Projekt z dnia 2 marca 2015 r



Pobieranie 402,4 Kb.
Strona4/8
Data14.02.2018
Rozmiar402,4 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

11. Dane z rejestru lokalnego są przekazywane przez jednostki organizacyjne publicznej służby krwi drogą elektroniczną do KRDK, w sposób minimalizujący ryzyko wystąpienia błędów w przekazywanych danych oraz pozwalający na wiarygodne ustalenie źródła pochodzenia danych i czasu ich powstania.

12. Przekazywanie danych do KRDK, ich aktualizowanie oraz pobieranie danych z KRDK odbywa się co najmniej raz dziennie.

13. Jednostki organizacyjne publicznej służby krwi są obowiązane do aktualizowania i normalizowania danych w rejestrach lokalnych na podstawie danych pochodzących z KRDK. Aktualizacja danych odbywa się niezwłocznie po udostępnieniu danych przez KRDK.

14. Wymiana danych między rejestrami lokalnymi oraz podmiotami leczniczymi i tymi rejestrami, a także Systemem Monitorowania Zagrożeń, o którym mowa w art. 26 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, a KRDK odbywa się drogą teleinformatyczną.

15. Dane, o których mowa w ust. 6 pkt 1–4, 6–10 i 18, są przechowywane w systemie e-krew przez okres 60 lat od dnia dokonania ostatniego wpisu i udostępniane Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi, w celu wykonywania zadań ustawowych i aktualizowania danych dotyczących osób odznaczonych.

16. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestrów, o których mowa w ust. 1, w tym sposób i format przekazywania danych prawnie chronionych objętych wpisem do tych rejestrów, oraz sposób rozstrzygania rozbieżności danych, mając na celu zapewnienie jednolitości rejestrów, anonimowości kandydata na dawcę krwi lub dawców krwi oraz ochronę danych przed nieuprawnionym dostępem.

17. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, zakres oraz sposób przekazywania danych do rejestrów, o których mowa w ust. 1, w szczególności dotyczących żołnierzy zawodowych pełniących służbę i osób zatrudnionych w jednostkach wykonujących zadania poza granicami państwa, oraz sposób informowania dawcy krwi o dyskwalifikacji i jej przyczynie, mając na celu zapewnienie skuteczności informowania dawcy krwi, zachowania jednolitości elementów systemu e-krew i ochronę danych dawców krwi przed nieuprawnionym dostępem.
Rozdział 8

Wydawanie krwi i jej składników


Art. 32. 1. Krew i jej składniki po przetworzeniu są wydawane za opłatą podmiotom leczniczym przez jednostki organizacyjne publicznej służby krwi do zastosowania u biorcy krwi.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia, do dnia 31 maja każdego roku dokonuje analizy kosztów przygotowania krwi i jej składników do użytku klinicznego ponoszonych przez jednostki organizacyjne publicznej służby krwi, w szczególności związanych z pobieraniem krwi i jej składników, preparatyką, badaniem, przechowywaniem i wydawaniem.

3. Na podstawie analizy, o której mowa w ust. 2, oraz po zasięgnięciu opinii Rady, minister właściwy do spraw zdrowia określi, do dnia 31 sierpnia, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za przetworzoną krew, jej składniki oraz za czynności preparatyki dotyczące krwi lub jej składników, przeznaczonych do przetoczenia biorcy krwi, obowiązujących od następnego roku kalendarzowego, jeżeli przeprowadzona analiza kosztów, o której mowa w ust. 2, wykaże wzrost lub obniżenie tych kosztów.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, opłata za krew i jej składniki, o której mowa w ust. 1, ulega podwyższeniu, nie więcej jednak niż o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku kalendarzowym, ogłaszany przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.


Art. 33. 1. Przywozu krwi lub jej składników przeznaczonych do przetoczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozu z tego terytorium, w szczególności w przypadku klęsk żywiołowych, katastrof lub wypadków, oraz krwi lub jej składników rzadkiej grupy dla pacjentów w sytuacji zagrożenia życia, dokonuje jednostka organizacyjna publicznej służby krwi, po przekazaniu pisemnej informacji do NCK.

2. Informacja kierowana do NCK, zawiera dane dotyczące:

1) nazwy albo firmy i adresu jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi;

2) ilości przywożonej lub wywożonej krwi lub jej składników;

3) grupy krwi.

3. W przypadku przywozu krwi lub jej składników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do informacji, o której mowa w ust. 2, jednostka organizacyjna publicznej służby krwi dołącza dokument z państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej z którego przywożona jest krew lub jej składniki, potwierdzający, iż krew lub jej składniki przywożone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, są objęte systemem jakości co najmniej równoważnym z normami obowiązującymi w państwach członkowskich oraz potwierdza okoliczności sprowadzenia krwi lub jej składników w tym trybie oraz informację o wysokości opłaty ponoszonej w kraju pochodzenia za jednostkę krwi lub jej składniki.

4. Dyrektor NCK po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust. 2, mając na uwadze potrzebę zabezpieczenia w krew lub jej składniki na terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz bezpieczeństwo biorców krwi, może zgłosić sprzeciw w ciągu 72 godzin od momentu przekazania przez jednostkę organizacyjną publicznej służby krwi tej informacji.

5. Na skutek zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 4, jednostka organizacyjna publicznej służby krwi nie może dokonać wywozu lub przywozu krwi lub jej składników objętych informacją, o której mowa w ust. 2.

6. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wyrażany w formie decyzji administracyjnej, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

7. Sprzeciw, wraz z uzasadnieniem i kopią informacji, o której mowa w ust. 2, oraz kopią dokumentu, o którym mowa w ust. 3, jest przekazywany niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 48 godzin od zgłoszenia sprzeciwu, do wiadomości ministra właściwego do spraw zdrowia, a w przypadku gdy zamiarem jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi był przywóz z państw trzecich lub wywóz do tych państw – sprzeciw przekazywany jest również do wiadomości Szefa Służby Celnej.

8. Informacja o wywozie krwi lub jej składników w celu zabezpieczenia jednostek wojskowych wykonujących zadania poza granicami państwa jest przekazywana do Ministra Obrony Narodowej.

9. Osobą odpowiedzialną za zapewnienie warunków określonych w ust. 1, 3 i 5, dotyczących jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi, jest kierownik tej jednostki, chyba że wyznaczył w tym zakresie inną osobę odpowiedzialną spośród osób zatrudnionych w jednostce.


Art. 34. 1. Jednostki organizacyjne publicznej służby krwi, które dokonują przywozu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej krwi lub jej składników, są obowiązane zapewnić:

1) monitorowanie losów przywożonej krwi i jej składników w drodze od dawcy krwi do miejsca przeznaczenia, niezależnie czy jest nim biorca krwi, wytwórca produktów krwiopochodnych lub zakład utylizacji, i odwrotnie;

2) jakość i bezpieczeństwo przywożonej krwi i jej składników na poziomie nie niższym niż obowiązujący w tych jednostkach.

2. Osobą odpowiedzialną za zapewnienie warunków określonych w ust. 1 jest kierownik tej jednostki, chyba że wyznaczył w tym zakresie inną osobę odpowiedzialną spośród osób zatrudnionych w jednostce.


Art. 35. 1. Jednostki organizacyjne publicznej służby krwi są obowiązane do utrzymywania wymaganego zapasu osocza niezbędnego dla zabezpieczenia potrzeb lecznictwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Poziom zapasów dla poszczególnych jednostek organizacyjnych publicznej służby krwi, konieczny do utrzymywania w danym roku kalendarzowym, stanowi co najmniej 30% liczby pełnych donacji krwi pełnej, pobranych w roku poprzednim w danej jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi.

3. Nadwyżki osocza, ponad wymagany poziom zapasu osocza, o którym mowa w ust. 2, mogą być przedmiotem zbycia do przetwarzania, w celu wytwarzania z nich produktów krwiopochodnych.

4. Zbycie nadwyżek osocza, następuje w drodze przetargu publicznego, a w przypadku gdy drugi przetarg publiczny nie doprowadził do wyłonienia nabywcy – w drodze rokowań.

5. NCK zleca przeprowadzenie przetargu publicznego lub rokowań państwowej jednostce budżetowej podległej ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, której przedmiotem działalności jest przeprowadzanie postępowań o udzielanie zamówień publicznych na podstawie wniosku złożonego przez jednostkę organizacyjną publicznej służby krwi posiadającą nadwyżkę osocza ponad zapas określony w ust. 2.

6. Przetarg publiczny i rokowania przeprowadza komisja przetargowa, w skład której wchodzą w szczególności przedstawiciele jednostek organizacyjnych publicznej służby krwi, NCK i ministra właściwego do spraw zdrowia.

7. Od niezgodnej z przepisami prawa czynności komisji przetargowej podjętej w przetargu lub rokowaniach, lub w przypadku zaniechania czynności, do której komisja przetargowa jest obowiązana, oferentowi przysługuje prawo zaskarżenia czynności komisji przetargowej lub jej zaniechania w terminie 10 dni odpowiednio od dnia dokonania tej czynności albo powzięcia wiadomości przez oferenta o zaniechaniu tej czynności.

8. Minister właściwy do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia sposób organizacji, ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu publicznego oraz rokowań, uwzględniając konieczność zapewnienia jawności postępowania, równego dostępu do udziału w postępowaniu oraz uzyskania najkorzystniejszego wyniku przetargu publicznego albo rokowań.

9. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw zdrowia określi:

1) wysokość wadium oraz terminy i formy jego wnoszenia i zwrotu;

2) sposób, terminy i treść ogłoszenia o przetargu;

3) warunki przeprowadzenia rokowań;

4) tryb powoływania, skład i sposób działania komisji przetargowej;

5) sposób sporządzania oraz wzór protokołu z przeprowadzonego przetargu oraz rokowań;

6) tryb postępowania w przypadku zaskarżenia przetargu;

7) tryb postępowania przy przeprowadzaniu poszczególnych rodzajów przetargów oraz warunki organizowania przetargu ograniczonego;

8) tryb postępowania przy przeprowadzaniu rokowań.
Art. 36. 1. Kwota uzyskana ze zbycia nadwyżek osocza stanowi przychód jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi.

2. W przypadku, gdy uzyskana kwota przewyższa koszty wytworzenia osocza, kwota przewyższająca koszt wytworzenia może zostać przeznaczona wyłącznie na działalność jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi określoną w ustawie.


Rozdział 9

Krwiolecznictwo


Art. 37. 1. Nie można uzależniać zastosowania krwi lub jej składników w leczeniu od oddania krwi lub jej składników przez inną osobę.

2. Zakazuje się rozpowszechniania ogłoszeń o odpłatnym zbyciu lub nabyciu krwi lub jej składników.

3. Zakaz określony w ust. 2 nie dotyczy podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 3, art. 38 ust. 1 oraz art. 45 ust. 2.
Art. 38. 1. Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w którym przebywają pacjenci ze wskazaniami do leczenia krwią i jej składnikami, zapewnia:

1) niezwłoczne, całodobowe zaopatrzenie jego jednostek lub komórek organizacyjnych w krew i jej składniki;

2) całodobowe badania z zakresu immunologii transfuzjologicznej warunkujące bezpieczne przetaczanie krwi i jej składników;

3) identyfikację, rejestrowanie i sporządzanie raportów o niepożądanych zdarzeniach i reakcjach, a w szczególności o błędach i wypadkach związanych z przetoczeniem oraz poważnych niepożądanych zdarzeniach i poważnych niepożądanych reakcjach; raporty są przekazywane do właściwej jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi, o której mowa w art. 5, raz na rok, do dnia 30 stycznia kolejnego roku.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) organizację leczenia krwią w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w których przebywają pacjenci ze wskazaniami do leczenia krwią i jej składnikami,

2) sposób prowadzenia dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia krwią i jej składnikami,

3) sposób zapewnienia dostępu do krwi i jej składników oraz badań z zakresu immunologii transfuzjologicznej,

4) organizację banku krwi oraz pracowni immunologii transfuzjologicznej podmiotu leczniczego, w tym niezbędne jej wyposażenie, a także standardy jakości w zakresie czynności laboratoryjnych immunologii transfuzjologicznej, oceny ich jakości i wartości diagnostycznej oraz laboratoryjnej interpretacji i autoryzacji wyniku badań

– mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa biorców.

3. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, organizację leczenia krwią w podmiotach zabezpieczających jednostki wojskowe wykonujące zadania poza granicami państwa, w których przebywają pacjenci ze wskazaniami do leczenia krwią i jej składnikami, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa biorców krwi, z jednoczesnymi możliwościami realizacji procedur związanych z krwiolecznictwem.
Art. 39. 1. Przetoczenia krwi i jej składników mogą dokonywać wyłącznie:

1) lekarz wykonujący zawód w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

2) na zlecenie lekarza – pielęgniarka, położna lub ratownik medyczny, wykonujący zawód w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą dokonywać przetoczeń, pod warunkiem że odbyły odpowiednie szkolenie praktyczne i teoretyczne w jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi lub Instytucie, zwanej dalej „jednostką przeprowadzającą szkolenie”, potwierdzone zaświadczeniem o odbyciu szkolenia i uzyskaniu uprawnień do przetaczania krwi i jej składników.

3. Kierownik jednostki przeprowadzającej szkolenie, w terminie 7 dni od dnia zakończenia szkolenia, wydaje osobie przeszkolonej, która uzyskała pozytywny wynik zaliczenia szkolenia zaświadczenie o odbyciu szkolenia i uzyskaniu uprawnień do przetaczania krwi i jej składników.

4. Zaświadczenie o odbyciu szkolenia i uzyskaniu uprawnień do przetaczania krwi i jej składników zawiera:

1) imię i nazwisko;

2) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL – rodzaj i numer, dokumentu stwierdzającego tożsamość;

3) numer prawa wykonywania zawodu, jeżeli dotyczy;

4) rodzaj przeprowadzonego szkolenia;

5) datę szkolenia;

6) informację o uprawnieniu do przetaczania krwi i jej składników;

7) termin ważności zaświadczenia.

5. Zaświadczenie o odbyciu szkolenia i uzyskaniu uprawnień do przetaczania krwi i jej składników wydane lekarzowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest ważne przez okres 10 lat, a osobom innym niż lekarz określonym w ust. 1 pkt 2, przez okres 4 lat.

6. Szkolenia, o których mowa w ust. 2, prowadzi się w formie:

1) szkolenia wstępnego – dla lekarzy, pielęgniarek, położnych i ratowników medycznych dotychczas nie dokonujących przetoczeń krwi i jej składników;

2) szkoleń ustawicznych dla osób wymienionych w ust. 1:

a) w pkt 1 – nie rzadziej niż raz na 10 lat,

b) w pkt 2 – nie rzadziej niż raz na 4 lata.

7. Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, najpóźniej na 6 miesięcy przed upływem terminu ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany złożyć wniosek o przeprowadzenie szkolenia do jednostki przeprowadzającej szkolenie.

8. Jednostka przeprowadzająca szkolenie jest obowiązana do zorganizowania i przeprowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 2, w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 5.

9. Minister właściwy do spraw zdrowia, do dnia 31 października danego roku kalendarzowego, ogłasza maksymalną wysokość opłat, o których mowa w ust. 10, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Ministra Zdrowia.

10. Jednostka przeprowadzająca szkolenie określa, do 31 grudnia danego roku, wysokość opłat obowiązujących w następnym roku kalendarzowym, za szkolenia, o których mowa w ust. 2, uwzględniając koszty ponoszone przez tę jednostkę w związku z ich przeprowadzaniem. Wysokość opłaty nie może przekroczyć maksymalnej wysokości opłaty obowiązującej w danym roku, o której mowa w ust. 9.

11. Koszty udziału w szkoleniach, o których mowa w ust. 2, pokrywa podmiot leczniczy kierujący na szkolenie.

12. Dokumentacja przebiegu szkoleń jest przechowywana przez jednostkę przeprowadzającą szkolenie przez okres 15 lat od dnia zakończenia szkolenia.

13. Przepisów ust. 1 pkt 1 i ust. 2–10 i 12 nie stosuje się do lekarza dokonującego przetoczenia krwi w przypadku określonym w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2015 r. poz. 464, 1633, 1893 i 1991).

14. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program szkolenia lekarzy, pielęgniarek, położnych i ratowników medycznych dokonujących przetaczania krwi lub jej składników, sposób dokumentowania ich przebiegu, oraz wzór zaświadczenia o odbytym szkoleniu, uwzględniając konieczność zapewnienia uczestnikom szkolenia nabycia umiejętności niezbędnych do przetaczania krwi lub jej składników oraz zapewnienie czytelności zaświadczenia o odbytym szkoleniu.
Art. 40. 1. Lekarz jest odpowiedzialny za:

1) ustalenie wskazań do przetoczenia;

2) identyfikację biorcy krwi i kontrolę dokumentacji medycznej przed przetoczeniem;

3) zabieg przetoczenia; lekarz powinien być obecny podczas rozpoczęcia przetoczenia zawartości każdego pojemnika z krwią lub jej składnikiem;

4) zatwierdzenie wpisu w dokumentacji medycznej potwierdzającego zabieg przetoczenia;

5) wypełnianie formularza zgłoszeń o niepożądanych zdarzeniach i niepożądanych reakcjach związanych z zabiegiem przetoczenia, w szczególności poważnych niepożądanych reakcjach i poważnych niepożądanych zdarzeniach.

2. Pielęgniarka, położna lub ratownik medyczny, wykonujący zawód medyczny w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, są odpowiedzialni za:

1) czynności związane z pobieraniem próbek krwi od pacjenta;

2) identyfikację biorcy krwi i kontrolę dokumentacji przed przetoczeniem – na zlecenie lekarza;

3) obserwację biorcy krwi w trakcie przetoczenia i niezwłoczne informowanie lekarza o objawach występujących w trakcie i po przetoczeniu, mogących świadczyć o niepożądanej reakcji;

4) wydawanie wypełnionego i podpisanego przez lekarza zamówienia na krew i jej składniki;

5) prawidłowe udokumentowanie zabiegu przetoczenia;

6) czynności wykonywane w ramach zabiegu przetoczenia – na zlecenie lekarza.

3. Kierownik podmiotu leczniczego, wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w porozumieniu z ordynatorem lub inną osobą kierującą jednostką lub komórką organizacyjną przedsiębiorstwa tego podmiotu, prowadzi aktualną listę, zawierającą imiona i nazwiska lekarzy, pielęgniarek, położnych i ratowników medycznych uprawnionych do dokonywania przetoczeń i czynności związanych z tym zabiegiem, posiadających ważne zaświadczenie, o którym mowa w art. 38 ust. 2.


Art. 41. Do zadań lekarzy, pielęgniarek, położnych i ratowników medycznych, dokonujących przetoczeń i czynności związanych z tym zabiegiem, należy:

1) wypełnienie zamówienia na krew i jej składniki – dotyczy wyłącznie lekarza;

2) złożenie zamówienia na krew i jej składniki;

3) pobranie od pacjenta próbek krwi w celu wykonania badania grupy krwi i próby zgodności biorcy z krwią dawcy krwi przed przetoczeniem;

4) poinformowanie pacjenta o ryzyku i korzyściach wynikających z przetoczenia – dotyczy wyłącznie lekarza;

5) identyfikacja biorcy krwi i kontrola dokumentacji przed przetoczeniem;

6) przetoczenie;

7) obserwacja pacjenta w trakcie i po przetoczeniu oraz podjęcie odpowiednich czynności, jeżeli wystąpi niepożądana reakcja;

8) wypełnienie formularza zgłoszenia niepożądanego zdarzenia lub reakcji związanej z przetoczeniem krwi, w szczególności poważnego niepożądanego zdarzenia lub reakcji – dotyczy wyłącznie lekarza.
Art. 42. 1. Zabieg przetoczenia krwi lub jej składników wymaga zgody pacjenta wyrażonej w formie pisemnej.

2. Do zgody, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 34 i 35 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.


Art. 43. Dokumentację medyczną dotyczącą leczenia krwią i jej składnikami przechowuje się przez 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu. Dokumentację tę prowadzi i przechowuje się na zasadach określonych w określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r. poz. 159, z późn. zm.5)).
Art. 44. 1. Kierownik podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne wyznacza lekarza specjalistę w dziedzinie transfuzjologii klinicznej jako lekarza odpowiedzialnego za gospodarkę krwią, zwanego dalej „lekarzem odpowiedzialnym za gospodarkę krwią”.

2. W przypadku gdy w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne nie zatrudnia się lekarza specjalisty z dziedziny transfuzjologii klinicznej zadania lekarza odpowiedzialnego za gospodarkę krwią wykonuje lekarz specjalista, w szczególności w jednej z następujących dziedzin medycyny: chirurgii naczyniowej i ogólnej, kardiochirurgii, kardiologii, położnictwa i ginekologii, anestezjologii i intensywnej terapii, intensywnej terapii, chorób wewnętrznych, hematologii, pediatrii lub nefrologii.

3. Lekarz odpowiedzialny za gospodarkę krwią:

1) odbywa szkolenie w jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi lub Instytucie, nie rzadziej niż co 5 lat, potwierdzone zaświadczeniem;

2) bierze udział w seminariach i kursach organizowanych przez jednostki organizacyjne publicznej służby krwi lub Instytut.

4. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, zawiera:

1) imię i nazwisko;

2) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL – rodzaj i numer, dokumentu stwierdzającego tożsamość;

3) numer prawa wykonywania zawodu;

4) rodzaj przeprowadzonego szkolenia;

5) datę szkolenia;

6) termin ważności zaświadczenia.

5. Dokumentacja przebiegu szkoleń jest przechowywana przez jednostkę przeprowadzającą szkolenie przez okres 15 lat od dnia zakończenia szkolenia.

6. Do zadań lekarza odpowiedzialnego za gospodarkę krwią należy:

1) nadzór nad leczeniem krwią lub jej składnikami w jednostkach lub komórkach organizacyjnych przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

2) planowanie zaopatrzenia podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w krew i jej składniki;

3) kierowanie bankiem krwi, jeżeli nie powierzono tej czynności kierownikowi pracowni immunologii transfuzjologicznej;

4) zapewnienie przestrzegania SOP sporządzonych w porozumieniu z właściwą jednostką organizacyjną publicznej służby krwi, o której mowa w art. 5, przez bank krwi lub pracownię immunologii transfuzjologicznej lub też inne jednostki lub komórki organizacyjne przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

5) organizacja wewnętrznych szkoleń lekarzy, pielęgniarek, położnych i ratowników medycznych w dziedzinie leczenia krwią w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

6) niezwłoczne, jednak nie później niż w ciągu 24 godzin, przekazywanie do Instytutu za pośrednictwem właściwej jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi, o której mowa w art. 5, formularza zgłoszenia niepożądanego zdarzenia lub niepożądanej reakcji;



1   2   3   4   5   6   7   8


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna