Prawo Karne Sąd Najwyższy



Pobieranie 337,96 Kb.
Strona1/5
Data18.06.2018
Rozmiar337,96 Kb.
  1   2   3   4   5

Prokuratura i Prawo 1/2011

Prawo Karne

Sąd Najwyższy

Art. Str.

4 § 1 k.k. 5

9 § 3 k.k. 5

85 k.k. 5

105 § 2 k.k. 6

156 § 1 k.k. 6

158 § 3 k.k. 6

278 § 1 k.k. 7

286 § 1 k.k. 7

296 § 1 k.k. 7

51 k.k.w. 7

8 § 1 k.p.k. 8

40 § 1 k.p.k. 8

105 k.p.k. 8

139 § 1 k.p.k. 9

180 § 1 i 2 k.p.k. 9

439 § 1 pkt 2 k.p.k. 9

439 § 1 pkt 7 k.p.k. 10

439 § 1 pkt 8 k.p.k. 10

443 k.p.k. 11

523 § 1 k.p.k. 11

542 § 3 k.p.k. 12

Sądy Apelacyjne

60 § 3 k.k. 12

156 § 3 k.k. 12

158 § 1 k.k. 13

7 k.p.k. 13

36 k.p.k. 14

41 § 1 k.p.k. 14

74 § 1 k.p.k. 14

284 § 2 k.p.k. 14

424 § 1 k.p.k. 15

427 § 1 k.p.k. 15

433 § 2 k.p.k. 15

438 § 4 k.p.k. 15

540 § 1 k.p.k. 16

446 § 1 k.p.k. 16

2 ust. 1, art. 2 ust. 2 i art. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze


na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu
przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez
prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki
(Dz. U. Nr 179, poz. 1843) 16

1 ustawy z dnia z 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym


(Dz. U. z 2007 r., Nr 36, poz. 232 ze zm.) 17

Prawo cywilne

Sąd Najwyższy

299 k.s.h. 19

10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach
urzędów państwowych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 86, poz. 953
ze zm.) w zw. z art. 111 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r.
o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 ze zm.) 27

2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach


z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U.
z 2004 r., Nr 39, poz. 353 ze zm.), w brzmieniu sprzed zmiany
dokonanej art. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy
o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 8,
poz. 38) 39

Prawo Administracyjne

Naczelny Sąd Administracyjny

37 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce


nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) 44

17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 1e ustawy z dnia 15 lutego


1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r.,
Nr 54, poz. 654 ze zm.) 48

Trybunał Konstytucyjny

607k, art. 607l, art. 607m oraz art. 607p ustawy z dnia 6 czerwca


1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89,
poz. 555 ze zm.) 56
Prawo karne

Sąd Najwyższy

Prawo karne materialne

1

Art. 4 § 1 k.k.

Zasadą, którą statuuje art. 4 § 1 k.k., jest stosowanie przepisu z chwili orzekania, a więc ustawy nowej w sytuacji, gdy w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa. Tylko w razie stwierdzenia, że ustawa obowiązująca poprzednio jest względniejsza dla sprawcy, należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio. Brak rozważań ze strony sądów dotyczących tej kwestii i brak powołania się w treści wyroku na art. 4 § 1 k.k. wskazuje na to, że sądy postąpiły zgodnie z zasadą stosowania ustawy nowej i nie stosowały wyjątkowo ustawy obowiązującej poprzednio. Jeśli zaś tak, to podstawą skazania był przepis uznany za niezgodny z Konstytucją.



Wyrok SN z dnia 9 września 2010 r., sygn. III KO 68/09.

2

Art. 9 § 3 k.k.

Skoro czyn zabroniony kwalifikowany przez następstwo zachodzi wtedy, gdy zostaną zrealizowane wszystkie znamiona typu podstawowego, to nadal uznać należy, że o charakterze przestępstwa kwalifikowanego przez następstwo decyduje charakter przestępstwa podstawowego.



Postanowienie SN z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. II KK 27109.

3

Art. 85 k.k.

Gdy wyrok łączny obejmuje wyrok, w którym wymierzono karę łączną lub dochodzi do wydania kolejnego wyroku łącznego obejmującego wyrok, w którym orzeczono karę jednostkową z wcześniej wydanym wyrokiem łącznym, to granic nowej kary łącznej w wyroku łącznym nie wyznaczają poprzednie kary łączne, tylko kary jednostkowe wymierzone za poszczególne przestępstwa.



Postanowienie z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. IV KK 162/10.

4

Art. 105 § 2 k.k.

Fakt, iż przepis art. 105 § 2 k.k. wśród umyślnych przestępstw, do których się odnosi, wymienia „ciężkie uszkodzenie ciała”, nie ma znaczenia dla interpretacji owego zakresu katalogu przestępstw, do których ma zastosowanie. Niezależnie bowiem od wspomnianych historycznych uwarunkowań takiego sposobu opisania tego typu przestępstw i dominującego w piśmiennictwie przekonania o tym, że użyte w art. 105 § 2 k.k. określenie „ciężkie uszkodzenie ciała” odpowiada użytemu w art. 156 § 1 k.k. określeniu „ciężki uszczerbek na zdrowiu”, nie istnieją (…) (po zastosowaniu reguł wykładni językowej) żadne racjonalne względy do stwierdzenia, że to samo zawarte w przepisie art. 105 § 2 k.k. określenie „przestępstwo umyślne ciężkiego uszczerbku na zdrowiu”, tak w rozumieniu języka potocznego, jak i prawnego, oznacza co innego, aniżeli tak normatywnie nazwany występek, przewidziany w art. 156 § 1 k.k., skoro ten reguluje właśnie kwestię odpowiedzialności karnej za spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Wśród typów przestępstw objętych przewidzianą w art. 105 § 2 k.k. zasadą nieprzedawnienia ustawodawca swoją wolą nie wskazał występku udziału w pobiciu ze skutkiem śmiertelnym, przewidzianego w art. 158 § 3 k.k.



Postanowienie SN z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. II KK 27109.

5

Art. 156 § 1 k.k.

„Ciężki uszczerbek na zdrowiu”, o jakim mowa w art. 156 § 1 k.k., to pojęcie zbliżone znaczeniowo do „ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia” (lub nawet synonim tego terminu), jakie istniało w licznych przepisach k.k. z 1969 r. Dokonana w kodeksie karnym z 1997 r. – w stosunku do kodeksu poprzednio obowiązującego – zmiana w określeniu skutków tego typu przestępstw z „ciężkiego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia” (art. 155 k.k. z 1969 r.), na „ciężki uszczerbek na zdrowiu” (art. 156 k.k. z 1997 r.) była spowodowana li tylko chęcią użycia określenia bardziej jednoznacznego, aniżeli poprzedni termin „uszkodzenie ciała”.



Postanowienie SN z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. II KK 27109.

6

Art. 158 § 3 k.k.

Umyślne spowodowanie śmierci czy ciężkiego uszczerbku na zdrowiu wyklucza możliwość zakwalifikowania takiego działania z art. 158 § 3 k.k., czy art. 158 § 2 k.k., skoro wskazane w tych przepisach następstwa mogą być przez sprawcę „objęte” tylko nieumyślnością. Gdy zostanie ustalone, że skutek śmiertelny jest bezpośrednim rezultatem dającego się wyodrębnić zamierzonego czynu jednego z uczestników bójki lub pobicia, to poniesie on odpowiedzialność za umyślne spowodowanie skutku (art. 148 § 1 k.k. lub art. 156 § 1 k.k.), niezależnie od odpowiedzialności pozostałych uczestników na podstawie art. 158 § 2 k.k. czy art. 158 § 3 k.k.



Postanowienie SN z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. II KK 27109.

7

Art. 278 § 1 k.k.

W razie istnienia umowy sprzedaży energii, wprowadzenie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w błąd sprzedawcy przez odbiorcę, poprzez zakłócenie pracy układu pomiarowo-rozliczeniowego i zaniżenie w ten sposób ilości dostarczanej energii, powodujące wystawienie faktury na niższą ilość energii od faktycznie pobranej, jest oszustwem z art. 286 § 1 k.k., a więc nie kradzieżą energii w rozumieniu art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k.



Postanowienie SN z dnia 1 września 2010 r., sygn. IV KK 73/10.

8

Art. 286 § 1 k.k.

Odpowiedzialności za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. nie można redukować do odpowiedzialności za dług, wynikający z niewykonania umowy.



Wyrok SN z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. II KK 21/09.

9

Art. 296 § 1 k.k.

Nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że zawarcie spółki cywilnej nakłada na wspólnika obowiązek zajmowania się jej sprawami majątkowymi (art. 865 § 1 k.c.). Nie oznacza to jednak, że stwierdzenie nieprawidłowości w funkcjonowaniu takiej spółki automatycznie pociąga za sobą odpowiedzialność karną wspólnika przewidzianą w art. 296 § 1 k.k. Jej przyjęcie wymaga wykazania, że poprzez nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku wspólnik wyrządził jej znaczną szkodę majątkową.



Wyrok SN z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. II KK 21/09.

Prawo karne wykonawcze

10

Art. 51 k.k.w.

Przesłanką stwierdzenia niemożliwości i nierealności uiszczenia grzywny i kosztów jest bezskuteczność egzekucji. Stąd też domaganie się umorzenia w całości tych należności, bez uprzedniego postępowania egzekucyjnego, jest przedwczesne. Dopiero bowiem po bezskutecznych czynnościach egzekucyjnych podjętych przez komornika i po stwierdzeniu przez niego niemożności ściągnięcia należności w drodze egzekucji, istnieje możliwość ich umorzenia. Tak więc możliwość taką sąd rozważa dopiero wówczas, gdy nie istnieje szansa przymusowego ściągnięcia należności oraz gdy nie byłoby możliwe wykonanie grzywny w formach zastępczych.



Postanowienie SN z dnia 1 września 2010 r., sygn. IV KK 133/10.

Prawo karne procesowe

11

Art. 8 § 1 k.p.k.

Zgodnie z określoną w art. 8 § 1 k.p.k. zasadą samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego, sąd ten samodzielnie kształtuje zarówno podstawę faktyczną, jak i prawną każdego rozstrzygnięcia. Jeden z wyjątków od tej zasady wskazany jest w art. 8 § 2 k.p.k. Nie można zaś przyjąć za kolejny wyjątek od tej zasady koncepcji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, tj. przyznania mocy wiążącej ustaleniom dokonanym w innym procesie.



Postanowienie SN z dnia 1 września 2010 r., sygn. IV KK 78/10.

12

Art. 40 § 1 k.p.k.

Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie niezależnie od tego, na jakim etapie postępowania sądowego w charakterze oskarżyciela publicznego występował jego krewny lub powinowaty w linii prostej, a w linii bocznej w stopniu określonym art. 40 § 1 pkt 3 k.p.k. – wskazana przyczyna wyłączenia powstaje również wtedy, gdy udział takiej osoby w takim charakterze ograniczony był do postępowania incydentalnego.



Wyrok SN z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. II KK 40/10.

13

Art. 105 k.p.k.

Próbę dokonania zmiany istotnej treści wyroku za pomocą niezaskarżalnego postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej należy określić jako absolutnie niedopuszczalną. Ponieważ rozstrzygnięcie zawarte (…) w postanowieniu (o sprostowaniu oczywistej omyłki) – jako niezaskarżalne (art. 105 § 4 k.p.k.) – było natychmiast wykonalne, stało się (…) integralną częścią skarżonego kasacją wyroku. Stąd też możliwe było podniesienie zarzutów przeciwko takiemu rozstrzygnięciu w kasacji skierowanej od wyroku sądu odwoławczego, mimo uprzedniego wydania postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki w tymże wyroku (to ono w istocie powinno być przedmiotem zaskarżenia, ale uprawnienie takie przysługiwało wyłącznie podmiotom szczególnym). Procesowego oparcia dla takiego stanowiska można poszukiwać w dyspozycji art. 447 § 3 k.p.k. stosowanego odpowiednio w oparciu o art. 518 k.p.k.



Wyrok SN z dnia 15 września 2010 r., sygn. IV KK 2/10.

14

Art. 139 § 1 k.p.k.

Artykuł 139 § 1 k.p.k. znajduje zastosowanie także wówczas, gdy brak możliwości doręczenia pisma stronie wynika z faktu ukrywania się przed wymiarem sprawiedliwości, nawet gdy w czasie tego ukrywania doszło do pozbawienia jej wolności.



Postanowienie SN z dnia 1 września 2010 r., sygn. III KK 86/10.

15

Art. 180 § 1 i 2 k.p.k.

W toku tego postępowania prokurator, przewidując możliwość podjęcia wobec osoby udzielającej wypowiedzi czynności określonych w art. 313 § 1 k.p.k. (do takiego stwierdzenia uprawnia przebieg dotychczasowych czynności procesowych), stwierdził, że ustalenie okoliczności dotyczących tej wypowiedzi, przy jednoczesnym uznaniu informacji dotyczących tych okoliczności za przedmiot tajemnicy dziennikarskiej, będzie możliwe jedynie w drodze przesłuchania dziennikarki i zwrócił się do sądu o zwolnienie jej z obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej. Sąd wniosek prokuratora uwzględnił, precyzując zakres zwolnienia od obowiązku zachowania tajemnicy dziennikarskiej. Art. 15 (ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe), po pierwsze, przyznaje autorowi materiału prasowego prawo do zachowania w tajemnicy swojego nazwiska. Po drugie, określono w jego treści zakres podmiotowy i przedmiotowy tajemnicy dziennikarskiej, wskazując na to, że dziennikarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy danych umożliwiających identyfikację autora materiału prasowego, jak również innych osób udzielających informacji opublikowanych albo przekazanych do opublikowania, jeżeli osoby te zastrzegły nieujawnienie tych danych. Po trzecie, wskazano w treści tego przepisu, że dziennikarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy wszelkich informacji, których ujawnienie mogłoby naruszać chronione prawem interesy osób trzecich (…). Jeżeli interesujące organ procesowy informacje mieszczą się w tak określonych granicach tajemnicy zawodowej, to przesłuchanie dziennikarza na te okoliczności po stwierdzeniu ich niezbędności i niemożliwości ich ustalenia na podstawie innego dowodu możliwe jest wyłącznie po zwolnieniu dziennikarza od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej (art. 180 § 1 i 2 k.p.k.).



Postanowienie SN z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. WZ 36/10.

16

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Sędzia był uprawniony do orzekania w składzie Sądu Okręgowego w R. w dniu rozpoznania sprawy (…), a dla istnienia takiego uprawnienia nie ma znaczenia to, czy w aktach sprawy przed datą orzekania znajdował się akt jego delegacji. W sytuacji, gdy obrońca skazanego lub sam skazany miałby wątpliwość co do prawidłowości w zakresie obsady składu sądzącego (…), to miał możliwość złożenia stosownego wniosku procesowego. W tej sytuacji jasne jest, że Sąd Okręgowy w R., rozpoznając niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym, był należycie obsadzony, a zatem nie doszło do obrazy przepisu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jak też żadnego z innych przepisów określających uchybienia o takim charakterze.



Postanowienie SN z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. IV KK 188/10.

17

Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.

Za określone (w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.) uchybienie uznaje się jedynie sprzeczność w treści orzeczenia uniemożliwiającą jego wykonanie. Musi to być zatem, gdy chodzi o wyrok, sprzeczność między poszczególnymi jego rozstrzygnięciami i to nie każda, lecz tylko taka, która powoduje, że niemożliwe staje się jego wykonanie. Przepis ten nie obejmuje zatem ani sytuacji, gdy sprzeczność w treści wyroku utrudnia jedynie, ale nie uniemożliwia jego wykonania, ani sprzeczności zachodzącej między samym wyrokiem, a więc jego treścią (dyspozytywną częścią) a jego uzasadnieniem, jako że uzasadnienie to nie stanowi integralnego elementu treści wyroku. W tej pierwszej sytuacji, stosownie do art. 13 § 1 k.k.w., możliwe jest wystąpienie do sądu, który wydał orzeczenie, o rozstrzygnięcie wątpliwości co do jego wykonania, a w drugiej mamy do czynienia z rażącą obrazą prawa materialnego lub procesowego, która miała istotny wpływ na treść wyroku w rozumieniu art. 523 § 1 w zw. z art. 438 pkt. 1 lub 2 k.p.k., ale nie z uchybieniem, o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. Sprzeczność, (…) wskazująca wyraźnie na utrzymanie w mocy skazania osoby, co do której w uzasadnieniu wyroku sądu odwoławczego jednocześnie wykazano, iż jest niewinna, a więc oznaczająca zaistnienie rażącej obrazy prawa materialnego – nie oznacza jednak uchybienia, o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. Jest to bowiem kwestia sprzeczności między treścią orzeczenia i jego uzasadnieniem, a nie sprzeczność w treści samego orzeczenia, jak tego wymaga wskazany przepis.



Postanowienie SN z dnia 15 września 2010 r., sygn. II KK 42/10.

18

Art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Przepis art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. odnosi się nie tylko do tego samego czynu, ale także do tej samej osoby, tymczasem już z treści zarzutu wynika, że ukarana zostać miała inna niż (oskarżony) osoba. W przypadku kolizji drogowej istnieje przy tym możliwość uznania więcej niż jednej osoby za winną naruszenia przepisów o ruchu drogowym i spowodowania kolizji.



Postanowienie SN z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. IV KK 172/10.
19

Art. 443 k.p.k.

Do pogorszenia sytuacji oskarżonego doszło (…) w zakresie rzeczywistego wymiaru kary orzeczonej rozważanym wyrokiem. Wprawdzie karę grzywny wymierzono oskarżonemu w niższym niż poprzednio rozmiarze, jednak należy uznać, iż dla wskazanej oceny zasadnicze znaczenie ma fakt skazania oskarżonego na karę pozbawienia, a nie ograniczenia wolności. Rzecz jasna, samo tylko pozostające poza sporem stwierdzenie, że kara pozbawienia wolności jest karą surowszego rodzaju niż kara ograniczenia wolności, nie byłoby wystarczające dla przesądzenia, że orzeczenie zapadłe po ponownym rozpoznaniu sprawy jest dla (oskarżonego) mniej korzystne. Należy bowiem dostrzec, że pierwotnie orzeczona kara ograniczenia wolności została oskarżonemu wymierzona w sposób bezwzględny i podlegała wykonaniu, obecnie zaś wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone. Dlatego też dla prawidłowego porównania, pod kątem surowości, kolejno wydanych wobec oskarżonego orzeczeń, jak wymaga tego unormowanie art. 443 k.p.k., niezbędne jest dokonanie kompleksowej oceny sytuacji prawnej oskarżonego, wynikającej z każdego z tych orzeczeń, w tym uwzględnienie całości konsekwencji prawnych, jakie niesie za sobą kolejne orzeczenie o karze. Mając na względzie, że sytuacja oskarżonego nie może ulec pogorszeniu w żadnym aspekcie, należy zważyć na możliwe skutki niepomyślnego przebiegu okresu próby warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej mu obecnie kary pozbawienia wolności. Sprowadzają się one do ewentualnego zarządzenia wykonania tej kary – w rozmiarze 1 roku, gdy tymczasem najdalej idące następstwo uchylania się przez oskarżonego od odbywania poprzednio orzeczonej bezwzględnie kary 10 miesięcy ograniczenia wolności sprowadzałoby się do orzeczenia zastępczej kary pozbawienia wolności w rozmiarze 5 miesięcy (art. 65 § 2 k.k.w.). Ewentualności nastąpienia omawianych skutków nie sposób usunąć z pola widzenia, skoro 3-letni okres próby warunkowego zawieszenia wymierzonej obecnie oskarżonemu kary rozpoczął swój bieg w styczniu bieżącego roku. Taką też konsekwencję należy traktować w kategoriach zwiększenia dolegliwości orzeczenia w stosunku do wynikającej z odbycia kary wymierzonej orzeczeniem poprzednim.



Wyrok SN z dnia 23 września 2010 r., sygn. II KK 232/10.

20

Art. 523 § 1 k.p.k.

W sytuacji gdy przepis dopuszcza rozbieżną interpretację, nawet – w konkretnych wypadkach – bardziej lub mniej uzasadnioną, to wybór jednej z jej wersji, poprzedzony rzetelną argumentacją, nie może być oceniany jako „rażące” naruszenie prawa.



Postanowienie SN z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. II KK 27/09.

21

Art. 542 § 3 k.p.k.

Wniosek strony (o wznowienia postępowania), oparty na wskazaniu uchybienia o charakterze bezwzględnym, jako niedopuszczalny, nie podlega rozpoznaniu.



Postanowienie SN z dnia 22 września 2010 r., sygn. III KO 48/10.

Sądy Apelacyjne

Prawo karne materialne

22

Art. 60 § 3 k.k.

Przepis art. 60 § 3 k.k. o nadzwyczajnym złagodzeniu kary nie ma zastosowania, gdy oskarżony, który w śledztwie przyznał się i ujawnił istotne okoliczności przestępstw, w tym wspólników, następnie zaprzeczył tym wyjaśnieniom i utrzymywał, że były wynikiem manipulacji podjętej przezeń z pracownikami śledczymi. Powszechna praktyka sądów przyjmuje, że dla stosowania tego przepisu niezbędne jest podanie tych informacji na rozprawie głównej, bo to stadium jest w procesie decydujące, zatem gdy sprawca zaprzecza na rozprawie swym poprzednim informacjom o przestępstwie, o jego okolicznościach, o sprawcach, to dla stosowania art. 60 § 3 k.k. nie ma znaczenia, że pośrednio sam takie informacje podawał. Byłoby nie tylko niemoralne, ale i nielogiczne, ustalać, że sprawca wypełnił warunki stosowania tego przepisu, gdy sam sprawca temu zaprzeczył. Bez znaczenia jest też kolejna zmiana stano­wiska oskarżonego, a to nadesłanie po skazującym wyroku oświadczenia, że oskarżony „odwołuje odwołanie” wyjaśnień i potwierdza wyjaśnienia pierwotne, bo intencja tego manewru jest oczywista, a to dążenie do uzyskania łagodniejszej kary, gdy przekonał się, że poprzedni wybieg nie przyniósł skutku.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 14 listopada 2009 r., sygn. II AKa 117/09.

23

Art. 156 § 3 k.k.

Występek z art. 156 § 3 k.k. charakteryzuje się złożoną stroną podmiotową, w której spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu jest objęte umyślnością, a pozostająca z nim w związku przyczynowym śmierć człowieka – nieumyślnością. Realizując umyślnie znamiona występku z art. 156 § 1 k.k., następstwa w postaci śmierci nie obejmuje zamiarem. Następstwo to (skutek) może mu być przypisane, jeżeli przewidywał je albo było ono obiektywnie możliwe do przewidzenia.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. II AKa 32/10.

24

Art. 158 § 1 k.k.

Przepis art. 158 § 1 k.k. nie określa sposobu udziału w pobiciu (a także w bójce), co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1 k.k. Do przypisania udziału sprawcy w pobiciu nie jest konieczne udowodnienie, iż zadał on pokrzywdzonemu lub pokrzywdzonym cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp., a wystarczające jest świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie osób. Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa, ale pod warunkiem, że każdy z nich możliwość nastąpienia ich przewidywał albo mógł i powinien był przewidzieć.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. AKa 69/10.


  1   2   3   4   5


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna