wydzielona pracownia wchodząca w skład medycznego laboratorium diagnostycznego;

3) samodzielna jednostka albo komórka organizacyjna połączona z bankiem krwi;

4) wydzielona pracownia wchodząca w skład medycznego laboratorium diagnostycznego połączona z bankiem krwi.

2. Kierownikiem pracowni immunologii transfuzjologicznej może być diagnosta laboratoryjny mający tytuł specjalisty w dziedzinie laboratoryjnej transfuzjologii medycznej lub lekarz specjalista w dziedzinie transfuzjologii klinicznej.

3. Kierownik pracowni immunologii transfuzjologicznej musi posiadać zaświadczenie upoważniające do samodzielnego wykonywania i autoryzowania wyników badań w zakresie immunologii transfuzjologicznej, wydane przez jednostkę organizacyjną publicznej służby krwi lub Instytut, oraz co najmniej dwuletnią praktykę w wykonywaniu badań immunohematologicznych.

4. Osoby zatrudnione w pracowni immunologii transfuzjologicznej, w tym jej kierownik, odbywają szkolenie teoretyczne i praktyczne, w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi lub Instytucie.

5. Zaświadczenie upoważniające do samodzielnego wykonywania badań immunohematologicznych może uzyskać diagnosta laboratoryjny, technik analityki medycznej oraz lekarz, posiadający co najmniej roczną praktykę w wykonywaniu tych badań, odbytą w pełnym wymiarze czasu pracy lub w niepełnym wymiarze czasu pracy odpowiadającym rocznemu pełnemu wymiarowi czasu pracy przez okres nie dłuższy niż trzy lata.

6. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 5, zawiera:

1) imię i nazwisko;

2) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL – rodzaj i numer, dokumentu stwierdzającego tożsamość;

3) numer prawa wykonywania zawodu;

4) rodzaj przeprowadzonego szkolenia;

5) datę szkolenia;

6) zakres uprawnień do wykonywania badań;

7) termin ważności zaświadczenia.

7. Dokumentacja przebiegu szkoleń jest przechowywana przez jednostkę przeprowadzającą szkolenie przez okres 15 lat od dnia zakończenia szkolenia.

8. W przypadku przerwy w wykonywaniu badań immunohematologicznych dłuższej niż 1 rok osoba zatrudniona w pracowni immunologii transfuzjologicznej, aby samodzielnie wykonywać badania immunohematologiczne lub autoryzować wyniki badań, musi odbyć dodatkowe szkolenie w jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi lub Instytucie.
Art. 51. 1. Szkolenia, o których mowa w art. 50 ust. 4, prowadzi się w formie:

1) szkolenia wstępnego;

2) szkolenia ustawicznego, nie rzadziej niż raz na 3 lata.

2. Szkolenia, o których mowa w art. 50 ust. 3 i 4, mają na celu:

1) zdobycie umiejętności w realizowaniu wyznaczonych zadań;

2) zdobycie odpowiedniej wiedzy i zrozumienie procesów oraz zasad wykonywanych zadań;

3) zrozumienie struktury organizacyjnej publicznej służby krwi, zasad systemu zapewnienia jakości i zasad ochrony zdrowia;

4) zdobycie odpowiednich wiadomości o etycznych i prawnych aspektach wykonywanych zadań związanych z krwiodawstwem i krwiolecznictwem.

3. Szkolenia, o których mowa w art. 50 ust. 3 i 4, prowadzą jednostki organizacyjne publicznej służby krwi lub Instytut, w oparciu o ramowy program szkoleń określony w przepisach wydanych na podstawie ust. 7.

4. Podmiot leczniczy, prowadzący pracownię immunologii transfuzjologicznej, co najmniej na 6 miesięcy przed upływem terminu ważności zaświadczeń o odbytym szkoleniu, o którym mowa w art. 50 ust. 5, posiadanych przez osoby zatrudnione w tej pracowni, jest obowiązany złożyć wniosek o przeprowadzenie szkolenia do właściwej jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi, o której mowa w art. 5, lub Instytutu.

5. Właściwa jednostka organizacyjna publicznej służby krwi, o której mowa w art. 5, lub Instytut jest obowiązana zorganizować i przeprowadzić szkolenia, o których mowa w art. 50 ust. 4 i 6, w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 4.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia, do dnia 31 października danego roku kalendarzowego, ogłasza maksymalną wysokość opłat, o których mowa w ust. 7, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Ministra Zdrowia.

7. Jednostka przeprowadzająca szkolenie określa, do 31 grudnia danego roku, wysokość opłat obowiązujących w następnym roku kalendarzowym, za szkolenia, o których mowa w art. 50 ust. 3 i 4, uwzględniając koszty ponoszone przez tę jednostkę w związku z ich przeprowadzaniem. Wysokość opłaty nie może przekroczyć maksymalnej wysokości opłat obowiązującej w danym roku, o której mowa w ust. 6.

8. Koszty udziału w szkoleniach, o których mowa w art. 50 ust. 3 i 4 , pokrywa podmiot leczniczy kierujący na szkolenie.

9. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz umiejętności niezbędnych do wykonywania badań immunohematologicznych, ramowe programy szkoleń wstępnych, ustawicznych i dodatkowych z zakresu immunohematologii transfuzjologicznej, sposób dokumentowania ich przebiegu oraz wzór zaświadczenia, o którym mowa w art. 50 ust. 3 pkt 1, uwzględniając konieczność zapewnienia osobom wykonującym badania z zakresu immunohematologii transfuzjologicznej, odpowiednich umiejętności do wykonywania tych badań.
Art. 52. 1. Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne jest obowiązany niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 24 godzin, powiadomić Instytut za pośrednictwem właściwej jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi o każdym przypadku wystąpienia poważnego niepożądanego zdarzenia lub poważnej niepożądanej reakcji, związanej z przygotowaniem do przetoczenia krwi i jej składników, w trakcie przetaczania krwi i jej składników lub po jej przetoczeniu oraz o każdym przypadku podejrzenia lub stwierdzenia choroby, która może być spowodowana przetoczeniem.

2. Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana przeprowadzić, we współdziałaniu z podmiotem leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia przyczyny wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1, i podjąć stosowne działania zapobiegawcze.


Rozdział 10

Czuwanie nad bezpieczeństwem krwi i jej składników


Art. 53. 1. Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi prowadzi system czuwania nad bezpieczeństwem krwi i jej składników pobranych, badanych, przetwarzanych, przechowywanych, wydawanych lub rozprowadzanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej „systemem czuwania”, który umożliwia prześledzenie drogi krwi i jej składników od dawcy krwi do biorcy krwi i odwrotnie. Systemem czuwania są objęte podmioty lecznicze, w których dokonuje się przetoczeń biorcom krwi.

2. Dla potrzeb systemu czuwania jednostka organizacyjna publicznej służby krwi prowadzi system jednoznacznej identyfikacji każdego dawcy krwi, każdej pobranej jednostki krwi i każdego przetworzonego składnika krwi, niezależnie od jego przeznaczenia.

3. System jednoznacznej identyfikacji, o którym mowa w ust. 2, zapewnia w szczególności:

1) określenie danych dotyczących pobrania krwi i jej składników, badania, preparatyki i przechowywania krwi i jej składników;

2) czuwanie nad bezpieczeństwem krwi i jej składników w drodze od dawcy krwi do biorcy krwi i odwrotnie.

4. Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi prowadzi system rejestracji każdej jednostki krwi lub składnika krwi niezależnie od miejsca ich pobrania oraz końcowego przeznaczenia, a także niezależnie od tego, czy krew lub jej składnik zostały przetoczone, wycofane lub zwrócone do jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi.

5. Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi posiada niepowtarzalny numer identyfikacyjny, pozwalający na bezpośrednie jej powiązanie z każdą pobraną i poddaną preparatyce jednostką krwi lub składnikiem krwi.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób tworzenia niepowtarzalnego oznakowania umożliwiającego identyfikację jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi, dawcy krwi oraz sposób oznaczania krwi i jej składników za pomocą tego oznakowania, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa biorcy krwi oraz możliwość prawidłowego prześledzenia całości drogi krwi i jej składników od dawcy krwi do biorcy krwi.


Art. 54. 1. Podmiot leczniczy dokonujący przetoczenia krwi lub jej składników jest obowiązany niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 24 godzin, zgłosić każde niepożądane zdarzenie oraz każdą niepożądaną reakcję do Instytutu za pośrednictwem właściwej jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi.

2. W przypadku wystąpienia poważnego niepożądanego zdarzenia lub poważnej niepożądanej reakcji kierownik właściwej jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi lub upoważniona przez niego osoba, dokonuje kontroli postępowania w związku z zabiegiem przetoczenia oraz udziela wskazówek dotyczących postępowania po wystąpieniu poważnego niepożądanego zdarzenia lub poważnej niepożądanej reakcji. O wynikach kontroli i udzielonych wskazówkach właściwa jednostka organizacyjna publicznej służby krwi, o której mowa w art. 5, informuje kontrolowany podmiot oraz jednostkę, która przygotowała dany składnik krwi.

3. Jednostki organizacyjne publicznej służby krwi oraz podmioty lecznicze są obowiązane przechowywać dane niezbędne do monitorowania losów krwi i jej składników przez 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu, na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
Rozdział 11

Przepisy karne


Art. 55. Kto, w celu uzyskania korzyści majątkowej lub osobistej, wbrew przepisom ustawy, nabywa lub zbywa krew lub jej składniki, pośredniczy w ich nabyciu lub zbyciu albo bierze udział w przetaczaniu pozyskanej krwi lub jej składników,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.


Art. 56. Kto wbrew przepisom ustawy, pobiera krew lub jej składniki z organizmu innej osoby w celu jej przetoczenia, oddzielenia jej składników lub poddania preparatyce,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do lat 2.


Art. 57. Kto, będąc osobą odpowiedzialną w jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi za zapewnienie warunków określonych w art. 33 ust. 1, 3 i 5 lub art. 34 ust. 1, nie dopełnia tych warunków przy dokonywaniu przywozu krwi lub jej składników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do lat 2.


Art. 58. Kto, wbrew przepisom art. 37 ust. 2, rozpowszechnia ogłoszenia o odpłatnym zbyciu lub nabyciu krwi lub jej składników,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.


Art. 59. Kto, będąc obowiązany do dokonania zgłoszenia o:

1) rozpoczęciu działalności w zakresie wykonywania badań immunologii transfuzjologicznej, nie dokonuje tego zgłoszenia w terminie określonym w art. 46 ust. 4,

2) utworzeniu banku krwi, nie dokonuje tego zgłoszenia w terminie określonym w art. 49,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.


Art. 60. Kto udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej osobie uprawnionej do przeprowadzenia kontroli w zakresie specjalistycznego nadzoru prowadzonego przez Instytut lub właściwą jednostkę organizacyjną publicznej służby krwi, o której mowa w art. 5 ust. 3, 5 i 7,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.


Rozdział 12

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe


Art. 61. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.6)) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 21 w ust. 1 pkt 101 otrzymuje brzmienie:

„101) przychody uzyskane przez dawców krwi w formie rekompensaty, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia…… o krwiodawstwie i krwiolecznictwie (Dz. U. poz. ...);”,

2) w art. 26 w ust. 1 w pkt 9 lit. c otrzymuje brzmienie:

„c) krwiodawstwa realizowanego przez honorowych dawców krwi na podstawie ustawy z dnia …. o krwiodawstwie i krwiolecznictwie, w wysokości iloczynu kwoty rekompensaty określonej przepisami wydanymi na podstawie art. 27 ust. 2 tej ustawy i litrów oddanej krwi lub równoważnej ilości jej składników przeliczonej zgodnie z art. 25 tej ustawy.”.
Art. 62. W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1384 i 1491 oraz z 2015 r. poz. 1087, 1893 i 1991) w rozdziale 3 po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu:

„Art. 20a. W przypadku laboratoriów posiadających w swojej strukturze pracownie immunologii transfuzjologicznej podstawę wykreślenia z ewidencji stanowi wniosek kierownika jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi lub dyrektora Instytutu Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie, o którym mowa w art. 16 ust. 6 ustawy z dnia … r. o krwiodawstwie i krwiolecznictwie (Dz. U. poz. …).”.


Art. 63. W ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r. poz. 159, z późn. zm.7)) w art. 29 w ust. 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:

„1a) dokumentacji medycznej zawierającej dane niezbędne do monitorowania losów krwi i jej składników, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu;”.


Art. 64. W ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2013 r. poz. 947, z 2014 r. poz. 619 i 1138 oraz z 2015 r. 1365, 1916 i 1991) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 2 po pkt 20 dodaje się pkt 21a w brzmieniu:

„21a) publiczna służba krwi – podmioty, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia ... o krwiodawstwie i krwiolecznictwie (Dz. U. poz. ...)”;

2) w art. 30 po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a. Dane zgromadzone w rejestrach zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego dotyczące osób, które z przyczyn zdrowotnych nie mogą być kandydatem na dawcę lub dawcą krwi, są udostępniane publicznej służbie krwi. Udostępnianie danych odbywa się w formie raportów o zakażeniach i zachorowaniach na chorobę zakaźną i ich podejrzeniach oraz przypadkach stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego.”.
Art. 65. W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 618, 788, 905, 1640, 1697, 1844, 1887, 1918 i 1991) w art. 108 w ust. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu:

„6a) wniosku kierownika jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi lub dyrektora Instytutu Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie w przypadku niewykonania przez kontrolowany podmiot w wyznaczonym terminie zaleceń pokontrolnych, wydanych w wyniku przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 17 ust. 5 ustawy z dnia … r. o krwiodawstwie i krwiolecznictwie (Dz. U. poz. …).”.

Art. 66. 1. Jednostki organizacyjne publicznej służby krwi, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2–4 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi (Dz. U. z 2014 r. poz. 332), działające w dniu wejścia w życie ustawy stają się, z tym dniem, jednostkami organizacyjnymi publicznej służby krwi, o których mowa w art. 4 pkt 1.

2. Dyrektorzy regionalnych centrów krwiodawstwa i krwiolecznictwa wykonują swoje zadania do czasu zakończenia procedury naboru na stanowiska kierowników poszczególnych regionalnych centrów krwiodawstwa i krwiolecznictwa, przeprowadzonej zgodnie z przepisem art. 49 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, nie dłużej jednak niż przez okres pięciu lat od dnia wejścia w życie ustawy.



1   2   3   4   5   6   7   8


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna