Program terapii pedagogicznej



Pobieranie 98,48 Kb.
Data17.11.2017
Rozmiar98,48 Kb.


Lucyna Marnik

nauczycielka


Zespółu Szkół im. H. Sienkiewicza

w Grabowcu


PROGRAM

TERAPII PEDAGOGICZNEJ


DLA UCZNIÓW


KSZTAŁCENIA ZINTEGROWANEGO

I. Wstęp



Ukończony w lipcu 2004 r. kurs kwalifikacyjny z zakresu terapii pedagogicznej i zaplanowane godziny zajęć korekcyjno – kompensacyjnych
z dziećmi, skłoniły mnie do napisania programu terapii pedagogicznej dla uczniów kształcenia zintegrowanego uczęszczających na zajęcia korekcyjno- kompensacyjne.

Problem pomocy dzieciom w nauce rozpoczynającym naukę w klasie pierwszej jest szczególnie istotnym zagadnieniem zwłaszcza obecnie, kiedy duża liczba dzieci już w pierwszych latach nauki potrzebuje pomocy pedagogiczno-psychologicznej. Rodzice, często z braku czasu i wiedzy, nie są


w stanie sami rozwiązać problemów. Także możliwość specjalistycznej pomocy w ramach pracy korekcyjno-kompensacyjnej jest - jak na razie - ograniczona. Jednocześnie czas reformy edukacji oraz trudna sytuacja na rynku pracy związana z niżem demograficznym stawiają coraz wyższe wymagania nauczycielom nauczania początkowego.
System opieki i po­mocy dzieciom z zaburze­niami rozwojowymi obejmuje profilaktykę, diagnozę i tera­pię. Dokładne rozpoznanie nieprawidłowości w roz­woju i ich ujemnych konsekwencji stanowi podstawę doboru form, metod i środ­ków pedagogicznego oddziaływania.

Terapia pedagogiczna to oddziaływanie za pomocą środków pedagogicznych na przyczyny i przejawy trudności dzieci w uczeniu się, mające na celu eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich ujemnych konsekwencji. Zmierza ona do spowodowania pozytywnych zmian w zakresie sfery poznawczej i emocjonalno- motywacyjnej oraz w strukturze wiedzy


i umiejętności szkolnych dziecka.

To proces podjęty w celu skorygowania niepełnowartościowych zachowań wynikających z zaburzeń rozwoju. To takie organizowanie aktywności, by poprzez zaspokajanie potrzeb, wyzwalanie zmian motywacyjnych, usprawnianie zaburzonych procesów poznawczych, korygowanie zachowań, kompensowanie braków w funkcjach przy jednoczesnym oparciu się na najmocniejszych stronach dziecka umożliwić mu dalszy pełny rozwój osobowości. Nadrzędny cel terapii pedagogicznej, jakim jest wszechstronny rozwój każdego dziecka, wymaga opracowania szczegółowego programu terapii, tj. stymulacji, usprawniania rozwoju funkcji psychomotorycznych, rekonstrukcji materiału programowego (wie­dzy i umiejętno­ści), a w konsekwencji eliminowania niepowodzeń szkolnych oraz ich emocjonalnych i społecz­nych skutków.

Aby bliżej przyjrzeć się istocie zajęć korekcyjno-kompensacyjnych, należy zanalizować znaczenie tych słów. Korekcja pochodzi od słowa correctus – poprawiony, kompensacja od compensatio – wyrównywanie. Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne są nastawione na usprawnienie zaburzonych funkcji (korek­cja) i wspomaganie funkcji rozwijających się dobrze (kompensa­cja), aby stały się wsparciem dla funkcji zaburzonych. Potocz­nie uważa się, że dzieci źle się uczą, ponieważ nie chcą się uczyć (z powodu lenistwa, złej woli itp.). Szczegółowa analiza kliniczna takich przypadków pozwala stwierdzić, że zależność ta jest odwrotna: dzieci nie chcą się uczyć, ponieważ źle się uczą z po­wodu różnych niezależnych od nich przyczyn, jak deficyty w sfe­rze poznawczej i motorycz­nej lub zaburzenia neurodynamiki, które dodatkowo potęgują trudności w na­uce spowodowane mikrodefektami. Efektem tych trudności jest zanikanie motywacji do nauki.
W procesie terapii pedagogicznej niezbędne jest stosowanie oddziaływań psychoterapeutycznych, a przede wszystkim respektowanie głównej reguły postępowania – starej zasady medycznej – primum non nocere, a więc przede wszystkim nie szkodzić, nie karać za to, co nie jest winą dziecka, nie pogłębiać istniejących zaburzeń i nie przyczyniać się do powstawania nowych, nie ośmieszać i nie dyskwalifikować. Niezmiernie ważne w ca­łym procesie dydaktyczno-wychowawczym, a szczegól­nie w tera­pii, jest zaspokojenie potrzeby sukcesu poprzez stwarzanie sytuacji dydaktyczno-wychowawczych dających poczucie zadowolenia, radości z osią­gnięć w pracy.
Trzy najważniejsze cele terapii pedagogicznej to:


  1. Usuwanie bezpośrednich przyczyn niepowodzeń szkolnych

  2. Wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach

  3. Przywrócenie prawidłowych postaw ucznia wobec nauki.

Do napisania programu wykorzystałam wiele materiałów zgromadzonych na kursie kwalifikacyjnym, który wyposażył mnie w szczegółową wiedzę


i umiejętności pomocy dzieciom napotykającym specyficzne trudności w nauce zwłaszcza czytania, pisania, liczenia oraz czynnościach motorycznych.

Przygotowanie do nauki czytania i pisania ściśle wiąże się z szerokim pojęciem dojrzałości szkolnej niezbędnym do rozpoczęcia nauki w klasie pierwszej. Przygotowanie do nauki czytania i pisania koncentruje się na rozwijaniu sprawności psychomotorycznych, rozbudzaniu, wyrównywaniu


i rozwijaniu procesów poznawczych oraz pozytywnych nastawień emocjonalno-społecznych. Podstawowym zadaniem związanym
z przygotowaniem do nauki czytania i pisania jest doskonalenie percepcji wzrokowo – słuchowej dziecka.

W pierwszym etapie nauki czytania i pisania, dzieci z zaburzoną analizą


i syntezą wzrokową mogą napotkać na poważne trudności, a więc m. in.: nie potrafią prawidłowo spostrzegać i zapamiętywać obrazu poszczególnych liter oraz całych struktur graficznych (figur geometrycznych),

liter z pamięci i z modelu, mylą podobne litery i znaki, gubią drobne elementy liter.

Zaburzenie percepcji słuchowej może powodować trudności w;


  • syntezowaniu słów,

  • nieprawidłowym zmiękczaniu liter,

  • różnicowaniu i pisowni „j- i”

  • opuszczaniu liter, sylab w wyrazach i wyrazów w zdaniach. Dużą trudność sprawia dzieciom pisanie ze słuchu.

Powyższy program ma za zadanie dostarczyć uczniom, którzy mają jeszcze niedostatecznie opanowany słuch fonematyczny i pamięć wzrokowo – słuchową dodatkowych bodźców w postaci gier, zabaw, pracy z komputerem i dostępnymi programami edukacyjnymi, układanek i różnorodnych ćwiczeń prowadzących do doskonalenia tych funkcji, a w późniejszym etapie do prawidłowego procesu edukacyjnego dziecka.

Opracowany przeze mnie program został dostosowany do potrzeb uczniów z którymi prowadzę zajęcia korekcyjno- kompensacyjne, może jednak po modyfikacji być wykorzystany do pracy ze starszymi dziećmi w szkole podstawowej.

II. Cele programu




  1. Doskonalenie spostrzegawczości wzrokowej

  2. Zapamiętywanie bodźców słuchowo - wzrokowych
    i różnicowanie ich

  3. Rozpoznawanie struktur o charakterze abstrakcyjnym

  4. Usprawnianie percepcji wzrokowo – słuchowej

  5. Doskonalenie koordynacji wzrokowo- słuchowo- ruchowej

  6. Usprawnianie grafomotoryki

  7. Pozytywne wzmacnianie dzieci

  8. Eliminowanie niepowodzeń szkolnych

Praca z uczniami będzie dostosowana do możliwości i umiejętności rozwojowych dzieci.


Ćwiczenia, zabawy i zajęcia będą przeprowadzane na materiale:

- obrazkowym

- drobnych przedmiotach

- geometrycznym

- literowym

- słownym

- oglądowym - praca z komputerem z wykorzystaniem programów edukacyjnych („Dyslektyk”, „Klik uczy czytać”, „Klik uczy liczyć
w zielonej szkole”, „Sam piszę”)

Zajęcia prowadzone będą z uczniami za potwierdzeniem pisemnej zgody rodziców, w osobnej salce, indywidualnie i grupie dwuosobowej.

Uwzględniłam następujące ogniwa zajęć korekcyjno- kompensacyjnych.



  • Nawiązanie kontaktu emocjonalnego z dzieckiem

  • Sprawdzenie stopnia opanowania materiału powtórka tego, co już dziecko utrwaliło

  • Wprowadzenie nowego materiału

  • Elementy relaksacji, odprężenia

  • Ćwiczenia usprawniające i utrwalające nowe umiejętności

  • Zabawa pożegnalna dająca poczucie zadowolenia, spełnienia.


Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne muszą uwzględniać następujące zasady pedagogiczne:

- zasadę indywidualizacji;

- zasadę powolnego stopniowania trudności;

- zasadę korekcji zaburzeń;

- zasadę kompensacji zaburzeń;

- zasadę systematyczności;

- zasadę ciągłości oddziaływania psychoterapeutycznego.

Zasada indywidualizacji środków i me­tod oddziaływania korekcyjnego


Zasada ta musi być bezwzględnie przestrzegana w pracy z dziećmi o zaburzo­nym rozwoju. Uczniowie z częściowymi, tzw. parcjalnymi deficytami, np. percepcji wzrokowej, wymagają dodatkowego indywidualnego wsparcia pedagogicznego, gdyż ich możliwości percepcyjne często uniemożliwiają przyswajanie wiedzy i umiejętno­ści w naucza­niu masowym. Istnieje także duże zróżnicowanie rodzajów, zakresu i głęboko­ści zaburzeń rozwojowych, a tym samym trudności w na­uce. Indywidualizacja musi być również stosowana w trak­cie zajęć zespołowych.
Zasada powolnego stopniowania trudności w na­uce czytania i pisa­nia, uwzględniająca złożoność tych czynności i możliwo­ści percepcyjne dziecka

Zgodnie z tą zasadą należy stopniować trudności, zwracając uwagę na objętość opracowanego materiału, przystępność dla dziecka, postępy w nauce i punkt wyjścia materiału programowego, tzn. poziom czytania i pisania: tempo, biegłość, płynność, poprawność czytania, czytanie ze zrozumieniem; tempo pisania, stronę graficzną pisma, zasób słownictwa i umiejętność konstruowania wypowiedzi pisemnej, poprawność ortograficzną i gramatyczną w kontekście rzeczywistych umiejętności dziecka i wymagań programowych klasy, do której uczęszcza. Dziecko w spo­sób namacalny powinno odczuć, że pokonuje trudności i doko­nuje postępu w zakre­sie swojej wiedzy i umiejętno­ści.


Zasada korekcji zaburzeń

Jest to niezmiernie ważna zasada, gwarantująca skuteczność oddziaływania pedagogicznego. Podczas zajęć najwięcej czasu trzeba poświęcić na ćwiczenie funkcji najgłębiej zaburzonych i najsła­biej opanowanych umiejętności. Należy jednocześnie pamiętać, że u dzieci o specjal­nych potrzebach edukacyjnych często występuje zwiększona podatność na zmęczenie najgorzej funkcjonujących i naj­mniej sprawnych struktur nerwowych, a to prowadzi do zniechęcenia i pogorsze­nia wyników. (Na­leży to uświadomić rodzicom). Zależność jest tu wprost proporcjonalna: im głębiej zaburzona funkcja, tym szybciej dziecko męczy się podczas wykonywania czynności angażujących tę funkcję. Planowanie zajęć uwzględniających ćwiczenie tylko jednej funkcji jest więc niecelowe, a czę­sto szkodliwe.


Zasada kompensacji zaburzeń

Niezmiernie ważne jest łączenie ćwiczeń funkcji zaburzonych z ćwicze­niami funkcji bardziej sprawnych, aby utworzyć właściwe mechanizmy kompensacyjne. Dzieci napotykające trudności w opanowa­niu poszczególnych umiejętności uruchamiają często niewłaściwe mechanizmy obronne, np. uczą się na pamięć bez zrozumienia, „czyta­ją” z pa­mięci. Zadaniem terapeuty jest uruchomienie tych mechanizmów psychologicznych, w któ­rych funkcje sprawniejsze wspierają czynności funkcji zaburzonych.


Zasada systematyczności


Zasada ta w prak­tyce bywa najczęściej łamana, co uniemożliwia skuteczną terapię. Powodem tego są czynniki obiektywne – duża liczba dzieci a mało czasu przeznaczonego na zajęcia. Zasada ta dotyczy systematyczności i częstotliwo­ści ćwiczeń korekcyjnych i korek­cyjno-kompensacyjnych. Jej przestrzeganie wpływa bardzo korzystnie na opanowanie i utrwale­nie nabytej wiedzy i umiejętno­ści. Długotrwałe przerwy powodują najczęściej częściowy lub całkowity regres, co zmniejsza skuteczność terapii. Jest to bardzo charakterystyczne dla dzieci o pa­mięci krótkotrwałej, charakteryzującej się brakiem transferu, lub dla dzieci o roz­woju poniżej przeciętnej.

Zasada ciągłości oddziaływania psychoterapeutycznego


W czasie trwania zajęć korekcyjno-kompensacyjnych oddziaływania wychowawcze powinny mieć charakter terapeutyczny. Związki przyczynowo-skutkowe pomiędzy trudnościami w na­uce a zaburze­niami emocjonalno-motywacyjnymi są często błędnie interpretowane przez otoczenie, co powoduje kary i repre­sje, których rezultatem jest dalsze pogłębianie się procesów neurotyzacji i socjopatyza­cji. Niepowodzenia szkolne są przyczyną reakcji nerwicowych i negatyw­nych postaw wobec nauki i szkoły, co w konsekwen­cji przyczynia się do osłabienia wyników dziecka w nauce.
W swojej pracy zawodowej spotkałam bardzo wiele dzieci, dla których nauka stała się czynnością męczącą, uciążliwą, bolesną, stresującą, nudną,
a w efek­cie bezcelową. Skłoniło mnie to do napisania programu „Terapii pedagogicznej dla uczniów kształcenia zintegrowanego uczęszczających na zajęcia korekcyjno- kompensacyjne”.

Do zajęć zakwalifikowano uczniów po wstępnym zdiagnozowaniu
w poradni psychologiczno- pedagogicznej.

W zależności od opanowania przez dzieci umiejętności program będzie ulegał modyfikacji.



Ewaluacja będzie prowadzona w czasie zajęć poprzez obserwacje postępów czynionych przez uczniów oraz arkusza ankiety ewaluacyjnej skierowanej do rodziców. ( patrz str. 17)

III. PROCEDURY OSIĄGANIA CELÓW

METODY TERAPEUTYCZNE


  • Metoda Dobrego Startu

  • Terapia zabawą

  • Muzykoterapia

  • Wybrane elementy metody 18 struktur wyrazowych

  • Domana ( metoda globalnego czytania)

  • Słowne

  • Oglądowe

  • Praca z komputerem

FORMY PRACY




  • Indywidualna

  • Grupowa (dwuosobowa)

  • Indywidualna zróżnicowana

ŚRODKI DYDAKTYCZNE


Materiał obrazkowy, kolorowe i białe nakrywki, paski papieru, instrumenty perkusyjne, bębenek, tamburyno, magnetofon, kaseta „Muzyka i ruch dla każdego” PSPZ KLANZA,

butelki plastikowe, woreczki, włóczka, pusy, litery duże i małe, podpisy, karty pracy, komputer, programy edukacyjne

Klik uczy czytać”,

Klik uczy liczyć w zielonej szkole”,

Klik uczy ortografii”

Dyslektyk2”,

Sam piszę”

mozaika geometryczna, klocki Dinesa, patyczki, liczydła, materiał przyrodniczy, karty logiczne, plastelina, cyfry od 0 do 9 , domina sylabowe, kostka do gry planszowej, liczydła planszowe, puzzle, suwaki sylabowe, gry stolikowe

IV. PLAN PRACY KOREKCYJNO – KOMPENSACYJNEJ

NR 1

Usprawnianie funkcji wzrokowej i kinestetyczno-ruchowej w zakresie: analizy i syntezy wzrokowej, pamięci wzrokowej oraz koordynacji wzrokowo-ruchowej, rozwijanie pamięci słuchowej,



         

Treści programu

(rodzaje ćwiczeń)

Oczekiwane efekty

Pomoce

  1. Utrwalanie podstawowych pojęć fonetycznych: litera, głoska, sylaba.



Usprawnianie analizy słuchowo-wzrokowej



Obrazki, rozsypanki literow

i sylabowe.



  1. Wysłuchiwanie samogłosek w nagłosie wyrazu




Usprawnianie percepcji słuchowej

Komplet obrazków (aparat, agrest, agrafka, igła, okno, osa)

  1. Układanie całości z części




Usprawnianie percepcji wzrokowo- słuchowej

Puzzle, litery

  1. Określanie liczy sylab w wyrazach




Doskonalenie percepcji słuchowej

Komplet cyfr od 1 do 4, obrazki

  1. Wyszukiwanie i zakreślanie samogłosek




Ćwiczenie percepcji wzrokowej

Kolorowe nakrywki, kartoniki z literami,



  1. Zapamiętanie bodźców słuchowych – ćwiczenia rytmiczne




Ćwiczenia koordynacji słuchowo- wzrokowo- ruchowej

Butelki plastikowe z grochem, instrumenty perkusyjne, magnetofon, kaseta, wzór na karcie, czyste kartki, ołówek, nożyce



  1. Wyodrębnianie wyrazów w zdaniu




Ćwiczenie percepcji słuchowej

Nakrywki w jednym kolorze, klocki, włóczka- długie kawałki i krótkie, paski papieru dł. 20 cm. nożyce

  1. Odróżnianie jednakowych przedmiotów i kształtów




Doskonalenie percepcji wzrokowej

Mozaika geometryczna, zestawy par obrazków,

  1. Rysowanie i odtwarzanie układów linii




ćwiczenie pamięci i spostrzegawczości wzrokowej

Duży arkusz papieru, markery,

  1. Wykorzystanie komputera i programu „Klik uczy czytać” oraz „Klik uczy liczyć”

  2. Praca z programem „Dyslektyk 2”

Usprawnianie koordynacji wzrokowo- słuchowo – ruchowej

Komputer, program edukacyjny „Klik uczy czytać”

„Klik uczy liczyć”



  1. Dobieranie par jednakowych liter, segregowanie liter, wyszukiwanie w tekście danej litery. Różnicowanie liter podobnych kształtem.

Utrwalanie różnicowania liter bez kojarzenia znaku graficznego z dźwiękiem.

Różne zestawy liter.

  1. Swobodne zestawianie par obrazków i liter.

Utrwalanie znajomości w skojarzeniu z dźwiękiem.

Różne zestawy liter.

  1. Dobieranie par liter małych i wielkich, drukowanych i pisanych.

Cwiczenie spostrzegawczości wzrokowej

Zestawy liter.

  1. 17. Utrwalenie pojęć samogłoska i spółgłoska, wyszukiwanie na planszy z alfabetem liter oznaczających samogłoski i podkreślanie ich w tekście.




Jw.

Klocki literowe, plansze z
literami.

  1. Zabawy słowne

Rozwijanie pamięci słuchowej krótko- i długotrwałej.

Zabawy – łańcuszek wyrazowy, łańcuszek sylabowy, krótkie wierszyk
i i rymowanki.





  1. Ruchy dłoni – pionowe i poziome balansowanie, wznoszenie i opuszczanie (z zamkniętymi oczami)

Obniżanie napięcia mięśniowego dłoni, rozwijanie precyzji ruchów równoczesnych.

Zabawa dłońmi

„Nie chcę Cię” zabawa ze śpiewem 



Ćwiczenia relaksacyjne wg programu Wintreberta oraz rozwijające funkcje psychomotoryczne
 





  1. Ruchy przedramienia – odwodzenie i przywodzenie w płaszczyźnie poziomej, wznoszenie i opuszczanie.

Obniżanie napięcia mięśniowego przedramion,

Zabawy wyprostne,

Farby duży format papieru,

Malowanie dłonią

 


  1. Rysowanie w powietrzu „leniwej ósemki” w różnych układach ciała i ręki.

Rozwijanie koordynacji ciała i precyzji ruchów równoczesnych.

Dywan, karton papieru, mazak 

  1. Ćwiczenia płynności i precyzji ruchow.

Jw

Karty pracy 

  1. Ruchy barku – rytmiczne balansowanie.

Rozładowanie napięcia mięśni barków.

Płyta CD 

  1. Kształtowanie schematu własnego ciała

Jw., lewa ręka, prawa noga,

Kartka papieru, klocki, kasztany, piłeczki 

  1. Orientacja w stronności ciała

Jw. – mięśni karku

Pudełko, kredki, kartka papieru

  1. Rozwijanie

psychomotoryki.


Współpraca analizatora wzrokowego i słuchowego

Patyczki, mozaika geometryczna


G R Y   o wątku matematycznym  wg  E. Gruszczyk-Kolczyńskiej
 




Rodzaje ćwiczeń

Oczekiwane efekty

Pomoce


1–5 Dodawanie i odejmowanie w pamięci w zakresie 10.

Praca z programem komputerowym „Klik uczy liczyć w zielonej szkole”



Ustalanie reguł gier i respektowanie ich w trakcie rozgrywania.

Kostki, kredki, figury-pionki, arkusze papieru, domino, kartoniki z zapisanymi działaniami.

Program na CD , komputer






Gromadzenie doświadczeń logicznych i matematycznych w kształtowaniu umiejętności dodawania i odejmowania.

 Liczby w kolorach, liczydło, kasztany,

  1. Liczby drugiej dziesiątki:

  2. Dodawanie do 10,

  3. Porównywanie liczb,

  4. Dodawanie i odejmowanie w drugiej dziesiątce,

  5. Zadania tekstowe.

  1. Dodawanie z przekroczeniem progu dziesiątkowego.

Doskonalenie myślenia  

Liczydełka, liczmany, 2 dziesiątki zapałek

 


  1. Odejmowanie z przekroczeniem progu dziesiątkowego

Wykonywanie operacji myślowych  

6. „Jeździmy windą”, „Polowanie na tygrysa”- zabawy z zastosowaniem dodawania i odejmowania.

Rozwijanie rozumienia aspektu porządkowego liczby, dostrzeganie regularności układu dziesiątkowego.

Arkusze papieru, kredki, obrazki zwierząt, klocek-winda, taśma krawiecka, spinacze do bielizny

  1. Mnożenie pamięciowe w zakresie 30.

Zrozumienie mnożenia jako dodawania jednakowych składników.

Rozwijanie umiejętności konstruowania gier planszowych.



Arkusze papieru, kredki, kostki do gry cyfrowe, figurki-pionki, działania na karteczkach




  1. Dzielenie pamięciowe w zakresie 30.



Rozumienie odwrotności działań mnożenia i dzielenia.


Jw., zapałki, działania na karteczkach



  1. Zadania tekstowe z zastosowaniem ćwiczonych działań.

Rozwijanie umiejętności wykorzystania działań matematycznych w rozwiązywaniu codziennych problemów.

Liczmany , karty pracy  

  1. Mnożenie pamięciowe w zakresie 100.




Utrwalenie tabliczki mnożenia w zakresie 30. Ćwiczenia pamięciowego opanowania tabliczki mnożenia do 100.

Zapałki, fasolki, koraliki, kartoniki z różną ilością dziurek (po kilka).

PLAN PRACY KOREKCYJNO – KOMPENSACYJNEJ


NR 2



I etap wstępny (przygotowawczy) kształtujący gotowość do uczenia się.

  • ćwiczenia stymulujące i korekcyjne zaburzonych funkcji percepcyjno – motorycznych i ich koordynacja w formie gier i zabaw na materiale konkretnym i słownym.


II etap ćwiczenia funkcji wzrokowej i koordynacji wzrokowo – ruchowej, np. dobieranie par jednakowych obrazków, dobieranie par jednakowych figur geometrycznych, układanie obrazków według instrukcji słownej, wskazywanie obrazków w kolejności w jakiej były pokazywane, układanie obrazków i figur geometrycznych z części, wyszukiwanie podobieństw między obrazkami.

  • Ćwiczenia funkcji słuchowej (wrażliwości słuchowej – koncentracji na bodźcu słuchowym, różnicowaniu dźwięków, pamięci słuchowej, odtwarzanie rytmu.

  • Doskonalenie graficznej strony pisma – ćwiczenia.


III etap Czytanie i pisanie sylab, wyrazów i zdań, doskonalenie liczenia, dodawania i odejmowania, dalsze usprawnianie zaburzonych funkcji między ćwiczeniami czytania i pisania na materiale literowym i głoskowym.

  • Rozpoznawanie kształtów liter.

  • Podział zdania na wyrazy i wyrazów na sylaby / ze słuchu/.

  • Łączenie znaku graficznego z dźwiękiem.

  • Wydzielanie samogłoski na początku wyrazu np. Ula, Ala.

  • Wydzielanie spółgłoski na końcu wyrazu, np.: tor, ser.

  • Utrwalanie samogłosek i spółgłosek.

  • Łączenie sylab otwartych ze stałą sylabą końcową np.; ko- sa, ko- za, ko-ło, ko-ra.

  • Łączenie sylab ze stałą sylabą końcową; da-ta, ma-ta,

  • Dowolne łączenie sylaby otwartej ze spółgłoską – tworzenie sylaby zamkniętej.

  • Dowolne zestawienie sylab – tworzenie wyrazów wielosylabowych.

IV etap – głoski specyficzne dla języka polskiego

  • Rozpoznawanie dwuznaków w tekście i poprawne wybrzmiewanie sz,cz, rz, dz, dź, dż.

  • Łączenie dwuznaków z samogłoskami – tworzenie sylab.

  • Spółgłoski s,c,z,n zmiękczone przez „i” tworzenie sylab przez łączenie z samogłoskami: cia, cio , cie, ciu.

  • Spółgłoski s, c, z, n, zmiękczone przez kreseczkę ś, ć, ń,

  • Różnicowanie zmiękczeń przez „i” i kreseczkę np.: koń – konie

  • Różnicowanie słuchowe głosek i –j.

  • Spółgłoski dźwięczne i bezdźwięczne – słuchowe różnicowanie głosek w izolacji, sylabach i wyrazach: p-b, d-t, w-f, z-s, dz-c, dź-ć.

  • Pisownia wyrazów z samogłoskami nosowymi.

  • Pisownia wyrazów z „u” – „ó”.

  • Pisownia wyrazów z „ż” – „rz”

  • Pisownia wyrazów z „ch” – „h”

  • Przeliczanie na konkretach

  • Dodawanie i odejmowanie w zakresie 10

  • Ćwiczenia w samodzielnym uzupełnianiu działań, kart pracy

  • Dodawanie i odejmowanie z przekroczeniem progu dziesiątkowego

  • Mnożenie w zakresie 25

  • Podział całości na części


V. Pomiar osiągnięć – sposoby kontroli
i oceny

Realizując założenia programu należy brać pod uwagę głównie zaangażowanie uczniów w proces poznawania, chwali się za każde osiągnięcia,

dodaje się wiary we własne siły i możliwości..

W związku z tym ocena uczniów ma służyć zachęcaniu ich do pracy na tego rodzaju zajęciach.

Dla ucznia ma to być motywacja do dalszej pracy, a dla nauczyciela sprawdzian skuteczności stosowanych form i metod pracy. Nie stosuję żadnych testów ani typowych sprawdzianów.

Nauczyciel dokonuje obserwacji ciągłej, całościowej i kompleksowej ucznia, prowadzi z nim rozmowę i gromadzi wytwory jego pracy oraz prowadzi zeszyt obserwacji ucznia.

VI. EWALUACJA

Ewaluacja będzie prowadzona w czasie zajęć poprzez obserwacje postępów czynionych przez uczniów oraz arkusza ankiety ewaluacyjnej skierowanej do rodziców.

ANKIETA DLA RODZICÓW UCZNIA UCZĘSZCZAJĄCEGO NA ZAJĘCIA

KOREKCYJNO - KOMPENSACYJNE
Uprzejmie proszę o informacje na temat zakresu pomocy udzielonej przez nauczyciela – terapeutę Państwa dziecku w rozwijaniu i doskonaleniu umiejętności czytania , pisania i liczenia.

Proszę o wybranie właściwej odpowiedzi lub udzielenie własnej.


1.Czy dziecko chętnie chodziło na zajęcia terapii pedagogicznej?

tak


nie

nie mam zdania


2. Czy rozmawialiście Państwo z dzieckiem na temat zakresu pomocy udzielanej przez nauczyciela?

tak


nie

nie ma zdania


3. Jakie zmiany zauważyliście w postępach edukacyjnych swojego dziecka?

Proszę napisać.

.........................................................................................................................
..........................................................................................................................

4. Czy uważają Państwo, że uczęszczanie na zajęcia było potrzebne?

tak

nie


nie mam zdania

VII. Literatura




  1. Bogdanowicz M., Metoda Dobrego Startu wyd.”Fokus”, Gdańsk 1998

  2. Czajkowska I - Herda K.,– Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne
    w szkole. WSiP, Warszawa 1996

  3. Gruszczyk – Kolczyńska E., Dzieci ze specyficznymi trudnościami
    w uczeniu się matematyki WSiP, Warszawa 1997

  4. Bissinger U.,–Ćwierz K., „Muzyka i ruch dla każdego”. Zabawy KLANZA

  5. Pietrzak -Stępkowska Z., Praca wyrównawcza. WSiP, 1985

  6. Różańska T., A. Zahajkiewicz „Materiały pomocnicze do pracy
    z dziećmi wykazującymi fragmentaryczne deficyty” WPW– Z Chełm 1998

  7. Sawa B., Jeżeli dziecko źle czyta i pisze.WSiP 1998

  8. Zakrzewska B.,Trudności w czytaniu i w pisaniu.WSiP, Warszawa 1996

  9. Materiał własny z kursu kwalifikacyjnego terapii pedagogicznej WODN w Chełmie 2004 r.

  10. Zasoby Internetu




©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna