Prawo Karne Sąd Najwyższy



Pobieranie 348,44 Kb.
Strona1/7
Data15.04.2018
Rozmiar348,44 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7

Prokuratura i Prawo 1/2009

Prawo Karne

Sąd Najwyższy

Art. Str.

43 § 2 k.k. 6

69 § 1 k.k. 6

85 k.k. 6

91 § 2 k.k. 6

115 § 2 k.k. 7

270 § 1 k.k. 7

44 § 1 k.k.s. 8

94 § 1 k.w. 8

130 § 3 k.w. 8

4 k.p.k. 9

78 § 1 k.p.k. 9

79 § 1 k.p.k. 9

79 § 4 k.p.k. 10

84 § 2 k.p.k. 10

84 § 3 k.p.k. 10

120 k.p.k. 11

126 § 1 k.p.k. 11

185a k.p.k. 11

204 § 1 k.p.k. 12

442 § 1 k.p.k. 12

451 k.p.k. 12

455 k.p.k. 12

457 § 2 k.p.k. 13

502 k.p.k. 13

530 § 2 k.p.k. 13

537 § 1 i 2 k.p.k. 14

540 § 1 k.p.k. 14

611c § 2 k.p.k. 14



Sądy Apelacyjne

53 § 1 k.k. 14

54 § 1 k.k. 15

63 § 1 k.k. 15

96 § 1 k.k. 15

115 § 2 k.k. 15

5 § 2 k.p.k. 16

25 § 1 k.p.k. 16

40 § 1 k.p.k. 16

41 § 1 k.p.k. 16

201 k.p.k. 17

250 § 2 k.p.k. 17

263 § 1 i 3 k.p.k. 17

263 § 3 k.p.k. 18

297 §1 pkt 4 k.p.k. 18

345 § 1 k.p.k. 18

410 k.p.k. 19

420 § 1 k.p.k. 19

438 pkt 1 k.p.k. 19

438 pkt 2 k.p.k. 20

438 pkt 3 k.p.k. 20

465 § 2 k.p.k. 20

569 § 1 k.p.k. 21

570 k.p.k. 21

2 k.k.w. 21

3 § 3 k.k.w. 22



Prawo Cywilne

Sąd Najwyższy

46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie


(tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 127, poz. 1066 ze zm.) 23

673 k.c. w zw. z art. 65 § 2 k.c. 27

771 k.p.c. oraz art. 91 i 117 § 4 k.p.c. 37

96 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 35 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 28 lipca


2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167,
poz. 1398 ze zm.) 48

4778 § 2 pkt. 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca


1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 31,
poz. 267 ze zm.) 51

Prawo Administracyjne

Naczelny Sąd Administracyjny

8 ust. 1 i art. 28 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu


i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych do realizacji
narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r., Nr 4,
poz. 31) 53

Trybunał Konstytucyjny

236 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania


karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) 67

Prawo karne

Sąd Najwyższy

Prawo karne materialne

1

Art. 43 § 2 k.k.

Zgodnie z art. 43 § 2 k.k. zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Wyklucza to możliwość przyjęcia przerwania biegu okresu obowiązywania zakazu z innych przyczyn (na przykład z powodu obowiązywania zakazu tego samego rodzaju orzeczonego w innej sprawie).



Wyrok SN z dnia 11 września 2008 r., sygn. IV KK 282/08.

2

Art. 69 § 1 k.k.

Przepis art. 69 § 1 k.k., statuujący przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, ma charakter fakultatywny  „sąd może” (verba legis). (…) W konsekwencji oznacza (to), że jeżeli ustawa stwarza tylko możliwość zastosowania określonego przepisu prawa materialnego, to przez jego niezastosowanie lub zastosowanie sąd nie dopuszcza się obrazy prawa materialnego.



Wyrok SN z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. III KK 279/07.

3

Art. 85 k.k.

Brak jest podstaw prawnomaterialnych do orzekania kary łącznej co do kar zastępczych, określonych w miejsce zasadniczych kar ograniczenia wolności lub grzywny.



Wyrok SN z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. V KK 459/07.

4

Art. 91 § 2 k.k.

„Odpowiednie” stosowanie art. 86 k.k. oznacza, że w sytuacji określonej w art. 91 § 2 k.k. sąd ma wymierzyć karę łączną – nie w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, z uwzględnieniem górnych granic poszczególnych rodzajów kar wskazanych w art. 86 § 1 k.k., lecz w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za ciąg przestępstw lub za jednostkowe czyny, w zależności od tego, która z nich jest surowsza, do sumy orzeczonych w danym postępowaniu kar za ów ciąg lub ciągi przestępstw i za czyny jednostkowe, oczywiście z uwzględnieniem górnych granic poszczególnych rodzajów kar.



Wyrok SN dnia 1 października 2008 r., sygn. V KK 215/08.

5

Art. 115 § 2 k.k.

Skoro skarżący kwestionuje oceną dowodów w zakresie ustaleń dotyczących wysokości szkody, której wysokość ma znaczenie nie tylko w zakresie znamion przestępstwa z art. 294 § 1 k.k., ale też do oceny stopnia społecznej szkodliwości (art. 115 § 2 k.k.), to tak odczytany zarzut nie ogranicza się do kwestionowania zasądzonego powództwa cywilnego, ale wskazuje, że błędna ocena dowodów doprowadziła, w rezultacie, do wadliwych rozstrzygnięć także w sferze rozstrzygania o powództwie cywilnym. Naruszenie reguł dowodowych określonych w treści art. 7 k.p.k. jest możliwe przez Sąd odwoławczy nie tylko wówczas, gdy sąd ten ocenia dowody przeprowadzone w instancji odwoławczej, ale także wówczas, gdy weryfikuje ocenę dokonaną przez sąd meriti. Konsekwencją ustaleń odnoszących się do wysokości szkody (kwoty przywłaszczonych pieniędzy) było rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego o zasądzeniu powództwa cywilnego w określonej wysokości. Ponadto, jak już zresztą podkreślono wyżej, wysokość szkody jako jeden z elementów społecznej szkodliwości czynu (art. 115 § 2 k.k.) wpływa na kształtowanie kary (art. 53 § 1 k.k.) i chociaż a priori nie można stwierdzić, że właściwe określenie kwoty przywłaszczonej przez oskarżoną miałoby wpływ na przyjętą kwalifikacje prawną z art. 294 § 1 k.k., to fakt ten nie pozostaje bez istotnego znaczenia dla zakresu odpowiedzialności oskarżonej, zwłaszcza że w sprawie była złożona także apelacja prokuratora na niekorzyść w zakresie orzeczonej kary



Wyrok SN z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. IV KK 38/07.

6

Art. 270 § 1 k.k.

Przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. (…), jako skierowane przeciwko wiarygodności dokumentu i godzące w gwarancję pewności obrotu prawnego, nie zostało popełnione z pokrzywdzeniem konkretnej osoby fizycznej, nie istnieje zatem możliwość pojednania się z pokrzywdzonym, jak i naprawienia wyrządzonej mu szkody.



Wyrok SN z dnia 4 września 2008 r., sygn. V KK 171/08.

Prawo karne skarbowe

7

Art. 44 § 1 k.k.s.

Do oceny, czy już upłynął termin przedawnienia karalności czynu zabronionego, popełnionego przed dniem wejścia w życie kodeksu karnego skarbowego, stosuje się przepisy tego kodeksu skarbowego, i to niezależnie od tego, która ustawa przy orzekaniu jest względniejsza dla sprawcy zgodnie z art. 2 § 2 k.k.s. Natomiast dla oceny, czy okres przedawnienia liczony będzie w oparciu o pkt 1 albo pkt 2 z § 1 art. 44 k.k.s., decydujące znaczenie ma kwalifikacja prawna rzeczywiście przypisana do popełnionego przez sprawcę czynu.



Postanowienie SN z dnia 10 września 2008 r., sygn. V KK 62/08.

Prawo wykroczeń

8

Art. 94 § 1 k.w.

Osobą niemającą uprawnień, w rozumieniu art. 94 § 1 k.w., jest zarówno ta, której zatrzymano prawo jazdy, w okresie zatrzymania prawa jazdy, jak i po tym okresie, gdy zatrzymanie trwało dłużej niż rok, zaś osoba ta nie wypełnia wymogu wynikającego ze wspomnianego art. 114 ust. 1 pkt 2b ustawy  Prawo o ruchu drogowym.



Wyrok SN z dnia 11 września 2008 r., sygn. IV KK 282/08.

9

Art. 130 § 3 k.w.

Znaczenie normatywne określeń „gwałt na osobie” zawarte w art. 130 § 3 k.w. i „przemoc wobec osoby” użyte w art. 280 § 1 k.k. nie są tożsame, a to powoduje, że wyłączenie stosowania art. 119 § 1 k.w. na zasadzie określonej w art. 130 § 3 k.w. nie odnosi się do kradzieży rzeczy o wartości nieprzekraczającej 250 zł, jeżeli kradzież ta połączona była z użyciem przemocy o natężeniu, które nie osiągnęło gwałtu na osobie. Takie stanowisko przesądza, że do wypełnienia znamion przestępstwa określonego w art. 280 § 1 k.k. dochodzi zawsze – niezależnie od wartości rzeczy podlegającej kradzieży, gdy w połączeniu z nią następuje użycie przemocy wobec osoby o stopniu stwarzającym niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia, a w wypadku innej formy tej przemocy wtedy, gdy wartość zabranej rzeczy przekracza kwotę 250 zł.



Wyrok SN z dnia 3 września 2008 r., sygn. II KK 1/08.

Prawo karne procesowe

10

Art. 4 k.p.k.

Przepis art. 4 k.p.k. formułuje adresowaną do organów postępowania karnego zasadę obiektywizmu. Zarzut obrazy tego przepisu nie może być jednak podstawą kasacji. Wskazany przepis zawiera bowiem ogólną zasadę postępowania, nie nakazuje zaś ani nie zakazuje sądowi konkretnego sposobu procedowania. Wykazanie, że w toku postępowania odwoławczego doszło do naruszenia zasady obiektywizmu, wymaga wskazania uchybień konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady



Postanowienie SN z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. II KK 275/07.

11

Art. 78 § 1 k.p.k.

Przesłanka z art. 78 § 1 k.p.k. nie obliguje do wyznaczenia obrońcy z urzędu w sytuacji, gdy w istocie zasadnym okaże się twierdzenie oskarżonego o jego złej sytuacji materialnej uniemożliwiającej poniesienie kosztów obrońcy z wyboru. Gdyby tak było, to przesłanka ta zawarta byłaby w treści art. 79 § 1 k.p.k., który zawiera enumeratywny katalog sytuacji, w których oskarżony musi mieć obrońcę.



Postanowienie SN z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. II KK 36/07 .

12

Art. 79 § 1 k.p.k.

Argument, że skoro oskarżony w czasie popełnienia dwóch przestępstw osądzonych w jednej ze spraw podlegających łączeniu miał w znacznym stopniu ograniczoną poczytalność, to występuje co do niej wątpliwość także w postępowaniu o wydaniu wyroku łącznego, nie uwzględnia specyfiki tego postępowania. Od dnia 1 lipca 2003 r. nieuprawnione jest także domniemanie, że uzasadniona wątpliwość (co do poczytalności oskarżonego) w chwili czynu powoduje (rodzi) uzasadnioną wątpliwość co do poczytalności w trakcie toczącego się postępowania (tempore procedendi). Uzasadniona wątpliwość co do poczytalności oskarżonego w chwili popełnienia czynów, nawet jeżeli zaowocowała stwierdzeniem znacznie ograniczonej poczytalności w czasie tych czynów, za które orzeczone kary podlegają łączeniu w wyroku łącznym, nie świadczy jeszcze o zachodzeniu uzasadnionych wątpliwości co do poczytalności skazanego w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego i nie wywołuje ex lege obrony obowiązkowej.



Postanowienie SN z dnia 8 stycznia 2008 r., sygn. III KK 319/07.

13

Art. 79 § 4 k.p.k.

Obrona ma charakter obligatoryjny jedynie tak długo, jak długo występują okoliczności, które ją uzasadniają. Skoro treść opinii biegłych lekarzy psychiatrów kwestię poczytalności jednoznacznie wyjaśniła, to niezależnie od tego, że ani prezes sądu, ani sąd nie cofnęli wyznaczenia obrońcy (art. 79 § 4 zdanie drugie k.p.k.), wobec nie wystąpienia innych wypadków, o których mowa w art. 79 § 1 i 2 k.p.k., udział obrońcy w rozprawie przestał być obowiązkowy (art. 79 § 3 k.p.k. a contrario). Gdy przedmiotem postępowania odwoławczego mają być kwestie faktyczne lub kwestie prawne, które mogą być adekwatnie rozwiązane w oparciu o dotychczasowe orzecznictwo, zaś interesy skarżącego są odpowiednio w tym postępowaniu chronione, chociażby przez udział obrońcy, osobisty udział zainteresowanego w takim postępowaniu nie musi być uznany za konieczny.



Postanowienie SN z dnia 10 października 2007 r., sygn. III KK 120/07 .

14

Art. 84 § 2 k.p.k.

W wypadku obrońcy z urzędu (jak w niniejszej sprawie) art. 422 § 2 k.p.k. należy stosować w postępowaniu odwoławczym odpowiednio (art. 458 k.p.k.), wobec konieczności uwzględnienia wynikającej z przepisów art. 84 k.p.k. różnicy w unormowaniu obowiązków obrońcy z wyboru i obrońcy z urzędu. Obrońca z urzędu ma obowiązek „podejmowania czynności procesowych do prawomocnego zakończenia postępowania” (art. 84 § 2 zd. 1 k.p.k.) – co oznacza, że ze względów gwarancyjnych od chwili prawomocnego zakończenia postępowania skazany powinien być traktowany jak osoba nie posiadająca obrońcy.



Postanowienie SN z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. V KZ 5/08.

15

Art. 84 § 3 k.p.k.

Samo poinformowanie na piśmie przez wyznaczonego z urzędu adwokata o braku podstaw do wniesienia kasacji (art. 84 § 3 k.p.k.) nie jest wystarczającym powodem do wyznaczenia oskarżonemu innego obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania kasacji. Może to mieć miejsce tylko wtedy, gdy zostanie wykazane i ustalone, że poprzednio ustanowiony adwokat zaniedbał swych obowiązków w zakresie zleconych mu czynności.



Postanowienie SN z dnia 26 października 2007 r., sygn. V KZ 63/07.

16

Art. 120 k.p.k.

Skuteczne usunięcie braku formalnego kasacji jest możliwe tylko w trybie art. 120 k.p.k. Termin z art. 120 k.p.k. nie jest terminem zawitym, a więc nie podlega procedurze przywracania. Nie wyklucza to jednak ponownego dokonania czynności, która została uznana za bezskuteczną, ale pod warunkiem, że np. nie upłynął jeszcze termin do wniesienia kasacji



Postanowienie SN z dnia 17 września 2008 r., sygn. III KZ 85/08.

17

Art. 126 § 1 k.p.k.

Skoro oskarżony ustanawia obrońcę, to może zasadnie zakładać, że obrońca ten wykorzysta w sposób zgodny z przepisami środki obrony procesowej. Nie można więc żądać, aby oskarżony taki, sam i niezależnie od obrońcy, dokonywał także owych czynności z zachowaniem stosownych terminów, a w razie uchybienia terminowi do ich przedsięwzięcia wykazał – dla przywrócenia mu tego terminu – leżące tylko po jego stronie, a przy tym niezależne od niego, powody opóźnienia i to z wyłączeniem możliwości powołania się na fakt uchybienia terminowi zawitemu do tej czynności przez jego obrońcę. Zaniechania obrońcy stanowią zawsze przyczynę niezależną od samego oskarżonego w rozumieniu art. 126 §1 k.p.k. – i nie ma znaczenia, czy uchybienie obrońcy jest zwykłym zaniedbaniem, czy w ocenie sądu jest to działanie celowe – chyba że jest ono efektem uzgodnionej z oskarżonym rezygnacji z danej czynności.



Postanowienie SN z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. V KK 448/07.

18

Art. 185a k.p.k.

Pokrzywdzony z uwagi na wiek i charakter czynu słuchany był w trybie art. 185a k.p.k. Z powodu okoliczności wymienionych w § 1 in fine tego przepisu został przesłuchany przed sądem orzekającym. Trzykrotnie odbierali od niego relację o przedmiotowych zdarzeniach biegli psycholodzy opiniujący w sprawie. Był na ten temat indagowany także przez terapeutów mających mu przyjść z pomocą psychologiczną. Procedowanie w wyżej opisany sposób upoważnia do konstatacji, iż tryb czynności podjętych z udziałem małoletniego pokrzywdzonego, z pozoru nie naruszający procedury, kłóci się z ideą przyświecającą wprowadzeniu do kodeksu postępowania karnego art. 185a.



Postanowienie SN z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. V KK 119/07 .

19

Art. 204 § 1 k.p.k.

Pozbawienie oskarżonego pomocy biegłego tłumacza w powyższych okolicznościach stanowiło rażące naruszenie normy gwarancyjnej sformułowanej w art. 6 k.p.k. i art. 204 § 1 k.p.k. poprzez ograniczenie jego prawa do obrony – nie miał on możliwości zrozumienia mów końcowych przed udzieleniem mu ostatniego słowa – a tym samym możliwości ustosunkowania się do głosów stron. Co więcej, nie został on w sposób prawidłowy pouczony o przysługujących mu środkach zaskarżenia. Oskarżony, nieznający języka polskiego w stopniu umożliwiającym korzystanie z przysługujących mu na gruncie k.p.k. uprawnień procesowych (…), powinien mieć zapewnioną pomoc biegłego tłumacza oraz otrzymywać odpisy wyroków w języku ojczystym, co z kolei pozwoliłoby mu na wnoszenie własnoręcznych środków odwoławczych w przepisanych terminach.



Wyrok SN z dnia 26 września 2008 r., sygn. III KK 98/08.

20

Art. 442 § 1 k.p.k.

Stan prawomocności części wyroku ma wobec treści art. 442 § 1 zdanie drugie k.p.k. charakter względny (relatywny), nie stoi bowiem na przeszkodzie uniewinnieniu oskarżonego lub umorzeniu postępowania.



Wyrok SN z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. II KK 56/08.

21

Art. 451 k.p.k.

Odstąpienie od sprowadzenia na rozprawę odwoławczą pozbawionego wolności oskarżonego, który o to wnosi, uzasadnione jest w jedynie w tych przypadkach, kiedy w apelacji podnoszone są zagadnienia stricte prawne. Kiedy jednak przedmiotem apelacji są kwestie natury faktycznej, związane np. z oceną wiarygodności wyjaśnień bądź inne zagadnienia, dla których może mieć znaczenie bezpośredni kontakt z oskarżonym, sprowadzenie go na rozprawę odwoławczą staje się niezbędne.



Wyrok SN z dnia 17 września 2008 r., sygn. II KK 125/08.

22

Art. 455 k.p.k.

Warunkiem poprawienia w trybie art. 455 k.p.k. kwalifikacji prawnej w wyroku skazującym jest odwołanie się wyłącznie do ustaleń zawartych w określeniu przypisanego oskarżonemu czynu. Nie spełnia tego warunku wskazanie na ustalenia w opisie innego, pozostającego w zbiegu realnym, przestępstwa przypisanego oskarżonemu, bądź na ustalenia zamieszczone w uzasadnieniu wyroku.



Wyrok SN z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. V KK 221/07.

23

Art. 457 § 2 k.p.k.

Na Sądzie Odwoławczym nie ciążył obowiązek poinformowania skazanego o terminie do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Skazany miał możliwość wzięcia udziału w rozprawie apelacyjnej, na której zapadł wyrok, i uzyskania stosownego pouczenia po jego ogłoszeniu, albowiem został o niej prawidłowo poinformowany. Nie stawiając się na rozprawę odwołaczą, na której zapadł wyrok, skazany sam zrezygnował z wysłuchania ustnych motywów orzeczenia i pouczenia o sposobie jego zaskarżenia. To w interesie skazanego było uzyskanie, chociażby telefonicznej informacji o sposobie zakończenia sprawy, tym bardziej iż apelację wnosił skazany osobiście.



Postanowienie SN z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. II KZ 44/07.

24

Art. 502 k.p.k.

Wprawdzie w sprawie tej akt oskarżenia zawierał, uzgodniony z oskarżonym, wniosek prokuratora o wydanie wyroku bez przeprowadzania rozprawy i orzeczenie kary 120 stawek dziennych grzywny, skoro jednak sprawę rozpoznawano w trybie nakazowym, a nie na posiedzeniu wyznaczonym w trybie wskazanym w art. 339 § 1 pkt 3 w zw. z art. 343 k.p.k., to sąd był związany górną granicą kary grzywny określoną w art. 502 § 1 k.p.k., a nie wnioskiem w kwestii kary zawartym w akcie oskarżenia. Orzeczenie kary wyższej niż prawnie dopuszczalna w postępowaniu nakazowym, mimo że zgodnej w swym rozmiarze z wnioskiem o skazanie bez rozprawy, stanowi zatem bez wątpienia rażącą obrazę prawa.



Wyrok SN z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. V KK 460/07.

25

Art. 530 § 2 k.p.k.

Z istoty prowadzonej w oparciu o przepis art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. przez prezesa sądu, a na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. przez Sąd Najwyższy, kontroli uprawnienia oskarżyciela posiłkowego do wniesienia kasacji (art. 520 § 1 k.p.k.), wynika obowiązek ustalenia także naruszenia (lub zagrożenia) w sposób bezpośredni dobra prawnego osoby mającej status oskarżyciela posiłkowego przez oskarżonego lub sprawcę przestępstwa.



Postanowienie SN z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. V KK 192/07.

26

Art. 537 § 1 i 2 k.p.k.

Przepis art. 537 § 1 k.p.k. pozwala (…) na uchylenie zaskarżonego orzeczenia bez wydawania orzeczenia następczego, tj. o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania albo umorzeniu postępowania – art. 537 § 2 k.p.k.



Wyrok SN z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. V KK 404/07.

27

Art. 540 § 1 k.p.k.

W rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k. orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe jest orzeczenie, które rozstrzyga co do odpowiedzialności karnej. Za takie orzeczenie nie może być uznane postanowienie sądu wydane na podstawie art. 49 § 1 u.s.p., gdyż jego przedmiotem nie jest kwestia odpowiedzialności karnej, a jedynie odpowiedzialności za naruszenie powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenie sądowi, innemu organowi postępowania lub osobom biorącym udział w sprawie.



Postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. IV KO 118/07.

28

Art. 611c § 2 k.p.k.

Określając – według polskiego prawa – podlegającą wykonaniu karę lub inny przewidziany środek, sąd ma obowiązek uwzględnić (między innymi) karę grożącą za taki czyn w polskim prawie, z uwzględnieniem na korzyść sprawcy różnic między prawem polskim a obcym. Granice kary pozbawienia wolności określa art. 37 k.k. Zgodnie z jego treścią wymieniona w art. 32 pkt 3 kara (a więc kara pozbawienia wolności) trwa najkrócej miesiąc, a najdłużej 15 lat. Stąd też nie jest dopuszczalne orzeczenie kary pozbawienia wolności trwającej mniej niż miesiąc albo więcej niż 15 lat. Wymierzenie jej w takim – niedopuszczalnym wymiarze – stanowi oczywistą i rażącą obrazę wspomnianego art. 37 k.k.



Postanowienie SN z dnia 18 września 2008 r., sygn. V KK 255/08.

Sądy Apelacyjne

Prawo karne materialne

29

Art. 53 § 1 k.k.

Postulat niekarania sprawcy przestępstwa pozbawieniem wolności, uzasadniany obawą o jego ewentualną demoralizację w trakcie odbywania kary, jest wręcz sprzeczny z założeniami postępowania karnego, jak to Sąd Apelacyjny stale orzeka. Jest bowiem przeciwnie: to kara nadmiernie łagodna, a zatem niesprawiedliwa, może prowadzić do poczucia swego rodzaju bezkarności popełnionego przestępstwa i w ten sposób może przyczynić się do dalszej demoralizacji sprawcy.

Wyrok SA w Krakowie z dnia 14 maja 2008 r., sygn. II AKa 50/08.


  1   2   3   4   5   6   7


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna