Prawo międzynarodowe publiczne Zestaw zagadnień egzaminacyjnych dla studentów prawa



Pobieranie 429,18 Kb.
Strona2/4
Data23.10.2017
Rozmiar429,18 Kb.
1   2   3   4

Zestaw zagadnień egzaminacyjnych dla studentów prawa


w roku akademickim 2013/2014


  1. Podmioty prawa międzynarodowego.

  1. Pojęcie i atrybuty podmiotowości prawnomiędzynarodowej.

Przez wieki uważano, że jedynym podmiotem są państwa-nie tworzono, więc żadnej definicji podmiotowości. Wraz z instytucjonalizacją społeczności międzynarodowej pojawiła się kwestia uznania podmiotowości organizacji międzynarodowych. W pmp nie ma legalnej definicji podmiotu- Konwencja Wiedeńska stanowi, że podmiotami są nie tylko państwa. Próbując zdefiniować to pojęcie można nawiązać do znanych z prawa wewnętrznego pojęć: zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, w efekcie uzyskamy 2 definicje:



Szerszą( posiadanie praw i obowiązków)

Węższą ( możliwość kształtowania swojej sytuacji prawnej)
Atrybuty podmiotowości:

1.Zdolność do zawierania umów międzynarodowych

2.prawo legacji(bierne i czynne) - zdolność do nawiązywania i utrzymywania stosunków dyplomatycznych

3.Zdolność do występowania przed sądami międzynarodowymi

4.Zdolność do ponoszenia odpowiedzialności międzynarodowej


  1. Katalog podmiotów prawa międzynarodowego.

1.Państwa (193 należą do ONZ)

2.Organizacje międzynarodowe o charakterze rządowym(kilkaset)

3.Stolica Apostolska zwane podmiotami religijnymi

4.Zakon Maltański

5.Podmioty nietrwałe: -narody walczące o niepodległość

-strona wojująca

-powstańcy

Osoby fizyczne i prawne w klasycznym pmp nie są uznawane za podmioty.

Podmiot a atrybuty




Państwa

Organizacje

SA

ZM

P. nietrwałe

Pełen zakres

1-nie każda domniemywany w ramach kompetencji;2- posiadają, ale korzystają tylko z biernego prawa legacji( w praktyce nie korzystają z czynnego, choć nie ma takiego zakazu);3- mogą jeśli sądy to dopuszają;

4.posiadają



Atrybut nr.1 i 2

posiada


Atrybut

Nr.1 i 2.

Posiada







  1. Pojęcie i klasyfikacja państw.

Zgodnie z Konwencją z Montevideo „O prawach i obowiązkach państw” z 1933 państwo powinno posiadać:



  • Stałą ludność

  • Określone terytorium

  • Rząd

  • Zdolność do nawiązywania stosunków z innymi państwami

Czasami państwo definiuje się, jako suwerenną jednostkę geopolityczną.


Klasyfikacja państw:

1.Federacyjne i jednolite

2. Trwale neutralne i pozostałe

3.Z dostępem do morza i śródlądowe

4. Miniaturowe, małe, średnie, duże

5.Państwa upadłe

6. Itd. ( możliwe są różnorodne klasyfikacje)
Obecnie mamy dwa państwa trwale neutralne ( są to państwa neutralne zarówno w czasie wojny jak i pokoju):

Szwajcaria- status został potwierdzony w 1815 na Kongresie Wiedeńskim, z powodu swojej neutralności stała się członkiem ONZ dopiero w 2002

Austria- po II wojnie światowej
5.Powstanie i upadek państwa.
POWSTANIE:

1.Zjednoczenie

2.Rozpad

3.Secesja

4.Dekolonizacja
Ad.1 co najmniej 2 państwa łączą się w jedno ( np. Jemen Północy i Jemen Południowy w Jemen)
Ad.2 podział państwa (np. 1993 rozpad Czechosłowacji)
Ad.3 odłączenie części terytorium państwa, przy czym państwo to nadal istnieje ( np. Kosowo odłączone od Serbii).W odniesieniu do secesji mamy 2 zasady, które w pewnych przypadkach mogą wyglądać na wzajemnie wykluczające się:

-poszanowanie integralności terytorialnej państw

-prawo narodów do samostanowienia

Należy zdawać sobie sprawę z zakresu tych zasad, 2-gą stosuje się do narodów pod obcym panowaniem( np. terytoria kolonialne) naród może zdecydować o swoim bycie politycznym, zasada ta nie ma zastosowania do narodów zamieszkujących państwa wielonarodowe- bez zgody władz tego państwa naród nie może się odłączyć, więc zastosowanie ma zasada poszanowania integralności terytorialnej


Ad.4 terytorium zależne uzyskuje niepodległość ( np. Stany Zjednoczone, które były kolonią Wielkiej Brytanii)
UPADEK PAŃSTWA( nie istnieje konwencja o tej tematyce)

1.Zjednoczenie

2.Rozpad

3.Inkorporacja


Ad.1 powstaje nowe państwo( np. Zjednoczenie Niemiec)

Ad.3 włączenie 1 państwa do 2




  1. Uznanie państwa.

Akt o charakterze przede wszystkim politycznym. PMP nie kodyfikuje tego zagadnienia, państwa jednak powinny kierować się ogólną zasadą pmp: nie należy uznawać sytuacji sprzecznych z prawem międzynarodowym, nie powinno się odmawiać uznania sytuacji z tym prawem zgodnych. Nie istnieje obowiązek uznania państwa, uznanie zależy wyłącznie od woli państwa uznającego ( jest to akt 1-stronny)


2 formy uznania:

  • De facto- niepełne ,warunkowe, nie ostateczne

  • De iure – pełne, bezwarunkowe, definitywne, ostateczne

Forma uznania:

1.Wyraźne: nota dyplomatyczne, oświadczenie władz państwa

2.Dorozumiane: poprzez nawiązanie stosunków dyplomatycznych czy zawarcie umowy międzynarodowej( 2-stronnej)
Uznanie czasem może być:

-przedwczesne-gdy powstałe państwo nie ma jeszcze skrystalizowanych granic, rządu, panuje w nim chaos np. Uznanie przez USA Panamy

-spóźnione – gdy państwo w oczywisty sposób istniej od dawna, a brak jest uznania np. uznanie przez Polskę niepodległości Litwy po 1,5 roku
Uznanie państwa nie równa się nawiązaniu automatycznie stosunków dyplomatycznych( np. Polska uznała Kosowo, ale nie nawiązała z nim stosunków), natomiast nawiązanie stosunków oznacza automatyczne uznanie państwa.
Istnieją 2 teorie skutków prawnych uznania:


  1. Skutek deklaratoryjny-państwo powstaje niezależnie od uznania, uznanie tylko potwierdza powstanie państwa

  2. Skutek konstytutywny- państwo powstaje dopiero wówczas gdy zostanie uznane

Godzi te teorie, teoria prof. Berezowskiego: dla państwa uznającego skutek jest konstytutywny, dla uznawanego – deklaratoryjny.

W ogólności dominuje teoria deklaratoryjna.




  1. Uznanie rządu.

Problem uznania rządu powstaje wtedy, kiedy w 1 państwie jest 2 ( lub więcej) rządów. Należy pamiętać, że jeśli rząd zmienia się w wyborach demokratycznych uznania się nie dokonuje.

Mamy 2 teorie, które wskazują, któremu z rządów udzielić uznania:

  • Teoria legitymizmu- uznania należy udzielić temu rządowi, który do władzy doszedł w legalny sposób, albo został legitymowany przez legalnie wybraną władzę

  • Teoria efektywności-należy uznać rząd, który łącznie spełnia następujące warunki:

-pełni rzeczywistą władzę

-cieszy się poparciem ludności

-jest zdolny do wykonywania zobowiązań międzynarodowych

(niektórzy dodają też, że rząd musi być rodzimy- wywodzić się musi z obywateli państwa)

Obecnie dominuje teoria efektywności, mimo że można zaobserwować powrót do t. legitymizmu. W praktyce stosuje się obie.


  1. Zasada identyczności i ciągłości państwa.

Domiemuje się, że państwo zachowuje swoją ciągłość prawno międzynarodową ( jest tym samym podmiotem) pomimo pewnych zmian dotyczących jego elementów. Oznacza to kontynuacje praw i obowiązków, które nabyło( umowy, członkostwo w organizacjach, długi)



Bytu państwa nie przerywa:

-przesunięcie granic

-zmiany ludnościowe

-zmiany ustroju

-zmiany nazwy

-okupacja wojenna



Byt państwa przerywa:

-upadek


  1. Sukcesja państwa w odniesieniu do traktatów.

Kiedy na danym terytorium zmienia się suweren dochodzi do sukcesji. Pojęcie to zostało zdefiniowane m.in. w Konwencji o sukcesji państwa w odniesieniu do traktatów z 1978, jest to: zastąpienie jednego państwa przez inne państwo w zakresie odpowiedzialności za międzynarodowe stosunki terytorium.



Modele sukcesji wypracowane w praktyce państw:

1.Tabula rasa- państwo sukcesor nie przejmuje zobowiązań państwa poprzednika

2.Prawo wyboru- państwo sukcesor wskazuje, które zobowiązania państwa poprzednika przejmie i tylko je przejmuje

3. Kontynuacja z prawem wypowiedzenia- państwo sukcesor co do zasady przejmuje zobowiązania państwa poprzednika z wyjątkiem tych które wypowie

4.Prawo do namysłu- państwo sukcesor określa czas, w którym tymczasowo przejmuje zobowiązania i w trakcie jego trwania będzie negocjować z kontrahentami dalsze ich losy

Konwencja o sukcesji państw z 1978( są nią związane 22 państwa; weszła w życie w 1996) stanowi, że model zależy od tego jak państwo powstało.

Jeśli w wyniku dekolonizacji- tabula rasa, państwo może nie przyjąć zobowiązań państwa metropolii. Jeśli zaś chodzi o zmiany terytorialne powstałe na skutek przesunięcia granic- traktaty „przesuwają się” razem z granicami.

W ramach problemu sukcesji skodyfikowano różne kwestie, ale żadne kodyfikacje nie odniosły sukcesu

1.Konwencja o sukcesji państw w odniesieniu do traktatów z 1978

2.Konwecja w sprawie sukcesji w odniesieniu do mienia, długów i archiwów państwowych z 1983- nie weszła w życie

3.Kodyfikacja sukcesji w odniesieniu do obywatelstwa- Projekt artykułów KPM z 1999r. Zgromadzenie Ogólne ONZ nie zdecydowało się na przekształcenie ich w konwencje


  1. Odpowiedzialność prawnomiędzynarodowa państw.

Przez długi czas przyjmowano konserwatywną koncepcję mówiąca, ze państwo ponosi odpowiedzialność za szkody cudzoziemca wyrządzone na terytorium tego państwa.



W 1956 kwestią ta zajęła się Komisja Prawa Międzynarodowego, pracę ukończyła w 2011, Artykuły Odpowiedzialności państw za czyny niedozwolone stanowią załącznik do rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Państwa odpowiadają za czyny niedozwolone i za szkody transgraniczne wynikające z działalności niebezpiecznej niezabronionej przez państwa. Odpowiedzialności nie ponoszą organizacje międzynarodowe, a osoby nimi zarządzające ( criminali individual responsibility).
Państwo odpowiada za każdy niezgodny z pmp akt międzynarodowy. Zachowanie państwa może polegać na działaniu i zaniechaniu, aby była mowa o odpowiedzialności:

  • Akt ten można państwu przypisać

działanie organu państwa jest uważane za działanie państwa nie zależnie od rodzaju i pozycji w systemie prawa( nawet w przypadku nadużycia władzy lub naruszenia przepisów na mocy, których zostały utworzone)

-działanie podmiotu niebędącego organem, który wykonuje elementy zwierzchniego władztwa uznaje jest za działanie państwa

- działanie organu państwa pozostający w dyspozycji innego państwa, którego prerogatywy władzy publicznej wykonuje( odpowiada państwo wysyłające organ)

- działanie osoby i grupy osób faktycznie wykonujące elementy zwierzchniego władztwa, gdy brak działania władzy państwowej lub gdy te uchylają się od takich działań w okolicznościach, które działań takich wymagają

-działanie ruchu powstańczego, który obejmuje rządy w państwie, tworzy nowe państwo

-działanie osób lub grupy osób pod kierownictwem lub kontrolą państwa



-działanie osób lub grupy osób o ile państwo uzna i przyjmie za swoje takie działanie

  • Akt stanowi naruszenie międzynarodowego zobowiązania ( wynikającego z umów, zwyczaju)

-mogą zaistnieć przesłanki wyłączające odpowiedzialność:

  • Zgoda- przyzwolenie państwa na popełnienie czynu nawet bezprawnego

  • Legalne działanie obronne- legalny środek obrony koniecznej podjęty zgodnie z przepisami KNZ

  • Stan wyższej konieczności- tylko gdy działanie jest dla państwa jedynym środkiem ochrony jego istotnego interesu przed poważnym i nieuniknionym niebezpieczeństwem lub gdy działanie nie stanowi zagrożenia istotnego interesu państwa lub państw w stosunku do których istnieje zobowiązanie lub dla całej społeczności międzynarodowej

  • Siła wyższa- działanie jest wynikiem oddziaływania siły wyższej polegającej na nagłym zaistnieniu siły nie do pokonania lub nieprzewidzianego zdarzenia zewnętrznego, które wymyka się spod kontroli państwa. Nie ma zastosowania, jeżeli sytuacja taka jest wynikiem działalności państwa lub gdy państwo wzięło pod uwagę ryzyko jej zaistnienia

  • Niebezpieczeństwo-, jeśli nie ma w sytuacji niebezpiecznej innego rozsądnego środka uratowania życia własnego lub innych osób( nie ma zastosowania, gdy sytuacja jest wynikiem działania państwa lub działanie może spowodować porównywalne lub większe niebezpieczeństwo)

  • Zastosowanie legalnego środka odwetowego

PRZESŁANKI TE NIE WYKLUCZAJĄ BEZPRAWNOŚCI DZIAŁANIA PAŃSTWA SPRZECZNEGO Z NORMAMI IUS COGENS


Reparacja- całkowite naprawienie szkody( nie jest przesłanką odpowiedzialności państwo ponosi ją na zasadzie ryzyka) spowodowanej bezprawnym działaniem przyjmuje formy:

- restytucja – jest to najbardziej pożądany sposób ponoszenia odpowiedzialności przez przywrócenie stanu faktycznego sprzed naruszenia prawa o ile nie jest niemożliwa lub nie nakłada ciężarów nieproporcjonalnych do korzyści, która by z niej wynikła zamiast z odszkodowania

- kompensacja – odszkodowanie pieniężne lub wydanie rzeczy podobnej (ekwiwalent)

- satysfakcja i zadośćuczynienie- np. wyrażenie ubolewania, uznaniu naruszenia. Satysfakcja musi być proporcjonalna do wyrządzonej szkody i nie może mieć formy upokarzającej państwo za szkodę odpowiedzialne.


Projekt określa dwa rodzaje środków odwetowych, które mają za zadanie skłonić państwo do wykonania swych zobowiązań, winny być proporcjonalne do poniesionych strat. Przed ich zastosowaniem państwo musi wezwać państwo naruszające do wykonania zobowiązań, poinformować je o każdej decyzji dotyczącej środków odwetowych.

-represalia – są podejmowane przez państwa gdy powstało już naruszenie prawa międzynarodowego z uwzględnieniem zasady proporcjonalności

- retorsje – są podejmowane w sytuacji, gdy nie ma jeszcze naruszenia prawa międzynarodowego, ale są stosowane, jako odpowiedzialność za działania nieprzyjazne wobec innego państwa


  1. Podmiotowość organizacji międzynarodowych.

Teza 1.


  1. Pojęcie i klasyfikacja organizacji międzynarodowych.

Organizacja międzynarodowa- stała struktura współpracy, zrzeszenie, co najmniej 3 podmiotów utworzone dla realizacji wspólnego celu o międzynarodowym charakterze, bądź jest realizowany przez działalność międzynarodową. Podstawą działalności organizacji jest ich statut.

Wyróżniamy:



  • Organizacje międzynarodowe rządowe ( government organizations –GO) np. UE, ONZ, WHO, UNESCO,OBWE

-zreszają państwa( ewentualnie inne organizacje)

-ich statut stanowi wielostronna umowa międzynarodowa




  • Organizacje międzynarodowe pozarządowe (non-government organizations- NGO)np. Amnesty International, UEFA, Stowarzyszenie Prawa Międzynarodowego

-zrzeszają osoby fizyczne i/lub prawne i/lub związki tych osób

-ich statut: akt prawny, który ma charakter porozumienia prywatnego



Cechy wspólne:

-trwały charakter GO i NGO

-stałe organy

-członkowie działają by realizować wspólne cele o charakterze międzynarodowym


GO można klasyfikować wg. Kilku kategorii, wyróżniamy:

-organizacje regionalne i powszechne + organizacje partykularne

-o kompetencjach ogólnych i wyspecjalizowane

-tradycyjne ( koordynacyjne) i integracyjne ( ze względu na przekazywanie przez państwa wewnętrznych kompetencji np. UE)



Tworzenie organizacji międzynarodowej( GO)

1.Inicjatywa utworzenia

- opracowanie wstępnej wersji statutu

-ustaleni listy członków konferencji założycielskiej

-zoorganizowanie konfekcji założycielskiej



2.Konferecja założycielska

- wynegocjowanie ostatecznej wersji statutu

Wejścia statutu w życie= moment rozpoczęcia funkcjonowania przez organizacje

Możliwe jest utworzenie organizacji w inny sposób np. w drodze umowy ( układ GAT doprowadził do powstania Swiatowej Organizacji Handlu; KBWE przekształciła się w OBWE)



Struktura organizacyjna - jest zazwyczaj określona w statucie organizacji

Wyróżnia się organy typu:

1.Plenarnego [zrzesza wszystkie państwa członkowskie; podejmowane są

tu najważniejsze decyzje]

2.Zarządzającego [kierują pracami danej organizacji na bieżąco; np.

komitety, rady]

3.Administracyjnego [zawsze musi być – jakiś sekretariat!]

4.Sądowego [np. MTS]

5. Parlamentarnego [zasiadają parlamentarzyści – najczęściej delegowani

przez Parlamenty państw członkowskich, raczej nie ma bezpośrednich

wyborów – ale np. wyjątek w UE są takie wybory przeprowadzane]
Pierwsze 3 co do zasady zawsze występują – w każdej organizacji


  1. Cele i zasady ONZ.

ONZ jest spadkobiercą Ligi Narodów, wiele rozwiązań przeniesiono z Paktu LN, część także z Traktatu Wersalskiego. Podstawową różnicą jest wprowadzenie bezwzględnego zakazu agresji i stworzenie sytemu sankcji, powierzając odpowiedzialność za utrzymanie pokoju Radzie Bezpieczeństwa. W szczególności przeniesiono zasady dotyczące sądu międzynarodowego ( STSM przekształcono w MTS)



Powstanie ONZ

I krok:

Karta Atlantycka ( 1941) Churchill i prezydent USA Roosvelt zawierają ją na pancerniku Prince of Wales na Atlantyku. Była to deklaracja polityczna, w której ogłosili oni wspólne zasady, na których mają zamiar opierać polityki obu tych krajów „dla lepszego porządku świata”

II krok

1 styczeń 1942- Deklaracja Narodów Zjednoczonych- 26 państw ( w tym Polska), które są „uwikłane we wspólną walkę przeciwko dzikim i brutalnym siłą, które dążą do ujarzmienia świata”- państwa przyłączyły się do KA. Celem była wspólna walka, obejmowała zakaz zawierania z wrogiem odrębnego pokoju. Później do Deklaracji przystępowały inne narody i pojawiło się sformułowanie Narody Zjednoczone.

III krok:

Deklaracja 3 mocarstw z Teheranu 1 grudzień 1943- USA, ZSRR, Wielka Brytania

-potwierdzenie wspólnej polityki wojennej, a w przyszłości budowanie trwałego pokoju



IV krok:

Rozmowy w Dumbantor Oaks ( lipiec-wrzesień 1944) przedstawicieli USA, ZSRR i Wlk. Brytanii- opracowali wstępny projekt utworzenia organizacji międzynarodowej, nieustalone kwestii funkcjonowania Rady Bezpieczeństwa

V krok:

Konferencja w Jałcie- luty 1945; 3 mocarstwa postanowiły o rozpoczęciu Konferencji założycielskiej w dniu 25 kwietnia 1945 w San Francisco w celu opracowania statutu ( Karty).Ustali system głosowania w RB- zwrócono się do rządu chińskiego i tymczasowego rządu Francji z pytaniem o stanowisko w tej sprawie oraz z propozycją wspólnego podpisywania zaproszeń na konferencje.

VI krok:

Konferencja Założycielska 25 kwiecień- 26 czerwiec 1945 zakończyła się podpisaniem KNZ. Brało w niej udział 50 państw: sygnatariusze Deklaracji Narodów Zjednoczonych i państwa zaproszone przez mocarstwa. Polska nie brała udziału w Konferencji ze względu na to, że Mocarstwa ustaliły że ma być reprezentowana wspólnie przez rząd londyński i komunistów .W Karcie przewidziano 2 możliwości nabycia członkostwa: pierwotne ( dla założycieli) i późniejsze. Obecnie ONZ liczy 193 państwa, ostatnie rozszerzenie miało miejsce w 2011 roku (Sudan Południowy).

Pozostaje problem członkowstwa Palestyny, która zgłosiła wniosek w 2011.OD 1974 ma ona status obserwatora, od 2012 zaczęto wobec niej stosować nazwę państwo Palestyna. Palestynę za państwo uznaje 130 innych państw.


Cele ONZ:

  • Utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, stosując skuteczne środki zbiorowe dla zapobiegania zagrożeniom pokoju i ich usuwania, tłumienia aktów agresji i innych naruszeń pokoju, łagodzenie i załatwianie - w drodze pokojowej- sporów lub sytuacji mogących prowadzić do naruszenia pokoju

  • Rozwijanie przyjaznych stosunków między narodami, opartych na poszanowaniu zasady równouprawnienia i samostanowienia narodów, i stosowanie innych odpowiednich środków dla wzmocnienia powszechnego pokoju.

  • Doprowadzenie do współdziałania międzynarodowego w rozwiązywaniu zagadnień o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym lub humanitarnym, i zachęcanie do poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności dla wszystkich, bez względu na rasę, płeć, język lub wyznanie.

  • Bycie forum współpracy międzynarodowej, zmierzającej do osiągnięcia tych wspólnych celów.

Zasady ONZ:

  • Zasada suwerennej równości wszystkich członków.

  • Zasady wykonywania zobowiązań w dobrej wierze zgodnie z KNZ

  • Zasada pokojowego rozwiązywania sporów

  • Zakaz stosowania siły lub groźby przeciwko terytorialności i niepodległości innego państwa

  • Zasada udzielania pomocy akcją podjętym w ramach ONZ oraz zakaz udzielania pomocy państwu, wobec którego ONZ zastosował akcję prewencji lub przymusu

  • Zasada postępowania przez państwa 3 zgodnie z postanowieniami KNZ w stopniu, jaki jest konieczny do utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa

  • Zasada nieingerencji ONZ w sprawy wewnętrzne państwa




  1. Nabycie i ustanie członkostwa ONZ.


Nabycie członkostwa:

Do Organizacji Narodów Zjednoczonych mogą być przyjęte wszystkie państwa miłujące pokój, które przyjmą zobowiązania zawarte w Karcie i zdaniem Organizacji, zdolne są i pragną zobowiązania te wykonywać. Przyjęcie takiego państwa do Organizacji Narodów Zjednoczonych następuje decyzją Zgromadzenia Ogólnego, powzięte na zlecenie Rady Bezpieczeństwa.


Utrata członkostwa:

1.Wykluczenie z ONZ zgodnie z art. 5 Karty-za uporczywe łamanie postanowień (nigdy nikogo nie wykluczono)

2.Wystąpienie z ONZ( nikt nie wystąpił z ONZ)

3.Utrata podmiotowości ( np. Czechosłowacja)




  1. Rada Bezpieczeństwa – skład, głosowanie, kompetencje.


Skład: 5 stałych członków – Chiny, Francja, Rosja, Wlk. Brytania, USA + 10 niestałych wybieranych na 2 lata, ( co roku wymiana połowy składu) są wybierani przez ZO ONZ wg. Klucza:

5 państw z Afryki i Azji

2 państwa z Ameryki Łacińskiej

2 państwa z Europy Zachodniej + inne państwa

1 państwo z Europy Środkowo-Wschodniej

Tryb głosowania:

Każdy członek ma 1 głos, aby przegłosować sprawę merytoryczną potrzebne jest 9 głosów ( w tym wszystkich stałych członków)

W sprawach proceduralnych 9 głosów dowolnych członków. O tym co jest sprawą merytoryczną, a co proceduralną decyduje rada w głosowaniu jak w sprawach merytorycznych ( podwójne veto) W sprawach szczególnych decyzje zapadają 8 głosami dowolnych państw ( orzeczenie MTS)

Prawo veta: w praktyce bywa często wykorzystywane, przysługuje stałym członkom Rady. Wstrzymanie się od głosu nie blokuje podjęcia uchwały.

W latach 194-86 korzystano z niego aż 212 razy, w latach 1987-2005 tylko 38 razy.



Rada Bezpieczeństwa może podejmować:

-niewiążące zalecenia

-wiążące decyzje ( są podejmowane w razie zagrożenie pokoju, naruszenia pokoju lub agresji)

Rada pracuje stale- zbiera się na posiedzeniach kilkanaście razy w miesiącu w zależności od sytuacji międzynarodowej. Pracy w każdym miesiącu przewodniczy inne państwo wg. Ustalonego wcześniej kalendarz. Przy Radzie tworzy się różne komitety, jeśli na państwo nakładane są sankcje, tworzone są komitety sanacyjne


  • Rada Bezpieczeństwa stwierdza istnienie zagrożenia lub naruszenia pokoju bądź aktu agresji oraz udziela zaleceń lub decyduje, jakie środki należy zastosować w celu utrzymania lub przywrócenia międzynarodowego pokoju lub bezpieczeństwa.




  • Rada Bezpieczeństwa może zadecydować, jakie środki nie wymagające użycia siły zbrojnej( sankcje nie militarne) należy zastosować dla skutecznego przeprowadzenia jej decyzji oraz może wezwać członków Organizacji Narodów Zjednoczonych do zastosowania takich środków. Środki te mogą obejmować zupełne lub częściowe zerwanie stosunków gospodarczych oraz komunikacyjnych: morskich, lotniczych, telegraficznych, radiowych; zerwanie stosunków dyplomatycznych

  • Stosowanie sankcji militarnych ( nigdy w praktyce ich nie zastosowano)

  • Utrzymywanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z zasadami i celami ONZ

  • Badanie sporów lub sytuacji mogących prowadzić do napięć międzynarodowych

  • Rekomendowanie sposobów regulowania takich sporów lub warunków ich rozstrzygania

  • Formułowanie planów ustanowienia systemu kontroli zbrojeń

  • Stwierdzanie istnienia zagrożenia dla pokoju lub aktu agresji i rekomendowanie podjęcia określonych działań

  • Wzywanie państw do zastosowania sankcji ekonomicznych lub innych środków niezakładających użycia siły dla zapobieżenia lub zatrzymania agresji

  • Podejmowanie akcji militarnej przeciw agresorowi

  • Rekomendowanie przyjęcia nowych członków do ONZ

  • Wykonywanie funkcji powiernictwa ONZ w "obszarach strategicznych"

  • Rekomendowanie Zgromadzeniu Ogólnemu powołanie sekretarza generalnego

  • Razem ze Zgromadzeniem Ogólnym wybór sędziów Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości




  1. Zgromadzenie Ogólne – skład, głosowanie, kompetencje.

Główny organ ONZ w skład, którego wchodzą wszystkie państwa członkowskie ( czasem bywa nazywane parlamentem narodów).Ma swoją siedzibę w NY. Posiada najszersze kompetencje, jest to, zatem forum do podejmowania debat na najważniejsze tematy. Na forum ZO prezentowane są raporty dot. Pracy poszczególnych organów systemu ONZ, przyjmowane są na nim uchwały i testy umów międzynarodowych opracowywanych przez państwa członkowskie



Kompetencje:

-zgodnie z art. 10 KNZ może omawiać wszystkie sprawy wchodzące w zakres Karty dotyczące kompetencji wszystkich organów, jeśli jednak RB zajmie się jakąś sprawą( rozpatruje spór) ZO nie powinno w tej sprawie wydawać zaleceń.



Tryb pracy:

-sesyjny. Wyróżniamy sesje:

a) zwyczajne – rozpoczynają się zwykle w 3 wtorek września, trwają praktycznie cały rok, chociaż posiedzenia odbywają się do Bożego Narodzenia. Tydzień po oficjalnym rozpoczęciu odbywa się debata generalna ( trwa kilka dni roboczych) zabierają na niej głos przewodniczący delegacji poszczególnych państw, kilka miesięcy wcześniej podaje się temat, wystąpienie trwa max. 15 minut ( nie ma oficjalnego limitu)

b)nadzwyczajne- zwoływane na wniosek RB lub większością państw członkowskich. Odbywa się „wyjątkowo”. Było ich 25.Trwają kilka dni/tygodni

c) pilne ( Emergency Special Session)- na postawie rezolucji z 1950 Uniting for Peace.Może zebrać się w ciągu 24h, jeśli RB nie jest w stanie działać. Było 10 takich sesji.
Zasady głosowania:


1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna